[Kimetsu no yaiba ※Assassination Classroom] demon slayer to assassin

ตอนที่ 19 : ผีเสื้อตัวที่ 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 344 ครั้ง
    1 ส.ค. 63

               ((คำเตือน))


มีการสปอยล์หนักมากๆจากทั้งสองเรื่อง มีคำหยาบคายที่อาจจะหลุดมาจากปากของตัวดำเนินเรื่อง(ชิโนบุ) เช่นไรแล้วก็ขอให้สนุก


*ตอนนี้อาจจะตาลายหน่อยๆ เมา และกาวมาก

________________________________

วันนี้คงเป็นวันที่ชิโนบุหลับได้สบายที่สุด....และฝันเป็นครั้งแรกนับจากมาที่นี่


ชิโนบุในชุดยูกาตะลายฤดูใบไม้ร่วงสีส้ม กำลังยืนอยู่บนท้องฟ้า ที่ข้างหน้ามีต้นฟูจิสีม่วงงามอยู่ เส้นผมที่มักจะรวบไว้ ถูกปล่อยลงมาประบ่า ดวงตาสีม่วงทอดมองด้วยแววว่างเปล่า ก่อนสองเท้าจะก้าวเดินไปหาต้นฟูจิ ที่มีชายเรือนผมสีดำมัดรวบต่ำ สวมชุดยูกาตะหลวม แหวกให้เห็นหน้าท้องสมส่วนยืนอยู่ เมื่อชายคนนั้นเห็นเธอ ดวงตาสีดำจ้องมองมาที่เด็กสาวตระกูลผีเสื้อ พลางระบายยิ้มอ่อน


"เป็นไง? เซอร์ไพรส์ของข้าน่ะ?"เสียงทุ้มเอ่ยออกมา ชิโนบุเบิกตากว้าง


"แหม...คุณคือไอ้บัดซบคนนั้นเองเหรอคะ?"ชิโนบุเอ่ยพลางแย้มยิ้มเช่นทุกครั้ง แม้นถ้อยคำจะรุนแรงก็ตาม


"ใจร้ายจังนะ แต่ก็ถูก...ข้าคือคนที่ส่งเจ้ามา มีเวลาจะคุยกันมั้ย?"อีกฝ่ายเอ่ยออกมา ก่อนนั่งลงใต้ต้นฟูจิ ชิโนบุจึงมองอีกฝ่ายด้วยตาแข็งกร้าว


"รู้ใช่มั้ย ว่าหากไม่มานั่งเดี๋ยวนี้เจ้าจะไม่ได้ออกไปน่ะ?"ชายคนนั้นเอ่ยด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนดีดนิ้วหนึ่งที ปรากฏเป็นแก้วชาร้อนแก้วหนึ่งชิโนบุจึงจำใจไปนั่งใต้ต้นฟูจิกับอีกฝ่าย 


"คุณคือคนที่ทำให้ทุกคนมารวมกันที่บ้านของฉันเหรอคะ? แสดงว่าคุณส่งทุกคนมาเหรอคะ?"ชิโนบุเริ่มเอ่ยถาม หลังจากนั่งเงียบด้วยกันมานานแสนนาน


"หา? ข้าไม่ส่งพวกเจ้ามาทุกคนหรอกนะ รกหูรกตาไปหมด มาแค่นี้ก็วุ่นวายจะตายชัก"ชายคนนั้นพูดอย่างหัวเสี


"มันก็แค่ของขวัญสอบ 500 เต็มก็แค่นั้นคือเหตุผลที่ทุกคนไปที่บ้านเจ้า หลังจากนั้น ทุกคนก็จะหายไปราวไม่เคยมีตัวตน ยกเว้นคนที่อยู่มาก่อนหน้า"ชายผมดำยักไหล่


"งั้นเอง...สินะคะ"ชิโนบุถอนหายใจ


"แล้วมีเหตุผลอะไรต้องส่งดิฉันมากันคะ ไม่สิ ทั้งโดมะ โทมิโอกะซัง คานาโอะ อาโออิก็ด้วย"ชิโนบุมองชายผมดำอย่างไม่เข้าใจ


"หืม? เหตุผล? อ้อ เรื่องนั้น อาจจะเป็นเพราะข้าสนุกล่ะมั้ง"ชายที่เมื่อครู่เพิ่งจะหัวเสีย ตอนนี้แย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา


"ละครฉากใหม่ที่ตัวข้าเป็นคนสร้างขึ้นมาเองสนุกกว่าเป็นไหนๆ ดูสิ แค่เจ้าเข้ามา อะไรก็เปลี่ยนไปเยอะ โคโจว ชิโนบุ"ชายผมดำยิ้มอย่างอารมณ์ดี พลางจิบชา ตัวชิโนบุนั้นหัวเล็กน้อยกับคำพูดคำจาของคนตรงหน้า


"แล้วทำไมต้องเป็นตัวดิฉันกับคนอื่นกันคะ..."ชิโนบุถามย้ำอีกรอบ


"เจ้าน่ะข้าเลือกไว้ตั้งนานแล้ว คนอื่นๆก็แค่ตัวเสริมให้มีสีสัน เหตุผลที่เป็นเจ้า? เจ้าน่ะเป็นสตรีกล้าหาญ...แต่ทุกๆเวลา อารมณ์โกรธแค้นคือจุดตั้งอารมณ์ทุกอย่างของเจ้า รอยยิ้มที่ฝืนยิ้มเพราะคำสุดท้ายจากปากพี่สาว ทำให้เจ้าต้องทำตัวเยี่ยงโคโจว คานาเอะ ทั้งๆที่ตัวเองไม่ใช่"เสียงของชายผมดำ เอ่ยออกมาอย่างเนิบนาบ


"ข้าอยากจะเห็น...ตัวตนที่มันเป็นเจ้าจริงๆ ไม่ใช่ตัวตนใต้หน้ากากเปื้อนยิ้มนั่น อยากเห็นชีวิตเจ้ามีสีสันมากกว่าตอนที่เจ้ายังอยู่ในนามของเสาหลักแมลง แต่เป็นเด็กสาวธรรมดา ที่ยังต้องมีชีวิต และสนุกสนาน"เสียงจิบชาดังขึ้นหลังจากเสียงทุ้มกล่าวจบ


"แล้วจะให้มีอสูรทำสากกะเบืออะไรคะ? ปัญญาอ่อนรึเปล่า? อยากให้ตัวดิฉันเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาแล้วจะให้มีอสูรที่นี่ไปทำไมกัน?"ชิโนบุเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย


"แล้วตอนนี้มันมีมั้ยล่ะ? ข้าแค่อยากสร้างสถานการณ์ให้เจ้าเจออาซาโนะ กาคุชูก็แค่นั้น อสูรมีเมืองไม่ถึงสองตัว ตอนนี้มันกลัวเจ้าหัวหดตั้งแต่อสูรโดมะมาวนเวียนกับเจ้าแล้ว ถึงเจ้าไม่ออกไปตรวจเมือง ก็ไม่มีใครตายเพราะอสูรหรอก"ชายผมดำยักไหล่ พลางเติมชาให้ตัวเอง 


"ส่วนไม่ว่าจะคันซากิ อาโออิ ซึยูริ คานาโอะ โทมิโอกะ กิยู หรือแม้แต่โดมะ ที่ข้าส่งคนเหล่านี้มา เพราะดันสุ่มได้ แต่บังเอิญเหลือเกินว่าเป็นคนที่มีอิทธิพลกับเจ้าอย่างน่าเหลือเชื่อ"ชายผมดำหัวเราะและยิ้มจนตาหยี 


"ไม่ทราบว่ายังไงกันคะ"ชิโนบุหันหน้าไปมองท้องฟ้า


"คันซากิ อาโออิ เด็กสาวที่เป็นลูกศิษย์ของตัวเจ้าเอง เนื่องด้วยความอ่อนแอของนางไปกระทบตาเจ้า เจ้าเลยรับนางเข้ามาในเรือน

ซึยูริ คานาโอะ เด็กสาวที่เจ้าและพี่สาวรับมาเลี้ยง ยามเมื่อไร้พี่สาว เด็กคนนี้ก็เสมือนน้องสาวเจ้า และเป็นหนึ่งคนที่ทำให้เจ้าอยากกลับไปที่เรือนทุกวัน

โดมะ อสูรที่ทำให้เจ้าเป็นเจ้าทุกวันนี้ ไม่ว่าจะความแค้นหรืออันใด มันก็เป็นคนก่อให้เจ้า 

โทมิโอกะ กิยู คงแปลกๆ แต่ก็เป็นคนที่เจ้าแกล้งทุกๆวัน อย่างน้อยก็ความสุขสั้นๆของเจ้า"เสียงทุ้มเอ่ยออกมา


"ทุกคนล้วนเป็นคนสำคัญของเจ้า ถึงเจ้าจะไม่ยอมรับก็เถอะ แต่ถ้ามีคามาโดะ ทันจิโร่หรือฮาชิบิระ อิโนะสุเกะสักหน่อย คงจะบันเทิงกว่านี้"อีกฝ่ายหัวเราะเบาๆ ก่อนมองตาชิโนบุ


"แต่บ่นไปงั้นแหละนะ ข้าส่งมามากกว่านี้ไม่ได้ ยังไงซะ...ความปรารถนาของเจ้าในยามนี้คืออะไร โคโจว ชิโนบุ"เสียงทุ้มกล่าว ก่อนจ้องลึกลงไปในดวงตาสีม่วง


"มันแน่นอนอยู่แล้วค่ะ...ตัวฉันอยากตายไป...ให้วิณญาณของดิฉันได้อยู่กับครอบครัวอย่างสงบค่ะ"ชิโนบุหลับตา ก่อนจะหันไประบายยิ้มอ่อนใส่อีกฝ่าย


"งั้นเหรอ...ดูเห็นแก่ตัวจังเลยนะ"ชายผมดำแค่นยิ้ม พลางเหน็บแนมอีกฝ่าย


"เหรอคะ...ดิฉันไม่ขอปฏิเสธหรอกค่ะ ก็ดิฉัน...เห็นแก่ตัวมาตั้งนานแล้วนี่คะ"ชิโนบุลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลันดอกฟูจิก็ร่วงโรยมาโอบล้อมกายเธอเอาไว้


"เอาไว้จะถามอีกรอบแล้วกันนะ จะว่าไป...ข้ายังไม่ทันบอกชื่อสินะ"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ท่ามกลางพายุฟูจิ


"ชื่อของข้า...คือ๏๏๏"


ชิโนบุเบิกตากว้าง ก่อนจะถูกกลืนกินโดยกลีบดอกฟูจิ ภาพสุดท้ายที่เห็น...คือรอยยิ้มของชายผมดำเท่านั้น









ชิโนบุลืมตาขึ้นมา พลางมองออกไปข้างนอก คาดว่าตอนนี้คงจะประมาณตี 3 ตี 4 ได้ เส้นผมสีดำสยายบนหมอน ยูกาตะเรียบๆสีม่วงนั้นหลุดลุ่ย อาจเพราะเธอนอนดิ้นกว่าทุกๆวัน ชิโนบุจึงเอาหวีข้างฟูกมานั่งหวีผมตัวเอง 


"นอนดิ้นจังเลยชิโนบุจัง~"เสียงสยิวของโดมะเอ่ยขึ้นมาจากฟูกอีกทาง โดมะนอนเอามือค้ำหัวราวพระพุทธองค์ เส้นผมสีเงินสยายอยู่เต็มฟูก ดวงตาสีรุ้งสะท้อนแสงจ้องชิโนบุสภาพหลุดลุ่ยก่อนที่จะยิ้มออกมา

คืนนี้โดมะก็แอบมานอนกับชิโนบุที่รักเยี่ยงเกือบจะทุกๆวัน แต่วันนี้ดูแม่ผีเสื้อนั้นนอนดิ้นแปลกๆ ในขณะที่กำลังจะจัดท่านอนให้อีกฝ่าย แต่มือดันไปโดนหน้าอกของแม่ผีเสื้อ นิ่มสุดๆแต่โดมะขอข่มใจจัดท่านอนเสียดีกว่า แต่เมื่อจัดไปได้พักนึง ชิโนบุก็ดิ้นอีกรอบ จนยูกาตะหลุดลุ่ย


มุมดีไม่เลว


โดมะคิด ก่อนจะนอนจ้องสักพัก แล้วเอาผ้าห่มมาห่มให้อีกฝ่าย อย่างน้อยก็ไม่เลวระยำขนาดจะลักหลับเด็กตัวเล็กๆ...ถึงจะอยากก็เถอะ



"โดมะ...เลือดกำเดาไหลแล้วค่ะ แล้วก็ช่วยไสหัวออกไปจากฟูกของดิฉันทีค่ะ"ชิโนบุกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจัดยูกาตะของตัวเอง โดมะจึงล้มตัวลงนอนอย่างสุขใจจนน่าหมั่นไส้ ชิโนบุถอนหายใจก่อนเดินเข้าครัวไปหาอะไรร้อนๆดื่มก่อนจะเข้าไปห้องอ่านหนังสือ 


เจอเช่นนี้ใครมันจะนอนลง


ชิโนบุอ่านหนังสือจนเช้า ก่อนจะบิดขี้เกียจและไปอาบน้ำ ก่อนเข้าไปดูที่ห้อง ก็ไม่พบใครแถมฟูกก็ถูกพับเก็บเรียบร้อย ชิโนบุจึงคิดว่าโดมะคงจะไปทำงานแล้ว จึงมานั่งกินข้าวเช้าและไปออกกำลัง





ช่วงบ่ายๆ ชิโนบุออกมาเดินเล่นที่ห้าง และแวะเข้าร้านหนังสือ ปกติเธอมักจะเดินไปที่โซนหนังสือการแพทย์บ่อยครั้ง จนพนักงานจำได้ และบางครั้งก็ทักว่ามีหนังสือเข้าใหม่เสียด้วย แต่วันนี้ก็แปลกๆหน่อย เพราะชิโนบุมาที่โซนนิยาย แม้จะเป็นนิยายสืบสวนก็เถอะ แต่นิยายพวกนี้มักจะมีความรู้สอดแทรกอยู่เสมอๆ แต่กระนั้น เหตุผลที่เธอต้องมาเดินห้างก็เพราะคายาโนะลากเธอมาซื้อชุดว่ายน้ำและของใช้ที่จะเอาไปเกาะนี่แหละ ไม่ใช่แค่คายาโนะ มีนากามูระ โอคุดะ คาตาโอกะ และคันซากิ ที่มาแค่นี้เพราะที่เหลือติดธุระกันหมด

จนทุกคนมาถึง จึงได้เวลาไปซื้อของ แต่ไอ้ลำพังซื้อของมันใช้เวลาแค่แป๊บเดียวเพราะทุกคนมีรายการของที่จะซื้อไว้แล้ว แต่ที่มันนานเพราะซื้อชุดว่ายน้ำนี่แหละ...


"แต่ฉันว่าแบบทูพีชมันสวยกว่านะ"นากามูระทำท่าครุ่นคิด


"แต่ฉันชอบแบบมีระบายมากกว่าอ่า~"คายาโนะงอแง


"แต่เรื่องสีก็สำคัญนะคะ"คันซากิเอ่ยออกมา


"สีฟ้าออกจะสวย"คาตาโอกะกล่าวพลางยกชุดว่ายน้ำสีฟ้าขึ้นมา


"แต่สีแดงก็ดูดีนะคะ"โอคุดะกล่าวแย้ง


ใช่แล้ว ชิโนบุมานั่งฟังสาวๆบ่นเรื่องชุดว่ายน้ำราวครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้กระมัง นั่งไปก็จะวูบหลับไป ยังดีที่ทนไว้ก่อน และทำเนียนเลือกชุดว่ายน้ำ แต่ไม่ได้ซื้อหรอก...


เชื่อสิ เดี๋ยวโดมะมันก็สั่งมาให้เธอ






ในที่สุดก็ถึงวันถัดมา ที่ทุกคนต้องไปฝึกพิเศษกัน คารุมะนั้นไม่ได้มาเช่นเคย การฝึกรอบนี้มีคุณโลฟโรหรือครูฝึกของอาจารย์อิรีน่า จากวันนี้ชิโนบุได้เห็นพัฒนาการของทุกคนที่ก้าวหน้ามากจนน่าตกใจ อาจเพราะฝึกกับอาจารย์คาราซึมะด้วยกระมัง ส่วนฝึกกับเธอ ก็เน้นการจับจังหวะหายใจที่จะทำให้เหนื่อยได้ช้ากว่าเดิม และเคลื่อนไหวได้ดีขึ้น ซึ่งอาจจะไม่ถึงขึ้นทันจิโร่ แต่อย่างน้อยก็ทำได้ดีขึ้นมาก


"สวัสดีสาวน้อย"โลฟโรเดินมาทักเด็กสาวตระกูลผีเสื้อ


"อ๊ะ? สวัสดีเช่นกันค่ะ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ"ชิโนบุทักทายกลับ ก่อนจะชวนคุยเรื่อยเปื่อย พลางยิงปืนไปด้วย ก่อนที่นางิสะจะเข้ามาคุยกับโลฟโร ชิโนบุจึงถอยมาฝึกยิงสไนเปอร์แทน ดูเหมือนจากที่ฟังคร่าวๆ นักฆ่าอันดับหนึ่งจะมีชื่อว่า ยมทูตสีขาว ซึ่งไม่เคยมีใครเห็นหน้ามาก่อน แต่ชิโนบุนึกถึงสิ่งอาจารย์โคโระเคยบอกเธอเมื่อนานมาแล้ว...ว่าตัวเขาคือยมทูตสีขาว แต่ดูเหมือนนักฆ่ามากประสบการณ์อย่างโลฟโรจะเจอของดีในตัวนางิสะเสียแล้ว แถมยังฝึกท่าๆหนึ่งให้นางิสะซะด้วย


"สุดยอดจริงๆนะคะ...นางิสะคุง"ชิโนบุกล่าวออกมาเบาๆ พลางมองท่าใหม่ของนางิสะ ซึ่งจะเป็นประโยชน์ให้ในอนาคตแน่นอน








ในที่สุดก็ถึงวันไปที่เกาะ...ไม่สิ วันลอบสังหารครั้งใหญ่ของห้อง 3-E กลิ่นลมทะเลพัดผ่านหน้าชิโนบุไปเนิบๆกับแสงแดดสาดส่อง โชคร้ายจริงที่อาจารย์โคโระเมาเรือ...ไม่สิ โชคดีมากในการลอบสังหารต่างหาก


"อ๊ะ!!! ดูสิคะ อาจารย์โคโระ เกาะล่ะๆ!"คุราฮาชิเอ่ยอย่างตื่นเต้น เมื่อนั่งเรือมา 6 ชั่วโมง ในที่สุดก็ถึง มือตวัดมีดยางปลุกอาจารย์โคโระ



ที่พักของทุกคนคือโรงแรมหรูติดริมทะเล ทุกคนดูจะเอ็นจอยกับการพักผ่อนที่นี่มากๆ แถมยังมีน้ำสูตรพิเศษเสิร์ฟเสียด้วย...แม้ชิโนบุจะไม่ได้ดื่มมันก็เถอะ




ได้เวลาทำตามแผนที่วางไว้ ทุกคนแยกเป็นกลุ่มๆเหมือนตอนทัศนศึกษา โดยจะมีหนึ่งกลุ่มเบี่ยงเบนความสนใจของอาจารย์โคโระ ส่วนกลุ่มที่เหลือนั้นจะอำนวยแผนการลอบสังหาร โดยกลุ่มของชิโนบุตอนนี้ก็ต้องดำน้ำ ซึ่งชิโนบุต้องดำน้ำ...

ชิโนบุในชุดว่ายน้ำทูพีชมีระบายลูกไม้สีม่วงอ่อน มีลวดลายคล้ายปีกผีเสื้อ ตรงสายทูพีชมีผีเสื้อตัวเล็กประดับอยู่  อวดเรือนร่างบอบบางเย้ายวนราวผีเสื้อแสนงาม ซึ่งคนสั่งทำไม่ใช่ใคร โดมะนั่นเอง เรือนผมเกล้ามวยติดกิ๊ปผีเสื้ออันเล็กของอาจารย์โคโระเพื่อให้สะดวกต่อการดำน้ำ สวมแว่นกันน้ำพร้อมโดดลงน้ำไป


"พร้อมนะทุกคน!"คายาโนะที่รับหน้าที่สังเกตุการณ์เอ่ยขึ้น พลางมองคนในกลุ่มที่เหลือ อันประกอบไปด้วย คารุมะ ชิโนบุ นางิสะ และนากามูระ ที่ยกนิ้วเป็นสัญญาณว่าพร้อม


"เฮ้อ...เสร็จจากนี่คงจะได้เล่นแล้ว"คายาโนะถอนหายใจ พลางเงยหน้ามองฟ้าที่ตอนนี้กำลังใช้เครื่องร่อนฆ่ากันอย่างเมามันส์(?)





"หมดเวลา!! ถึงเวลากลุ่มของพวกเราแล้วนะ!"คายาโนะบอกทุกคน เมื่อได้เวลากลุ่มตนต้องไปเบนความสนใจจากอาจารย์โคโระ


"นี่เสื้อคลุมจ้า ชิโนะจัง"คายาโนะยื่นฮู้ดสีขาวแขนกุดเรียบๆในชิโนบุ ชิโนบุพยักหน้าขอบคุณแล้วใส่ทันที


"เห...ชิโนบุจังนี่หุ่นดีสุดๆเลยไม่ใช่เหรอ"คารุมะที่ยังอยู่ในน้ำมองขึ้นไป เจอชิโนบุในชุดว่ายน้ำเอ่ยออกมาเบาๆ ใบหน้าขึ้นริ้วแดง


"ขอบคุณแล้วกันนะคะ..."ชิโนบุขอบคุณ ก่อนย่อลงไปช่วยนางิสะขึ้นมาจากน้ำ


"สวยจริงๆแฮะ ได้มาจากใครเหรอ? ให้เดา...คนหัวเงินเมื่อตอนนั้นรึเปล่า?"นากามูระสาวขี้แกล้งเอ่ยแซว ชิโนบุได้แต่นิ่งค้าง มิตรภาพยามแกล้งอาจารย์ยูคิมูระของเธอ บัดนี้กลายเป็นคนแกล้งเธอเสียแล้ว


"ก็...ใช่ค่ะ"ชิโนบุถอนหายใจก่อนเอ่ยตอบไปตามความจริง


"ฮั่นแน่"นากามูระทำหน้าทะเล้น พลางเอ่ยแซวไปเรื่อยๆ นับเป็นไม่กี่คนกระมังที่แซวชิโนบุ


"โอย๊ะ ตากลุ่มของโคโจวซังสินะครับ จะพาอาจารย์ไปเล่นอะไรงั้นเหรอครับ?"อาจารย์โคโระเดินมาในสภาพแดดเผา จนคนในกลุ่มมองอย่างเอือมๆ 


แทบแยกหน้าแยกหลังไม่ออกแล้วเนี่ย


"ไปดูโลมากันเถอะ! อาจารย์โคโระ"คายาโนะจับแขน...ไม่สิ หนวดของอาจารย์โคโระ พลางชี้ไปที่เรือ อาจารย์โคโระก็พยักหน้าก่อนตามไปอย่างว่าง่าย และคนอื่นๆในกลุ่มก็เดินตามไป





"แล้วอาจารย์โคโระล่ะครับ?"นางิสะเอ่ยถามชิโนบุที่ยืนมองวิวอยู่หัวเรือ เพราะไม่กี่นาทีก่อนเพิ่งจะเห็นอาจารย์โคโระอยู่กับชิโนบุ


"ไปว่ายน้ำเล่นกับโลมาแล้วล่ะค่ะ"ชิโนบุพูดพลางหัวเราะเบาๆ ก่อนชี้ไปที่อาจารย์โคโระที่ใส่ชุดปลาว่ายน้ำอยู่ นางิสะจึงทำหน้าเหมือนเอือมเต็มที่ ก่อนยืนมองวิวกับชิโนบุ ก่อนคารุมะจะเดินมา


"อ้าวไงทั้งสองคน มาอยู่กันสองต่อสองเชียวน้า~"คารุมะเอ่ยแซวเสียงขี้เล่น ก่อนเดินไปคล้องคอของชิโนบุ แล้วเนียนยืนมองวิว ซึ่งชิโนบุก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไป....



ถึงเวลากลับโรงแรมมาเตรียมตัวไปกินดินเนอร์ที่เรือสำราญ ชิโนบุอาบน้ำเสร็จก่อนจะล้มนอนที่เตียง ก่อนโทรศัพท์จะดังขึ้น


"ฮัลโหลค่ะ อ๊ะ? กาคุชูคุงเหรอคะ?"ชิโนบุเอ่ยเสียงเป็นกันเอง เมื่อรู้ว่าใครอยู่ปลายสาย


(ไง...เที่ยวสนุกมั้ย)กาคุชูเอ่ยถาม 


"ก็สนุกดีค่ะ"เอาจริงๆแอบอึ่กอักเล็กน้อย เพราะจะนับว่าเที่ยวก็พูดได้ไม่เต็มปากนัก ดันเตรียมแผนกันจนแทบไม่ได้เล่นเลยนี่สิ


(งั้นเหรอ ก็ดีแล้วที่สนุกน่ะ ตอนนี้กินอะไรรึยัง)กาคุชูพูดเสียงสบายๆ ชิโนบุแอบได้ยินดสียงพลิกกระดาษ คงจะทำงานอยู่


"ยังเลยล่ะค่ะ กำลังจะไปกินดินเนอร์ที่เรือสำราญ โรงเรียนนี้วิเศษจังนะคะ ออกอะไรหรูๆได้ตั้งขนาดนี้"ชิโนบุพูดก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ


(ก็นานๆทีเธอเที่ยวแบบนี้ แต่ฉันว่ากินข้าวกับพวกเรามื้อนั้นหรูกว่านี่? หรือชอบนั่งบนเรือสำราญมากกว่าเหรอ?)กาคุชูเอ่ยขึ้น


"อย่าพูดแบบนั้นสิคะ กินข้าวกับพวกคุณน่ะอร่อยมากเลยล่ะค่ะ"หากไม่ติดว่าจ้องเธออย่างกับว่าตัวเธอเป็นปลากัดล่ะนะ ชิโนบุต่อในใจ


(ไว้กลับมาค่อยไปกินด้วยกันอีกดีมั้ย?)กาคุชูเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่แอบตื่นเต้นเล็กๆ 


"หืม? หากว่างจะไปแล้วกันนะคะ"ชิโนบุเอ่ยตอบ พลางแย้มยิ้ม


ก๊อกๆ


"อ๊ะ สงสัยว่าต้องไปแล้วค่ะ ขอวางแค่นี้นะคะกาคุชูคุง"ชิโนบุเอ่ยขึ้น พลางเดินไปที่ประตู


(อื้ม ไว้คุยกันใหม่ แล้วจะโทรมานะ)กาคุชูกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน จนชิโนบุนึกถึงภาพคนปลายสายกำลังยิ้มอ่อนๆอยู่ ก่อนฝ่ายนั้นจะกดวางสายไป


"ไปกันเถอะค่ะ โคโจวซัง"โอคุดะที่มารับเธอเอ่ยอย่างมาดมั่น ซึ่งเป็นน้อยครั้งที่สาวแว่นผู้ขี้อายจะแสดงออกเช่นนี้ ชิโนบุพยักหน้าก่อนจะคล้องแขนอีกฝ่ายเดินขึ้นเรือสำราญ




มาถึงเรือสำราญหรู ชิโนบุนั่งโต๊ะเดียวกับนางิสะและคารุมะ พลางมองอาจารย์โคโระที่ตัวดำปี๋ซะจนแยกไม่ออกว่าอันไหนหน้าอันไหนหลัง และจริงๆที่เลือกกินบนเรือสำราญเพราะกะให้เมาเรือด้วย อิโซไกเป็นคนคิดแผนนี้


"ให้ตายสิ ตัวดำปี๋เลย"นากามูระพูดขึ้น


"เอ๋? ดำขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"อาจารย์โคโระเอ่ยถาม พลางชี้ตัวเอง


"แยกหน้าแยกหลังไม่ออกขนาดนี้มันลำบากนะคะ ทำอะไรสักอย่างสิ"คาตาโอกะเอ่ยออกมาพลางถอนหายใจเหนื่อยๆ


"จริงด้วยค่ะ...ดำยันฟันแล้วนะคะเนี่ย"ชิโนบุเอ่ยออกมา พลางเอามือปิดปาก


"นิรุฟุฟุ ทุกคนลืมแล้วเหรอครับ ว่าผมลอกคราบได้! นี่ไงๆ พอลอกคราบก็เหมือนเดิมแล้ว"อาจารย์โคโระพูดอย่างอวดๆก่อนโชว์ลอกคราบทำให้ตัวเหลืองอ๋อยเหมือนเดิม


"โหๆ ไม้ตายที่ใช้ได้เดือนละครั้งนี่นา"โอคาจิมะทำเสียงตกใจ


"ใช้แล้วครับ เดิมทีก็ใช้ได้เดือนละครั้ง...เนี๊ยะ?!"อาจารย์โคโระที่เอ่ยไม่ทันจบ ได้แต่เหงื่อตกเมื่อเผลอใช้ไม้ตายตัดกำลังตัวเองก่อนโดนฆ่าเสียอย่างนั้น ทุกคนทำหน้าเอือมรอบที่ร้อยของวัน ก่อนคิดในใจอย่างพร้อมเพรียง


สะเพร่าขนาดนี้ทำไมฆ่าไม่ได้กันวะ!!


ชิโนบุหัวเราะ ก่อนเดินไปแซวอาจารย์ที่รักเคารพเรื่องความสะเพร่าของเจ้าตัว จนอาจารย์โคโระต้องปิดหน้าหนักกว่าเดิมอีก ชิโนบุคิดในใจว่า จะแซวจนจำขึ้นสมองให้ดู พลางยิ้มละมุนอาบยาพิษและแซวต่อ โดยมีคารุมะและนากามูระมาช่วย ตอนนี้อาจารย์โคโระแทบจะลงไปกลิ้งกับพื้นเพราะความประมาทและสะเพร่าของตัวเอง ไหนจะอายเพราะลูกศิษย์อีก 20 ชีวิตมองอยู่เนี่ย!!!


แผนตัดกำลังใช้ได้ผลกว่าที่คิด



เมื่อทานอาหารเสร็จ ทุกคนก็มาที่บังกะโลกลางน้ำ ที่ตอนนี้มีที่นั่งและจอทีวีใหญ่อยู่ตรงหน้า ทันทีเมื่ออาจารย์โคโระก้าวเข้าไป กลุ่มเทราซากะก็ปิดทางทันทีพลางยิ้มร้าย คนอื่นๆก็ยืนล้อมเอาไว้ เพราะบังกะโลนี้มีทางออกทางเดียวเท่านั้น อาจารย์โคโระจึงได้แต่มองสถานการณ์และคิดทางหนีทีไล่ ก่อนชิโนบุจะเดินไพล่หลังมาช้า ใบหน้าหวานประดับรอยยิ้ม


"เช่นนั้น...มาเริ่มขั้นที่หนึ่งกันเลยดีมั้ยคะ? อาจารย์โคโระที่รัก"ชิโนบุยิ้มหวานอาบยาพิษ รอบข้างมีเสียงหัวเราะอันชั่วร้ายจากนักเรียนของตัวเอง


เอ...อาจารย์เริ่มรู้สึกขนลุกแล้วครับ...ถ้าไม่ติดว่าตัวเองไม่มีขน


อาจารย์โคโระคิดในใจ




เอาล่ะ การลอบสังหารครั้งใหญ่นี้จะสำเร็จหรือไม่!






※อัพดึกอีกแล้ว ขอโทษนะคะ55555 สมองไรท์มันแล่นช่วงนี้ตลอด ถึงตาไรท์มันจะบอกไม่ไหวก็เถอะ5555 ไหนมีรีดคนไหนสนใจบริจาคค่านม ค่ากาแฟ ค่าขนมให้ไรท์มั้ยคะ? หากสนใจก็โดเนทได้นะคะ ถึงจะบอกให้โดเนทแต่เรื่องนี้ไรท์เปิดอ่านฟรีนะคะทุกคนนนน แค่เป็นค่าขนมเฉยๆ ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดี


「True Wallet ・094 927 9794 ・ กาญจน์รวี ดีทอง」


บริจาคกันได้นะคะ 5 บาท 10 บาท หรือ 1 บาทไรท์ก็เอา5555








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 344 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

736 ความคิดเห็น

  1. #705 P_Chan and Me_Kung (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 06:16
    แล้วก็ทำชั้นร้องอีกรอบ...
    #705
    0
  2. #636 Dog Russia (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 23:11

    หมาไม่ชอบฮาเร็ม หมาชอบโลลิ

    #636
    0
  3. #498 Sewoon12 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 16:32
    ก็ว่าทำไมไม่เห็นเรื่องนี้อัป เด็กดีไม่แจ้งเตือนนี้เอง
    #498
    2
    • #498-1 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 19)
      1 สิงหาคม 2563 / 17:10
      ไรท์ส่งแจ้งเตือนแร้วน้า5555
      #498-1
  4. #496 ChanY_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 13:46
    อยากให้ชิโนบุโชว์เทพจัดการอสูรแล้วค๊าาาาา
    #496
    0
  5. #495 Iucy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 12:08
    น่าจะมีอสูรโผล่มาซัก2ตัวนะค่ะ
    #495
    0
  6. #494 TT ♡♤ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 11:18
    รอต่ออออ
    #494
    0
  7. #493 ◆สล็อตจอมขี้เกียจ◆ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 10:37
    ดูแลสุขภาพด้วยนะคะไรท์ อัพตอนดึกบ่อยๆไม่ดีนะคะ~~ เดี๋ยวเสียสุขภาพ
    #493
    0
  8. #492 Umishino (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 09:11
    แต่งเก่งมากเลยค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะ ส่วนเนื้อเรื่องผูกเรื่องได้ดีนะคะ สู้ๆ นะไรท์
    #492
    0
  9. #491 rotazx9077 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 07:10

    สู้ๆนะคะ!!

    #491
    0
  10. #490 ploychompoo2493 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 06:02

    นับถือไรด์อย่างสุดหัวใจเลยค่ะที่อุตส่าห์พยายามอัพแต่ดึกแบบนี้ ขอเป็นกำลังใจให้เลยค่ะ
    #490
    0
  11. #489 hoxlas (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 04:59
    ม่ายยยย ทุกคนหายหมดเลยอ่า
    #489
    0
  12. #488 just a bad guy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 03:58
    เสียดายสามหน่อมาไม่ได้

    อยากให้กิยูมีบทมากกว่านี้หน่อยนะครับ เห็นหน้าคารุมะแล้วเอือม สองพ่อลูกนั้นก็ด้วย (กระโอดคว้าดาบตัดคอ)
    #488
    0
  13. #487 Fralele (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 02:32
    ไรท์ลงดึกทางนี้ก็อ่านดึกค่ะ5555555
    #487
    0
  14. #486 โซระ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 02:32
    เลิฟไรท์ค่ะ อัพตอนรีดจะนอนพอดี555
    #486
    0