[Kimetsu no yaiba ※Assassination Classroom] demon slayer to assassin

ตอนที่ 22 : ผีเสื้อตัวที่ 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 415 ครั้ง
    9 ส.ค. 63

               ((คำเตือน))


มีการสปอยล์หนักมากๆจากทั้งสองเรื่อง มีคำหยาบคายที่อาจจะหลุดมาจากปากของตัวดำเนินเรื่อง(ชิโนบุ) เช่นไรแล้วก็ขอให้สนุก


*ตอนนี้อาจจะตาลายหน่อยๆ เมา และกาวมาก


ปล.ไรท์ได้ทำการแก้เนื้อหาที่ไม่เมคเซนต์ออก

________________________________

ชิโนบุตอนนี้ย่อหลบหลังเก้าอี้ได้แต่ทำตัวให้เงียบที่สุด พลันมีเสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้น


"15...ไม่สิ 16 คนสินะ"เสียงฟังโรคจิตกลายๆเอ่ยออกมา พลางพูดเรื่องกลิ่นและอธิบายถึงคนที่อยู่ในฮอลล์ ก่อนชิโนบุจะได้ยินเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด คาดว่าชายคนนั้นจะยิงหลอดไฟแตกไป


"จะบอกให้ว่าฮอลล์นี้เป็นฮอลล์เก็บเสียง ถึงยิงพวกแกตายทั้งโขยงก็ไม่มีใครมาช่วยหรอก ดังนั้นรีบไปขอโทษบอส---"ยังไม่ทันที่ชายคนนั้นจะพูดจบ ก็มีเสียงปืนดังขึ้นอีกหนึ่งนัด ซึ่งเป็นของฮายามิ แต่เหมือนเจ้าตัวจะเล็งปืนไว้แต่พลาดไป


ดูจะล่กแปลกๆ


ชิโนบุคิดในใจ พลางทนฟังเหตุการณ์ต่อไป ทันใดนั้นเอง ไฟจากบนเวทีก็สว่างจ้าขึ้นจนแสบตา ปรากฏร่างชายมือปืนคนดังกล่าว กล่าวด้วยเสียงน่าขนลุก


"เป็นงานที่รสชาติถูกปากกว่าที่คิดนี่!!!"



เมื่อเอ่ยจบก็หัวเราะจนน่าขนลุกไปเสียหมด ชิโนบุได้แต่ลอบมอง ก่อนชายคนนั้นจะยิงปืนลอดระหว่างช่องเก้าอี้ที่ฮายามิอยู่อย่างแม่นยำ ถึงแม้จะดูประสาทไปเสียหน่อย แต่ยังไงดูแล้วๆเขาก็คงเป็นทหารผ่านศึกคนหนึ่ง และชายมือปืนก็อธิบายตัวเองว่า เคยเป็นทหาร ซ้ำยังถนัดการหาตำแหน่งศัตรู แถมยังแยกปืนโดยการลิ้มรสชาติอีก ขนลุกเป็นที่สุด!!


"เป็นการยิงที่ชาญฉลาดมากครับ ฮายามิซัง ส่วนจิบะคุง ศัตรูยังไม่รู้ตำแหน่งของเธอ ดังนั้นอาจารย์จะจับตาดูและส่งสัญญาณให้เองครับ!!!"เสียงอาจารย์โคโระกล่าวขึ้น ชิโนบุลอบมองผ่านช่องว่างระหว่างเก้าอี้ ก็เห็นได้ว่าชายคนนั้นยิงลูกแก้วอาจารย์โคโระ ซึ่งไปอยู่แถวหน้าสุดได้ยังไงก็ไม่ทราบ คาดว่าอาจารย์คาราซึมะน่าจะเอาไปวางไว้

เมื่อชายคนนั้นลั่นไกจนหมดกระสุน อาจารย์โคโระก็เริ่มออกคำสั่งให้เคลื่อนย้ายตัวเองไปเรื่อยๆ ตอนแรกก็เรียกเป็นชื่อ จากนั้นก็เรียกเป็นหมายเลขที่นั่งที่ซ่อนตัวอยู่ ก่อนจะเปลี่ยนไปเรียกฉายา และตามด้วยคำสั่ง ไม่ว่าจะให้ทำการถ่ายรูป หรือทำเสียงดังเพื่อให้ชายมือปืนสับสน แถมฉายาที่ชิโนบุสนใจมากหนึ่งอันก็คือ คนที่ถูกทาเคบายาชิคุงล่อลวงไปคาเฟ่หูแมวเพราะความอยากรู้อยากเห็น ซึ่งฟังจากเสียงโวยวายน่าจะเป็นเทราซากะ


เอ๊...น่าสงสัย


ก่อนชิโนบุจะได้คิดอะไรมากนั้น อาจารย์โคโระก็ออกคำสั่งที่เจาะจงชิโนบุโดยเฉพาะ


"เสาหลักแมลง เคลื่อนตัวเองไปที่นั่งด้านหลังสามแถวครับ!!!"ชิโนบุวิ่งย่อตัวไปตามตำแหน่งที่ได้รับมอบหมายอย่างรวดเร็ว ก่อนอาจารย์โคโระจะออกคำสั่งให้ฮายามิกับจิบะ แต่ก่อนที่ทั้งสองจะลงมือ อาจารย์โคโระก็ได้กล่าวให้กำลังใจและข้อคิดเสียก่อนด้วย ชิโนบุลอบมองสุกายะ ช่างฝีมือประจำห้องกำลังทำหุ่นง่อยๆตัวหนึ่งอย่างเร่งรีบ แถมเสียงหายใจยังดังอีกด้วย อาจจะกังวลว่าจะทำไม่ทัน


"เอาล่ะ ที่นั่งที่ 12 ลุกขึ้นยิงได้เลยครับ!!!!"อาจารย์โคโระให้สัญญาณก็มีคนๆหนึ่งเด้งขึ้นมาทำให้โดนยิงกลางหน้าผาก แต่มันคือหุ่นง่อยตัวนั้นที่ทำขึ้นอย่างเร่งรีบของสึกายะนั่นเอง 

ก่อนจิบะจะไปโผล่ตรงปลายแถวที่นั่ง พร้อมลั่นไก แต่ไม่ได้โดนชายมือปืน ชายมือปืนจึงหัวเราะอย่างสมเพช พร้อมเล็งปืนไปทางจิบะ แต่ก่อนได้ลั่นไก เหล็กยึดไฟบนเวทีอันเป็นเป้าหมายแต่แรกของจิบะก็ฟาดเข้ากลางหลังทันที แต่แน่นอน นักฆ่ามากประสบการณ์ก็ยังคงยืนได้ ก่อนจะเล็งปืนอีกครั้ง ก็ถูกกระสุนจากฮายามิยิงไปที่ปืนของชายมือปืนจนกระเด็นไปไกล ทำให้ชายมือปืนล้มลง  จบด้วยพวกเทราซากะที่ไปรุมทึ้ง(?) หมายถึง มัดชายมือปืนกันอย่างแข็งขัน จนอาจารย์คาราซึมะอดชมไม่ได้

เมื่อมัดเสร็จนั้น ทุกคนก็ต่างกรูเข้าไปหาสองมือปืน พลางกล่าวชื่นชมอย่างดีอกดีใจ ห้องเรียนนี้คงจะเชื่อใจกันสุดๆอยู่แล้วกระมัง แม้แต่ชิโนบุยังมั่นใจว่าสองคนนี้จะทำมันได้ แล้วก็ทำได้จริงๆเสียด้วย ฮายามิและจิบะที่ยิ้มให้กับทุกคน ก่อนจะเอาข้างศอกชนกัน


เธอได้คู่จิ้นใหม่แล้ว






เมื่อผ่านจากฮอลล์คอนเสิร์ตมาได้นั้น อาจารย์คาราซึมะซึ่งได้พลังกลับมาครึ่งหนึ่งก็จักการล็อคคอการ์ดอย่างเงียบๆ แล้วลากเข้ามาในตรอกมืดทันที


"ตอนนี้รู้ความจริงของผู้อยู่เบื้องหลังแล้วล่ะครับ เขาใช้งานนักฆ่าแบบผิดๆ เดิมทีงานรักษาความปลอดภัยก็ไม่ใช่ของงานพวกนักฆ่าอยู่แล้ว หากพวกเขาใช้พลังที่แท้จริงขึ้นมาล่ะก็ คงจะน่ากลัวกว่านี้หลายขุมเลยล่ะครับ"อาจารย์โคโระพูดขึ้น ทุกคนก็คิดตาม ที่อาจารย์พูดมานั่นไม่ได้ผิดแม้แต่น้อย นักฆ่าที่ผ่านๆกันมานี้ หากพวกเขาใช้วิธีการฆ่าแบบปกติล่ะก็ คงจะจัดการคนทั้งห้องได้สบายๆ โดยไม่ต้องเสียเหงื่อเสียด้วยซ้ำ


"ว่าแล้วว่าผู้อยู่เบื้องหลังไม่ใช่นักฆ่าจริงๆด้วย"อาจารย์คาราซึมะกล่าวในขณะที่ค้นตัวการ์ดที่ล็อคคอมา ก่อนจะเริ่มแบ่งหน้าที่ให้ทุกคน ส่วนดวงตาสีม่วงของชิโนบุก็ได้จับจ้องไปที่นางิสะและเทราซากะ จากที่สังเกตุนั้นนางิสะแตะไหล่เทราซากะด้วยความเป็นห่วง ส่วนเทราซากะเหมือนอุณหภูมิในร่างกายจะสูงขึ้น ทำให้เหงื่อไหลและหายใจผิดจังหวะ 





"ว่าแล้วล่ะค่ะ เทราซากะซัง...ดื่มน้ำนั่นเข้าไปจริงๆ"ชิโนบุกล่าวเสียงเบา ในขณะที่ยืนใกล้กับทั้งสองคน


"อึก..!"เทราซากะสะอึกขึ้น


"รู้ตั้งแต่ตอนไหนกัน"เทราซากะเอ่ยถาม


"ตั้งแต่ก่อนถึงฮอลล์ค่ะ แต่ไม่ต้องห่วง ดิฉันไม่ใช่พวกปากโป้งหรอกนะคะ จะไม่บอกใครแน่นอนค่ะ"ชิโนบุกล่าวก่อนเผยยิ้ม ทำให้เทราซากะโล่งอกขึ้น


"แต่...ยังไงก็ต้องระวังตัว ไม่ใช่แค่กับเทราซากะซัง นางิสะคุงก็ด้วยนะคะ"ชิโนบุพูดกับทั้งสอง ทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนพยักหน้ารับคำชิโนบุ ให้ความรู้สึกเหมือนได้เด็กมาเลี้ยงเพิ่มยังไงอย่างงั้น


จนคุยเรื่องแผนการเสร็จสิ้น นักเรียนห้อง E จึงค่อยๆเดินขึ้นไปชั้นบนสุด นำโดยอาจารย์คาราซึมะที่คอยให้สัญญาณ ก่อนจะใช้วิธีการย่องแบบนินจาเดินกันเข้าไปประชิดศัตรู ซึ่งเป็นวิธีที่ชิโนบุถนัดที่สุดและเดินเป็นปกติอยู่แล้ว ทำให้ไม่ต้องกังวล และคนที่ฝึกท่าพวกนี้ให้ห้อง E ก็เป็นเธออีก ทำไงได้โดนขอมานี่เนอะ 

เมื่อเข้ามาใกล้ตัวเป้าหมายอีกหน่อย อาจารย์คาราซึมะก็สั่งโดยใช้คำสั่งมือว่า ให้เข้าประชิดให้มากที่สุด เพื่อปิดทางหนี พลางเจ้าตัวเล็งปืนไปที่รีโมตซึ่งเป็นรีโมตระเบิดที่ติดบนกระเป๋ายารักษาไวรัส ทำให้รู้ได้ทันทีว่าตัวบงการตั้งใจจะระเบิดมันจริงๆ พลันสายตาชิโนบุก็เหลือบไปเห็นจอภาพ ที่ฉายภาพนักเรียนที่เหลือที่นอนป่วย ทำให้รู้ได้ว่าตัวบงการเฝ้ามองมาตลอด


"คันชะมัด"ตัวการที่นั่งหันหลังอยู่เอ่ยขึ้น พลางเกาแก้มของตัวเองอย่างแรง


"นึกถึงทีไรก็คันมันทุกที แต่เพราะงี้เลยประสาทสัมผัสเฉียบคมขึ้น ตอนที่อากาศสัมผัสน่ะนะ"เขาพูดต่อ ก่อนโยนบางอย่างออกมา เป็นรีโมตที่คล้ายๆกับอันที่วางไว้บนโต๊ะที่อาจรรย์คาราซึมะเล็งเมื่อครู่ พลางบอกด้วยว่าเดิมที่แผนมันก็เพื่อจัดการอาจารย์โคโระอยู่แล้ว จึงทำสำรองไว้หลายอันเผื่อโดนแย่ง


"ติดต่อไม่ได้ หายไปหลายเดือนพร้อมกับนักฆ่าอีกสามคน แถมยังเอางบประมาณลับที่กระทรวงกลาโหมใช้ในการฆ่าไปใช้โดยพลการ หมายความว่ายังไง ทาคาโอกะ!!!!"อาจารย์คาราซึมะเอ่ยขึ้น ทำให้ทุกคนเบิกตากว้างอย่างตกใจ คนถูกเรียกชื่อก็หันมาพอดิบพอดี รูปร่างของทาคาโอกะในตอนนี้เปลี่ยนไปไม่น้อยจากที่เห็นล่าสุด ใบหน้ามีรอยแผลที่คาดว่าเกิดมาจากที่เกาแก้มอย่างแรงของเจ้าตัว จิตสังหารทั้งรุนแรงและบ้าคลั่งกว่าแต่ก่อนจนเห็นได้ชัด แถมยังรอยยิ้มหลอนๆที่ประดับบนใบหน้าอีก ยิ่งทำให้ดูน่ากลัวและน่าขนลุกมากกว่าเดิม


"ไง พวกเด็กเลว มาหาอาจารย์ทั้งทีกลับมาทางด้านหลัง จำได้ว่าพ่อไม่เคยสอนให้เป็นเด็กแบบนี้นี่"ทาคาโอกะกล่าว ชิโนบุคันปากยิบๆอยากตอบไปว่า เธอไม่นับสวะเป็นพ่อ แต่หากพูดออกไปจริงๆ คนที่เป็นอันตรายอาจจะเป็นเพื่อนของเธอเอง จึงได้แต่กลืนคำด่าลงท้องแล้วจ้องหน้าอีกฝ่าย


"ช่วยไม่ได้ เห็นทีต้องสอนพิเศษช่วงปิดเทอมหน้าร้อนให้ซะแล้ว"ทาคาโอกะกล่าว พลางเอื้อมมือไปหยิบเอากระเป๋ายารักษา ก่อนสั่งทุกคนให้ขึ้นไปบนดาดฟ้า ทุกคนจึงจำใจต้องขึ้นไปตามที่อีกฝ่ายสั่ง เพราะอีกฝ่ายอาจจะระเบิดยารักษาก็ได้ถ้าไม่ทำตาม


เมื่อขึ้นมาถึงดาดฟ้า กลิ่นๆหนึ่งก็ตีหน้าชิโนบุขึ้นมา ก็คือกลิ่นสาบศพ ที่ใกล้ราวอยู่ใต้จมูก ชิโนบุนิ่วหน้า พลางกวาดตามองหาศพ กลิ่นแรงเพียงนี้ คาดว่าไม่ต่ำกว่า 3 วันแล้วที่ทิ้งเอาไว้ แต่ดันไปเห็นกิยูที่ชักดาบรอสัญญาณ ชิโนบุจึงส่ายหน้าให้อีกฝ่ายรู้ว่ายังไม่ใช่ตอนนี้

ก่อนอาจารย์คาราซึมะจะก่นด่าทาคาโอกะอย่างเหลืออด ที่เอาสมองมาคิดทำอะไรบัดซบเช่นนี้  ทาคาโอกะจึงบอกไปว่า...


"ฉันน่ะเมตตาที่สุดแล้ว ถ้าให้พวกตัวเปี๊ยกนั่นเอามาค่าหัวมาให้แต่แรกก็ไม่ต้องยืดเยื้อขนาดนี้แท้ๆ"ทาคาโอกะตอบ ก่อนจะกล่าวถึงแผนการที่วางไว้ ว่าหากมาแล้วก็จะจับคายาโนะไปใส่ในบ่อกระสุนสังหารอาจารย์ พร้อมอาจารย์โคโระ แล้วเทปูนซีเมนต์ฝังทั้งเป็น หากเป็นตอนนั้น อาจารย์โคโระก็จะเมื่อคืนร่างหากไม่อยากแตะกระสุน มีแต่คายาโนะก็จะโดนระเบิดแหลกไปด้วย

ทุกคนต่างหวาดผวาและรังเกียจกับแผนการดังกล่าวที่สุด โดยเฉพาะอาจารย์โคโระที่ยิ้มไม่ออกแล้ว ชิโนบุกำดาบในมือแน่น หากสมมุติว่าวันนี้ชิโนบุฆ่าใครตายขึ้นมา ก็ไม่ต้องถามว่าศพมันจะเป็นใคร


เพราะไอ้เบาหวานนรกแตกนี่มันจะเป็นคนแรกที่โดนฆ่า


"ถ้าทำแล้วคิดว่าพวกเราจะยกโทษให้เหรอครับ"อาจารย์โคโระกล่าว สีกายเปลี่ยนเป็นสีแดง เส้นเลือดปูดโปน ทำให้รู้ได้ว่าอาจารย์โคโระนั้นโมโหเกือบจะถึงขีดสุด ก่อนทาคาโอกะจะพูดว่าอนาคตหมดก็เพราะนักเรียนห้อง E และดูเหมือนจะโดนเพื่อนร่วมงานมองด้วยสายตาสมเพชที่แพ้เด็ก ม.ต้นเสียด้วย


"เมื่อโดนดูถูกก็จะเอาคืนด้วยการโดนดูถูกยิ่งกว่า โดยเฉพาะพวกแก ชิโอตะ นางิสะ โคโจว ชิโนบุ เป็นพวกแกที่ทำให้อนาคตฉันพัง!!!!!!!"ทาคาโอกะพูดพลางชี้มาที่เจ้าของชื่อทั้งสองอย่างอาฆาตแค้น ทำให้ทุกคนรู้ได้เลยว่าทาคาโอกะนั้นทุกอย่างไม่ใช่แค่ฆ่าอาจารย์โคโระ แต่เป้าหมายที่สำคัญพอๆกันก็คือล้างอายนางิสะและชิโนบุ ลำพังชิโนบุก็ไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว ถ้าอยากจะล้างอายล่ะก็ เธอจะขอชักดาบสู้กับมันตัวๆเลยยังได้


"เห...สรุปว่าก็แค่อยากล้างอายนางิสะกับชิโนบุจังสินะ แต่ขนาดตัวต่างกันขนาดนี้สู้ชนะไปจะดีใจรึไง สู้กับฉันน่าสนุกกว่าอีก"คารุมะกล่าวออกมา ตามด้วยเทราซากะ ที่เอ่ยแทนใจทุกคนว่าต่อให้ผลจะแพ้หรือชนะ ก็จะเกลียดชายที่ชื่อว่า ทาคาโอกะ อากิระ จากก้นบึ้งหัวใจ


"ฉันไม่สนความเห็นจากเด็กเหลือขออย่างพวกแก!!!!! อีกครึ่งชีวิตของพวกแกอยู่ในมือฉันจำเอาไว้!!!!!!"ทาคาโอกะสติแตกตะโกนออกมาพร้อมถือรีโมตระเบิด ทำให้ทุกคนได้แต่เงียบลง  ทาคาโอกะจึงเผยยิ้มออกมา


"ไอ้เปี๊ยก แกขึ้นมาที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์คนเดียวซะ"ทาคาโอกะเรียกนางิสะ ก่อนเดินขึ้นไปก่อน คายาโนะร้องห้าม เพราะสู้ไปมันก็ไม่ได้อะไร แต่นางิสะก็ใช่ว่าอยากไป แต่ต้องขึ้นไป หากทาคาโอกะเกิดเป็นบ้าไม่ได้ดั่งใจระเบิดยาทิ้งคนที่แย่คงจะเป็นพวกเรา ทุกคนต่างมองตามหลังนางิสะไปอย่างเป็นห่วง


"ส่วนแก นังเด็กปากดี เมื่อฉันจัดการไอ้เปี๊ยกเสร็จ รายต่อไปมันก็คือแก"ทาคาโอกะชี้หน้าชิโนบุที่ยืนอยู่ ชิโนบุจึงได้แต่มอง ก่อนหันไปทางกิยูอีกรอบ สู้ให้เธอสอนกิยูเล่นเกม แคนดี้ รัช ยังมีประโยชน์ซะกว่าเสวนากับทาคาโอกะ


ทุกคนเมื่อเห็นนางิสะขึ้นไป จึงวิ่งตามไปดู เห็นมีดจริงวางอยู่ตรงที่นางิสะยืน อาจารย์คาราซึมะเห็นว่ายังไงทาคาโอกะมันก็กะฆ่านางิสะ จึงยกปืนขึ้นเล็ง แต่ชิโนบุจับแขนไว้ก่อน


"วางใจนางิสะคุงเถอะค่ะ"ชิโนบุพูด พลางระบายยิ้มให้อาจารย์คาราซึมะใจเย็นลง


เพราะหากเกิดอะไรขึ้น เธอจะฆ่ามันเองอย่างไม่ลังเล


ชิโนบุพูดต่อในใจ ก่อนทาคาโอกะจะกดปุ่มระเบิดบันไดทิ้งไม่ให้ใครมาขวางการต่อสู้ตัวต่อตัวกับนางิสะ

ทุกคนต่างจับจ้องไปที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ เห็นได้ชัดว่านางิสะนั้นไม่มีใจจะขึ้นไปสู้ แต่ไปเจรจา ดูเหมือนสมองเม็ดถั่วเขียวอย่างทาคาโอกะจะไม่เข้าใจการใช้สันติวิธีกระมัง กล่าวถากถางนางิสะ แต่นางิสะนั้นก็นิ่งเงียบ อาจเพราะชินจากโรงเรียนแล้วด้วย


"งั้นก็ขอโทษซะสิ คุกเข่าลงด้วย บอกว่าขอโทษที่ใช้วิธีสกปรก เพราะผมมันไม่มีความสามารถอะไรเลย"ทาคาโอกะสั่ง ทุกคนเบิกตากว้าง ไม่อยากให้นางิสะต้องขอโทษสวะแน่นอน แต่นางิสะยอมทำตามอย่างว่าง่าย ตามที่ตั้งใจไว้แต่แรกว่าจะไม่สู้แต่มาเจรจา

นางิสะคุกเข่าลง แต่ทาคาโอกะก็สั่งให้ก้มให้ติดพื้น นางิสะก็ทำตามและกล่าวขอโทษตามที่สั่ง ก่อนทาคาโอกะจะเอาเท้าเหยียบหัวนางิสะและให้ขอโทษที่ตัวเองปากดี นางิสะก็ทำตามง่ายๆ ทำให้ทาคาโอกะพอใจเป็นอย่างมาก  


"ดี ในที่สุดก็พูดมาจากใจ พ่อดีใจจริงๆ งั้นจะสอนอะไรดีๆให้แล้วกัน นางิสะคุง"ทาคาโอกะกล่าวด้วยรอยยิ้มโรคจิต พลางกล่าวถึงบุคคลที่ตายเพราะไวรัส ก่อนโยนกระเป๋ายาขึ้นบนฟ้า ทุกคนเบิกตากว้างและรู้ทันทีว่าจะทำอะไร โดยเฉพาะนางิสะ วิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเพื่อไปรักษายา 


แต่ไม่ทันเสียแล้ว 


ทาคาโอกะกดปุ่มระเบิด ทำให้ยารักษาระเบิดไปต่อหน้าต่อตาทุกคน อาจารย์คาราซึมะได้แต่ร้องขึ้นอย่างเจ็บใจ


กร๊อบ!!!!!


เสียงของบางอย่างหักขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปทางชิโนบุ ที่บีบราวกันตกที่ทำมาจากเหล็กหักและหลุดมาคามือ ใบหน้าประดับยิ้มเช่นเดิม แต่จิตสังหารนั้นลอยอบอวลราวจะสังหารทุกชีวิตที่มาใกล้


"ใจเย็นก่อน โคโจว"กิยูที่ทนดูไม่ได้ โผล่มาบีบไหล่ชิโนบุ ก่อนจะเอาฮาโอริผีเสื้อ สมบัติสุดท้ายของโคโจว คานาเอะที่เขาแวะไปเอาตอนลงไปตรวจข้างล่าง มาคลุมตัวชิโนบุเอาไว้ เมื่อชิโนบุถูกฮาโอริผีเสื้อคลุม ก็หยุดชะงักจากการปล่อยจิตสังหาร ก่อนหันมามองกิยู 


"รู้แล้วค่ะ...ดิฉันไม่ได้จะฆ่ามันเร็วๆหรอกค่ะ"ชิโนบุกล่าว ก่อนตั้งใจมองไปทางลานจอดเฮลิคอปเตอร์พลางสวมฮาโอริดีๆ แม้ทุกคนจะไม่รู้ว่าชายที่มาสงบสติอารมณ์ของชิโนบุเป็นใคร ได้แต่กล่าวขอบคุณอย่างน้อยชิโนบุก็ไม่สังหารหมู่ใคร


นางิสะทรุดลงอย่างหมดหวัง เคล้าด้วยเสียงหัวเราะอันแสนสะใจของทาคาโอกะ นางิสะตอนนี้หน้าตาหมดหวังถึงที่สุด หันมามองทางเทราซากะที่ตอนนี้ไม่มีแรงจะยืนให้อยู่ ก่อนชิโนบุจะรู้สึกได้เลยว่า จังหวะการหายใจของนางิสะหลุดการควบคุมไปแล้ว การหายใจหนักหน่วง จิตสังหารเริ่มแผ่ออกมา พลางมือคว้าไปที่มีดที่วางอยู่


"แย่ซะแล้วสิ...คลั่งไปแล้ว"ชิโนบุพูดขึ้นเบาๆ พลางมองสถานการณ์ 




"ฉัน...จะฆ่าแก...ฉันจะฆ่าแก!!!!"นางิสะสติแตกประกาศกร้า ชิโนบุเห็นอาจารย์โคโระหันไปคุยกับเทราซากะเรื่องอะไรสักอย่าง ก่อนเทราซากะจะปาสตั้นกันใส่นางิสะ


"ทำไมแกไม่รับฟระ!!! แล้วตอนที่ไอ้บ้านั่นมันระเบิดยา ทำไมต้องหันมามองฉันด้วยสายตาเวทนาด้วย! ห่วงตัวเองเถอะไอ้ถั่วงอกเอ๊ย!!!!ไวรัสแค่นี้นอนแป๊บเดียวก็หายแล้ว!!!!!!!"เทราซากะตะโกนเสียงดัง ทำให้ทุกคนรู่ว่าเทราซากะนั้นติดไวรัสแต่เงียบมาตลอด อาจารย์โคโระจึงช่วยกล่าวเสริม ทำให้นางิสะได้สติขึ้นมา


"นางิสะคุง รับสตั้นกันของเทราซากะคุงด้วยครับ"อาจารย์โคโระกล่าวด้วยเสียงจริงจัง นางิสะจึงมองสตั้นกันสลับกับเทราซากะ


"นางิสะ ชนะมันให้ได้ และห้ามตายล่ะ"เทราซากะกล่าวเสียงแผ่วพลางทรุดลงเพราะไม่มีแรงจะยืน เพื่อนที่อยู่ใกล้ๆอย่างโยชิดะต้องช่วยจับเอาไว้ นางิสะจึงหยิบสตั้นกันขึ้นมา อาจารย์โคโระจึงบอกอาจารย์คาราซึมะเตรียมยิงเผื่อสถานการณ์ฉุกเฉิน อาจารย์คาราซึมะรับคำ ก่อนเล็งปืนไปที่ทาคาโอกะ ก่อนนางิสะจะพุ่งไปหาทาคาโอกะ แต่ว่าไปได้ไม่นานก็โดนซ้อม เพราะยังไงขึ้นชื่อว่านักฆ่า มันแปลว่าต้องฆ่าก่อนโดนโจมตี อาจารย์ทุกคนที่สอนก็สอนอย่างนั้นมา นางิสะจึงโดนอยู่ฝ่ายเดียวก่อนถอยมาตั้งหลัก


"ทำไมยังปล่อยให้นางิสะคุงสู้คนเดียวล่ะ ให้ฉันที่พร้อมขึ้นไปไม่ดีกว่าเหรอ"คารุมะเอ่ยถามเทราซากะ


"แกโดดซ้อมบ่อยจะไปรู้อะไร แต่นางิสะมันมีของดีอยู่"เทราซากะตอบ ชิโนบุจึงร้องอ๋อทันที


"จะใช้ท่านั้นจริงๆสินะคะ เงื่อนไขครบด้วย"ชิโนบุพูดขึ้น เทราซากะจึงพยักหน้ารับ ส่วนคารุมะจึงงงเป็นไก่ตาแตก เพราะเหมือนจะคุยกันรู้เรื่องแค่สองคน จึงหันไปถามชิโนบุ ชิโนบุจึงตอบเพียงแค่ว่าเป็นท่าพิเศษที่โลฟโรฝึกให้นางิสะ คารุมะจึงร้องออกมาอย่างเสียดายที่ตัวเองโดด


"งั้นคราวหน้าก็อย่าโดดสิคะ"ชิโนบุพูด พลางหันไปมองทางนางิสะ 

ดวงหน้าของนางิสะประดับรอยยิ้มละมุน เหมือนตอนที่จัดการกับทาคาโอกะเมื่อรอบก่อน พลางเดินย่างสามขุมไปหาอีกฝ่าย ทาคาโอกะตอนนี้นั้นตาจับจ้องไปที่มีดในมือของนางิสะเพราะรู้ว่านางิสะคงไม่ใช้สตั้นกันจัดการ แต่ก็ต้องตกใจ เพราะนางิสะปล่อยมีดลง ก่อนจะตบมือดังฉาดใหญ่ ทำให้ทาคาโอกะเสียการทรงตัว ก่อนนางิสะจะใช้สตั้นกันฟาดเข้าสีข้างของทาคาโอกะ จนทรุดลง นางิสะจึงเอาสตั้นกันไปจ่อคออีกฝ่าย


"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ อาจารย์ทาคาโอกะ"นางิสะยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนจะช็อตอีกฝ่ายจนตาเหลือกล้มนอนลง


"ส...สำเร็จ!!!!!!!!"ทุกคนร้องอย่างดีใจ นางิสะจึงยิ้มรับทุกคน ก่อนจะหยิบยาที่เหลือเพียงไม่กี่หลอดออกมาจากมือของทาคาโอกะ พลางหันไปมองทุกคน อาจารย์คาราซึมะจึงบอกว่าเดี๋ยวค่อยคุยกันเรื่องนี้อีกที ตอนนี้ต้องรีบไปก่อน

แต่สิ่งที่ชิโนบุกำลังมองอยู่นั้น ก็คือร่างของทาคาโอกะที่เริ่มเปลี่ยนไป เล็บยาวเฟื้อย เขี้ยวเริ่มงอกยาว ร่างกายพุพองจนน่าเกลียด ดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นขีดราวกับสัตว์ป่า สีกายเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเมือก 


"นางิสะคุงถอยจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้ค่ะ!!!!!!! โทมิโอกะซัง!!!!"ชิโนบุร้องขึ้น ทำให้ทุกคนตกใจ โดยเฉพาะนางิสะที่อยู่ใกล้ที่สุด กลัวไม่ทันการ เสาหลักทั้งสองกระโดดไปทำหน้าที่ โดยชิโนบุไปดึงนางิสะออกมา ส่วนอาจารย์คาราซึมะเห็นท่าไม่ดีจึงลั่นไกออกไป


"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ กระสุนกระจอกจังคาราซึมะ"ทาคาโอกะพูด พลางดึงกระสุนที่ฝังอยู่ข้างแก้มของตัวเองออก ก่อนแผลจะหายราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ก่อนยิ้มหลอน


"ตายจริง เป็นอสูรที่ปากดีใช่ย่อยเลยนะคะ นางิสะคุง ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ"ชิโนบุถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนหันไปถามนางิสะที่อยู่ในอ้อมแขน นางิสะได้แต่ส่ายหน้าเป็นคำตอบ 


"ปราณวารีรูปแบบที่ 1 ดาบผ่าวารี"เสียงนิ่งของกิยูพูดขึ้น ก่อนดาบสีฟ้าครามจะมีมวลน้ำโอบล้อม และฟันเข้าที่คอของทาคาโอกะ ที่ยังกลายร่างไม่สมบูรณ์ จนขาดสะบั้น


"นึกไม่ถึงเลยนะคะ ว่าจะเป็นเขา แต่ข้างขึ้นตนใดทำกัน โดมะ?"ชิโนบุกระชับอ้อมแขนที่มีนางิสะอยู่ ก่อนเอาไปวางไว้กับทุกคน


"น...นั่นตัวอะไรน่ะ ทำไมผู้ชายคนนั้นต้องฟันคอด้วย แล้วอาจารย์ทาคาโอกะไปไหน"คาตาโอกะกล่าวเสียงสั่น พลางรับนางิสะมาจากอ้อมแขนของชิโนบุ


"ได้โปรดช่วยอยู่ในที่ปลอดภัยด้วยค่ะ....เดี๋ยวดิฉันจะเล่าให้ฟังทีหลัง"ชิโนบุกล่าวพลางยิ้มให้เพื่อนในห้อง ก่อนจะโยนปลอกผ้าที่ห่อดาบทิ้ง และไปยืนประจันหน้ากับทาคาโอกะด้วยรอยยิ้ม ถึงร่างไร้หัวกำลังคลำหาหัวตัวเองอยู่ก็เถอะ


"เห็นจะฆ่าไม่ได้ในดาบเดียวสินะคะ เอาล่ะค่ะ ทาคาโอกะซัง ช่วยบอกมาทีค่ะว่าใคร---"ชิโนบุพูดไม่ทันจบ ฝ่ามือที่มีเล็บยาวก็ตวัดมาทางชิโนบุอย่างรวดเร็ว จนคายาโนะกรีดร้องอย่างตกใจ


"แหมๆ ไม่รู้จักสันติวิธีเหรอคะ คราแรกก็ว่าจะใช้พิษสูตรละมุนแท้ๆ เห็นทีคงจะไม่ได้แล้วนะคะ น่าเสียดาย"ชิโนบุไปโผล่ด้านหลังทาคาโอกะด้วยสภาพไร้รอยขีดข่วน พลางขยับปลอกดาบไปมาเพื่อผสมพิษด้วยรอยยิ้ม ส่วนทาคาโอกะก็มองชิโนบุไม่วางตา


"แสดงว่าศพที่พบและได้ข้อมูลมาจากชายต่างชาติคนนั้นคงจะจริง แถมเราได้ตัวการแล้วล่ะค่ะ แต่ว่า มามองดิฉันคนเดียวจะดีเหรอคะ"ชิโนบุยิ้มจนตาหยี ก่อนทาคาโอกะที่เพิ่งต่อหัวเสร็จจะหันไปมองด้านหลัง ปรากฏเป็นดาบสีครามผ่าตัวจะเหลือครึ่งซีกจนเครื่องในไหลทะลัก


"แหมๆ โทมิโอกะซัง ไม่เห็นเหรอคะเด็กๆมองอยู่นะคะ แบบนี้ก็ภาพติดตาสิคะ"ชิโนบุกล่าว พลางส่ายหัวเบาๆอย่างหนักใจ จนทาคาโอกะต่อร่างเสร็จ 


"แก!!!!!! นังเด็กเหลือขอ ฉันจะฆ่าแก ด้วยพลังนี้!!! ตายซะ!!!!!"ทาคาโอกะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก่อนตวัดเล็บยาวมา  แต่ชิโนบุจะหลบสบายๆอีกรอบ  ชิโนบุอดสนใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายพูดได้เร็วดี เนซุโกะยังต้องใช้เวลาเป็นปีๆแท้ๆ


"ฮื้ม? ดูถูกกันไปหน่อยรึเปล่าคะ เห็นอย่างนี้ ดิฉันก็เป็นถึงเสาหลักนะคะ"ชิโนบุส่งยิ้มให้ทาคาโอกะ


"น่าเสียดายจังเลยนะคะ ที่ไม่ยอมบอกกัน แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไงก็ได้เวลาลงทัณฑ์แล้วนะคะ โทมิโอกะซัง แน่นอนว่าดิฉันจะใช้พิษที่ไม่แรงแต่กัดกร่อนมากๆให้คุณแล้วกันนะคะ..."ชิโนบุกล่าวอย่างเสียดาย แม้จะรู้อยู่แล้วก็ตามว่าคงจะไม่บอกกันง่ายๆเพียงนั้น ชิโนบุเลิกขยับปลอกดาบ ก่อนจะหายวับ ทำให้ทาคาโอกะกวาดตามองทั่วจนพบชิโนบุที่อยู่ลอยอยู่เยี่ยงผีเสื้อต้องแสงจันทร์


"ปราณแมลง ระบำเหล็กในผึ้ง"ชิโนบุมุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแทงดาบไปเข้าเส้นเลือดใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ออกอาการอะไรมาก ทำให้ทาคาโอกะหัวเราะอย่างสมเพช


"แหมๆ ดิฉันไม่ใช่คนเผด็จศึกเสียหน่อยค่ะ"ชิโนบุยิ้ม พลางชี้ไปทางด้านหลังของทาคาโอกะ 







"ปราณวารีรูปแบบที่ 3 กระแสน้ำร่ายรำ"


เสียงกิยูเอ่ยขึ้นมา พลางใช้จังหวะเท้าเคลื่อนตัวอย่างพริ้วไหวราวสายน้ำฟาดฟันใส่ทาคาโอกะ โดยปกติตามที่ชิโนบุได้ยินมานั้น ท่านี้จะใช้เมื่อเป็นศัตรูเป็นประเภทไม่ค่อยมีความสามารถ และมีจำนวนเยอะไม่น้อย แต่เมื่อศัตรูมีคนเดียวเช่นนี้ ก็หมายความว่าดาบจะฟันไปที่เป้าหมายแค่คนเดียว ซึ่งจะเอาง่ายๆ


ร่างของทาคาโอกะถูกฟันจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย


เศษร่างตกลงมา ทาคาโอกะเหมือนจะรอร่างฟื้นตัว แต่กลับกัน ร่างยังเป็นชิ้นๆอยู่เช่นเดิม ทำให้อีกฝ่ายเหงื่อตก


"รอร่างฟื้นตัวสินะคะ ก็บอกไปแล้วว่าพิษที่ดิฉันใช้ มันจะกัดกร่อนร่างของคุณทีละน้อยค่ะ ซึ่งก็คือหากร่างของคุณถูกฟันเป็นชิ้นเล็กๆแบบนี้ ตัวพิษก็จะกร่อนเซลล์ที่จะมารักษาตัวคุณ เมื่อร่างกายไม่สามารถฟื้นตัวได้ ก็จะตายในที่สุด เป็นอสูรแท้ๆกลับไม่รู้เกี่ยวกับตัวเองแย่จริงๆนะคะ"ชิโนบุอธิบายเสียงใส พลางส่ายหน้าอย่างเหนื่อยๆ


"เป็นพิษสูตรใหม่ที่เพิ่งคิดขึ้น ขอบคุณที่เป็นหนูทดลองให้นะคะ"ชิโนบุยิ้ม ก่อนเก็บดาบเข้าฝัก ก่อนร่างที่เป็นชิ้นเล็กๆของทาคาโอกะจะค่อยๆสลายไป


ตึ่กๆๆๆๆๆ


เสียงเฮลิคอปเตอร์ดังขึ้นเหนือหัว คงเป็นเฮลิคอปเตอร์ที่อาจารย์คาราซึมะเรียกมา เมื่อพูดถึงเจ้าตัว ชิโนบุพอมองไปก็เห็นทุกคนอ้าปากค้าง ใบหน้าซีดเซียว ชิโนบุเอานิ้วจรดปลายริมฝีปาก ก่อนจะยิ้มละมุนให้ทุกคน 


สุดท้ายแล้วนักฆ่าที่ถูกทาคาโอกะจ้างมาก็โดนจับ พลางเจ้าหน้าที่ถามหาทาคาโอกะ อาจารย์คาราซึมะจึงส่ายหน้า บอกว่าเขาโดนอีกพวกจับไปทรมานแล้ว ทุกคนจึงไม่เซ้าซี้ 

ทุกคนร้องเรียกสม็อกผู้เป็นนักฆ่าเจ้าของไวรัสให้มาทำยาก่อน สม็อกจึงตอบไปว่ามันก็แค่พิษเห็ด ออกฤทธิ์ให้รู้สึกใกล้ตายเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องใช้ยาเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็หาย


"ทำแบบนี้มันไม่ผิดรึไง เขาจ้างมาให้ฆ่านี่!"อิโซไกร้องถาม นักฆ่าทั้งสามมองหน้ากัน แล้วพร้อมคำพูดเท่ห์ๆ ว่าไตร่ตรองมาก่อนแล้ว การฆ่าเด็กม.ต้น บริสุทธิ์ นั้นก็ไม่มีประโยชน์ใดๆ จึงทำให้เหมือนใกล้ตายก็พอเพราะเหตุผลที่จ้างมันไร้สาระ

ก่อนกริปนักฆ่ามือเปล่าจะคุยเรื่องอะไรสักอย่างกับคารุมะ ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าคารุมะจะต้องเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ เขาจะเฝ้าคอยวันที่ถูกจ้างไปฆ่าคารุมะอยู่


"แม่หนูนางฟ้าก็เหมือนกันนึ ฉันจะรอวันที่เธอจะกลายเป็นนักฆ่าผู้ยิ่งใหญ่อยู่นะนึ"กริปหันมาพูดกับชิโนบุ ถึงจะตะหงิดคำที่อีกฝ่ายใช้เรียก แต่ก็ยิ้มและก้มหัวตอบไป ก่อนกริปเดินตามเจ้าหน้าที่ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไป 


"เฮ้อ...ไปไม่ลาสักคำนะคะ โทมิโอกะซัง"ชิโนบุหันมามองข้างกายที่กิยูเคยยืน บัดนี้กลับว่างเปล่า ก่อนคายาโนะจะมาจับฮาโอริของชิโนบุเป็นเชิงไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ ชิโนบุรู้ได้ทันที ว่าคนในห้องกำลังกลัวเธอ...ไม่แปลกหรอก





"เช่นนั้น ในเมื่อเราอยู่กันแค่นี้ สนใจฟังเรื่องของดิฉันมั้ยคะ?"ชิโนบุเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม


ตอนนี้ห้อง E ได้แต่กลืนน้ำลาย แล้วพยักหน้า ความลับของแม่ผีเสื้ออาบพิษกำลังจะถูกเปิดเผย ชิโนบุจึงเล่าไป แต่ไม่ได่เล่าเรื่องอื่นอกจากองค์กรหน่วยพิฆาตอสูรแต่ไม่ได้เล่าเรื่องส่วนตัว

ทุกคนนั้นใจจดใจจ่อรอฟัง แม้กระทั่งอาจารย์โคโระที่รู้อยู่แล้ว แต่ไม่เคยเห็นอสูรตัวเป็นๆได้แต่ผวา เพราะวันๆเห็นชิโนบุมีแต่ตรวจรอบเมือง




"มีใครรู้อีกมั้ย?"คารุมะเอ่ยถามเสียงเข้ม พลางจับมือของชิโนบุแน่น


※ขอโทษที่มาอัพซะบ่ายนะคะ วันนี้ปวดหัวมาก ไหนจะเขียนไปได้เกินครึ่งแล้วเนื้อหาหายอีก หัวร้อนกว่าเดิม ในที่สุดก็จบภาคแรกแล้วนะคะ ดีใจกันมั้ยยยยนนน  ถึงไรท์จะตัดให้ทุกคนค้างก็เถอะ ชิโนบุซังของพวกเราโชว์เทพแล้วววว



ขอบคุณแฟนอาร์ตน่ารักๆจาก คุณสล็อตจอมขี้เกียจ ด้วยนะคะ 


ส่งแฟนอาร์ตได้ที่: Twitter @simbasalasim โปรเป็นรูปเดรโก มัลฟอยค่ะ


อย่าลืมโดเนททท


「True Wallet ・094 927 9794 ・ กาญจน์รวี ดีทอง」


บริจาคกันได้นะคะ 5 บาท 10 บาท หรือ 1 บาทไรท์ก็เอา5555


ตอนนี้สั้นๆ เพราะตามที่บอกว่าไรท์ปวดหัวมากค่ะ ตัวร้อนด้วย ขอตัวไปกินยานอนก่อนนะคะ






















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 415 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

740 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 23:51
    โอ้.. ยาสูตรใหม่ที่พอๆกับปราณตะวันเลยรึ!?(ฟันแล้วฟื้นฟูไม่ได้)
    #698
    0
  2. #577 funssans (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 14:36
    รอชั้นรอเทออยู่
    #577
    0
  3. #575 Oeioei55512 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 11:19

    รออ่านอยู่น้าาา

    #575
    0
  4. #574 หมีติดปีก (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 09:34
    ชอบมากติดตามอยู่
    #574
    0
  5. #573 Iucy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 09:33
    เอาอาคาสะเข้าฮาเร็มด้วยค่าา!!!!!!!!!
    #573
    0
  6. #571 ลุนแลงอ้ะ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 01:34
    กิยูมาไวไปไว สงสัยไม่อยากอยู่รอช่วยชิโนบุอธิบายคนอื่น555555555555
    #571
    0
  7. #570 sakithewolf (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 21:05

    อยากให้ชิโนบุโชว์ความเด๋อของตัวเองจังเลยค่ะ

    #570
    0
  8. #569 PACHALAM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 21:00
    อาคาสะ – ตกลงคือมาหมดเลยมั้ยคะเนี่ย ฉันจะได้ตั้งรับถูก5555 อึ้งรับประทานไปเลยตอนอ่านชื่อ เพราะตอนแรกคิดว่าจะเป็นโดมะ แต่ก็เออ โดมะมันต้องรู้อยู่แล้วว่าถ้าทำให้-แมลงสาบนี้กลายเป็นอสูร ยังไงๆซะ-แมลงสาบก็ต้องเอาไปใช้ฆ่าชิโนบุ เพราะงั้นก็ไม่น่าเป็นไปได้อ่ะแหละ
    #569
    2
    • #569-1 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 22)
      7 สิงหาคม 2563 / 22:13
      ไรท์ชอบทำคนอ่านอึ้งค่ะ แบบอาคาสะเจอชิโนบุไรงี้ เพราะไรท์จิ้น แค่กๆๆๆ
      #569-1
    • #569-2 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 22)
      7 สิงหาคม 2563 / 22:16
      ส่วนทฤษฎีเดี๋ยวไรท์เอามาแปะให้ในเรื่องนะคะ ว่าทำไมต้องอาคาสะ
      #569-2
  9. #568 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 19:20
    ถ้าน้องตอบไปว่า กาคุชูรู้นิ
    คารุมะต้องหึงแน่นอน55555
    //ท่านกิยูววว ท่านจะค่าตัวแพงเกินไปแล้ว!
    #568
    0
  10. #567 Rianu (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 19:00
    กิยูนี่ค่าตัวตัวแพงทั้งในเรื่องและเรื่องหลักเลยเนอะ
    #567
    0
  11. #566 amp-so-beautiful (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 18:04
    รอค่ะรอ
    #566
    0
  12. วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 18:02

    กิยู~ออกมาน้อยจังหล่ะลูกกกก

    สงสัยค่าตัวเเพงจัด

    #565
    0
  13. #564 Jkl Kannapat (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 17:57
    ทาคาโอกะนี่แมลงสาบดีแท้ต้องใช้พิษแบบนั้นแหล่ะจะได้ตาย
    #564
    0
  14. #563 ดอกไม้สี่ฤดู (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 16:02

    รอตอนต่อไปนะคะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-11.png

    #563
    0
  15. #562 Sewoon12 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 15:49
    คารุมะก็เนียนนักนะ รู้สึกชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ
    #562
    0
  16. #561 Umishino (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 15:12
    ขอบอกเลยความรู้สึกโครตค้างอยากอ่านต่อเลย.

    หายป่วยไวๆนะคะไรท์.
    #561
    0
  17. #560 just a bad guy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 15:11
    คารุมะเอะอะเป็นแตะมือเเตะอั้งตลอดอ่ะ เป็นผมนี้ไม่ใช้แฟนกันมาทำอย่างงี้มีหลังแหวนอ่ะบอกเลย
    #560
    0
  18. #559 Mungming23936 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 15:05
    อยากรู้จังว่าเเต่งได้ขนาดนี้อายุเท่าไหร่ค่ะ
    #559
    1
    • #559-1 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 22)
      7 สิงหาคม 2563 / 17:22
      14 จะ 15 ครับผม//เพิ่งตื่นนะคะ555
      #559-1
  19. #558 rotazx9077 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 14:56

    สนุกจังค่ะ!!!!!

    #558
    0
  20. #557 TT ♡♤ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 14:56
    ตัดจบได้ชวนหงุดหงิดมากไรท์
    #557
    0
  21. #556 Nazzga2 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 14:42
    จะผิดมั่ยที่ข่อยรอฉากเจ้แกเห่อชุดใหม่(ชุดนักฆ่าห้อง E)
    #556
    0
  22. #555 โซระ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 14:30
    ท..........ทำไมฉันถึงค้างคา? ฮือ
    #555
    0
  23. #554 91250 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 14:29
    สนุกมาก..
    #554
    0
  24. #552 funssans (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 14:18
    โอนเงินให้แล้วค่ะ><เอาไปซื้ิขนมถุง10บาทนะคะ><แต่งดีมากค่ะ
    #552
    0
  25. #551 ◆สล็อตจอมขี้เกียจ◆ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 14:16
    รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
    #551
    0