[Kimetsu no yaiba ※Assassination Classroom] demon slayer to assassin

ตอนที่ 11 : ผีเสื้อตัวที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 586 ครั้ง
    17 ก.ค. 63

                 ((คำเตือน))


มีการสปอยล์หนักมากๆจากทั้งสองเรื่อง มีคำหยาบคายที่อาจจะหลุดมาจากปากของตัวดำเนินเรื่อง(ชิโนบุ) เช่นไรแล้วก็ขอให้สนุก


*ตอนนี้อาจจะตาลายหน่อยๆ

________________________________


ชิโนบุทำท่าครุ่นคิด คนที่ชอบเช่นนั้นหรือ ชอบแกล้งน่ะ แน่นอนว่าต้องเจ้าคนไร้เพื่อน คนที่เคารพนั้นก็เกียวเมย์ กับ ท่านเจ้าบ้าน ทันจิโร่กับเนซุโกะ ความรู้สึกที่มีให้ก็ไม่ต่างจากพี่ที่เอ็นดูน้อง ส่วนมิตสึริ รายนี้คงต้องบอกว่าน่าจะสนิทที่สุดในบรรดาเสาหลักเนื่องจากเป็นผู้หญิงด้วยกัน นอกนั้นแค่รู้จักไม่ได้สนิทอะไร ส่วนคนในห้อง E หรือคนที่รู้จักกันที่นี่ ก็ไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษใดๆทั้งสิ้น นอกจากผู้อำนวยการกวนโอ้ยอ้างวิชาการ ที่มีความรู้สึกอยากต่อยหน้าเป็นพิเศษ ส่วนเจ้าอสูรโรคจิต แน่นอนว่าเกลียดเข้าไส้


"ถ้าในห้องก็ไม่มีใครนะคะ"


นักเรียนหญิงทุกคน แทบจะเอาหัวโหม่งพื้น ลุ้นแทบตายดันไม่มีซะอย่างนั้น พลางสงสารคารุมะจับใจ ถึงเจ้าตัวเองจะไม่รู้ว่าชอบเขาก็เถอะ ก่อนที่อาจารย์อิรีน่าจะเดินเข้ามาบอกให้เงียบ และโดนลากมาเล่าเรื่องส่วนตัว

อาจารย์อิรีน่าเกิดมาพร้อมความยากลำบาก แต่ถูกนักฆ่าคนนึงช่วยไว้ และมาเป็นนักฆ่า ปัจจุบันอายุเพิ่งจะยี่สิบ 

ตัวชิโนบุเข้าใจในจุดนี้ดี เด็กสาวตระกูลผีเสื้อ ไม่สิ แทบจะทุกคนในคฤหาสน์ผีเสื้อของเธอ ก็มาเป็นนักล่าอสูรตั้งแต่วัยเยาว์ อาจจะยกเว้นอาโออิ ที่เป็นตอนสิบหกแต่ไม่ได้ล่าอสูร มาเป็นหน่วยพยาบาลแทน และตัวเธอเองก็ตายตอนอายุเพียง 18 ถ้ายุคนี้คงจะอายุสั้นมากๆ และคงทำอะไรได้หลายอย่าง แต่ยุคนั้นใช้ชีวิตให้รอดก็เหลือแหล่แล้ว

ส่วนอาจารย์โคโระที่นั่งเนียนมานานก็กระซิกๆ จนต้องถูกไล่ล่าเพราะจะเอาความลับไปบอกคนอื่น ชิโนบุหัวเราะขบขัน เธอไม่ได้ไปล่าเช่นคนอื่น แต่เธอหลบมานั่งเงียบๆบนหลังคา มองพระจันทร์ที่เป็นเสี้ยวอย่างเหม่อลอย ที่ๆไม่มีคนขึ้นมาแบบนี้ทำให้เธอได้ใช้เวลากับตัวเอง 


"เนี๊ยะรุ? โคโจวซังขึ้นมาได้ยังไงกันครับ?"อาจารย์โคโระที่เหมือนหลบคนอื่นๆมา มานั่งปุข้างตัวชิโนบุ 

อย่างที่เคยบอก ทุกคนล้วนสงสัยกันหมด เรื่องความสามารถของชิโนบุแต่ไม่กล้าถามมัน เพราะกลัวจะทำให้ชิโนบุอึดอัดใจ 


"มานั่งตากลมเฉยๆน่ะค่ะอาจารย์ บางเวลาพวกเราก็ต้องการเวลาที่จะนั่งเงียบๆใช่มั้ยล่ะคะ?"ชิโนบุหันไปยิ้มให้อาจารย์โคโระ ก่อนจะเงยหน้ามองจันทร์อีกเช่นเคย ในยามที่หันไป ใบหน้าของชิโนบุแฝงไปด้วยความเศร้าโศกและโดดเดี่ยว จนอาจารย์หมึกสังเกตุเห็น เป็นใบหน้าที่ใครๆต่างไม่เคยเห็นกัน


"เช่นนั้น อยากจะพูดอะไรกับอาจารย์มั้ยครับ?"อาจารย์โคโระเป็นห่วงลูกศิษย์คนนี้จับใจ บางเวลาที่อยู่กับเด็กสาวตระกูลผีเสื้อ ใบหน้าหวานที่มักแย้มยิ้ม มันก็แฝงไปด้วยหลากหลายอารมณ์เหลือเกิน จนยากที่จะเข้าใจ


"เรามาแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันดีมั้ยคะ?"ชิโนบุหันมา คราวนี้ใบหน้าไม่ได้ยิ้มจนเห็นได้ชัด ชิโนบุนั้นไม่อยากไว้ใจผู้ใดสุ่มสี่สุ่มห้า ส่วนอาจารย์หมึกเหลืองได้ยินดังนั้น ไม่ใช่ไม่กังวล แต่ดันรู้สึกอุ่นใจซะนี่ถ้าจะบอกอะไรกับเด็กสาวคนนี้


"นั่นสินะครับ นิรุฟุฟุ"ชิโนบุอึ้งไปเล็กน้อย แหงล่ะ ปิดเรื่องมาจะครึ่งเทอมดันมาบอกเธอง่ายๆเช่นนี้หรือ? แต่อย่างไร ชิโนบุก็ตั้งใจฟังอีกฝ่าย พบว่าอีกฝ่ายเป็นนักฆ่าเลื่องชื่อ แต่โดนลูกศิษย์หักหลังจนถูกจับทดลองเป็นปีๆจนกลายเป็นเช่นนี้ แถมยังได้พบกับอาจารย์ยูคิมูระจึงรู้เรื่องที่เธอชอบแกล้งชอบแหย่คนอีก และยังช่วยอาจารย์ยูคิมูระออกข้อสอบอีกด้วย


ถึงว่าทำไมอยู่ดีๆยากขึ้น


"แล้วของโคโจวซังล่ะครับ?"อาจารย์โคโระหันมาถามเธอ เมื่อเล่าจบ

ชิโนบุจึงเล่าเรื่องทุกอย่างตั้งแต่ที่เคยเล่าให้ทันจิโร่ฟัง จนถึงเรื่องปัจจุบัน เมื่ออาจารย์โคโระได้ฟังก็ตกใจไม่น้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร และอดคิดไม่ได้ว่าเด็กสาวตัวแค่นี้ต้องยิ้มและยืดอกอกรับทุกๆสิ่ง มันดูหนักหนาเกินไป 


"เช่นนั้น นี่คือความลับของเรานะคะ"ชิโนบุยิ้มเช่นเดิม 


"นิรุฟุฟุ แน่นอนครับ"อาจารย์โคโระยื่นหนวดมา ชิโนบุจับหนวดนั่นเบาๆ ดั่งการเกี่ยวก้อยสัญญา ท่ามกลางแสงจันทร์อันสาดส่องนี้


ยามแสงอรุณเพิ่งจะส่องลงมา ชิโนบุทิ้งโน๊ตไว้บนฟูกว่าจะออกมาเดินเล่นสักพักก่อนถึงเวลากลับ เพราะตั้งแต่มาเกียวโตยังไม่ได้เที่ยวจริงๆจังๆเลย

สองเท้าก้าวเดินไปตามถนน พลางมองรอบๆอย่างสนอกสนใจ ประสาคนที่เคยอาศัยในยุคไทโช จะว่าไปแล้ว...เมืองที่เธออาศัยอยู่ เธอก็ยังไม่เคยเดินเล่นทัวร์จริงๆสักที คงจะต้องหายามว่างเสียแล้ว


ชิโนบุมาหยุดที่ร้านขายขนมญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง ตัวร้านค่อนข้างจะคงความโบราณและเก่าแก่เอาไว้ ชิโนบุเคยจำได้ว่ามิตสึริลากแขนโอบะไนและตัวเธอให้มาเป็นเพื่อน เพราะร้านนี้ทำขนมญี่ปุ่นอร่อย แต่ชิโนบุก็ใช่ว่าจะได้กินหรือนั่งกับทั้งคู่ แยกไปโต๊ะข้างหลังเพื่อให้เสาหลักอสรพิษและเสาหลักความรักได้นั่งด้วยกันสองคน ซึ่งเธอค่อนข้างจะเชียร์คู่นี้อยู่พอสมควร ก็เสาหลักอสรพิษอย่างโอบะไน มิใช่ไม่แสดงออกว่าตนรักเสาหลักแห่งความรัก แถมยังหึงหวงเยี่ยงจงอางหวงไข่ ถึงจะเป็นกับทันจิโร่ที่ค่อนข้างใสซื่อและไม่ค่อยถนัดเรื่องแบบนี้ด้วย ถ้าจำไม่ผิดในตอนฝึกโอบะไนก็เคี่ยวเข็ญทันจิโร่เป็นพิเศษด้วย ชิโนบุแค่ไปฟังมาจากคนอื่นอีกที สุดท้ายเธอก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสองคนนี้เขาลงเอยกันเช่นไร หรือโอบะไนและซาเนมิจะยอมรับตัวทันจิโร่รึเปล่า เพราะเธอตายไปก่อนที่จะจบสงครามกับราชันย์อสูรอย่าง คิบุตสึจิ มุซัน เสียด้วยซ้ำ ด้วยน้ำมือของไอ้อสูรบัดซบโรคจิต โดมะ


เอาเถิด เรื่องมันนาน ถึงจะยังเกลียดเจ้าอสูรนั่นเข้าไส้ 


ชิโนบุสั่งชามะลิและดังโงะอีก 3 ไม้มานั่งทาน นั่งมันเดี่ยวๆหน้าร้านนี่แหละ ในยามเช้าขนาดนี้ นอกจากร้านเก่าๆ ก็ไม่ค่อยมีร้านใดเปิด ชิโนบุทักทายผู้สูงอายุที่เดินผ่านไปผ่านมาอย่างสุภาพและเป็นกันเอง ก่อนจะดื่มชาและกินดังโงะ สงบสุขดีมากกับเมืองแห่งการลอบสังหารเกียวโต


"โคโจว? ตื่นเช้าขนาดนี้เลยเหรอ?"เสียงอันคุ้นเคยของกาคุชูดังขึ้น ดวงตาสีม่วงสบเข้าหากัน ก่อนชิโนบุจะเผยรอยยิ้มออกมา


"อ้าว? อาซาโนะคุง ดื่มชาด้วยกันมั้ยคะ?"ชิโนบุเอ่ยถาม พลางขยับให้คนตรงหน้านั่งข้างๆตน อีกฝ่ายก็นั่งลงทันที ก่อนชิโนบุจะหันไปสั่งชาและดังโงะเพิ่มอีกชุดให้อีกฝ่าย


"แล้ว...งานล่าอสูร...เธอก็ทำที่นี่ด้วยเหรอ?"กาคุชูเอ่ยถาม พลางดื่มชาไปด้วย


"ค่ะ...ทำนองนั้น แต่โชคดีหน่อยที่ลองตรวจๆดูก็ไม่มีอสูรที่ออกมาป้วนเปี้ยนน่ะค่ะ"ชิโนบุส่งยิ้ม พลางตอบกลับ


"เป็นไปได้มั้ย ว่าจะมีอสูรตนอื่นไปบอกพวกมัน?"กาคุชูเอ่ย ส่วนชิโนบุก็ครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย


"ก็อาจจะค่ะ เท่าที่รู้ อสูรนายใหญ่มีความสามารถที่จะเชื่อมต่อจิตกับอสูรในอาณัติ เพื่อกันไม่ให้ตัวเองถูกล้วงข้อมูล  เป็นไปได้นะคะ ว่าอสูรนายใหญ่อาจจะอยู่ที่เมืองนี้"ชิโนบุพูดด้วยเสียงราบเรียบ แต่ทำเอากาคุชูอดขนลุกไม่ได้ ชิโนบุก็กำลังนึกเช่นกัน ว่าหากโดมะมันอยู่ที่นี่ แล้วมุซันเล่า?


"งั้น...เหรอ เธอทำงานอันตรายแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ? ไม่ห่วงตัวเองเลยนะ"กาคุชูอดชื่นชมเด็กสาวที่นั่งข้างๆไม่ได้ ที่ทำอะไรขนาดนี้ด้วยตัวคนเดียว


"ตัวฉันไม่ได้เป็นคนใจบุญอะไรหรอกค่ะ...ก็แค่ไม่อยากให้มีคนสูญเสีย และฉันก็ยังต้องแก้แค้นอีก"ชิโนบุยิ้มให้กาคุชู กาคุชูเห็นว่าเด็กสาวข้างๆคงไม่อยากจะเล่าแล้ว จึงนั่งดื่มชาและกินดังโงะเป็นเพื่อนชิโนบุ ก่อนจะเดินไปส่งเธอที่โรงแรม และเดินกลับ แม้จะอยู่ห่างไกลเป็นลี้(?)ก็เถอะ





ในที่สุดก็ได้เวลามาโรงเรียน กับเช้าอันแสนสดใส ยกเว้นแต่กระเป๋าเงินที่วางไว้หน้าประตูบ้านและรถลีมูซีนคันหรูของสองพ่อลูกอาซาโนะที่จอดรออยู่หน้ารั้วของเรือนผีเสื้อ พอลงรถมาก็เจอคารุมะยืนรอขึ้นเขา



วันนี้มันวันอะไรกัน?


ชิโนบุได้แต่คิดแล้วก็สงสัย พอขึ้นอาคารเรียนไปก็เจอตู้อะไรสักอย่างวางแหมะอยู่หลังห้อง ปรากฏภาพเด็กสาวเรือนผมสีชมพู ดวงตาสีแดงเรียบเฉย พร้อมกับคำกล่าวแนะนำตนว่าเป็น  ป้อมปืนประมวลผลอัจฉริยะ เรียกยากดีแท้สำหรับชิโนบุ แต่ชิโนบุก็คิดว่าเป็นโปรแกรมที่น่ารักดี





หากแต่ไม่ติดว่าจะยิงปืนทุกๆคาบจนเธอไม่ได้เรียนล่ะนะ


แถมยังต้องมานั่งเก็บกวาดกระสุนให้อีก เรียกได้ว่าทำอันใดไม่เป็นนอกจากการสังหารก็ถูก ชิโนบุหัวเสียเล็กน้อยกับการที่ทำอะไรและไม่รับผิดชอบ แต่บ่นไปก็เท่านั้น เธอจะไปว่าอะไรเครื่องจักรที่ถูกตั้งโปรแกรมได้เล่า?


"ชิโนบุจัง~ ไปซื้อขนมก่อนกลับบ้านด้วยกันเนอะ~"คารุมะเดินมาหิ้วกระเป๋าเธอไป เป็นเชิงแกมบังคับ ไม่ไปก็ไม่ต้องเอากระเป๋าคืน แต่อาจเป็นการดีที่นานๆจะได้เที่ยวกระมัง? ชิโนบุจึงไม่ได้ปฏิเสธ

แต่ในขณะที่เดินไปด้วยกัน ก็มีสายๆหนึ่งเข้ามา ชิโนบุเลิกคิ้วอย่างแปลกใจที่จู่ๆกาคุชูจะโทรมา


"หืม? โอ้ สวัสดีค่ะอาซาโนะคุง?"ชิโนบุรับสาย อีกมือต้องคอยปิดปาก ปัดมือคารุมะ ที่พยายามจะแย่งมือถือหรือพูดแทรกเข้ามา


(อา...โคโจว ตอนนี้ผู้อำนวยการกับฉันรออยู่ที่จอดรถ เร----หมายถึง เขา อยากจะไปกินข้าวด้วยกันอีกน่ะ)เสียงกาคุชูพูดอย่างสม่ำเสมอเอ่ยมาจากในสาย


"เอ...วันนี้มีนัดน่ะค่ะ ขออภัยด้วยนะคะ"ชิโนบุเอ่ยตอบอย่างสุภาพ จริงๆถึงจะไม่ได้ไปกับคารุมะ เธอก็ปฏิเสธจะเจอหน้าผู้อำนวยการอยู่ดี


(กับอาคาบาเนะน่ะเหรอ?)ชิโนบุเมื่อได้ฟัง หันซ้ายหันขวาทันทีเพื่อดูว่ามีกล้องหรือไม่ เธอว่าไม่ได้เอ่ยถึงคนที่ไปด้วยเลยสักนิดนะ?


(อ่า มันมีเสียงอู้อี้ของผู้ชายอยู่ ถ้าไม่ใช่ชิโอตะคุงคงจะเป็นอาคาบาเนะคุงน่ะ เห็นว่าสนิทกับสองคนนี้สินะ โคโจวซัง)อยู่ดีๆเสียงในสายก็เปลี่ยนไป แน่นอนว่าเป็นผู้อำนวยการที่กำลังถือสาย ชิโนบุรวมถึงคารุมะคิ้วกระตุกทันที


(เอาจริงๆแล้ว ตัวฉันแอบเป็นห่วงนะ ว่าถ้าเธอไปกับอาคาบาเนะคุง คงจะพาไปกินอะไรเรื่อยเปื่อย เพราะอย่างนั้น ฉันถึงจะพาเธอไปกินอะไรที่มีผลต่อส่วนสูงและการเจริญเติบโตของเธอนะ โคโจวซัง)เสียงพูดที่อ้างวิชาการนี้ ถ้าจะแปลตรงตัวก็คือ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องให้เธอไปกินข้าวด้วยให้ได้ ชิโนบุอยากร้องไห้ก็ร้องไม่ออก หัวเราะก็ไม่ได้อีก วันนี้เรื่องแปลกๆมันเกิดขึ้นเยอะจริงเชียว 

แต่จู่ๆก็มีอีกสายนึงโทรมา ชิโนบุไม่รอช้ากล่าวขอโทษสองพ่อลูกอาซาโนะและกดรับสายที่ไม่รู้ถูกส่งมาจากสวรรค์หรือนรก แต่ก็ดีที่ไม่ต้องคุยยืดเยื้อกับอาซาโนะคนพ่อ รู้สึกประสาทจะกินพิกล


(อ๊าาาาาา ชิโนบุจังจะไปกับคนอื่นเหรอ เด็กดื้อ--)


ชิโนบุตัดสายทันทีเมื่อได้ฟังเสียงและรับรู้ว่ามันคือโดมะ อันนี้ไม่แค่รู้สึกประสาทกิน แต่ประสาทกินจริงๆ ว่างๆชิโนบุคงต้องไปทำบุญจริงๆเสียแล้ว


"คารุมะคุง ดิฉันว่าก่อนไปหาอะไรกิน พาฉันไปตรวจไมเกรนที่โรงบาลก่อนได้มั้ยคะ?"ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ชิโนบุก็ไปซื้อขนมทานเล่นกับคารุมะนั่นแหละ



วันต่อมา ป้อมปืนยิงกราดก็ถูกเทปกาวพันเอาไว้ ชิโนบุสงสัยเล็กน้อย พลางมองไปทางคารุมะ ก่อนคารุมะจะชี้คนทำว่าคือพวกเทราซากะ แน่นอน อาจารย์โคโระก็ไปแกะให้ไม่ได้อยู่ดี เพราะเกือบทั้งห้องเขาตัดสินว่าค่อยแกะตอนเสร็จ มิเช่นนั้นคงจะเรียนไม่รู้เรื่องกันพอดี 


"อืม....งั้นเอาเช่นนี้แล้วกันนะคะ"ชิโนบุลุกขึ้น ทุกคนต่างมองว่าชิโนบุจะแก้เทปให้ป้อมปืนนี้หรือ 

เปล่าเลย ชิโนบุยื่นหนังสือการเข้าสังคมและการอยู่ร่วมกับผู้อื่นให้ป้อมปืน 


"อ่านเล่มนี้ซะนะคะ หรือให้ดิฉันป้อนข้อมูลให้ดี? อย่างน้อยๆหากจะอยู่ห้องนี้ ควรรู้จักการอยู่กับคนอื่นดีกว่านะคะ แม้เปอร์เซ็นต์สังหารจะสูงเพียงใด หากมันรบกวนชาวบ้านเขาจะโดนเกลียดนะคะ ตัวฉันเองก็ไม่ได้เสียดายด้วยหากจะทำลายคุณทิ้ง..."ชิโนบุทำให้ห้องเกิดเดด แอร์สักครู่ ก่อนกลับมาเป็นปกติ อาจารย์โคโระเตือนเล็กน้อยเรื่องการพูดกับเพื่อน แม้จะรู้ชิโนบุฟังบ้างไม่ฟังบ้างก็ตาม แต่ก็สอนตามปกติ



ความชิบหายเกิดขึ้นมาอีกแล้ว พบกับสองพ่อลูกอาซาโนะคนเดิมที่ยืนดักเธออยู่ตรงทางลงเขา เธออยากจะกรีดร้องแต่ต้องรักษามาดเอาไว้ ต้องยิ้มเช่นเดิม และเดินขึ้นรถตามสองพ่อลูกเขาไป ทิ้งให้นักเรียนห้อง E งงเป็นไก่ตาแตก

ชิโนบุต้องมานั่งอยู่ในรถ ซ้ำถูกนั่งซักประวัติเกี่ยวกับการที่เธอไปขึ้นตู้รถไฟพิเศษ ซึ่งชิโนบุก็ตอบไปว่าแค่รู้จักแค่นั้น และยังถูกถามเรื่องนักเรียนใหม่ ชิโนบุจึงตอบไปว่าเป็นเด็กที่ค่อยข้างต้องปรับตัวในการอยู่ร่วมกับผู้อื่น พอถามจนพอใจถึงแม้จะรู้ว่าเธอปิดบังไว้เยอะ แต่ก็ปล่อยๆเธอไป ซ้ำยังยื่นเค้กจากร้านๆหนึ่งที่อาจารย์โคโระเคยบอกกับเธอว่าอยากกินอีกด้วย 


"หืม? โคโจวซัง ไม่ชอบกินของหวานเหรอ?"ผู้อำนวยการถามเธออย่างแปลกใจ แต่ชิโนบุก็คิดว่าหนังหน้าของเธอก็ดูไม่ใช่พวกชอบกินของหวานนะ?


"ก็กินได้นิดหน่อยค่ะ"ชิโนบุยิ้มตอบ 


"อืม....งั้นเอาไว้คราวหน้าค่อยซื้ออะไรที่เธอสามารถกินได้ดีมั้ย?"ผู้อำนวยการส่งยิ้มให้เธอ 


"อุ้ยแหม เกรงใจจังเลยค่ะ ไม่ต้องหรอกนะคะ"ถ้าเป็นตรงกว่านี้คือไม่ต้องการ แต่ชิโนบุรู้ว่าพวกนี้ฉลาดเป็นกรด ต้องรู้ความหมายที่เธอจะสื่อแน่นอ


"โถ่ ไม่ต้องเกรงใจกันหรอกนะโคโจวซัง แค่นี้ถือเป็นเงินเล็กน้อยมาก"ผู้อำนวยการไม่สนคำของเธอแม้แต่น้อย ชิโนบุเริ่มคิ้วกระตุก อยากเปิดกระจกรถและตะโกนเรียกอาจารย์โคโระมาช่วยเธอกับผู้อำนวยการประสาทกินคนนี้ที ซึ่งไม่รู้เขาบริหารงานหนักไปจนสมองกลับมายุ่งกับห้อง E อย่างเธอหรืออะไร


"งั้นเหรอคะ..."ใบหน้าของชิโนบุยังคงประดับยิ้มเช่นเดิม ไหนพรุ่งนี้ยังต้องเจอกับป้อมปืนประสาทกินอีก แค่คิดก็รู้สึกเส้นเลือดในสมองจะแตกเข้าสักวัน

และแล้วช่วงเวลาแสนนานที่เธอต้องต่อปากต่อคำกับผู้อำนวยการก็จบลง ชิโนบุอยากจะขอบคุณตัวเองที่ทนได้นานขนาดนี้ เอาไว้ยามอีกฝ่ายเผลอหรือทำอะไรพลาดล่ะก็ เธอจะล้อยันมีหลานเลยเชียว แต่ชิโนบุได้แต่คิดแล้วสงสัยว่า บ้านอาซาโนะไม่มีคุณนายหรือยังไงกัน?



เช้าวันถัดมา เธอก็ต้องตกใจกับป้อมปืนที่เปลี่ยนไปเป็นฟูลบอร์ดี้ พร้อมออร่าโลกสวยจนแสบตา ซึ่งคนที่ปรับเปลี่ยนมันไม่ใช่ใครอื่นนอกจากอาจารย์โคโระ ที่ต้องเอาเงินไปลงทุนซื้อของมาแต่งเติมป้อมปืนจนทั้งเนื้อทั้งตัวเหลืออยู่ 5 เยน อย่างน่าเวทนา


"หืม...ถึงจะเปลี่ยนไป ก็เปลี่ยนไปเพราะอาจารย์โคโระป้อนโปรแกรมมาแบบนี้นั่นแหละนะ~"คารุมะกล่าวกับชิโนบุ เด็กสาวตระกูลผีเสื้อชำเลืองตามองน้อยๆ ก่อนหันไปมองป้อมปืนซึ่งตอนนี้ได้รับนามว่า ริทสึ  อย่างเงียบๆ นั่นสินะ...เครื่องจักรจะมีหัวใจได้อย่างไร?




ต่อมา เหมือนกับว่าผู้สร้างของริทสึจะรู้เรื่องที่อาจารย์โคโระมาปรับเปลี่ยนโปรแกรมของเจ้าตัว จึงทำการปรับคืนและห้ามไม่ให้ทำอีก ตอนนี้ทุกคนเริ่มเสียวสันหลังวาบๆ ว่าเมื่อไหร่ริทสึจะเปิดป้อมปืนออกมายิง 

แต่แล้วก็เกิดเรื่องไม่คาดฝัน เพราะริทสึที่ทำท่าเหมือนจะเปิดกระบอกปืนออกมา สิ่งที่ออกมากลายเป็นกลีบดอกไม้หลากสีแทน


"ตัวมาสเตอร์ของฉัน ได้ลบข้อมูลที่ไม่จำเป็นต่อการลอบสังหารออกไป แต่ตัวฉันคิดว่าข้อมูลของทุกคนสำคัญกับการลอบสังหารเลยเก็บไว้ในส่วนลึก ถือเป็นการขัดคำสั่งของมาสเตอร์...ตัวฉัน เป็นเด็กดื้อรึเปล่าคะ?"ริทสึได้ชี้แจงเรื่องที่ทุกคนสงสัย แน่นอนว่าความป็อบของเธอพุ่งกระฉูดขึ้นแน่นอน 

คารุมะยกยิ้มเล็กน้อย เกิดมาก็เพิ่งจะเคยเห็นเครื่องจักรที่ขัดคำสั่งที่โปรแกรมไว้เช่นนี้ พลางหันไปมองชิโนบุที่จับกลีบดอกไม้เอาไว้พร้อมรอยยิ้ม


วันนี้โดยรวมคือวันที่มีความสุขอีกวัน ชิโนบุเองก็เกือบลืมไปซื้อต้นฟูจิมาปลูกเสียแล้ว แต่ต้องแปลกใจ เมื่อเดินทางกลับบ้านมา ชั้นเก็บรองเท้า มีรองเท้าอีกคู่หนึ่งวางอยู่ ชิโนบุเริ่มระแวง เดินอย่างระมัดระวังกว่าเดิม และเหมือนเธอจะได้ยินเสียงอะไรสักอย่างดังมาจากห้องนอนของตัวเธอเอง อีกทั้งดาบของชิโนบุยังอยู่ในห้องนอนอีก 

การเดินทุกย่างก้าว ราวกับผีเสื้อเดิน เงียบเชียบและสงบ เสียจนไม่รู้ว่ามีคน ชิโนบุค่อยๆเลื่อนประตูเปิดช้าๆ พบกับชายเรือนผมสีเงินยาวกับดวงตาสีรุ้ง กำลังปูฟูกให้เธอ!!!!!


"อ๊ะ~ ชิโนบุจัง~~ ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ~"โดมะที่สังเกตุเห็นเด็กสาวตระกูลผีเสื้อยิ้มร่า ก่อนจะพุ่งตัวไปกอดชิโนบุ แต่โดนเตะเสยคางออก



"มาทำบ้าอะไรในห้องนอนของฉัน!!!!"ชิโนบุดวงตาแข็งกร้าวขึ้นอย่างชัดเจน สร้างบรรยากาศน่ากลัว 



"อ๊าาาาา ชิโนบุจัง น่ารักที่สุด~หน้ามุ่ยเหมือนแมวเลยยย"ผิดกับโดมะ ที่ตอนนี้เขินตัวบิดตัวงอที่ชิโนบุเป็นตัวของตัวเองต่อหน้าตน(?)


"ชิโนบุซัง โทรเรียกตำรวจเลยมั้ยคะ?"เสียงริทสึฉบับมือถือเอ่ยออกมา พลางประมวลผล ว่าคนตรงหน้านี้ โรคจิตแน่นอน โรคจิตแท้ๆ แถมแย้ผสมอีกประมาณ 300% ถ้วนๆ แถมถ้าคำนวณอายุไม่ต่ำกว่า 40 เช่นนั้นถือเป็นการพรากผู้เยาว์!!!!!!!!!



※ฮื้อ ชิโนบุต้องไปทำบุญจริงๆแล้วนะคะ555555555












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 586 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

739 ความคิดเห็น

  1. #722 Duan_1211 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2563 / 19:26
    เรือจะแล่นกันแทบทุกลำไม่ได้555555
    #722
    0
  2. #572 reader0000 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 09:28
    อาจารย์โคโนะกับชิโนบุคือดี~~~
    #572
    0
  3. #280 DEVILPRINCESS (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 01:21
    ทำบุญเถอะลูกสัมภเวสีจะได้เข้าบ้านไม่ได้โดยเฉพาะสัมภเวสีโรคจิตวิปริตจิตไม่สมประกอบชื่อโดมะ
    #280
    4
    • #280-1 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 11)
      20 กรกฎาคม 2563 / 01:22
      จริงมากค่ะ ต้องเสดาะเคราะห์แล้ว55555
      #280-1
    • #280-3 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 11)
      20 กรกฎาคม 2563 / 01:25
      อย่าบริจาคเลยค่ะ สงสารวัด5555
      #280-3
  4. #258 Aum (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 10:30

    ตอนนี้เรือแล่นหลายลำ แต่จารย์โคโระคือดีสุด อ้ายยยย>\\\\<

    #258
    0
  5. #242 itachi-kun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 21:46
    ไรท์จะอัพตอนอีกคะ?
    เที่ยงคืนหรือตี1ง่ะ
    #242
    2
    • #242-1 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 11)
      17 กรกฎาคม 2563 / 22:35
      น่าจะตีสองตีสามเลยค่ะรอบนี้5555
      #242-1
  6. #241 NeloAngelo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 08:17
    300%! เดี๋ยวนะโดมะมาปูฟูกให้คงไม่ใช่แม่บ้านปริศนาเราหรอกมั้ง ไม่งั้นบางทีคงเห็นชิโนบุอาบน้ำบ้าง เอะ?//เลิ่กลั่กๆๆ
    #241
    1
  7. #240 -ฮิบิกิคุง- (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 01:16
    อ่ะ ชิโนบุฟิวส์ขาดสะแล้ว~~
    #240
    0
  8. #239 Sari-Sama (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 13:36
    โอ้ยขำ55555 ไปทำบุญเหอะชิโนะ555
    #239
    0
  9. #238 Jkl Kannapat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 09:58
    สงสารจัง ต้นฟูจิน่าจะกันไม่ได้แล้วถ้าพี่แกจะบุกบ้านประหนึ่งโรคจิตขนาดนี้5555555
    #238
    0
  10. #237 Zanzar (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 09:55
    โดมะมาแบ่งข้อมูลมีเจ้าอสูสต้นใหม่เกิดและต้องร่วมมือกันสินะไม่งั้นมันน่าเบื่ิ5555
    #237
    0
  11. #236 WhonameisJ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 08:28
    อีโดมารุกรานเก่งงง
    #236
    0
  12. #235 Aimarea (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 08:23
    Moshi Moshi~ Police dase ka?
    #235
    0
  13. #234 [Shiro-san] (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 08:20
    นี่บุกบ้านเลยเรอะโดมะ!555
    #234
    0
  14. #233 91250 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 08:14
    โรคจิตเป็นทุนเดิมอยู่แล้วสินะคะยี๋~
    #233
    0
  15. #232 Dek-Dok2344 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 08:10
    อื้อหือโดมะอย่าเข้ามาแบบนี้สิมันดูโรคจิตนะ(เอ้ะ รึปกติของเขานะ)//แหมคุณผอ.ก็สายเปย์ซะเหลือกเกิน ส่วนคารุมะคุงผู้ที่ชวน(ลาก)ชิโนบุไปซื้อขนมกินกัน

    ปล.ตอนนี้คือไม่รู้จะเลือกเรือไหนเลย😂😂
    #232
    0
  16. #231 rotazx9077 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 08:09

    555555 ตลกดีนะคะ

    #231
    0
  17. #230 ◆สล็อตจอมขี้เกียจ◆ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 07:26
    ....น่าตายมาก!!! กล้าดียังไงมาบุกห้องชิโนบุ!!!
    #230
    0
  18. #229 qwzazx12 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 06:50
    ชิโนะจัง คุณทำบุณด้วยอะไร พิษหรอ
    #229
    0
  19. #228 รวงข้าว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 06:50

    สนุกมากเลยค่ะ รอตอนที่ชิโนบุเจอโลฟโรไม่ไหวแล้วล่ะ

    #228
    1
    • #228-1 รวงข้าว (จากตอนที่ 11)
      16 กรกฎาคม 2563 / 09:21
      อย่าลืมชิโร่กับอิโตนะด้วยนะคะ
      #228-1
  20. #227 I AM A BEAR (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 06:37
    ป๋ากิยู!!ต้องวิ่งมาฟันเเล้วล่ะ. ฟันมัน ฟันมัน!!!!
    #227
    0
  21. #226 เกรียนน้อยสองพันปี (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 06:31
    อาจารย์หมึกมาช่วยชิโบจังด่วนนนน!!
    #226
    0
  22. #225 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 05:53
    ตัวอันตรายมาถึงห้องเลยเว้ยเฮ้ย55555
    #225
    0
  23. #224 Leona_11.1 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 05:45

    ปกป้องชิโนบุจังเร็วเข้า!! ริทสึ ไปบอกคารุมะคุงก็ได้ว่าน้องเจอโรคจิตเข้าบ้าน

    #224
    0
  24. #223 gurengesan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 05:38
    โอ้โห.....ไรท์มาลงหลังจากที่รีดหลับไปได้สัก1-2ชั่วโมงนิดๆเลยนะคะ55555
    ชิจังงง!!!!โว้ยยย!!ตำรวจก็เอาโดมะไม่อยู่แน่ๆ!!*ปาถุงดอกฟูจิหลายๆถุงฉบับแรงสุดแล้วไปหยุดที่เยือนนรก....*
    #223
    0
  25. #222 DukDik C. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 02:45

    มาดึกมาก 55 อ้อ แน้วก้อสนุกมากค่ะ ดงปราคชนะค่ะ
    #222
    1
    • #222-1 Utsumaki_Yumi(จากตอนที่ 11)
      16 กรกฎาคม 2563 / 02:52
      ดงปราคช!
      #222-1