[Kimetsu no yaiba ※Assassination Classroom] demon slayer to assassin

ตอนที่ 16 : ผีเสื้อตัวที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 507 ครั้ง
    26 ก.ค. 63

              ((คำเตือน))


มีการสปอยล์หนักมากๆจากทั้งสองเรื่อง มีคำหยาบคายที่อาจจะหลุดมาจากปากของตัวดำเนินเรื่อง(ชิโนบุ) เช่นไรแล้วก็ขอให้สนุก


*ตอนนี้อาจจะตาลายหน่อยๆ เมา และกาวมาก

________________________________


"คือว่านะคะ...คารุมะคุงช่วยพูดมาได้มั้ยคะ ส่วนโดมะ หยุดทำสายตาเช่นนั้น ก่อนที่ดิฉันจะเอานิ้วจิ้มตาคุณ"ชิโนบุที่เห็นท่าไม่ดีพูดขึ้นมา มิเช่นนั้นคงจะมีคนฆ่ากันตายเป็นแน่


"หมดอารมณ์จะบอกแล้วสิ งั้นขอเก็บเอาไว้แล้วกันนะ ชิโนบุจัง"คารุมะทำหน้าบึ้งเล็กน้อย ก่อนจะจิ้มหน้าผากชิโนบุและเดินออกไป ก่อนออกยังจะเดินชนโดมะอีก ถึงแม้คนตาสีรุ้งจะไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย แต่คนเจ็บดันเป็นคารุมะที่จับไหล่ตัวเองเล็กน้อย

ส่วนโดมะนั้น เอื้อมมือไปปัดตรงที่โดนชนคล้ายรังเกียจ แต่ต้องปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม เมื่อชิโนบุเดินมาหาตนเอง


"กลับบ้านกันเถอะค่ะ"


ถ้อยความสั้นๆทำให้โดมะเบิกตากว้าง และยิ้มอย่างดีอกดีใจเมื่อชิโนบุชวนตนกลับบ้านพร้อมกัน ไม่รอให้ชิโนบุย้ำอีกรอบ โดมะรีบกางร่มทึบของตนและเดินตามชิโนบุไปทันที มองไปมองมาคล้ายหมาโกลเด้นท์สีเงิน(?)ก็ไม่ปาน


ยามดึกสะงัด และโดมะกลับไปแล้ว ตัวชิโนบุก็ต้องออกมาตรวจตราเมืองเยี่ยงปกติทุกวัน แม้จะเหนื่อยจากการแข่งกีฬาจนสายตัวแทบจะขาดก็ตาม 

สองขาเรียวออกวิ่งตามหลังคาอย่างรวดเร็ว ฮาโอริผีเสื้อโบกสะบัดดั่งผีเสื้อโบยบินโอบล้อมด้วยแสนจันทร์ ดวงตาสีม่วงสอดส่องมองเบื้องล่างอย่างละเอียด เพื่อให้มั่นใจว่ามิมีอสูร ก่อนจะลงไปเดินตามตรอกเช่นทุกวัน แต่สิ่งที่ไม่ได้มีทุกวันคือเสาหลักวารีที่กำลังหิ้วถุงจากร้านสะดวกซื้อพร้อมสวมชุดหน่วยนักล่าอสูรด้วยหน้าตาเรียบเฉย


"อุ้ยแหม โทมิโอกะซัง อู้งานอย่างนั้นเหรอคะ แล้วไม่ทราบว่ามาทำอะไรที่เมืองนี้กันคะ"ชิโนบุเอ่ยทักอีกฝ่าย แต่เมื่อกิยูได้เจอหน้าของชิโนบุก็เหงื่อตก ก่อนวิ่งไป ทำให้ชิโนบุอดสงสัยไม่ได้และวิ่งตามทันที

แน่นอนด้วยดีกรีเสาหลักที่รวดเร็วที่สุด แม้จะเป็นผู้หญิงและตัวเล็กกว่าอีกฝ่ายมาก แต่ก็ตามจนทัน


"เหๆ~ อู้งานจริงๆเหรอคะเนี่ย"


"ข้าไม่ได้อู้"


"แล้วจะสาระแนวิ่งทำไมกันล่ะค้า~"


"ข้าแค่มาซื้อของเข้าบ้าน"


"ซุปเปอร์แถวบ้านไม่มีเหรอคะ เมืองข้างๆตอนดิฉันผ่านไปซุปเปอร์ก็ใกล้ๆเองนี่คะ"


"ของอยู่นี่มันถูก"


"เดี๋ยวนี้ทำตัวเป็นมนุษย์เงินเดือนแล้วเหรอคะ~"


เสียงคุยและโต้เถียงผ่านไปกับลม ขาของสองเสาหลักก็ไม่ยักจะหยุดวิ่งและนั่งคุยกันดีๆดั่งคนปกติ อันที่จริงคนที่ควรจะหยุดมันคือเสาหลักวารีไม่ใช่ชิโนบุแม้แต่น้อย ถ้าหยุดล่ะก็ป่านนี้ได้นั่งคุยกันนานแล้ว 

ชิโนบุได้แต่ถอนหายใจให้เจ้าคนดื้อด้าน สองขาหยุดวิ่ง มองเจ้าเสาหลักหน้ามึนวิ่งหายไปพร้อมถุงซุเปอร์ ก่อนจะเหลือบไปเห็นลูกกลมๆเหลืองๆอยู่ปลายหางตา


"แหม สวัสดีค่ะอาจารย์โคโระ"ชิโนบุยิ้มทักทายเยี่ยงปกติ


"โอย๊ะ? นึกว่าจะไม่เห็นแล้วนะครับเนี่ย เมื่อกี้เพื่อนเหรอครับ?"อาจารย์โคโระยิ้ม ก่อนจะเดินมาตรงหน้าชิโนบุ 


"แหม เพื่อนร่วมอาชีพค่ะ ไม่ได้สนิทด้วยหรอกค่ะ"ชิโนบุส่ายหน้าอย่างหน่ายๆ  ผู้ใดที่สนิทกับเจ้าเสาหลักนั่นที่สุด เห็นทีจะเป็นพี่น้องคามาโดะกระมัง และตัวเธอก็ไม่ได้สนใจจะสนิทขนาดนั้นด้วย


"หืม แต่คุยกันก็ดูสนิทดีครับ นุรุฟุฟุ จะว่าไปเพิ่งเคยจะเห็นในชุดทำงานเป็นรอบแรกเลยนะครับ เหมาะจริงๆ"อาจารย์โคโระเอ่ยแซว ก่อนจะเอ่ยชมเรื่องชุดหน่วยของเธอ ซึ่งชิโนบุก็แปลกใจไม่น้อย ชุดนี้ที่เธอใส่มาหลายปีก็ไม่ยักจะรู้สึกว่ามันวิเศษวิโสอะไรนัก พอโดนคนอื่นชมก็รู้สึกแปลกไม่น้อยเลยทีเดียว


"ขอบคุณมากค่ะ"ชิโนบุยิ้มให้อาจารย์หมึกเหลือง ก่อนอาจารย์โคโระจะหายไปแว้บหนึ่งและกลับมาพร้อมเครื่องดื่ม และพาชิโนบุนั่งชมจันทร์ครึ่งเสี้ยว


"แล้วอาจารย์มาทำอะไรดึกๆเหรอคะ"ชิโนบุเอ่ยถาม พลางดื่มน้ำส้มที่อาจารย์หมึกเหลืองซื้อมาให้


"มาติววิทยาศาสตร์ให้ซึกิโนะคุงครับ และไปกินฟิชส์ & ชิปส์ ที่อังกฤษต่อ ตอนนี้อังกฤษเช้าอยู่เลยครับ"อาจารย์โคโระเล่าเรื่องราวของตนด้วยรอยยิ้ม ชิโนบุนั้นพยักหน้าและรับฟังอีกฝ่ายอย่างสบายๆ


ทั้งสองอาจารย์และลูกศิษย์คุยแลกเปลี่ยนกันอย่างสนุกสนานอยู่สักพัก ก่อนอาจารย์โคโระจะอาสาพาชิโนบุไปส่งที่บ้าน ถึงแม้ชิโนบุจะปฏิเสธก็เถอะ เพราะเธอไปคนเดียวได้ แต่อาจารย์โคโระดึงดันจะไปส่งจนเหนื่อยใจ ชิโนบุจึงได้แต่ยอมๆอีกฝ่ายไปก็เท่านั้น





วันต่อมา ชิโนบุเพิ่งจะนึกได้ว่ามีสอบการใช้เทคนิคมีดกับอาจารย์คาราซึมะ ก่อนเวลาจะเริ่มสอบเพียงเสี้ยววิฯ อาจารย์คาราซึมะจึงบอกให้ซ้อมๆด้วยกันไปก่อนแล้วค่อยสอบ คนแรก ไม่สิ สองคนแรกคืออิโซไกกับมาเอฮาระ สองหนุ่มต่างขั้วที่โจมตีอาจารย์คาราซึมะพร้อมกัน การเคลื่อนไหวของทั้งสองคนนั้น ไม่ขัดกันแม้แต่น้อย กลับกัน มันไปด้วยกันได้อย่างน่าประหลาด แถมยังเฉียดๆอาจารย์คาราซึมะด้วย ต่อมาก็คารุมะ รายนี้ไม่มีทางมาธรรมดา มาพร้อมกับมีดคู่ ซึ่งการโจมตีดูรุกอาจารย์คาราซึมะจนไม่ให้ตั้งหลัก แต่เมื่ออาจารย์เขาตั้งหลักได้ก็ยอมรามือ

 และต่อด้วยฝั่งหญิง คนแรกเป็นโอคาโนะที่เคยอยู่ชมรมยิมนาสติก การเคลื่อนไหวนั้นพริ้วไปพริ้วมา มองไม่ออกเลยว่าจะไปทางไหน คนต่อไปคือคาตาโอกะ ที่รูปร่างและความว่องไวคล้ายผู้ชาย แถมยังมีทักษะการเล่นกีฬา พูดให้ถูกคือความสามารถไม่ได้ด้อยเลยแม้แต่น้อย

ส่วนคนอื่นๆนั้น คืบหน้าไปมาก แต่ยังอยู่ในเกณฑ์ไม่ได้น่าตกใจอะไรขนาดนั้น ยกเว้นคนๆหนึ่ง....


นางิสะ


นางิสะนั้น อาจดูไม่มีอันตรายที่สุด ไม่สิ เรียกว่าธรรมดาเสียดีกว่า เรื่องแผนการไม่ได้มีชั้นเชิงเหมือนคารุมะ ร่างกายก็บอบบางเหมือนคายาโนะ การเคลื่อนไหวก็ไม่ได้เทียบเท่ากับคาตาโอกะด้วยซ้ำ แต่สิ่งหนึ่ง ที่ชิโนบุเชื่อว่าเด็กหนุ่มร่างเล็กนี้มีมากกว่าทุกคน


คือจิตสังหารและการเคลื่อนไหว


จิตสังหารที่พร้อมฟาดฟัน และการกักเก็บไว้อย่างรู้สถานการณ์ การเคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติ การใช้รูปร่างอันบอบบางนั้นเป็นอาวุธ เป็นส่วนสำคัญสำหรับนักลอบสังหาร จะว่าเหมือนนินจาเลยก็ได้ นั่นคือส่วนอันตรายของนางิสะ

ในขณะที่อาจารย์คาราซึมะกำลังยุ่งอยู่กับการสอบและหลบมีดยาดะอยู่นั้น สองเท้าอันเงียบเชียบของนางิสะ ก็ค่อยๆคลืบคลานไปหาเหยื่อเคี้ยวยากอย่างอาจารย์คาราซึมะ ราวกับอสรพิษ เมื่อสบโอกาสกำลังจะแทง โชคร้ายที่อาจารย์คาราซึมะรู้ตัวจึงป้องกันทัน แต่ป้องกันแรงกว่าทุกคนอย่างเห็นได้ชัด

ทุกคนเริ่มเบนความสนใจไปทางนางิสะ และเป็นห่วงเป็นอย่างมากเนื่องจากการตั้งรับเมื่อครู่นั้นค่อนข้างจะแรง แต่นางิสะยิ้มให้และบอกว่าไม่เป็นไร


"โคโจวซัง ตาเธอแล้วล่ะ"อาจารย์คาราซึมะเมื่อมั่นใจว่านางิสะนั้นไม่เป็นไร จึงหันมาบอกชิโนบุ


"รับทราบค่ะ"ชิโนบุยิ้มตอบรับ ก่อนเดินไปเผชิญหน้ากับอาจารย์คาราซึมะ

ทุกคนเริ่มให้ความสนใจ โดยเฉพาะคารุมะที่ตาเป็นประกายขึ้นทันที เมื่ออาจารย์คาราซึมะบอกให้เริ่ม ชิโนบุก็เว้นระยะไว้ เนื่องจากเธอรู้ดีว่าหากบุกตรงๆคงโดนกันได้แน่

ฝั่งอาจารย์คาราซึมะเห็นชิโนบุไม่บุกเสียที ดวงตาสีดำเริ่มวิเคราะห์ว่าเด็กสาวตรงหน้าจะมาอีท่าไหนได้บ้าง แต่ไม่ทันได้คิดถึงท่าทีสอง สองขาของเด็กสาวตระกูลผีเสื้อก็เริ่มออกเดินมาหาตน อาจารย์คาราซึมะคิดหนักไปอีก เนื่องจากรู้ดีว่าเด็กสาวตรงหน้าไม่เดินมาโต้งๆแน่ๆ

แต่เพียงกระพริบตาเดียว เด็กสาวตรงหน้าก็มาอยู่ตรงหน้าของตนเสียแล้ว ก่อนตวัดมีดยาง แต่เขาหลบได้เสียก่อน อาจารย์คาราซึมะรู้ดี ชิโนบุเป็นคนที่มีการทรงตัวดีมากๆ อาจจะมากกว่านักเรียนทุกคนในห้องเสียด้วยซ้ำ


ชิโนบุที่ก้าวถอยไปเล็กน้อย บุกมาอีกครั้งจากหลายทิศทาง จนตาของอาจารย์คาราซึมะเริ่มมองไม่ทัน ตอนนี้ที่มองเห็นดั่งมีชิโนบุรอบกาย ก่อนมือหนาตัดสินใจคว้าออกไป หวังจะได้ข้อมือเล็ก แต่สิ่งที่ได้คือยางรัดผม ชิโนบุหยุดเคลื่อนไหว ผมสีดำม่วงตกลงมาสยายประบ่า ดวงตาสีม่วงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้า และเดินถอยออกมาด้วยรอยยิ้ม 


"แหม ดิฉันดันประมาทซะได้นะคะ"ชิโนบุบ่นอุบอิบเล็กน้อย ก่อนเอายางเส้นใหม่มามัดผม อาจารย์คาราซึมะเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ก็บอกเลิกชั้นเรียน คว้าเสื้อนอกและเดินออกไป ระหว่างนั้นคุราฮาชิก็เข้าไปชวนดื่มชา แต่อาจารย์หน้าขรึมต้องปฏิเสธไป


ถัดจากนั้นไม่นาน ก็มีผู้ชายร่างอวบในชุดวอร์มหอบของพะรุงพะรังก้าวมาด้วยรอยยิ้ม พร้อมแนะนำตัวเองว่าชื่อ ทาคาโอกะ อากิระ จะมาแบ่งเบาวิชาพละให้อาจารย์คาราซึมะ และยังบอกว่าวันนี้กินให้เต็มที่ พร้อมเปิดของที่ห่อมา ปรากฏเป็นของหวานจากร้านดังๆหลายร้าน นักเรียนเกือบทุกคนกรูเข้าไปกินขนม รวมถึงอาจารย์โคโระก็ด้วย


"อ้าวๆ เด็กสองคนนั้นไม่กินเหรอ"ทาคาโอกะทักไป เมื่อเห็นคารุมะและชิโนบุไม่มากินเหมือนคนอื่นๆ


"ดิฉันไม่ชอบของหวานน่ะค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ"ชิโนบุยิ้มแย้มดั่งปกติก่อนเอ่ยตอบไป


"อา...ไม่อยากน่ะ"คารุมะตอบเสียงสั้น ซ้ำยังไม่มองหน้าว่าที่อาจารย์ ชิโนบุจึงกระทุ้งศอกไปเล็กน้อย เป็นเชิงเตือนเรื่องมารยาท คารุมะต้องนิ่วหน้าไปตามระเบียบ







"ชิโนบุจังก็คิดว่าตาลุงเบาหวานนั่นแปลกๆไม่ใช่เหรอ ไม่ยักต้องทำตัวมีมารยาทเลย"เลิกเรียน คารุมะที่เดินกลับบ้านพร้อมชิโนบุบ่นออดๆแอดๆ อย่างเด็กเอาแต่ใจ พลางขมวดคิ้วนิ่วหน้า


"ถึงจะเช่นนั้นจริง ดิฉันก็คิดว่าอย่างน้อยเราควรมีมารยาทนะคะ เจอหน้าใคร ก็ควรยิ้มให้หน่อยนะคะ ไม่อย่างนั้นจะไม่มีคนชอบเอา"ชิโนบุชี้แจง อันที่จริงมองแว๊บแรกก็รู้ว่าเสแสร้งแล้ว ชิโนบุก็ไม่ใช่ว่าอยากเสวนาด้วยนักหรอก แต่ตอบไปเพราะมารยาทพึงกระทำ


"เห...อย่างนั้นชิโนบุจังจะไม่ชอบฉันเหรอ? จริงๆเหรอ?"คารุมะเริ่มดึงแขนเสื้อของชิโนบุและเริ่มงอแง จนชิโนบุอดคิดไม่ได้ ว่าเจ้าแมวหัวแดงข้างกายเธอนี่เป็นไบโพล่าห์หรืออย่างไร


"เฮ้อ....ค่าๆ ดิฉันน่ะชอบคารุมะคุงนะคะ ชอบอยู่แล้วล่ะค่ะ"ชิโนบุตอบกลับไปอย่างป่วยจิต ส่วนคนข้างตัวก็มีหูแมวดีดตั้งขึ้นอย่างดีใจ


"งั้นเหรอ~ พูดแล้วน้า~ ฉันอัดเสียงไว้ด้วยล่ะ จะเอาไว้เปิดฟังนะ~"คารุมะยิ้มร้าย ก่อนโชว์มือถือที่ขึ้นว่าบันทึกเสียง ชิโนบุจึงดีดหน้าผากไปหนึ่งที และไม่คุยกับอีกฝ่ายตลอดทาง จนคารุมะต้องง้อ





วันต่อมาจนถึงคาบพละของอาจารย์ทาคาโอกะ คารุมะนั้นโดดเรียนตามที่เคยโทรบอกเธอตั้งแต่เมื่อคืน ซึ่งก็ได้ชวนชิโนบุไปด้วย แต่ชิโนบุก็ปฏิเสธไป 

อาจารย์ทาคาโอกะนั้น ยื่นตารางเรียนที่มีแต่คาบพละถึง 10 คาบ นักเรียนทุกคนต่างเริ่มโวยวาย โดยเฉพาะมาเอฮาระ แต่อาจารย์ทาคาโอกะนั้นดูไม่พอใจไม่น้อย จนต่อยท้องของมาเอฮาระ ทำลายภาพลักษณ์อาจารย์แสนดีเมื่อวานไปจนหมด และปล่อยมาเอฮาระนอนจุกอยู่ตรงนั้น ชิโนบุได้แต่อึ้งกับความอำมหิต กำมือจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมา ใบหน้าประดับยิ้มเริ่มบึ้งตึงลง 

ก่อนทาคาโอกะหันไปหาคันซากิ แน่นอนคันซากินั้นปฏิเสธชัดเจนว่าไม่อยากเรียนกับอีกฝ่าย จนของขึ้นมาอีกรอบ และจะตบใบหน้าของคันซากิ ชิโนบุลุกขึ้นและพาคันซากิออกจากระยะตบอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือบางประคองหัวของคันซากิอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินไปเผชิญหน้ากับทาคาโอกะ


"หืม? ดูสิ เหมือนจะมียัยตัวเปี๊ยกที่พยายามทำตัวเป็นฮีโร่นะ มีปัญหานักก็มาคุยด้วยหมัดเลยสิ อย่างนั้นพ่อถนัดกว่าเยอะ"เสียงดูถูกเอ่ยออกมาจากปากของชายร่างท้วม แขนเหวี่ยงหมัดไปมา 


"โอ้? อย่างนั้นเหรอคะ...บังเอิญจัง"ริมฝีปากบางแย้มยิ้มออกมา



"เพราะดิฉันก็ชอบคุยกับสวะด้วยส้นเท้าเช่นกันค่ะ :)"


เมื่อพูดจบ ฝ่าเท้าที่หุ้มด้วยรองเท้าพละก็ไปประทับบนหนังหน้าหยาบๆของทาคาโอกะจนรอบข้างมองตามแทบไม่ทัน รวมถึงทาคาโอกะเองก็กระเด็นไปตามแรงถีบมหาศาลที่โถมเข้ามาทันที

ชิโนบุหันไปถามคันซากิกับมาเอฮาระทันทีว่าบาดเจ็บร้ายแรงตรงไหนหรือไม่ ต่างจากบุคคลแสนอำมหิตที่เพิ่งถีบยอดหน้าอาจารย์ไปหยกๆ ตอนนี้กลายเป็นคนที่อ่อนโยนเกินใคร ทาคาโอกะโมโหจนหน้าแดง ง้างหมัดจะต่อยชิโนบุที่หันหลังให้ตัวเอง แต่ก็ถูกหยุดไว้โดยอาจารย์โคโระที่โมโหกับอาจารย์คาราซึมะ 


ทาคาโอกะแน่นอนว่าหน้ายับเพราะชิโนบุ แต่อาจารย์คาราซึมะไม่สามารถจะไปบอกให้เอาทาคาโอกะออกไม่ได้ เพราะคำสั่งรัฐบาล ชิโนบุถอนหายใจยาวๆหนึ่งที ทำไมต้องมาเจอคนแบบนี้ด้วยกัน?



วันต่อมานั้น ทาคาโอกะฝึกทุกคนอย่างหนักหน่วง โดยเฉพาะตัวชิโนบุ หากคนอื่นโดนเท่าไหร่ ตัวเธอโดนเป็นเท่าตัว แต่ชิโนบุหาได้สะทกสะท้าน ทำทุกอย่างแบบเหงื่อไม่ออกสักหยด จนมาถึงการสคว๊อต 300 ครั้ง และชิโนบุก็โดนไป 600 ครั้ง 

ทุกอย่างดำเนินไปเรื่อยๆจนคุราฮาชินั้นไม่ไหว เอ่ยชื่ออาจารย์คาราซึมะออกมา และแน่นอนว่าทาคาโอกะปรี๊ดขึ้นและจะจัดการกับคุราฮาชิ แต่อาจารย์คาราซึมะมาห้ามไว้เสียก่อน ก่อนทาคาโอกะจะท้าให้เลือกหนึ่งนักเรียนที่มั่นใจในฝีมือที่สุด มาประลองโดยใช้มีดจริงส่วนตัวเองจะใช้มือเปล่า คนอื่นๆคิดว่าคงจะเป็นชิโนบุ แต่...


"นางิสะคุง ช่วงทำได้มั้ย"


ใช่ คนที่อาจารย์คาราซึมะเลือกคือ นางิสะ สร้างความตกใจให้ทุกคนเป็นอย่างมาก แต่นางิสะก็รับมีดนั้นมาอย่างมั่นใจ ชิโนบุรู้ว่าอาจารย์หน้าขรึมคงจะรู้ถึงความสามารถในการลอบสังหารของนางิสะ ก่อนทาคาโอกะจะโยนมีดมาอีกเล่ม พลางชี้นิ้วมาที่ชิโนบุโดยตรง


"นังตัวเปี๊ยก คราวที่แล้วแกมันเล่นทีเผลอ รอบนี้ฉันจะบดขยี้แกซะ"ทาคาโอกะว่าด้วยเสียงโรคจิต เสียงยิ่งกว่าโดมะยามจะกอดเธอเสียอีก


"แหม...ดิฉันกลัวจนตัวสั่นแล้วค่ะ"พูดไปงั้นๆ แต่ใบหน้าของเด็กสาวตระกูลผีเสื้อก็ยังประดับด้วยรอยยิ้มอยู่ร่ำไป


คนที่ได้เริ่มก่อนคือนางิสะ แน่นอนทักษะของนางิสะด้านการสังหารและเคลื่อนไหวนั้นสูงกว่าทุกคนในห้องเลยก็ว่าได้ ตอนแรกก็ดูจะเกร็งๆ แต่ก็เดินไปหาทาคาโอกะด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเดินไปโรงเรียน จนหน้าอกชนกับแขนของชายร่างท้วม ก่อนแววตาจะเปลี่ยนและจิตสังหารพวงพุ่งออกมา ตวัดมีดไปเฉียดคางของทาคาโอกะ จนอีกฝ่ายตกใจเซถอย นางิสะจึงดึงเสื้อและอ้อมไปทางด้านหลัง จบด้วยการเอามีดจ่อคอ


"จับได้แล้ว"นางิสะพูดด้วยรอยยิ้ม แต่เพิ่งจะมารู้ตัวว่าตัวเองใช้สันมีดซะอย่างนั้น ก่อนอาจารย์โคโระจะแย่งมีดไปจากมือและเคี้ยวกร้วมๆ พลางบ่นอุบอิบ

ทุกคนไปล้อมตัวนางิสะไว้ อย่างดีอกดีใจและตกใจไปพร้อมๆกัน ก่อนทาคาโอกะจะลุกขึ้นมาและหันหน้าเผชิญกับชิโนบุ


"ฉันจะฆ่าแก พวกเด็กเปรต"คำสบถหยาบคายถูกพ่นออกมา อาจารย์คาราซึมะจะเดินมาห้าม แต่อาจารย์โคโระจับไหล่ไว้เสียก่อน


ยังไม่ทันจะหายใจ ทาคาโอกะก็ล้มตึงลง และถูกชิโนบุนั่งทับไว้ด้วยรอยยิ้ม สายตาสำรวจร่างท้วมแสนน่ารังเกียจ


"หืม...ไหนดูซิคะ ทำแบบนี้กับลูกศิษย์ หากจะไถ่บาปล่ะก็ ต้องถูกควักลูกตา และคว้านเครื่องในมากองกับพื้น และค่อยๆชำแหละอย่างทรมาณ...ส่วนศพนั้นก็ต้องใช้เท้าขยี้มันอีกรอบและโยนให้หมากินซะ น่าจะสาสมนะคะ"ไม่พูดเปล่า ใบมีดคม ไล้ไปตามส่วนที่ตนบอกไป ใบหน้ายิ้มแย้มที่ดูเฉยชามองร่างกายท้วมอย่างนึกรังเกียจ


"เช่นนั้นลาก่อนนะคะ ไอ้เบาหวานรกโลก"ชิโนบุกล่าวด้วยเสียงเย็นชา ก่อนจะง้างมีดแทงอีกฝ่าย







ฉึก!!!!!


มีดคมปักอยู่ถัดจากหูของทาคาโอกะไม่ถึงเซนติเมตร เจ้าตัวนั้นช็อคจนน้ำลายฟูมปาก 


"อุ้ยแหม...ยังไม่ทันทำอะไรเลยนะคะ"ชิโนบุส่ายหน้าอย่างนึกเสียดาย พลางเอาเท้าเขี่ยหน้าของทาคาโอกะอีกรอบเพื่อมั่นใจว่าไม่ได้ช็อคตาย ก่อนจะยืนเดินไปหานางิสะ 

อาจารย์โคโระแทบจะถลามาเทศนาชิโนบุเรื่องความรุนแรง ซึ่งชิโนบุก็กล่าวขอโทษอย่างทีเล่นทีจริง และหัวเราะออกมาเบาๆ

ทุกคนมองชิโนบุอย่างหวาดๆ แหงล่ะ นักเรียน ม.3 จับมีดอย่างไม่เกรงกลัว แถมยังหยอกล้อกับคู่ต่อสู้ราวกับหากไม่รีบทำ ก็จะจบเร็วไปยังไงอย่างงั้น ไม่ให้กลัวได้อย่างไร


คิดแล้วหวั่นใจยามเธอคนนี้จะไปเป็นนักฆ่า คงจะรุ่งน่าดู


แต่แน่นอนว่าไม่มีใครคิดเล็กคิดน้อย ในเมื่อตัวเธอทำเพราะพวกเขา เหตุใดต้องกลัวกันล่ะ ทุกคนร่วมแสดงความยินดีกับทั้งชิโนบุและนางิสะ 

แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันคือ ทาคาโอกะที่ช็อคไปแล้ว ลุกขึ้นมาอีกรอบ และจะอาละวาด แต่นางิสะก็เป็นคนพูดว่าแพ้มันก็คือแพ้ และต้องการให้อาจารย์คาราซึมะสอนพละเพียงคนเดียวเท่านั้น แน่นอนเจ้าพุงพลุ้ยนั่นก็โกรธจัดๆ ง้างหมัดขึ้น แต่โดนอาจารย์คาราซึมะต่อยหน้าหงายไปเสียก่อน


ทันใดนั้น ลาสบอสอย่างผู้อำนวยการก็เดินเข้ามา ก่อนยัดใบลาออกเข้าปากทาคาโอกะไป เป็นเชิงแสดงอำนาจของตนว่าผู้มีสิทธิแต่งตั้งครูมันคืออำนาจของเขา ไม่ใช่รัฐบาล ก่อนทาคาโอกะจะจากไปกับคำสุดท้ายว่า บัดซบ


"อ้อ โคโจวซัง วันนี้ไปรอที่รถนะ ถือเป็นค่าตอบแทนที่ฉันมาช่วยแล้วกัน"เสียงทุ้มกระซิบข้างหูชิโนบุ ก่อนเดินจากไป ไม่อยู่รอแม้แต่คำปฏิเสธของชิโนบุ ชิโนบุถอนหายใจยาวๆ หูนั้นได้ยินเรื่องที่อาจารย์คาราซึมะจะไปเลี้ยงขนม ชิโนบุก็อยากไปสุดใจขาดดิ้น ถึงจะกินขนมไม่ได้อย่างคนอื่น แต่อย่างน้อยไปนั่งดื่มชาก็ยังดี!




แน่นอนชิโนบุนั้นโดนคายาโนะลากมากับกลุ่มห้อง ซึ่งชิโนบุยินดียิ่งเพราะนี่มันจะเป็นข้ออ้างของเธอ แต่ดั่งอ่านอนาคตได้ คนที่ยืนดักอยู่หน้าทางลงเขาก็คืออาซาโนะคนลูก กาคุชู ยังไม่ทันที่คนในห้องจะปฏิเสธหรืออ้าปาก คนผมสีสตรอเบอร์รี่บลอนด์ก็จัดการหิ้วแขนชิโนบุไปที่รถของตัวเองกับพ่อทันที



"เฮ้อ รู้มั้ยคะ ว่าดิฉันจะไปกินขนมฟรีกับเพื่อนน่ะค่ะ อาจารย์คาราซึมะอุตส่าห์ควักตังค์แท้ๆ"ชิโนบุบ่นอุบอิบ พลางนั่งดื่มน้ำส้มที่กาคุซูยื่นให้


"หืม? มีงานเลี้ยงอะไร"กาคุชูเอ่ยถาม


"ก็แค่ใจดีเลี้ยงน่ะค่ะ"ชิโนบุบอกไปสั้นๆ จริงๆคิดข้ออ้างไม่ทันก็แค่นั้น


"แล้วการเรียนเป็นยังไงบ้างล่ะ"ผู้อำนวยการเอ่ยถามไถ่อย่างใจเย็นและเป็นกันเองอราวรู้จักเธอมาชาติเศษๆได้


"ก็เรื่อยๆค่ะ มีงงเรื่องโจทย์เล็กน้อย แต่ก็ผ่านมาได้ค่ะ"ชิโนบุตอบตามจริง บางทีก็สงสัยจะอ้างนู่นอ้างนี่พูดอ้อมโลกไปทำไม ในเมื่อใจความของโจทย์มันคือไม่กี่ประโยค


หลังจากนั้นก็นั่งคุยกันไปเรื่อยๆสบายๆ บางทีกาคุชูก็ควักเอาสรุปวิชาที่เขานั่งทำมาให้เธออ่าน ส่วนผู้อำนวยการก็พูดขึ้นบ้างครั้งคราว และบางที่สอนชิโนบุไปด้วย จบด้วยการไปนั่งกินข้าวกันเช่นเดิม แต่รอบนี้เปลี่ยนร้าน บอกว่าชิโนบุอาจชอบกินอาหารญี่ปุ่นเลยพาแวะมา จากนั้นก็ซื้อขนมกลับบ้านตามเคย


อีกด้าน


เวลาประมาณ 3 ทุ่มกว่าๆ ในห้องขนาดกลางค่อนไปใหญ่นั่งกดคอนโทรลเกมส์อย่างชำนาญ เรือนผมสีแดงดูยุ่งเล็กน้อย จากการเคลียร์เกมส์ตอนโดดเรียนและมีแพลนจะยาวยันรุ่งเช้าแถมยังมีขนมกับน้ำวางอยู่บนโต๊ะ ดวงตาสีอำพันจ้องหน้าจออย่างจดจ่อ แต่เมื่อมีเสียงๆหนึ่งดังออกมาจากโทรศัพท์ เขาคนนั้นหรือคารุมะก็แทบจะปาจอยเกมส์ทิ้ง แล้วถลาไปหาโทรศัพท์ของตัวเอง


ดิฉันน่ะชอบคารุมะคุงนะคะ ชอบอยู่แล้วล่ะค่ะ~


"ฮัลโหล~ ชิโนบุจัง~ ฉันทำการบ้านอยู่ล่ะ"คารุมะตอบกลับสายสำคัญของตัวเองด้วยเสียงระรื่น


(จะให้ฉันพูดได้มั้ยคะ ว่าฉันได้ยินเสียงเกมส์ค่ะ อย่างน้อยจะคุยกันก็กดหยุดก่อนวางจอยสิคะ)เสียงปลายสายเอ่ยอย่างหน่ายๆ


"เอาน่าๆ ชิโนบุจังโทรมาจะมาสอนการบ้านไม่ใช่เหรอ?"คารุมะเอ่ยถาม พลางจับจอยเกมส์ขึ้นมาอีกรอบ


(วางจอยเกมส์แล้วโทรมาอีกรอบแล้วกันนะคะ)ชิโนบุกล่าวเสียงเรียบๆก่อนจะกดปุ่มวางสาย


คารุมะตกใจ เนื่องจากไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะวางจริงๆ เจ้าตัวจึงไปโทรเป็นวิดีโอคอลแทน ทันทีที่อีกฝ่ายกดรับ มันไม่ใช่หน้าเหวออย่างคนปกติ แต่หน้ากลับสวยหวานและธรรมชาติเพราะปล่อยผมที่มักจะมักรวบเอาไว้ สวมชุดยูกาตะสีม่วงอ่อน มีฮาโอริลายผีเสื้อคลุมไหล่เอาไว้ จะว่าเป็นลุคที่ใส่นอนก็ไม่ผิด ฉากหลังมีตู้หนังสือและถุงใส่ดอกไม้คล้ายดอกฟูจิ ซึ่งก็คือห้องหนังสือ บรรยากาศต่างๆที่ประกอบไว้ ทำเอาคารุมะหน้าแดง และหันไปทางอื่น


(หืม? เป็นอะไรเหรอคะ คารุมะคุง?)ชิโนบุถามอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วง เมื่อคารุมะหันหน้าไปจากกล้อง


"เปล่าๆ ฉันวางจอยแล้วนะ เดี๋ยวไปหยิบการบ้านแป๊บนึงนะ"คารุมะส่ายหน้า และลุกไปหยิบการบ้านมากางออก


(งั้น คารุมะคุงจะติวภาษาอังกฤษให้ดิฉัน และฉันจะติววิทยาศาสตร์ให้นะคะ)คารุมะยิ้มก่อนพยักหน้า ก่อนเสียงหวานของชิโนบุจะเอ่ยบทเรียนไป ตาเหลือบมองประตูห้องตัวเองเป็นพักๆ แต่คารุมะไม่ได้ใส่ใจนัก เจ้าของเรือนผมสีแดงยิ้มและพยักหน้าไปราวคนต้องมนต์สะกด


จนมาถึงตาที่เขาต้องสองอีกฝ่าย ประกายในดวงตาสีม่วงดูจริงจังแต่ก็ยังมีความผ่อนคลายอยู่ ก่อนเขาจะขอไปเข้าห้องน้ำ แต่เมื่อออกมา ก็เจอชิโนบุนอนฟุบโต๊ะหลับปุ๋ย ในหน้าของคารุมะเริ่มแดงซ่านลามยันใบหู ก่อนที่จะกดแคปภาพหน้าจอไว้ และปิดปากอย่างซาบซึ้ง ราวปลดล็อคอะชีฟเมนต์ในเกมส์ และดูแล้วอีกฝ่ายก็คงไม่ตื่นง่ายๆ ถึงจะเป็นห่วงว่าชิโนบุจะปวดหลังรึเปล่าก็เถอะ แต่ใจนึงก็บอกปล่อยนางฟ้าหลับไปเถอะ



"ราตรีสวัสดิ์ ชิโนบุจัง"คารุมะเอ่ยเสียงแผ่ว แอบเห็นชิโนบุผงกหัวทั้งๆที่ตายังไม่เปิด คารุมะยิ้มอย่างเอ็นดูความน่ารักที่มีให้เห็นไม่บ่อยนักของแม่ผีเสื้้อคนงาม ก่อนกดวางสาย


เขาว่าคืนนี้คงได้ฝันดีแน่เลย:)



※ฉันคือไรท์เตอร์ และไรท์เตอร์แปลว่าอิสระ ทุกคนรู้ แฟนคลับรู้ว่าฉันชอบสร้างโมเม้นต์และเรือ ฉันไม่หยุดแค่นี้หรอกค่ะ ด้วยรักจากไรท์ จุ๊บๆ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 507 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

739 ความคิดเห็น

  1. #691 **Music** (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 18:43
    ฮาเร็มบันซายยยยย!!!!!!
    #691
    0
  2. #635 Dog Russia (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 22:32

    หมาไม่ชอบฮาเร็ม แต่พอรับได้

    #635
    0
  3. #435 มิยู♥️ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 21:14
    ฮาเร็มเลยยยยยย ฮาเร็มดีที่สุดแล้ว ฮาเร็มจงเจริญ~
    #435
    0
  4. #434 rotazx9077 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 19:21

    มาสองตอนไม่ได้เหรอ?

    #434
    0
  5. #432 พี่มินคนอ่อนไหว (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 11:29

    เราโลภมากอยากให้ฮาเร็มผิดไหม
    #432
    0
  6. #431 Rawisaraamp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 00:53
    อ้ากก..ฮาเร็มเท่านั้นที่ครองโลกค่าาา
    #431
    0
  7. #430 rotazx9077 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 23:12

    ฮาเร็ม ฮาเร็ม ฮาเร็ม ฮาเร็ม!!

    #430
    0
  8. #429 noontinna (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 20:10
    จริงๆอยู่เรือนางิสะชิโนบุและก็ทันจิโร่ชิโนบุนะแต่เรือฮาเร็มก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย
    #429
    0
  9. #428 ChanY_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 16:10

    ไรท์เตอร์คือ อิสระ เพราะงั้นปาโมเม้นมาเยอะๆสิ!! อาหารหมาจานนี้อร่อยมากค่ะ
    #428
    0
  10. #427 sataporn-aum (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 15:42

    โอ้นยยยยยยย เขินนนนน ฮาเร็มค่ะ! เค้าลงเรือฮาเร็ม!! เบือกไม่ถูกแล้วววว
    #427
    0
  11. #426 Zanzar (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 14:48
    แล้วนางจะลงเรือใครคงไม่ใช้โดมะนะ555
    #426
    0
  12. #425 Tery2006 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 13:15
    โดม๊าาาาาาาาาาาาาาาาา
    #425
    0
  13. #424 คะสึรากิ ริงโกะ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 11:46

    เรือคารุชิโนะไปไวเเซงทางโค้ง ปล.1สะใจ-เบาหวานมันโดนเล่นเเล้ว!!! ยะฮู้ว!!! หมั่นใส่มานานเเล้วอยากตะโกนดังว่า สะใจโว้ยยย!!!! ปล.2รอนะคะไรท์

    #424
    0
  14. #423 Mungming23936 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 11:34
    กิยูนายต้องช่วยชิโนบุนะT^T
    #423
    0
  15. #422 jilada070111 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 08:36
    ฮาเร็มนะค่ะ
    #422
    0
  16. #421 ◆สล็อตจอมขี้เกียจ◆ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 08:04
    คารุมะ!ที่แกมีมารผจญเยอะเพราะแกเป็นคู่แท้ของชิโนบุนะ! คิดแบบนี้ไว้นะ! 55
    #421
    0
  17. #420 chekke779 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 07:59
    เอาไอผู้อำนวยการกับลูกมันออกไปจากชีวิต ชิโนบุจังเถอะครับ จะได้ดูมวยคู่เอกบ่อยๆ ไม่อยากดูคู่เอกกับคู่รองต่อย สลับกันไป มันไม่ได้ฟิวครับ
    #420
    0
  18. #419 TT ♡♤ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 07:55
    เรือฮาเร็มบันไซ~~
    #419
    0
  19. #418 gurengesan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 07:41
    กรี๊ดด!!!ตายค่ะตายยย!!!*กุมจมูก*สุขีแล้วตัวฉันนน!!แอ่กก!
    #418
    0
  20. #417 Umishino (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 07:20
    ตอนนี้ชอบคารุมะสุดๆเลย คู่นี้น่ารัก ส่วนกิยูก็แบบไม่คุยกับชิโนบุซักที รออ่านตอนต่อไปนะคะ รักเรื่องนี้ที่สุดเลย
    #417
    0
  21. #416 rotazx9077 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 07:07

    ฮาเร็มนะคะ~

    #416
    0
  22. #415 rotazx9077 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 07:06

    คารุมะคุงบ้าชิโนบุซังใช่ไหมค่ะ~

    #415
    0
  23. #414 ploychompoo2493 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 06:35
    แล้วโลฟโรล่ะคะ จะเอาในโมเมนต์ไหนดีล่ะ
    #414
    0
  24. #413 ploychompoo2493 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 06:15
    ยั๊ตต้า! คารุมะเริ่ชอบชิโนบุซะแว้ว!!! วิ้วๆๆ
    #413
    0
  25. #412 hoxlas (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 04:54
    ทันจิโร่อยู่ไหน?
    #412
    0