[Kimetsu no yaiba ※Assassination Classroom] demon slayer to assassin

ตอนที่ 9 : ผีเสื้อตัวที่ 09

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 584 ครั้ง
    12 ก.ค. 63

                ((คำเตือน))


มีการสปอยล์หนักมากๆจากทั้งสองเรื่อง มีคำหยาบคายที่อาจจะหลุดมาจากปากของตัวดำเนินเรื่อง(ชิโนบุ) เช่นไรแล้วก็ขอให้สนุก


*ตอนนี้อาจจะตาลายหน่อยๆ

________________________________


ในเช้าของวันนี้นั้น หลังจากกริ่งเริ่มคาบแรกดังขึ้นนั้น สิ่งที่แปลกไปคือ อาจารย์โคโระที่แยกร่างและผูกผ้าคาดหัวเป็นชื่อวิชา!

ชิโนบุก็ไม่ใช่ไม่ตกใจ แต่ว่าพอฟังเหตุผล อาจารย์โคโระได้กล่าวว่า ใกล้จะได้เวลาสอบแล้ว จะสอนแต่ละคนในวิชาที่ไม่ถนัด หากจะยืนสอนทีละวิชาจะไม่ทันการ แต่ชิโนบุก็พอรู้อยู่ว่าแยกร่างเยอะเพียงนี้ ต้องเหนื่อยเป็นแน่ แต่พอมองนอกหน้าต่าง ก็พบร่างแยกที่นอนพักอยู่


อา...ช่างเป็นอาจารย์ที่ทุ่มเทดีแท้


"เอาล่ะครับ โคโจวซัง!!! เรามาเริ่มเรียนวิชาภาษาอังกฤษ แล้วต่อด้วยทริคในข้อสอบ จากนั้นอาจารย์จะเจาะลึกทุกวิชาให้นะครับ!"ใช่แล้ว วิชาที่ชิโนบุไม่ถนัดคือภาษาอังกฤษ แต่ก็พอถูไถได้ วิชาอื่นๆก็อยู่ในระดับดี แต่จริงๆก็แอบงงกับพวกคำในข้อสอบอยู่เช่นกัน 

ชิโนบุยิ้มอยู่เช่นเดิม มือจดคำศัพท์ภาษาอังกฤษใหม่ๆที่อาจารย์โคโระชูให้ดู หูก็ฟังการออกเสียง 


'อา...เช่นนี้คงเป็นที่ยาวนานเป็นแน่ค่ะ'ชิโนบุคิดในใจ








จนหมดวัน ห้อง E  จึงต้องช่วยกันทำความสะอาดเช่นทุกๆวัน ชิโนบุทำงานของตนเสร็จและกำลังจะกลับบ้าน ไม่สิ...ไปตรวจเมืองเช่นทุกๆวัน แต่กลับเห็นนางิสะยืนอยู่ตรงห้องพักครูด้วยท่าทางลับๆล่อๆ ชิโนบุอดสงสัยไม่ได้ เนื่องจากนางิสะไม่ใช่พวกที่จะสอดรู้เรื่องคนอื่นไปทั่ว หากเป็นคารุมะว่าไปอย่าง คงต้องมีสิ่งที่น่าสนใจเป็นแน่


"อะ...ชิโนบุซัง"นางิสะสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อชิโนบุยื่นหน้าไปมองตรงช่องประตูที่แง้มเอาไว้ ชิโนบุเอานิ้วชี้จรดปาก เพื่อเป็นสัญญาณให้เงียบๆก่อน นางิสะพยักหน้ารับ ก่อนจะฟังสิ่งที่พวกอาจารย์คุยกัน


ชิโนบุเห็นชายสวมชุดสูทสีน้ำตาล ใบหน้าคล้ายกาคุชูหลายส่วน อ่าไม่สิ ต้องพูดว่ากาคุชูคล้ายเขา เพราะเขาคือผู้อำนวยการ อาซาโนะ กาคุโฮ เหมือนว่าเขาจะมาที่นี่ เพราะเรื่องที่อาจารย์โคโระกำลังปฏิวัติระบบห้อง E ของโรงเรียนคุนุกิงาโอกะแห่งนี้ ก่อนที่เขาจะโยนห่วงกลให้อาจารย์โคโระ แต่แน่นอน อาจารย์โคโระที่กำลังลนลาน ไม่สามารถที่จะแก้มันได้แน่นอน 

ประตูถูกเปิดออก อาซาโนะคนพ่อ จึงมองสองร่างเล็กของชิโนบุและนางิสะ ก่อนที่จะยิ้มออกมา


"ไง! จะรอดูผลสอบนะ"เสียงทุ้มกล่าวออกมาเชิงให้กำลังใจ ก่อนที่จะเดินออกไปพร้อมใบหน้าเรียบเฉย


"แหม ช่างเป็นคำให้กำลังใจที่แห้งแล้งเสียยิ่งกว่าทะเลทรายอีกนะคะ"ชิโนบุกล่าวออกไป ทำให้ผู้อำนวยการหันกลับมามองที่เด็กสาวตระกูลผีเสื้ออีกรอบ พร้อมรอยยิ้มเช่นเดิมที่ดูจริงใจกว่า


"อา...ต้องขอโทษด้วยนะ พอดีเสียงของฉันคงทำให้มันดูเย็นชา"ผู้อำนวยกล่าวด้วยเสียงนุ่มกว่าเดิม แต่กระนั้น ชิโนบุไฉนจะดูไม่ออกกัน ว่ามันเสแสร้ง เอาจริงๆแม้แต่นางิสะยังรู้

ชิโนบุคร้านจะต่อปาก จึงก้มหัวน้อยๆเป็นมารยาทที่พึงกระทำ ผู้อำนวยการที่เห็นชิโนบุไม่เซ้าซี้ จึงยิ้มให้อีกรอบก่อนเดินจากไป


ช่างเป็นพ่อลูกที่เหมือนกันซะจริง


ชิโนบุคิด พลางมองตามแผ่นหลังของผู้อำนวยการ ก่อนจะโบกมือลานางิสะกลับบ้าน







เด็กสาวในฮาโอริผีเสื้อ กระโดดไปตามหลังคาบ้านเรือน พลางกวาดสายตามองหาสิ่งแปลกปลอม แต่ยังไม่พบสิ่งใด ชิโนบุจึงหยุดอยู่ตรงตรอกหนึ่งเพื่อกดน้ำดื่ม แต่ดวงตาเหลือบไปเห็นดวงตาสะท้อนแสงสีรุ้งที่จดจ้องมาที่เธอในมุมมืด แต่เมื่อเจ้าของดวงตาพบว่าเธอเห็นเข้าจึงหายวับไป ชิโนบุทิ้งกระป๋องน้ำส้มในมือ วิ่งตามไปทันที แต่กระนั้น กลับคลาดสายตาไป

ชิโนบุขมวดคิ้ว พลางนึกถึงข้อความที่ถูกส่งมาเมื่อไม่กี่วันก่อน ที่กล่าวถึงอสูรบัดซบบางตนที่เธอเกลียดขี้หน้า แต่ไม่คิดว่าจะพบกันเร็วเพียงนี้ พลันดวงตาสีม่วงว่างเปล่า ก็แข็งกร้าวขึ้น 


"ยังไงดิฉันคงไม่หมดเวรหมดกรรมกับไอ้สวะนี่ง่ายๆสินะคะ"ชิโนบุกล่าวเบาๆ ก่อนจะกระโดดไปตามหลังคาอีกครั้งเพื่อตรวจในเมือง ก่อนจะกลับบ้านเมื่อไม่พบอสูร






ในเช้าวันรุ่งขึ้น อาจารย์โคโระที่คึกอยู่แล้วคึกกว่าเดิม แยกร่างเพิ่มมาอีก ก่อนสอนอย่างเอาเป็นเอาตาย ชิโนบุกับนางิสะมองหน้ากัน เพราะรู้เหตุผลที่อาจารย์ตั้งใจสอนเพียงนี้

จนคาบสุดท้ายอาจารย์โคโระก็แผ่ นอนหอบอยู่อย่างนั้นเนื่องด้วยเหนื่อยล้าเกินไป ความพยายามของอาจารย์โคโระเล่นเอาชิโนบุนับถือในจุดนี้ ที่พยายามดึงนักเรียนออกจากคำสบประมาท

แต่กระนั้น นักเรียนหลายคนก็ไม่ใช่ว่าจะกระตือรือร้นเพียงนั้น ด้วยคำว่า ห้อง E ทุกคนก็พร้อมจะตัดใจจากการเรียนและมาลอบสังหาร ด้วยความคิดที่ว่าแค่มีเงินก็พอ ไม่เห็นต้องพึ่งเกรด 

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อาจารย์โคโระจึงเลือดขึ้นหน้า บอกให้ทุกคนไปตรงลานกว้างทันที ทำเอานักเรียนงงเป็นไก่ตาแตก


อาจารย์โคโระนั้นทำหน้าทะมึน ไถสนามหญ้าไปพลาง ถามอาจารย์อิรีน่าไปพลาง ด้วยเรื่องยามจะลอบสังหารมีแค่แผนเดียวรึเปล่า?


"ไม่ล่ะ มันมีโอกาสน้อยมากที่จะทำตามแผนที่วางไว้ได้สำเร็จ ฉันจึงต้องเตรียมแผนสำรองและทางหนีไว้ตลอด นั่นแหละการลอบสังหารของฉัน"อาจารย์อิรีน่าตอบคำถาม


ก่อนอาจารย์โคโระจะหันไปถามอาจารย์คาราซึมะเรื่องการแทงครั้งแรกสำคัญที่สุดหรือเปล่า?


"ถูกต้อง แต่การแทงครั้งต่อไปก็สำคัญ เพราะส่วนมากหากเป็นศัตรูที่เก่งๆ ต้องหลบได้แน่นอน ดังนั้นครั้งต่อๆไปก็สำคัญไม่แพ้กัน"อาจารย์คาราซึมะตอบ


"แล้วโคโจวซัง...คิดยังไงกับความคิดของเพื่อนๆครับ?"อาจารย์โคโระหันมาถามเด็กสาวตระกูลผีเสื้อ


"เช่นนั้นอย่าหาว่าดิฉันหยาบแล้วกันนะคะ..."ชิโนบุยิ้ม ก่อนจะเอ่ยปากพูดถ้อยคำเสียดแทง


"มันเป็นความคิดที่โง่ๆค่ะ ตัวฉันเอง เมื่อได้ฟังก็รู้สึกโกรธอยู่หน่อยๆ คนหนึ่งที่พยายามดึงทุกคนขึ้น กับอีกคนที่เอาลูกตุ้มถ่วงขาตัวเองว่า ฉันมันสวะ ไม่ก็ ก็เพราะห้อง E นี่นา พวกเราขึ้นไปไม่ได้หรอก หากอยากฆ่าสิ่งมีชีวิตที่มีสมองอย่างอาจารย์โคโระ ก็ช่วยมีสมองให้มากกว่านี้ได้มั้ยคะ?"ทุกๆถ้อยคำที่เด็กสาวตระกูลผีเสื้อเอ่ยออกมา ทำให้นักเรียนเกือบทุกคนสะอึก ใช่...เพราะที่กล่าวมามันคือความจริงทุกประการ


ก่อนอาจารย์โคโระจะสร้างพายุขนาดใหญ่ขึ้น เมื่อฝุ่นควันจางลง จากสนามหญ้ารกๆ กลายเป็นสนามกีฬาที่สมบูรณ์แบบ

อาจารย์โคโระกล่าวว่า หากทุกคนไม่ติดอันดับ 1 ใน 50 แล้วจะขอออกไปจากที่นี่ พร้อมคำพูด


'ผู้ใดที่ไม่กล้าเหวี่ยงดาบครั้งที่สอง ผู้นั้นไม่มีสมบัติมากพอที่จะเป็นนักฆ่า'


ช่างเป็นการปลุกใจที่สมกับอาจารย์โคโระ ไม่สิ สมกับเป็นห้องเรียนลอบสังหารแห่งนี้ ชิโนบุคิด พลางมองท้องฟ้าที่โปร่งขึ้น


การเหวี่ยงดาบของทุกคน...คงจะเห็นได้ในไม่ช้า











วันสอบ


เสียงขีดเขียนที่ปนกับเสียงเคาะโต๊ะพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันของอาจารย์คุมห้องสอบ ช่างเป็นสิ่งที่น่ารำคาญและมั่นหน้าจนชิโนบุอดหัวเสียไม่ได้


"ขอโทษนะคะ แต่ช่วยหุบนิ้วของอาจารย์ได้มั้ยคะ มารยาทในห้องสอบที่ตั้งให้นักเรียนทำแต่ตัวเองไม่ทำ นี่คือโรงเรียนที่พัฒนาแล้วเหรอคะ"ชิโนบุยกมือขึ้นก่อนจะกล่าวถ้อยคำแต่ละคำเน้นๆออกมา

 อาจารย์คุมห้องสอบได้ยินเช่นนั้นกำลังจะเถียง แต่เพราะสายตาและไอสังหารอ่อนๆของชิโนบุ ทำอาจารย์ไม่กล้าต่อปาก หุบนิ้วลง


ชิโนบุมองไป เหมือนวิชาเลขนี้ ทุกคนจะติดตรงข้อสี่กัน แต่ก็ผ่านมาได้เพราะอาจนึกถึงอาจารย์โคโระ และทำข้อสอบข้อต่อๆไปอย่างมั่นใจ แต่กระนั้นปีศาจร้ายในข้อ 11 ก็ทำให้เกือบทุกคนในห้อง E แทบจะก้มกราบ เนื่องจากเป็นข้อสอบที่ไม่มีในตำรา







วันประกาศผลสอบมาถึง นักเรียนหลายๆคนสลดเพราะสอบไม่ได้ แต่ไม่เพียงแค่นักเรียน อาจารย์โคโระก็จ๋อยเพราะผู้อำนวยการดันเปลี่ยนข้อสอบทุกข้อก่อนสอบจริง และยังใส่ในสิ่งที่ยังไม่ได้สอนอีก คารุมะหันมามองชิโนบุที่นั่งยิ้มอยู่เช่นทุกๆวัน เหมือนข้อสอบจะไม่ทำให้เด็กสาวตระกูลผีเสื้อทุกข์ร้อน ก่อนคารุมะจะปามีดยางไปทางอาจารย์โคโระ พลางคว้าผลสอบของตัวเองและชิโนบุไปยื่นให้อาจารย์โคโระดู


"ส...สุดยอดคารุมะ ทำวิชาเลขเต็ม!"เพื่อนร่วมชั้นคนนึงพูดออกมาอย่างตะลึง ก่อนคารุมะจะบอกว่าอาจารย์โคโระสอนไกลกว่าเนื้อหาไป ทำให้การเปลี่ยนข้อสอบไม่มีผลอะไรมาก


"แต่ก่อนจะมาชื่นชมของฉัน...ดูของชิโนบุจังซะสิ"คารุมะชี้ตรงข้อสอบของชิโนบุ ทำให้ทุกคนเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง ไม่เว้นคนที่ถือมันมาอย่างคารุมะที่เพิ่งมาดูคะแนนดีๆ


"ได้เต็มเกือบทุกวิชา ยกเว้นอังกฤษกับสังคม!!! แถมผิดแค่ข้อสองข้อเองด้วย!"ทุกคนอ้าปากค้างพลางหันไปมองเด็กสาวตระกูลผีเสื้อ


"ตายจริง พอดีว่าดันประมาทไปหน่อยน่ะค่ะ ต้องขออภัยที่คว้า 100 ทุกวิชาให้อาจารย์โคโระไม่ได้นะคะ"ชิโนบุหัวเราะเบาๆ พลางมองไปที่อาจารย์ แต่แน่นอน ด้วยคะแนนนี้ถึงจะโดนกดคะแนน แต่ก็ติดท็อปสิบอย่างง่ายดาย


ก่อนทุกคนจะร่วมใจกันพูดปลุกอาจารย์ว่า อาจารย์กลัวหัวหดจนอยากหนีแล้วสิท่า หรือ กลัวถูกฆ่าใช่มั้ยล่ะ จนอาจารย์เปลี่ยนเป็นตัวสีแดง พลางบอกว่าปลายภาคจะเอาคือพวกนั้นให้หน้าหงาย


อย่างน้อยๆก็ช่วยให้ห้องเรียนไม่มืดมนดั่งตอนแรก


"เห~ ชิโนบุจังขี้โกงจังนะ ไอ้เราก็นึกว่าจะได้เต็มวิชาสองวิชา ดันได้ตั้งสาม"คารุมะแกล้งทำหน้าง้ำงอ จิ้มแขนชิโนบุเบาๆราวเด็กน้อย ทำเอาชิโนบุหลุดขำมาเบาๆ


"ก็แหม ตัวฉันพูดใส่ทุกคนขนาดนั้น ถ้าทำตัวตกต่ำซะเองก็เสียหน้าแย่สิคะ"ชิโนบุหัวเราะ พลางมองคนหัวแดงตรงหน้า คารุมะจึงเสตาไปมองทางอื่นอย่างช่วยไม่ได้


มองตรงๆแบบนี้ทำไมเขิน!!!?


คารุมะคิดใจ พลางลอบมองเด็กสาวตระกูลผีเสื้อที่คุยกับนางิสะ โอคุดะและคายาโนะอยู่ ช่วงนี้มีความรู้สึกแปลกๆ...เหมือนกับว่าไม่อยากให้เด็กสาวตระกูลผีเสื้อสนใจคนอื่นนอกจากตัวเองเลยแฮะ...ทำไมกัน?


ชิโนบุกลับมานั่งที่พลางเอื้อมมือล้วงใต้โต๊ะจะหยิบหนังสือมาอ่าน แต่ต้องพบกับของแปลกปลอม จึงหยิบออกมา พบเป็นกล่องเครื่องประดับสีม่วงกำมะหยี่ ประทับตราผีเสื้อสีทอง ข้างในบรรจุแหวนสีเงิน ที่มีตัวอักษร S ประดับด้วยพลอยสีม่วงจัดในรูปแบบปีกผีเสื้อ ดูจะแพงไม่น้อยแถมดูจะเป็นแบบสั่งทำเสียด้วย ชิโนบุอดขมวดคิ้วไม่ได้ เช่นเดียวกันกับเด็กหนุ่มผมแดงที่มองอยู่

เมื่อมองใต้โต๊ะอีกครั้ง ก็พบทองคำแท่ง(?) ที่สลักข้อความเอาไว้


'แด่ชิโนบุจังที่รัก ฉันเจอเธอแล้วล่ะ ไม่นานจะไปหานะ ของพวกนี้ถือเป็นรางวัลที่สอบได้ดีแล้วกัน 


โดมะ'


ชิโนบุเมื่ออ่านข้อความจบ แทบจะปาแหวนทิ้งทันทีด้วยสีหน้ารังเกียจ


"เห~~ของใครน่ะชิโนบุจัง~ แพงน่าดูนะน่ะ จะเก็บไว้เหรอ"คารุมะเอ่ยเสียงเล่นๆ ที่หน้าเจ้าตัวดูไม่เล่นตาม ชิโนบุหันกลับมา พลางตอบไปอย่างฉะฉานว่า


"ของเสนียดน่ะค่ะ"


กล่าวจบคารุมะก็อึ้งเล็กน้อย ก่อนหัวเราะชอบใจ พลางฟุบโต๊ะลงเหมือนเดิม ชิโนบุมองสิ่งของที่ได้มาอย่างพิจารณา พลางเดินไปหาคนๆหนึ่ง


"อิโซไกคุง ได้ยินว่าคุณแม่อาการทรุด อยากได้แหวนกับทองไปขายเป็นค่ารักษามั้ยคะ?"













เลิกเรียนชิโนบุก็เดินไป มองแหวนในมืออย่างรังเกียจอีกเช่นเดิม แน่นอนคนแสนดีอย่างอิโซไก ไม่มีทางจะรับของมีค่าจากเพื่อนที่ไม่สนิทดีแน่หรือถึงจะสนิทก็เถอะ ถึงแม้จะรู้ว่าถ้าจะได้ของแบบนี้ต้องทำงานเลือดตากระเด็น

และอาจารย์โคโระที่เดินผ่านก็หันคอแทบเคล็ดเมื่อเห็นแหวนและทองในมือชิโนบุ ตัวชิโนบุเองแทบจะถวายให้อาจารย์ แต่ถึงอย่างนั้น อาจารย์โคโระแม้อยากได้จนน้ำลายไหล แต่ก็ไม่รับอยู่ดีเพราะตัวเองเป็นอาจารย์ รับอะไรอย่างนี้จะดูไม่งาม ถึงชิโนบุจะให้ฟรีๆก็เถอะ


"โคโจว ขอคุยด้วยหน่อย"เสียงของกาคุชูดังขึ้นตรงหน้า แต่สายตาของกาคุชูดันเหลือบไปเห็นแหวนในมือชิโนบุ ถึงจะสงสัยแต่ไม่ได้ถามเพราะไม่ใช่เรื่องที่ควรสอดรู้ 

แต่ทันใดนั้น ชิโนบุก็เกิดความคิดขึ้นมา ก่อนจะมองคนตรงหน้าด้วยดวงตาสีม่วงที่มีประกายจางๆ


"อาซาโนะคุงคะ ถ้าฉันบริจาคสิ่งของให้โรงเรียนจะได้มั้ยคะ?"ชิโนบุเอ่ยพลางยิ้มออกมา เมื่อหาที่กำจัดได้ 


"ห้ะ?"แต่กาคุชูกลับไม่เข้าใจเด็กสาวตรงหน้าแม้แต่น้อย นี่ตอนแรกเขาว่าจะมาคุยเรื่องคะแนนสอบไม่ใช่หรือ?






แต่กระนั้น กาคุชูก็พาชิโนบุมาหาผู้อำนวยการหรือพ่อของตัวเอง หัวก็วิเคราะห์พันแปดว่าอยู่ดีๆเธอจะบริจาคของทำไม?


"งั้น...โคโจวซัง จะบริจาคโดยที่ไม่เลื่อนชั้นหรือไม่เอาของตอบแทน แถมไม่เอ่ยนามด้วยเหรอครับ?"ผู้อำนวยการประสานมือ พลางวิเคราะห์ว่าจะเอาสิ่งมีค่ามาให้ทำไม แถมยังให้ฟรีๆเสียด้วย ทางรัฐบาลส่งให้ก็ไม่ใช่เพราะชิโนบุไม่ได้เกี่ยวข้อง นอกจากเป็นหนึ่งในนักเรียนที่ต้องลอบสังหาร


"ถูกต้องแล้วค่ะ จะระยำทำแกงอะไรกับของสวะแบบนั้นก็ตามใจเลยค่ะ"ชิโนบุยิ้มพลางประกบมือ ส่วนสองพ่อลูกอาซาโนะมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ พลางมองแหวนกับทองคำแท่งที่วางอยู่บนโต๊ะ ใช่ มันเป็นของแท้แน่ๆไม่มีทองเก๊ผสม แถมยังมีค่ามากจากการวิเคราะห์แค่ทางตา แต่เด็กสาวตรงหน้ากลับยกให้ง่ายๆ


"งั้น...ขอเสียมารยาท แต่ขอเหตุผลด้วยครับ"ผู้อำนวยการตวัดสายตามองเด็กสาวตระกูลผีเสื้


"เอ...งั้นถ้าจะให้อ้อมโลกคือฉันอยากจะช่วยโรงเรียนน่ะค่ะ ถ้าโรงเรียนไม่รับ ตัวฉันคงต้องเอาไปขายและบริจาคให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าสักแห่ง แต่เอาตรงๆแค่อยากกำจัดของพวกนี้ค่ะ"ชิโนบุพูดอย่างเนิบนาบไม่ทุกข์ร้อน สร้างความประหลาดใจให้สองพ่อลูกอาซาโนะเป็นอย่างมาก

แน่นอนมีของมาประเคนถึงหน้า ทำไมจะไม่รับล่ะ? ผู้อำนวยการจึงยื่นเอกสารโอนของให้ทางโรงเรียนให้ชิโนบุเซ็นต์ยืนยัน ก่อนอาสาพาเด็กสาวตรงหน้าไปส่งที่บ้าน ชิโนบุไม่ทันได้ปฏิเสธก็มานั่งบนรถเสียแล้ว


ต้องถือเป็นบุญมั้ยนะ ที่ได้นั่งรถผู้อำนวยการกลับบ้าน?


ผู้อำนวยการบอกพิกัดบ้านเธออย่างละเอียดยิบให้คนขับรถ ก่อนรถจะแล่นไปอย่างเนิบๆสบายๆ หรือเป็นความรู้สึกของชิโนบุคนเดียว อันนี้ไม่ทราบ 

ตลอดทางผู้อำนวยการก็หันมาถามเธอเล็กน้อยด้วยเรื่องการสอบ ชิโนบุคิดว่าในใจคงอยากจะถามเรื่องลอบสังหารอยู่กระมัง แต่ดันมีลูกชายนั่งมาด้วย

ส่วนฝั่งคนลูกก็มีถามบ้างเรื่องการไปห้อง E การเรียน การสอบ ถามจะย้ายห้องมั้ยนู่นนี่นั่น มองจากสายตาคงอยากจะถามเธอเช่นกันว่าเดี๋ยวนี้ยังมีพวกอสูรเดินป้วนเปี้ยนหรือไม่ แต่ดันมีพ่อตัวเองนั่งอยู่ตรงข้าม จึงได้แต่เหยียบคำถามมิดดินและไม่ได้ถาม

ชิโนบุก็ตอบทุกคำถามที่ถามอย่างสุภาพและใบหน้าประดับรอยยิ้มเยี่ยงทุกครั้ง ก่อนจะมีคำถามนึงที่แอบเหงื่อตกคือ ไปได้ของพวกนี้มาจากไหน จะให้ตอบตามตรงว่า 'อ๋อ พอดีมีไอ้อสูรโรคจิตมันหาฉันเจอและรู้ว่าฉันสอบได้ดีจึงให้ของสวะที่ไม่ต้องการมาน่ะค่ะ~' ถ้าตอบแบบนี้คงจะไม่ใช่


"พอดีมีคนสนิทเห็นว่าฉันสอบได้ดีเลยให้ของเป็นกำลังใจน่ะค่ะ~"ชิโนบุตอบพลางยิ้มอยู่เช่นเดิม ในใจนั้นแทบจะโก่งคออ้วก พูดไปก็กระดากปาก 


เมื่อได้คำตอบสองพ่อลูกอาซาโนะก็ไม่ได้ถามอะไรอีก นั่งเงียบกันทั้งรถ มีเพียงเพลงคลอสบายๆให้นั่งฟัง ชิโนบุก็มองไปนอกหน้าต่างกลับเป็นทางเมืองหลวงมากกว่าบ้านเธอ ชิโนบุอยากคิดอยู่หรอกพวกนี้จะลวงเธอไปฆ่าหรืออะไรทำนองนั้นมั้ย แต่รถก็มาจอดที่ภัตตาคารหรู 5 ดาว พร้อมอาซาโนะคนพ่อที่บอกว่ามืดค่ำมากินข้าวก่อนค่อยกลับ 


ขอต่อยหน้าผู้อำนวยการนี่จะเป็นอะไรมั้ยนะ?


ชิโนบุคิด พลางนึกไปถึงแม่บ้านล่องหนที่มักเตรียมอาหารให้เธอทุกเย็น แบบนี้ไม่งอนเธอแย่หรือ ถ้ากลับบ้านไปไม่กินข้าวเย็น?



อาซาโนะทั้งสองพาเธอขึ้นมาชั้นบนสุด พร้อมอาหารที่ทยอยมาเสิร์ฟ ของเธอจะเป็นอาหารญี่ปุ่น ส่วนสองพ่อลูกเขากินสเต๊กกัน เพิ่มด้วยคนพ่อที่มีไวน์ ชิโนบุอยากจะชิมอยู่ เพราะสมัยไทโช พวกตะวันตกเพิ่งจะเข้ามา ถึงมีโอกาสไปเดินดูตลาดที่ขายของตะวันตก แต่ไวน์นี่แพงหูฉี่ แถมเธอก็กลัวมันจะไปตีกับพิษในร่างเธอเข้า

มื้ออาหารแสนแพงนี้ ผู้อำนวยการออกเงินจ่ายเอง ทั้งสามนั่งกินอาหารไปเรื่อยๆอย่างเงียบๆ ตัวชิโนบุกินนิดเดียวก็อิ่มแล้ว พลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นวิวต่างๆ ถ้าเห็นอสูร ผู้โชคร้ายคงจะตายไปก่อน เพราะสองพ่อลูกนี่มันไม่ยอมให้เธอกลับจนกว่าจะเสร็จแน่

ชิโนบุคิด พลางแอบประกบมือเป็นการไว้อาลัยให้บุคคลปริศนาที่จะกลายเป็นเหยื่อ


"หืม? อิ่มแล้วงั้นเหรอโคโจวซัง กินเยอะๆไม่ดีกว่าเหรอ อีกไม่กี่ปีจะหยุดโตแล้วนะ"ผู้อำนวยการกล่าว พลางยกไวน์ขึ้นจิบ ชิโนบุคิ้วกระตุกยิกๆ จะด่าว่าเธอเตี้ยก็พูดมาเถอะ อย่าอ้างวิชาการ


ชิโนบุขอสาบานด้วยมีดยางในกระเป๋า ถ้าผู้อำนวยการคนนี้แหย่เธออีกที เธอจะหนีกลับบ้าน!


ชิโนบุยิ้มก่อนก้มหัวตอบผู้อำนวยการ เป็นเชิงว่ากินมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง ผู้อำนวยการก็สนการกระทำเธออยู่ไม่น้อย แต่ไม่ได้ถาม ส่วนกาคุชูนั้นรู้ดีว่าเธอกำลังมองหาอสูร จริงๆก็เปล่าหรอก ชิโนบุแค่ไม่อยากมองหน้าผู้อำนวยการ!!!!

แต่สิ่งที่ชิโนบุไม่คิดจะได้เห็นก็คือ อาจารย์โคโระที่ยืนเต้นหยอยๆพลางกดชัตเตอร์กล้องอย่างกวนอวัยวะเบื้องล่าง ตอนนี้ชิโนบุแม้ใบหน้าจะประดับรอยยิ้มบางเช่นเดิม แต่มือคือกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด อยากจะฆ่าอาจารย์ให้รู้แล้วรู้รอด








ในที่สุดสวรรค์หรือนรกมิทราบ ก็เป็นใจให้มื้ออาหารนรกนี่หยุดลง ผู้อำนวยการเปิดประตูรถ ก่อนผายมือให้เธอเข้าไปก่อน ชิโนบุจึงยิ้มและเดินเข้ารถ วันหยุดเธอคงต้องหาเวลาไปทำบุญอย่างที่เกียวเมย์เคยบอกเมื่อนานแสนนานซะแล้ว สงสัยแกล้งเจ้าเสาหลักวารีไม่รู้ความน้อยไป เธอเลยโดนแกล้งแน่ๆ(?) ไม่วายสองพ่อลูกอาซาโนะพาเธอไปซื้อขนมจากร้านดังกลับบ้านอีก ชิโนบุได้แต่คิดในใจว่ากินจนเอียนแล้วเนี่ย!!!

มาถึงเรือนผีเสื้อที่รักของเธอ(?) ชิโนบุก้มหัวให้อาซาโนะคนพ่อ ก่อนโบกมือเบาๆให้คนลูก ก่อนจะเข้าบ้านทันทีด้วยเหตุผล มันดึกแล้ว 

ชิโนบุไม่รอช้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกไปตรวจเมืองก่อนจะดึกไปกว่านี้ 

เมื่อตรวจเสร็จเมืองเสร็จ พบว่าไม่มีอะไรเช่นเคย จึงกลับบ้านมาและตรงไปห้องครัวก็เจอแก้วชาพร้อมขนมโดรายากิวางอยู่ เหมือนเป็นกำลังใจให้เธอที่ผ่านสมรภูมิมื้ออาหารนรก เธอบอกแล้ว อาหารใครคงไม่สู้อาหารแม่บ้านล่องหน รู้ใจเธอเหมือนมองเธอทุกฝีก้าว(?) เอ้ะ? ทำไมเธอว่ามันแปลกๆ

ชิโนบุยกชากับขนมมานั่งกินตรงทางเดิน พลางชมแสงจันทร์ไป พลางคิดถึงทั้งแหวนและทองที่ได้มาก่อนพูดลอยๆ


"หากจะให้อะไรกับฉัน ขออะไรที่มันใช้ได้ทันทีโดยที่ไม่ต้องไปขายได้มั้ยคะ?"










ใครจะไปรู้ ว่าคำพูดลอยๆนั้น เช้าต่อมาก็มีกระเป๋าปริศนาพร้อมโน๊ตที่ระบุถึงตัวเธออย่างชัดเจน พอเปิดดูพบเงินเป็นฟ่อนอยู่เต็มกระเป๋า แถมยังมีดอกบัวน้ำแข็งระบุตัวคนให้อีก ชิโนบุเผลอทำสายตาว่างเปล่าอยู่แว๊บนึง นี่เจ้าอสูรโรคจิตมันรู้ที่อยู่เธอแล้วหรือ ก่อนจะกดเบอร์ไปหาคนๆนึง



"อาซาโนะคุง ขอโทษที่รบกวนแต่เช้านะคะ แต่ว่าพอจะรู้ที่ไหนดีๆที่ขายต้นฟูจิสวยๆมั้ยคะ?"


(ห้ะ?)นี่กาคุชูเพิ่งจะแต่งตัวเสร็จ ต้องมาเจอคำถามงงๆแต่เช้าเลยหรือ



ถึงกาคุชูจะงงไม่น้อยแต่ก็บอกที่ที่ตัวเองพอรู้จัก ชิโนบุกล่าวขอบคุณและขอโทษที่รบกวนและวางสายไป ก่อนหันไปมองกระเป๋าเงินนั้น 


"เห็นทีฉันคงจะต้องเป็นคนบริจาครายใหญ่แล้วนะคะ"


จากนั้นก่อนจะไปโรงเรียน ชิโนบุก็แวะไปบริจาคที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและวัดวาใกล้ๆ พอไปโรงเรียนก่อนจะขึ้นเขา ก็เอาไปให้ผู้อำนวยการอีกรอบ แต่รอบนี้ไม่ได้เซ้าซี้ แถมยังถามชิโนบุอีกว่ากลับบ้านพร้อมกันมั้ย ไปกินข้าวอีกมั้ย และแน่นอนว่าชิโนบุปฏิเสธทันที

พอมาถึงอาคารเรียนบนเขา ชิโนบุกล่าวทักทายเพื่อนเป็นปกติ ก่อนมุ่งตรงไปตัดหนวดอาจารย์โคโระอีก 3 หนวดเน้นๆด้วยรอยยิ้ม จนอาจารย์โคโระลงไปกราบแทบไม่ทัน....







※ชิโนบุแกงคนอื่นมาเยอะ โดนแกงเฉย55555 แถมยังพบสายเปย์อีก 2 อัตราอีก วันนี้นิยายเรื่องนี้ผู้ติดตามเกินห้าร้อยแล้วเด้อ~~~~ อยากจะรู้ว่าทุกคนอยากได้ตอนพิเศษทำนองไหนมั้ย เสนอได้นะคะ แถมไรท์จะมาเช็คลูกเรือของแต่ละเรือด้วย5555


#คารุชิโนะ

#กาคุชูชิโนะ

#โดมะชิโนะ

#กาคุโฮชิโนะ

#เรืออื่นๆ


((เอาจริงๆไรท์ชอบเรือผอ.กับชิโนบุนะ เพราะว่าคนที่แกงชิโนบุคนเดียวก็เขานี่แหละ5555 เขียนหนุกมากกกก))



แต่เรือใดๆจะสู้เรือ #อิรีชิโนะ อย่าลืมตอนที่แล้วเขาซุกหน้าอกกันแร้ว5555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 584 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

740 ความคิดเห็น

  1. #720 Duan_1211 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2563 / 19:08
    โดมะหรือเจ้ากรรมนายเวร55555
    #720
    0
  2. #712 yuta-fuji (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2563 / 15:07
    เรายังอยากได้เรือ ชิโนบุxกิยู อ่ะ ทำเป็นตอนพิเศษก็ได้(มาช้าจัด)
    #712
    0
  3. #704 มิโกะ ซากุระ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 00:12
    ก็ต้องเป็น #ฮาเร็ม สิค่ะ
    #704
    1
    • #704-1 มิโกะ ซากุระ(จากตอนที่ 9)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 00:12
      ช่วยไม่ได้ ก็เราเลือกไม่ถูก ใจโลเลจังนะ
      #704-1
  4. #682 ramonkuvanont (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 08:21

    ไม่ต้องมีคู่ไหมก็อยากให้เป็นไอหัวแดงนะเเต่โดมะจะเสียใจอะดิ

    #682
    1
  5. #651 nikkiloveanime (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 20:58
    #ฮาเร็ม ไม่ก็หมีคุมะสีแดงค่ะ
    #651
    0
  6. #546 Kaede_Kaede (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 11:45
    #กาคุชูชิโนะ!
    #546
    0
  7. #500 985702 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 15:15

    #โดมะชิโนะ
    #500
    0
  8. #499 ราชาเเวมไพร์จอมอู้ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 14:20
    ถ้าชินโบุจังได้ฮาเร็มทั้งห้องคงสนุกน่าดูว~
    #499
    0
  9. #367 คะสึรากิ ริงโกะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 18:27

    #คารุชิโนะ เชียสุดใจเลยค่ะ!!🤗 ปล.1 ชอบมากเลยค่ะอัปเยอะๆนะคะ 😘 ปล.2 เราดูในโทรระสัป (เขียนถูกเขียนผิหว่า~) เเอปบราร์วเซอร์ค่ะ!! เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    #367
    0
  10. #366 คะสึรากิ ริงโกะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 18:19

    ต้องคารุมะ หมีคุมะมงของเราสิ บทก็เยอะ มีโมเม้นน่ารักๆ โอ้ย!!! ฟินค่ะ!! #♡นักล่าอสูรจอมขี้เเกล้ง - นักเลงขี้กวนเท้า♡ #คารุชิโนะ~♡

    #366
    0
  11. #308 UsamarU (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 00:48
    # ฮ า เ ร็ ม
    #308
    0
  12. #279 DEVILPRINCESS (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 00:54
    ขายแหวนกับทองเป็นค่ารักษาบ่งบอกว่ารักเกียจสุดใจขาดดิ้น555
    #279
    0
  13. #272 Umisalamander (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 02:36
    ขอเพียงแค่ชิโนบุกับใครก็ได้ทั้งนั้น ชอบเรื่องนี้สุดๆไปเลย ทำต่อเรื่อยๆนะคะ อย่าหายไปเหมือนเรื่องอื่นเลยนะคะ
    #272
    0
  14. #207 OoTy- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 15:29
    #โดมะชิโนะ
    #207
    0
  15. #183 Thorranin51 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 20:13
    โดมะชิโนะขอรับ
    #183
    0
  16. #182 Bloody Empress (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 02:30
    โดมะๆๆๆๆๆ
    #182
    0
  17. #181 ไอ้ครึ่งๆ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 00:38
    ชิโนบุกินกับอะไรก็อร่อย~
    #181
    0
  18. #180 chananart088 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 20:27
    โดมะชิโนะคะ
    #180
    0
  19. #179 WhonameisJ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 19:27
    โดมะนี่สานเปย์จริงๆ
    #179
    0
  20. #178 Tiramesu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 18:53
    จับนางิสะแต่งหญิงแล้วพาไปเดินห้าง!!!
    #178
    0
  21. #177 Thorranin51 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 16:57
    แต่เอาตามตรงไม่อยากให้คู่กับใครเลย
    #177
    0
  22. #176 TT ♡♤ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 15:08
    โดมะก็มา คารุมะก็ดี กาคุชูก็ได้ เคมือเท้าแยกแล้วเกาะแม่งทุกเรือเลย
    #176
    0
  23. #175 kwanchanoksusa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 15:02

    ฮาเร็มคร่ะะะ
    #175
    0
  24. #174 Mungming23936 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 14:57

    เราไม่อยากให้ชิคู่กับใครอะ
    #174
    0
  25. #173 Thorranin51 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 14:05
    #โดมะชิโนะ
    #173
    0