[Kimetsu no yaiba ※Assassination Classroom] demon slayer to assassin

ตอนที่ 23 : ผีเสื้อตัวที่ 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 372 ครั้ง
    10 ส.ค. 63

                 ((คำเตือน))


มีการสปอยล์หนักมากๆจากทั้งสองเรื่อง มีคำหยาบคายที่อาจจะหลุดมาจากปากของตัวดำเนินเรื่อง(ชิโนบุ) เช่นไรแล้วก็ขอให้สนุก


*ตอนนี้อาจจะตาลายหน่อยๆ เมา และกาวมาก


ปล.ตอนที่แล้วไรท์แก้เนื้อหาในตอนท้ายๆของตอนที่แล้วไป กลับไปอ่านก่อนเพื่อความเข้าใจ

________________________________

"คนอื่นที่รู้? น่าจะมีแค่กาคุชูคุงนะคะ"ชิโนบุทำท่าคิดเล็กน้อยก่อนตอบคำถามของคารุมะ 


"ทำไม..ล่ะ"คารุมะถามต่อ


"ในตอนนั้นกาคุชูคุงกำลังจะโดนอสูรกินค่ะ ดิฉันที่ประจำที่เมืองคุนุกิงาโอกะผ่านไปเห็นพอดี จึงช่วยเอาไว้"เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น ก็สงสารกาคุชูจับใจที่เจอเหตุการณ์ระทึกถึงเพียงนั้น ลำพังพวกเขามองการต่อสู้อยู่ไกลๆแบบนี้ยังกลัว กับคนที่กำลังจะโดนกินไม่กลัวกว่าเหรอ



"ยังไงซะ ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับทีนะคะ ดิฉันไม่อยากให้ใครรู้ไปมากกว่านี้แล้วน่ะค่ะ"ชิโนบุกล่าว ทุกคนจึงพยักหน้ารับคำ ก่อนจะไม่เซ้าซี้อะไรอีก



ในที่สุดก็มาถึงเย็นของวันสุดท้ายที่เกาะแห่งนี้ จู่ๆอาจารย์โคโระก็มาชวนทดสอบความกล้าเสียอย่างนั้น ด้วยเหตุที่ว่าตัวเองอยู่โหมดป้องกันตัวสมบูรณ์แบบมาตลอดเลยไม่ได้เล่นเหมือนกับทุกคน ว่าง่ายๆคือเหงา แถมยังรับบทผีเองเสียด้วย แต่ด้วยเหตุใดไม่รู้ ชิโนบุถึงคิดว่าหัวกลมๆเหลืองๆนั่นมีแผนการบางอย่างซ่อนอยู่ ใจคอไม่ดียังไงไม่รู้สิ





ทุกคนมารวมตัวกันที่ปากถ้ำ โดยอาจารย์โคโระให้เข้าไปเป็นคู่ๆ แถมยังเป็นคู่ชายหญิง ซึ่งตัวเธอนั้นเป็นเศษห้องเช่นเคย จึงไม่รู้ว่าอาจารย์โคโระจะให้เข้าไปพร้อมใคร ดีไม่ดีอาจเป็นริทสึเพราะจำนวนชายหญิงไม่เท่ากัน 



บทสรุปคือเธอต้องไปพร้อมคารุมะ...อีกแล้วหรือนี่ อีกหน่อยทั้งเธอและเจ้าแมวหัวแดงนี่คงได้ตัวติดกันเป็นแน่ 


"คารุมะคุงคะ...ดิฉันมีแผนการเด็ดๆล่ะค่ะ"ชิโนบุสะกิดคารุมะ และแน่นอนว่าคารุมะนั้นพร้อมมาร่วมแผนการ ชิโนบุกระซิบแผนการให้คารุมะฟัง เมื่อคารุมะฟังแผนจบ ได้แต่ร้องว้าวด้วยความทึ่งกับแผนการที่ไม่นึกว่าจะออกมาจากปากชิโนบุ เขารู้ดีว่าชิโนบุขี้แกล้ง แต่ไม่นึกว่าจะขี้แกล้งเพียงนี้


"ขี้แกล้งสุดๆเลยนี่นา ชิโนบุจัง"คารุมะพูดขึ้น พลางยิ้มแสยะ จนคนรอบข้างเริ่มมีความรู้สึกแปลกๆว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แถมไม่ใช่เรื่องดีเสียด้วย




"มืดจังเลยนะคะ"ชิโนบุพูดขึ้นเบาๆ พลางมองไปรอบๆ อาศัยแสงไฟฉายจากคารุมะ เคล้าด้วยเสียงซอโอกินาว่า และเสียงเล่าเรื่องผีของอาจารย์โคโระจากด้านหน้า


"ระวังลื่นด้วยนะ ชิโนบุจัง"คารุมะกล่าวเตือน พลางชี้จุดที่มีตะไคร่น้ำ ชิโนบุจึงพยักหน้ากล่าวขอบคุณเบาๆ


"นี่...รู้อะไรมั้ยชิโนบุจัง ฉันน่ะ...ตกใจนะ ทั้งความจริงและความสามารถของชิโนบุจัง รวมถึงนางิสะคุงด้วย"คารุมะที่เดินๆเงียบๆเอ่ยขึ้น


"นางิสะคุง...ไม่ใช่ว่าตกใจเพราะชนะทาคาโอกะหรอก แต่มันคือหลังสู้เสร็จ หมอนั่นดูไม่กลัวอะไรเลย ถ้าเรื่องต่อยตีฉันชนะได้แน่นอน แต่เรื่องลอบสังหารมันคนละอย่างกัน การต่อยตีมันไม่มีความหมายสักนิด"


"ชิโนบุจังก็ด้วย วันแรกที่เราเจอกัน ฉันก็รู้สึกได้ว่าเธอไม่ธรรมดา ในตอนที่ทาคาโอกะกลายเป็นอสูร ชิโนบุจังก็เป็นคนหนึ่งที่มีสติและไปช่วยนางิสะคุง ทั้งๆที่ถ้าเป็นฉันหรือคนอื่นๆตรงนั้นคงกลัวจนก้าวขาไม่ออกแน่ เพราะงั้น มันเป็นรอบแรกที่ฉันรู้สึกได้ว่าสิ่งที่ไม่น่ากลัวคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด"คารุมะพูดต่อ


"แต่ยังไงก็เถอะ ฉันน่ะไม่ยอมแพ้หรอก เพราะคนที่จะฆ่าอาจารย์โคโระไม่ใช่ชิโนบุจังหรือนางิสะคุงแต่เป็นฉัน"คารุมะเมื่อพูดจบก็หันมายิ้มให้ชิโนบุ


"ค่ะ...แล้วดิฉันจะรอดูนะคะ"ชิโนบุยิ้มก่อนเอื้อมมือไปลูบหัวคารุมะ แน่นอนอยู่แล้ว เปอร์เซ็นต์ที่เธอจะเป็นคนฆ่าอาจารย์โคโระมันก็คือศูนย์ เพราะมันคือพันธะของเธอเอง แต่ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นใครที่ฆ่า เธอจะคอยดูเสมอ


"โอ๊ะ จุดนี้เป็นไงชิโนบุจัง"คารุมะชี้ไปที่โขดหินใหญ่ ชิโนบุจึงเห็นด้วยว่าเป็นจุดที่ดี ก่อนจะแก้ยางมัดผมของตัวเอง ก่อนคารุมะจะวางกระเป๋าที่สะพายมาให้ชิโนบุ


"น่าสนุกสุดๆเลยนะคะ"ชิโนบุกล่าว พลางเตรียมตัว 







"แฮ่กๆ อะไรกันครับเนี่ย ทั้งผีไม่มีตา วิณญาณอาฆาต ตุ๊กตาญี่ปุ่น ไหนจะอาจารย์มิซึกิ ชิเงรุ อาถรรพ์เกาะริวคิวมีจริงเหรอครั-----กรี้ดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!! คนถูกหินย้อยแท๊งงงงงงงงง!!!!!!!"อาจารย์โคโระที่เพิ่งจะหายใจหายคอยังไม่ทันทั่วท้อง เนื่องจากไปเจอวิญญาณเกาะริวคิว ซึ่งเจ้าตัวยังไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าเป็นนักเรียนของตัวเอง ต้องกรีดร้องอีกรอบกับภาพตรงหน้า

หญิงสาวผมดำ นอนอยู่บนโขดหิน มีผมเข้าปากประปราย พร้อมเลือดที่ไหลออกมา ใบหน้ามีหยดน้ำจากในถ้ำ สวมชุดยูกาตะสีขาวแดงไม่มั่นใจว่าสีแดงนั่นคือสีเลือดรึเปล่า มีหินย้อยปักเข้าที่กลางอกอย่างจัง ดวงตาเหลือกขึ้นอย่างน่ากลัว มีแสงสลัวฉายที่ใบหน้า ก่อนอาจารย์โคโระจะได้หนีก็ต้องชะงักเพราะเสียงๆหนึ่ง


"จะ...ไป...ไหน...ช่วย...ข้า...ด้วย"หญิงสาวคนดังกล่าวหัวกระตุกก่อนเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ อาจารย์โคโระจึงกรีดร้องอีกรอบ 


"ขอโทษคร้าบบบบบ!!!!!!! จะทำบุญให้นะคร้าบ!!!!!!!"อาจารย์โคโระพูด ก่อนจะจ้ำอ้าวเหาะหนี ไม่วายมีเสียงหัวเราะกึกก้องน่าขนลุกเคล้าระหว่างเสียงผู้ชายและเสียงผู้หญิงตามหลัง



"น่าเสียดายจังค่ะ ดันหนีไปก่อนซะได้ ไม่อย่างนั้นคงได้เล่นหนักกว่านี้นะคะ"ชิโนบุหัวเราะ ก่อนลุกจากโขดหิน แอบปวดหลังไม่น้อย ก่อนถอดชุดยูกาตะขาวเปื้อนซอสมะเขือเทศแปะหินย้อยที่หักปลายแหลมออก พลางเช็ดซอสที่มุมปาก จะว่าแฉะมั้ย ก็แฉะ เพราะนอนแป๊บเดียวน้ำก็หยดใส่ซะเยอะ จะว่าง่ายๆผีสาวที่นอนตายบนโขดหินนั่นคือชิโนบุเอง ถามหาเสียงหัวเราะ ก็เป็นเสียงหัวเราะของเธอกับคารุมะที่หัวเราะพร้อมกันก็แค่นั้น ส่วนชุดยูกาตะนี้ เพราะมันเป็นชุดยูกาตะชั้นใน มีร้านขายอยู่ ถึงจะเป็นชุดเต็มยศและแพงก็เถอะ  ต้องขอบคุณคารุมะที่จะจ่ายงบการแกล้งครั้งนี้เอง 


"เมื่อกี้อาจารย์โคโระกลัวสุดๆไปเลยแฮะ"คารุมะที่แอบอยู่โขดหินอีกก้อนเอ่ยขึ้นพลางหัวเราะ ตอนฟังแผนก็คิดๆอยู่ว่าอาจจะไม่เนียน แต่ดันน่ากลัวกว่าที่คิดเพราะอาจารย์โคโระไปเจออันที่น่ากลัวจากกลุ่มอื่นมาก่อนแล้ว เมื่อหัวเราะจนพอใจ คารุมะจึงเดินไปหยิบไฟฉายที่มีกระดาษบางๆแปะอยู่ให้แสงสลัว 


"ว่าแต่ตอนนอนอยู่มันแฉะมั้ยชิโนบุจัง"คารุมะเอ่ยถาม


"ก็แฉะนั่นแหละค่ะ เพราะน้ำมันหยดลงมา ถึงจะใส่ยูกาตะอยู่ แต่มันก็ทะลุมาด้านในอยู่ดีค่ะ"ชิโนบุตอบ พลางแตะเสื้อกีฬาของตัวเองที่ชื้นแฉะ


"ยังไงเรารีบออกไปกันเถอะ"คารุมะพูด ชิโนบุจึงพยักหน้าเห็นด้วย และพากันออกมาทันที ตามหลังมาไม่กี่วิคืออาจารย์โคโระที่สภาพเหมือนไปบุกป่าลุยดงมา และร้องไห้เพราะพยายามจับคู่ให้นักเรียนแต่ไม่สำเร็จสักคู่ไหนจะเจอผี(?)อีก


ที่ชวนเล่นทดสอบความกล้าเพราะงี้นี่เอง


"อะไรกัน ทดสอบความกล้าแต่ไม่เห็นมีอะไรเลย"เสียงอาจารย์อิรีน่าดังขึ้น เจ้าหล่อนออกมาพร้อมอาจารย์คาราซึมะ แถมยังเกาะแน่นเป็นปลิง เมื่อเห็นคนที่เหลือยืนมอง จึงปล่อยแขนทันที

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้ชิโนบุรู้สึกได้ว่าเคมีคู่นี้มันเข้ากันอย่างประหลาด แม้นิสัยจะต่างกันคนละขั้ว และดูเหมือนทุกๆจะคิดเหมือนกัน 


นี่สิคู่ที่ไปรอดของแท้!!!!


นักเรียนห้อง 3-E และอาจารย์ประจำชั้นห้อง E อาจารย์โคโระ ตั้งปฏิบัติการจับคู่คาราซึมะ อิรีน่า โดยเริ่มถามอาจารย์อิรีน่าก่อนว่าชอบกันตั้งแต่ตอนไหน


"ก็ตอนตั้งเป้าหมาย...ก็แค่จะทำให้หมอนั่นรักฉัน แต่ไปๆมาๆดัน..."อาจารย์อิรีน่าพูดไปก็หน้าแดงไป ชิโนบุสังเกตุได้ว่าผู้ชายหลายๆคนหน้าแดง อาจเพราะเผลอคิดว่าอาจารย์อิรีน่าผู้ไฟกามารมณ์แผดเผา(?)น่ารักขึ้นกระมัง แต่เอาจริงๆหากน่ารักเช่นนี้ตลอดชิโนบุก็ว่าน่ารักดี ซึ่งแน่นอน นักเรียนห้อง E ขอเอาหัวเป็นประกันว่าความรักรอบนี้ พวกเราจะเป็นพ่อสื่อ แม่สื่อให้เอง!!!


"งั้นเริ่มเปลี่ยนจากการแต่งตัวดีมั้ย"มาเอฮาระออกความเห็น


"จริงด้วย มันโชว์เนื้อหนังเกิน คนญี่ปุ่นหัวแข็งอย่างอาจารย์คาราซึมะไม่ชอบหรอก ต้องแต่งตัวให้อ่อนหวานและเรียบร้อยกว่านี้"นากามูระพูด


"จริงด้วย พูดถึงอ่อนหวานล่ะก็ต้องคันซากิจังสินะ ชุดนั้นถ้าแห้งแล้วขอยืมหน่อยนะ"นากามูระพูด ก่อนเปิดชุดที่คันซากิใส่เมื่อวานให้ดู ซึ่งพอคันซากิใส่มันก็ดูอ่อนหวาน บอบบาง น่าทะนุถนอมนั่นแหละ





"แล้วไหงหล่อนใส่แล้วเซ็กซี่กว่าเดิมอีกฟะ!!!!!"ทุกคนต่างพูดพร้อมกัน อาจเพราะขนาดหน้าอกหน้าใจคันซากิกับอาจารย์อิรีน่ามันต่างกัน พอใส่ชุดที่ไม่ตรงไซส์แล้วมันเลยโชว์อก เอาซะหนักใจเลยตอนนี้


"งั้นใครรู้สเปคที่ชอบของอาจารย์คาราซึมะมั้ยครับ"อาจารย์โคโระเอ่ยถาม


"เอ จะว่าไปเคยได้ยินอาจารย์คาราซึมะชมผู้หญิงในโฆษณาอยู่นะคะ เหมือนจะพูดประมาณนี่แหละสเปคเลย"ยาดะพูดขึ้น ก่อนจะกล่าวถึงสามสาวซุปเปอร์ฮีโร่กล้ามโตหน้าเข้ม จนชิโนบุสงสัยว่าอาจารย์คาราซึมะกำลังนั่งดูละครคาบุกิ*อยู่รึเปล่า


"งั้นลองทำอาหารดีมั้ยคะ ดินเนอร์ในโรงแรมก็หรูดีอยู่หรอก แต่ถ้าทำอาหารที่อาจารย์คาราซึมะชอบ แล้วไปนั่งกินกันสองคนแบบนั้นก็น่าจะดีนะคะ"โอคุดะออกความเห็น แต่เหมือนจะเพิ่งนึกได้ว่าวันๆอาจารย์คาราซึมะกินแต่แฮมเบอร์เกอร์กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป จึงตัดความคิดนั้นไป


"เอาจริงๆแล้ว ถ้าสเปคคนอย่างอาจารย์คาราซึมะ น่าจะเป็นคนอ่อนหวาน ขยันทำงาน ทำอาหารเป็น งานบ้านครบครัน เอาง่ายๆคือสเปคคนญี่ปุ่นทั่วไปเลยนะคะ"ชิโนบุพูดขึ้น


"แต่อาจารย์บิทช์มีสักข้อมั้ย"โอคาจิมะพูดขึ้น


"ก็ไม่"มิมูระตอบ


"เด็กเวร!!! จะช่วยกันจริงมั้ยเนี่ย!!"อาจารย์อิรีน่าแหวขึ้น แต่เอาจริงๆเธอก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดี


"หยอกๆ แหม่ คิดเป็นจริงเป็นจังไปได้"โอคาจิมะพูดขึ้น จะว่าเริ่มจนหนทางแล้วก็ใช่ เพราะอาจารย์คาราซึมะกำแพงหนายังกับอะไรดี


"ย...ยังไงก็ทำเท่าที่ทำได้ก่อนดินเนอร์เถอะครับ งั้นผู้หญิงไปช่วยเรื่องเสื้อผ้าหน้าผม ส่วนผู้ชายจัดการจัดโต๊ะ เซ็ตสถานที่ให้เข้าบรรยากาศแล้วกันนะครับ"อาจารย์โคโระกล่าว ก่อนแจกแจงหน้าที่ให้แต่ละฝ่าย ทุกคนก็ขานรับอย่างขันแข็ง


"ดูจะจริงจังกว่าการลอบสังหารอีกนะเนี่ย"คารุมะพูดขึ้น


"ก็น่าสนุกดีไม่ใช่เหรอคะ?"ชิโนบุยิ้มก่อนหันไปถามคารุมะ


"ก็จริงนั่นแหละ งั้นไปล่ะนะ ชิโนบุจัง"คารุมะกล่าว ก่อนโบกมือให้ชิโนบุและเดินตามกลุ่มผู้ชายไป







เวลาดินเนอร์ หลังจากผ่านสมรภูมิแต่งตัวเซ็ตฉากให้อาจารย์อิรีน่าเกือบตาย ทุกคนจึงมานั่งพักให้หายเหนื่อย ที่บริเวณโต๊ะดินเนอร์ เมื่อพักจนเสร็จ ทุกคนจึงแยกย้ายไปจองโต๊ะกันคนละสองที่นั่ง จนอาจารย์คาราซึมะเดินเข้ามายังไม่รู้จะทำหน้ายังไง เพราะทุกคนนอนพาดและแหกแข้งแหกขากันซะเต็มที่ หรือง่ายๆพยายามปฏิเสธไม่ให้อาจารย์คาราซึมะนั่งสุดชีวิต


"ที่นี่ไม่ต้องการให้อาจารย์นั่งด้วยหรอกค่ะ ดังนั้นออกไปนั่งข้างนอกเลย"นากามูระที่นอนชิวๆอยู่พูดขึ้น


"ช่าย~ เพราะห้อง E ขึ้นชื่อเรื่องแกล้งอาจารย์ที่สุดนี่เนอะ~"โอคาโนะที่ฉีกขาพาดเก้าอี้อยู่พูดขึ้น


"แหมๆ ทั้งสองคนล่ะก็ ที่ทุกคนหมายถึงคืออาจารย์คงอยากกินลมชมวิว ไปนั่งข้างนอกดีกว่าค่ะ"ชิโนบุพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม แม้สิ่งที่พูดออกไปมันก็เป็นแนวเดียวกับนากามูระ แค่เปลี่ยนให้ดูซอฟท์กว่าเดิมก็แค่นั้น


เมื่อเป็นชิโนบุพูดนั้น สิ่งที่อาจารย์คาราซึมะเห็นคือ...


โคโจว ชิโนบุ ความน่าเชื่อถือ(นับเพียงจากการกระทำ):100%


"อ่า..."อาจารย์คาราซึมะเมื่อเห็นชิโนบุพูดจึงเดินออกไปง่ายๆ


 เป็นไปดั่งกลอุบายที่วางไว้ชัดๆ


เมื่อทุกคนเห็นตัวเอกของงานเดินออกไปตามแผนที่วางไว้ ต่างมองหน้ากันและรีบวิ่งออกไปดูทันที

บรรยากาศช่างดูโรแมนติกเสียจนอดชมพวกผู้ชายไม่ได้ที่จัดได้ขนาดนี้ ส่วนการแต่งกายขอยกความดีความชอบให้ฮาระที่เก่งคหกรรมเป็นพิเศษ แม้จะซื้อผ้าคลุมไหล่ถูกๆมา ก็ทำให้ดูแพงได้ ทุกคนสังเกตุการกินดินเนอร์ท่ามกลางแสงสีส้มของพระอาทิตย์ตกดินของคู่พระนางที่ไปอย่างเรียบง่าย จนตอนนี้ถ้ามีผ้าเช็ดหน้าในมือคงเอามากัดไปแล้ว เพราะลุ้นใจแทบขาดว่าจะสำเร็จมั้ย ชิโนบุได้ยินแว่วๆถึงบทสนทนาสุดท้ายที่อาจารย์อิรีน่ากล่าวถึงเรื่องการฆ่าสักอย่าง ก่อนจะประทับจูบที่ผ้าเช็ดปากของอาจารย์คาราซึมะแล้วเอาผ้าเช็ดปากไปสำผัสกับเจ้าของอีกที ก่อนจะเดินออกมาเงียบๆ 


แต่คนที่รอดูอยู่เนี่ยโวยวายกันหมดแล้ว


"โถ่เอ๊ย! จูบทางอ้อมทำไมเล่า ลิ้นสิลิ้น ใช้ลิ้นแบบที่เคยใช้อ่ะ!!!!"มาเอฮาระโวยวายเพราะรอเห็นฉากเด็ดตั้งนาน แต่ได้เห็นแค่จูบทางอ้อม จะไม่หงุดหงิดคงไม่ได้


"ผู้ใหญ่ก็มีวิธีแบบผู้ใหญ่ย่ะ!!!"อาจารย์อิรีน่าโวยวาย ชิโนบุหัวเราะเบาๆ แม้ทุกคนจะไม่รู้ก็เถอะว่าแผนสำเร็จรึเปล่า...แต่ชิโนบุแอบเห็นอาจารย์คาราซึมะแตะที่ปากของตัวเอง


บางที่มันอาจเป็นไปได้กว่าที่คิด





ในที่สุดก็ถึงวันกลับ ซึ่งชิโนบุมาถึงคฤหาสห์ผีเสื้อในยามบ่าย ก็เจอหมาโกลเด้นสีเงินที่ชื่อโดมะนั่งอยู่ในห้องครัวซะนี่


"ยินดีต้อนรับกลับ~ชิโนบุจัง~ ได้ยินว่าจะกลับมา ข้าเลยมารอแต่เช้ามืดเลย"โดมะเอ่ยขึ้นมา ก่อนยื่นแก้วชาให้ชิโนบุ ชิโนบุจึงรับเอาไว้


"โดมะ..."ชิโนบุเอ่ยเสียงนิ่ง


"จ๋าจ้ะ?"โดมะขานรับอย่างอารมณ์ดี


"คุณทำให้ใครกลายเป็นอสูรรึเปล่าคะ..."ชิโนบุเอ่ยถาม ตอนนี้สัมภาระใดๆที่แบกมา ก็ปล่อยทิ้งไว้ ก่อนจะเดินมานั่งตรงข้ามโดมะ


"หืม? ชิโนบุจังพูดอะไรน่ะ ข้าไม่เห็นรู้เรื่องเลย"โดมะตอบ พลางยิ้มให้ชิโนบุ


"จะให้ดิฉันพูดรึเปล่าคะ ว่าทั้งหนังหน้าและเสียงของคุณมันตอแหลค่ะ"ชิโนบุกล่าว


"เอ๋? หน้ากับเสียงข้าเป็นอย่างนี้อยู่แล้วนะ ชิโนบุจังด่าข้าแรงไปแล้ว ฮึก"โดมะเบ้ปาก ก่อนก็อกน้ำตาสั่งได้จะเปิดออกมา ร้องไห้กระซิกๆ 


"งั้นเหรอคะ งั้นช่วยบอกมาทีค่ะ ว่าอสูรตนใดมีความสามารถมากพอที่จะทำให้มนุษย์เป็นอสูรบ้างคะ"ชิโนบุถอนหายใจ ก่อนจะเอามือค้ำหัว


"เอ๋...ก็ท่านมุซัน แล้วก็พวกอสูรข้างขึ้น"โดมะตอบ พลางปรับอารมณ์อย่างรวดเร็วราวกิ้งก่า


"งั้นในเมื่อที่นี่ไม่มีคิบุตสึจิ มุซัน และข้างขึ้นตนเดียวที่นี่มันก็นั่งอยู่ตรงหน้าดิฉัน ไม่ทราบว่าไอ้บัดซบตนใดมันทำกันล่ะคะ?"ชิโนบุเอ่ยถามนิ่งๆ


"อ๊า...โป๊ะซะแล้ว"โดมะพูดขึ้น พลางใช้พัดทองในมือเคาะหัวตัวเองเบาๆ


"เหตุผลล่ะคะ..."ชิโนบุเอ่ยถามอีกครั้ง


"อ๋า ชิโนบุจังเหมือนภรรยาข้าจริงๆเลย--- ตอบแล้วๆ ก็แค่อยากลองก็แค่นั้นแหละ ว่าหากข้าทำคนอื่นเป็นอสูรแล้วไปฆ่าชิโนบุจังจะเป็นยังไง แต่คนที่เป็นอสูรใหม่ๆก็กระจอกจริงๆนั่นแหละ แตะชิโนบุจังยังไม่ได้เลยสินะ น่าเสียดายๆ"โดมะส่ายหัวพลางเบ้ปาก


"จริงๆนะ ข้าเพิ่งจะนึกได้ว่าเมื่อมันฆ่าชิโนบุจังคงไม่พ้นกินชิโนบุจังเป็นแน่ เลยปล่อยๆมันตายอย่างทรมานเพราะพิษใหม่ของชิโนบุจังเสียดีกว่า"โดมะกล่าวอย่างร่าเริง


"รู้ใช่มั้ยคะ หากไม่ติดพันธะคู่ ดิฉันคงเอาดาบแทงคุณไปแล้ว"ชิโนบุกล่าว


"แปลว่าชิโนบุจังอยากโดนข้ากินอีกรอบหรือ? งั้นเรียกเด็กสาวผมหางม้ามาด้วยดีมั้ย จะได้เหมือนรอบที่แล้ว แต่คงต่างตรงที่ไม่มีอิโนะสุเกะคุงเนอะ"โดมะกล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน เพราะรู้ดีลำพังชิโนบุก็ฆ่าตนไม่ได้อยู่แล้ว


"คุยกับคุณเหมือนจะเป็นโรคประสาททุกทีค่ะ ไสหัวออกไปได้แล้วค่ะ"ชิโนบุสะบัดมือไล่ ก่อนสะพายกระเป๋าไปที่ห้องนอนตนเองทันที


"เอ๋ งั้นข้านอนที่นี่ไม่ได้หรือ?"โดมะเอ่ยถามอย่างสงสัย แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว


"ไปนอนกับผีเถอะค่ะ"ชิโนบุตอบปัดไป


"ที่นี่มีผีหรือ? ว่าจะขอนอนที่ห้องอื่นแล้ว ข้ากลัวผีมากเลยนะ งั้นข้าไปนอนกับชิโนบุจังนะ"โดมะดึงแขนเสื้อชิโนบุเบาๆ


"ค่ะ มีผีค่ะ ผีพ่อ ผีแม่ ผีพี่สาว ผีที่ตายห่าไปเพราะอสูรขณะกำลังรักษาก็มีค่ะ แถมดิฉันชอบเอาศพพวกเขามานอนกอด(?)ด้วยค่ะ ดังนั้นไสหัวไปนอนที่บ้านตัวเองเถอะค่ะ หรือเป็นหมาจรจัดไร้บ้านกันคะ"ชิโนบุเริ่มรำคาญ หากเป็นตอนที่ยังฆ่ามันได้หรือฆ่าตัวตายได้ ไม่เกินสามวันทุกคนจะได้ข่าวแน่นอน


เหตุสลด นักเรียนโรงเรียนแห่งหนึ่งใช้มีดปาดคอตัวเองเลือดสาดจนสิ้นลม แต่มุมปากประดับรอยยิ้มราวพึงพอใจในการตาย สาเหตุอาจเกิดจากความเครียด


"เอ๋ ชิโนบุโรคจังโรคจิตจังเลย ไม่เป็นไรหรอก วิญญาณอาฆาตเพียงใด แต่ข้าอยู่กับชิโนบุจังก็หายห่วง"โดมะพูด พลางชูนิ้วโป้ง ง่ายๆคือจะนอนที่นี่ แม้จะโดนด่าหน้าโบกปูนอย่างไรก็ตาม


"หากมานอน ดิฉันจะไปนอนบ้านคนอื่นจริงๆนะคะ ไม่สิ ดิฉันจะไปนอนที่โรงเรียน ฟ้องอาจารย์โคโระด้วยดีมั้ยคะ ว่ามีโรคจิตตามดิฉันมา แถมเป็นอสูรโรคจิตเสียด้วย"ชิโนบุกล่าวอย่างเหนื่อยหน่าย


"หวาๆ ชิโนบุจังอยากเห็นหรือระหว่างข้ากับอาจารย์หมึกนั่นใครจะตายก่อนกัน"โดมะยกพัดขึ้นมาปิดปาก


"ก็ภาวนาให้อาจารย์โคโระอุ้มคุณไปโยนใส่ปล่องภูเขาไฟสักแห่งค่ะ ลาก่อน ราตรีสวัสดิ์"ชิโนบุกล่าวปัดรำคาญก่อนจะปิดประตูครัวดังปังใหญ่


"ชิโนบุจังเพิ่งจะบ่ายเองนะ เดี๋ยวสิชิโนบุจัง! ข้าออกไปไหนไม่ได้นะ นี่แดดเปรี้ยงปร้างเลยนะชิโนบุจังงงง นี่~ อย่าเมินข้าสิ~"โดมะคร่ำครวญ ถึงจะรู้ก็เถอะชิโนบุคงจะไม่สนใจตัวเอง แต่ไม่น่าจะใจดำขนาดปล่อยอสูรผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง(?)สง่างามราวพระโพธิสัตว์(?) ให้อยู่ในที่ๆมีแดดจ้าเพียงนี้



ซะเมื่อไหร่ เล่นไม่สนกันจริงๆเนี่ย รู้เลยว่างอนแน่ๆ











นี่คือวันสุดท้ายของปิดเทอมหน้าร้อน ชิโนบุตั้งแต่กลับมาจากเกาะนั้นก็เอาแต่ขลุกที่ห้องหนังสือและห้องทดลอง เนื่องจากความว่างเป็นเหตุ ได้แต่ภาวนาว่าจะมีอะไรสนุกๆให้ทำซะก่อน


"ชิโนบุซังๆ ไปเทศกาลกันเถอะครับ!"เสียงคุ้นเคยของอาจารย์โคโระดังขึ้น พลางเคาะหน้าต่างห้องหนังสือของชิโนบุ ชิโนบุอดสงสารไม่ได้เลยเปิดหน้าต่างให้เข้ามา


"เทศกาลเหรอคะ?"ชิโนบุพูดขึ้นพลางปิดหน้าต่าง


"ใช่แล้วครับ มีเทศกาลที่ศาลเจ้าใกล้ๆนี้ ไปเถอะนะครับ!! เพราะอาจารย์ชวนไปก็ติดธุระหลายคน"อาจารย์โคโระพูดพลางบ่อน้ำตาแตก


"เอางั้นก็ได้ค่ะ น่าสนุกดีนะคะ"ชิโนบุยิ้มพลางหัวเราะออกมาเบาๆ


"เนี๊ยะย๊าาาา ขอบคุณมากครับชิโนบุซัง! อาจารย์ไปก่อนนะครับ!"อาจารย์โคโระเมื่อได้คำตอบที่พอใจก็เปิดหน้าต่างบินออกไปทันที แถมยังปิดหน้าต่างให้ซะเรียบร้อยด้วย บางทีชิโนบุก็แอบสงสัยว่าตัวอันตรายระดับโลกบินว่อนไปว่อนมาขนาดนี้ แม้จะเคยมีข่าวที่ชี้ถึงอาจารย์โคโระอยู่บ้าง แต่ไม่มีใครเจอจะๆสักคน คนเขาตาเซ่อหรืออาจารย์โคโระหนีเก่งกันนะ?




"ดีนะคะ ที่ใส่กล่องไว้"ชิโนบุกล่าวพลางเปิดกล่องยูกาตะลายฤดูใบไม้ร่วงสีส้มของตัวเองออกมา ก็ไม่นึกว่าจะได้ใส่ในเร็วๆนี้หรอก แต่ดันได้ใส่เร็วกว่าที่คิดซะนี้  ชิโนบุส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะไปเปลี่ยนชุด


"หืม...'ชิโนบุจัง ไปเทศกาลด้วยกันนะ จากโดมะ' "ชิโนบุเมื่อเห็นชื่อคนเขียนข้อความก็ปิดหน้าจอทันที


(อ่านไม่ตอบ ยังไม่หายงอนข้าอีกหรือ) โดมะส่งข้อความมาอีกรอบ ชิโนบุคิดว่าอีกหน่อยตัวเองต้องกำโทรศัพท์ในมือทิ้งแน่ๆ จึงรีบปิดหน้าจอ แล้วรีบมุ่งตรงไปที่ศาลเจ้าทันที



เมื่อมาถึงศาลเจ้า สิ่งแรกที่ชิโนบุสังเกตุเป็นพิเศษคือร่างแยกอาจารย์โคโระที่กำลังตั้งซุ้มขายของอยู่ประมาณ 3-4 ร้าน ตอนนี้เริ่มไม่มั่นใจว่าที่ชวนนักเรียนมาเพราะอยากให้สนุกกันจริงๆหรือตั้งใจชวนนักเรียนให้มาอุดหนุนร้านตัวเองกันแน่


ไม่อยากคิดว่าเป็นอย่างหลังหรอก แต่อดคิดไม่ได้จริงๆ


ชิโนบุเดินไปซื้อทาโกยากิ ก่อนจะเดินไปเรื่อยๆเพื่อมองหาเพื่อนร่วมชั้นของตัวเอง


ฮายามิกับจิบะนักแม่นปืน ไปเล่นซุ้มยิงปืนจนจะกวาดของรางวัลมาทั้งร้าน เจ้าของร้านเลยห้ามเล่น


อิโซไกและมาเอฮาระที่ไปช้อนปลาทอง ลำพังมาเอฮาระช้อนเอาสนุกๆ แต่อิโซไกช้อนไปได้ยินแว่วๆว่าจะเอาไปทอดกิน


นางิสะและคายาโนะไปเล่นหยิบลูกโป่งน้ำ ซึ่งหยิบไปเหมือนวันนี้จะไม่แบ่งใครหยิบต่ออย่างไงยังงั้น


อาจารย์อิรีน่าก็ไปดื่มกับพวกผู้จัดการร้านต่างๆจนเมาแอ๋


คารุมะก็ไปยืนคำนวณอัตราที่ตัวเองจะได้ของรางวัลระดับเกินที่ 4 และเซ้าซี้เจ้าของซุ้มจนได้เครื่องเกมที่ตัวเองหมายตาไว้


ชิโนบุก็เดินกินทาโกยากิไป มีแวะร้านโยนห่วงบ้าง เอาแค่ตุ๊กตาแมวสีแดง ที่ทำให้นึกถึงใครบางคนดี ก่อนจะไปนั่งพักเพื่อรอชมดอกไม้ไฟ บางทีหากชวนอาโออิกับคานาโอะคงจะสอยรางวัลได้มากกว่านี้


"ท่านโคโจว มาจริงๆด้วย! คานาโอะ!"เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ชิโนบุหันไปมอง ปรากฏว่าเป็นสองลูกศิษย์ของตัวเอง อาโออิและคานาโอะ เมื่อชิโนบุเห็นจึงโบกมือทักทาย ยูกาตะที่ลูกศิษย์เธอใส่นั้นสวยไม่น้อย คานาโอะใส่สีชมพูลวดลายซากุระกับผีเสื้อ ส่วนอาโออิใส่สีครามลายฟูจิเรียบๆ ไม่รกจนเกินไป


"แหม...ทั้งสองคนก็มาสินะคะ มานั่งด้วยกันมั้ยคะ?"ชิโนบุตบตรงที่ว่างประกบข้างตัวเอง ทั้งสองไม่ปฏิเสธไปนั่งทันที พลางนั่งมองแสงสีของดอกไม้ไฟ อันเป็นหัวใจของฤดูร้อนอย่างเงียบๆ อาโออิลอบมองรอยยิ้มของอีกสองคนที่นั่งด้วยกัน ก่อนใบหน้าที่เหมือนหงุดหงิดจะเผยยิ้มออกมา ชิโนบุจึงเอื้อมมือไปลูบหัวทั้งสองคนเบาๆ



ต่อไปเปิดภาคเรียนที่ 2  คงวุ่นวายเป็นแน่




※ว้าวซ่า ไรท์อัพบ่ายอีกแล้ว ตั้งแต่ตอนที่แล้วไรท์ได้แจ้งไปค่ะว่าไรท์ปวดหัวตัวร้อน จนวันที่อัพตอนที่ 23 นี้ยังไม่หาย ต้องขออภัยหากตอนนี้มันสั้นไปหน่อยนะคะ ไรท์พยายามแทรกบทสนทนาเน้าไปให้มันดูยาวๆแล้ว ตอนนี้เป็นตอนเริ่มภาค 2 ของห้องเรียนลอบสังหารค่ะ หากมันเมาเกินหรือดูสิ้นคิด ก็ขออภัยเพราะตอนนี้ไรท์ไม่ไหวแล้วค่ะ เขียนๆไปต้องวางโทรศัพท์เพราะปวดตา เริ่มเข้าใจความรู้ของรุ่นพี่นักเขียนที่เขียนไปวางไปแล้วค่ะ555



ขอบคุณแฟนอาร์ตจากผู้ใช้แอคเค้าท์ shien0721 ด้วยนะคะ งานละมุนมากกกก


ส่งแฟนอาร์ตได้ที่: Twitter @simbasalasim โปรเป็นรูปเดรโก มัลฟอยค่ะ


อย่าลืมโดเนททท


「True Wallet ・094 927 9794 ・ กาญจน์รวี ดีทอง」


บริจาคกันได้นะคะ 5 บาท 10 บาท หรือ 1 บาทไรท์ก็เอา5555









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 372 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

738 ความคิดเห็น

  1. #639 Atanasia11 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 22:07
    เลือกลงเรือไม่ถูกเลยค่ะเเต่ก็เเอบเชียร์คารุxชิโน นะดูมีเคมีที่เข้ากันมาก!!>///<
    #639
    0
  2. #589 Thorranin51 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 07:16
    สู้สู้คับ
    #589
    0
  3. #588 ploychompoo2493 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 21:58

    สู้ๆนะ เป็นกำลังใจให้นะ ตอนนี้ตลกสุดๆไปเลยตอนชิโนะแกล้งเป็นผีหลอกอาจารย์โคโระแบบนี้คงฝันร้ายไปตลอดชีวิตแน่เบย

    #588
    0
  4. #587 Umishino (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 17:20
    ชิโนบุขี้แกล้งจริงนะ หายป่วยไวๆนะคะไรท์
    #587
    0
  5. #586 Shien0721 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 16:54
    สู้ๆนร้าาาไรท์หายไวๆรักษาสุขภาพด้วย
    #586
    0
  6. #585 rotazx9077 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 16:41

    ไรท์ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ~

    #585
    0
  7. #584 rotazx9077 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 16:39

    ค่ะ~ สู้ๆจ่ะ

    #584
    0
  8. #583 ดอกไม้สี่ฤดู (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 16:12

    จบไปแล้วกับเทอมหนึ่งแสนวุ่นวาย มาต่อกันที่เทอมสองที่ต้องมีดราม่าและวุ่นวายเยอะกว่าเมอมหนึ่งเป็นแน่ เชื่อฉันสิว่ามันต้องมีดราม่าทั้งแหละ

    #583
    0
  9. #582 TT ♡♤ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 16:04
    รอต่ออออออ
    #582
    0
  10. #581 โซระ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 15:57
    นี่อยากจะรู้มากๆว่าตอนจบ ชิโนบุจะอยู่โลกนี้? หรือหายไปจากโลกนี้? รอคำตอบในตอนจบบบบ

    //พักผ่อนเยอะๆนะคะ รีดเป็นห่วง
    #581
    1
    • #581-1 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 23)
      9 สิงหาคม 2563 / 15:58
      เอาจริงๆตั้งแต่ไข้ขึ้นไรท์ก็นอนตั้งแต่ 2 ทุ่มค่ะ เลยจะไม่เห็นไรท์อัพดึกๆเหมือนตอนแรกๆ
      #581-1
  11. #580 gurengesan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 15:55
    พักผ่อนให้เพียงพอด้วยนะคะไรท์~
    #580
    1
    • #580-1 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 23)
      9 สิงหาคม 2563 / 15:58
      ไรท์นอนเร็วตั้งแต่ไข้ขึ้นค่ะ ฮื้อออ
      #580-1
  12. #579 Winter1944 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 15:52

    สู้ค่าาาาา
    #579
    0
  13. #578 Dear_iluml (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 15:50
    เรารักไรท์!!😘
    #578
    0