[KnB Fanfic]Demonic Game เกมล่าชีวิต

ตอนที่ 4 : Day 0-1 : Akashi's Part

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

   คิซานะ - "คุณดูไม่ตกใจอะไรเท่าไหร่เลยนะคะ"

   คิซานะพูดขึ้นระหว่างที่เดินอยู่ ระหว่างทางเองก็ไม่มีอะไรน่าตกใจโผล่ออกมาอีกด้วย แต่มันก็เงียบซะจนได้ยินเสียงฝรเท้าของทั้งสองอย่างชัดเจน

   อาคาชิ - "งั้นเหรอ?คงเพราะยังไม่เชื่อสนิทใจล่ะมั้ง ถึงจะเชื่อเรื่องปีศาจ แต่โหวตฆ่านี่แค่ไม่โหวตก็จบแล้ว"

   คิซานะ - "มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกค่ะ"

   คิซานะ - "เกมที่พวกคุณเคยเล่นน่ะเอามาวัดกับเกมนี้ไม่ได้หรอกนะคะ"

   อาคาชิ - "..................."

   ทั้งคู่เดินต่อไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่ประตูเหล็กสีดำ คิซานะเปิดเข้าไปข้างใน และพบว่าผู้เล่นเกือบทุกคนมารวมอยู่ที่นี่แล้วเช่นกัน

   ??? - "มาแล้วเหรออาคาชิ?"

   อาคาชิ - "มิโดริมะ มุราซากิบาระ...ว่าแล้วเชียว พวกนายจริงๆด้วย"

   สองร่างสูงเดินเข้ามาหาอาคาชิและเอ่ยทักทายเพื่อนของตน คิซานะเองก็เดินไปรวมกับคนที่น่าจะเป็นปีศาจคนอื่นๆด้วย

   ภายในห้องมีโต๊ะสีดำตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง และเก้าอี้ทั้งหมด15ตัววางเรียงกันรอบโต๊ะตัวนั้น จอมอนิเตอร์ยักษ์หนึ่งตัวติดอยู่บนผนังห้อง ถ้าสังเกตดีๆบนโต๊ะจะมีป้ายชื่อติดไว้ด้วย

   มุราซากิบาระ - "ที่นี่น่าเบื่ออ่า~ อาคาจินมีขนมมั้ย~"

   อาคาชิ - "ถ้ามีก็คงแปลกล่ะ"

   มิโดริมะ - "ถูกจับตัวมาแบบนี้คงไม่มีให้ทำให้ทำแบบสบายๆหรอกนาโนะดาโยะ"

   ??? - "อาคาชิคุง~ มุคคุง~ มิโดริน~"

   หญิงสาวผมยาวสีชมพูสวยวิ่งตรงมาหาสามหนุ่มที่กำลังยืนคุยกันอยู่พร้อมโบกมือให้ทุกคน และอีกสอง ร่างสูงผมสีดำสนิทก็ค่อยๆเดินเข้ามาด้วยเช่นกัน

   อาคาชิ - "โมโมอิ? รุ่นพี่มิบุจิ?"

   มุราซากิบาระ - "มุโระจิน~"

   โมโมอิ - "ฉันตกใจมากเลยนะที่เห็นชื่อทุกคนอยู่ในรายชื่อด้วยน่ะ"

   มิโดริมะ - "เธอควรตกใจตั้งแต่ที่จู่ๆก็โดนพามาที่ไหนไม่รู้แล้วล่ะนะ ไหนจะบอกว่าตัวเองเป็นปีศาจอีก...."

   อาคาชิ - "หืม? นายก็รู้เรื่องนี้แล้วเหรอ? ฉันว่าพวกเขาไม่ได้ล้อเล่นหรอกนะ...."

   มิบุจิ - "ทำไมเหรอเซย์จัง?"

   อาคาชิ - "พอดีเหมือนปีศาจที่พาตัวฉันมาจะเล่นแรงไปนิดหน่อย เลยช่วยรักษาให้น่ะ...."

   มุราซากิบาระ - "เห~ อยากเห็นบ้างอ่าอาคาจิน~"

   ฮิมุโระ - "แต่แปลกนะที่รุ่นปาฏิหาริย์มาอยู่ที่นี่ถึง3คน ไหนจะผู้จัดการทีมกับคนที่อยู่ระดับ5ราชันย์ไร้มงกุฎอีก"

   โมโมอิ - "คุณฮิมุโระเองก็เป็นเพื่อนกับมุคคุงด้วย แถมยังมีคุณคาซามัตสึ ยูกิโอะอดีตกัปตันทีมไคโจวอีก มันบังเอิญกว่าที่คิดอีกนะ"

   ??? - "เฮ้ยๆๆ เลิกดันฉันได้แล้วน่า!"

   ??? - "ก็คุณมัวแต่ทำท่าหงุดหงิดไม่ยอมเข้าไปนี่ครับ~ เอ้า! ไปได้แล้ว"

   ผู้มาใหม่ส่งเสียงดังจนทำให้ทั้งห้องต้องหันไปมอง คนคนนั้นคือคนที่โมโมอิกำลังพูดถึงอยู่เมื่อสักครู่นี้เอง 'คาซามัตสึ ยูกิโอะ'

   คาซามัตสึ - "โธ่เว้ย จู่ๆก็โดนลักพาตัวมาที่แปลกๆแบบนี้ใครเขาจะไม่หงุดหงิดกันล่ะ.....อ-อ้าว....พวกนาย....?"

   อาคาชิ - "พูดถึงก็มาพอดีเลยนะ..."

   คาซามัตสึ - "เฮ้อ...ฉันพยายามคิดในแง่ดีแล้วเชียวว่าแค่คนชื่อเหมือน...ไม่คิดว่าจะใช่จริงๆน่ะ..."

   มิโดริมะ - "เหมือนจะมากันเกือบครบแล้วนะ.....ที่เหลือก็แค่คนที่ชื่อว่ามีไร เซย์โตะแ ค่คนเดียวเอง"

   โมโมอิ - "เอ๋....แต่ฉันว่าชื่อคุ้นๆนะ....."

   มิโดริมะ - "นักดนตรีอัจฉริยะ มิไร เซย์โตะ ที่ตอนนี้มีข่าวลือว่าจะวางมือจากวงการในอีก3ปีข้างหน้าไงล่ะ"

   อาคาชิ - "เหมือนตอนนี้กำลังเป็นครูฝึกให้กับนักดนตรีวัยรุ่นที่ชื่อโฮป สตาร์ไลท์อยู่นี่"

   มิโดริมะ - "ใช่...แต่เหมือนว่าสองคนนั้นจะสนิทกันอยู่แล้ว ก็เลยไปช่วยสอนให้น่ะ"

   ??? - "ประมาณนั้นแหละครับ...นักข่าวบางคนก็กรองข่าวได้ดีเหมือนกันนี่"

   เสียงทุ้มนุ่มดังมาจากด้านหลังของทุกคน เรียกความสนใจไปที่ร่างสูงทันที

   ฮิมุโระ - "นี่คุณ....?"

   เซย์โตะ - "มิไร เซย์โตะ....คนที่พวกคุณกำลังพูดถึงอยู่นั่นแหละครับ"

   ครั้งนี้ไม่ใช่แค่พวกอาคาชิ แต่คนอื่นๆในห้องก็หันมามองเซย์โตะเป็นตาเดียว คงนึกไม่ถึงว่านักดนตรีชื่อดังคนนี้จะถูกจับมาด้วยจริงๆ เจ้าของร่างสูงผมสีดำส่งยิ้มให้ทุกคนก่อนจะหันกลับไป

   เซย์โตะ - "จริงๆแล้วเรื่องวางมือเนี่ย โฮปเองก็บอกว่าไม่อยากให้ผมทำเหมือนกัน ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงตัดสินใจน่ะ"

   โมโมอิ - "งั้นเหรอคะ? แต่นึกไม่ถึงเลยนะคะที่จะได้มาเจอกับคนดังระดับคุณจริงๆน่ะ!"

   โมโมอิตาเป็นประกายแล้วกุมมือไว้ที่อก แสดงออกชัดเจนว่าตนปลาบปลื้มอีกฝ่ายมากแค่ไหน

   [หมดเวลาคุยเรื่องส่วนตัวกันแล้วครับ]

   ไฟในห้องดับลง แล้วภาพของลำโพงแบบเดียวกับที่ทุกคนเห็นใ้องแรกก็กปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ขนาดยักษ์พร้อมเสียงของคนที่ชื่อซีเนีย

   [ขอให้ทุกคนนั่งตามที่นั่งของตัวเองด้วยครับ]

   ทุกคนนั่งตามชื่อที่ติดไว้บนโต๊ะ เหมือนจะมีไอดีการ์ดวางไว้อยู่ด้วย และอัญมณีที่ถูกทำออกมาในรูปของเข็มกลัด

   [อย่างแรก ผมอยากให้พวกคุณเก็บไอดีการ์ดและอัญมณีเอาไว้ ห้ามทำหายเด็ดขาด เพราะมันคือสิ่งที่บ่งบอกชีวิตและบทบาทที่คุณได้รับ รวมไปถึงใช้ในการไปยังสถานที่ต่างๆด้วย]

   [กติกาของพวกเราจะแจกแจงไปตามบทบาทของแต่ละคน ทุกคนคงเคยได้ยินชื่อเกมหมาป่ากันใช่รึเปล่าครับ? ]

   [เกมนี้ออกจะคล้ายกันเรื่องระบบในการเล่น แต่ที่ต่างกันคือชื่อ และความสามารถ]

   [กฏโดยรวมที่ไม่เกี่ยวกับการแบ่งฝ่าย มีดังนี้ครับ]

   ภาพบนจอเปลี่ยนไปเป็นตัวหนังสือที่มีเลขกำกับอยู่หน้าข้อความ

   1.ห้ามติดต่อสู่โลกภายนอกเด็ดขาด
   2.หากคุณแพ้ คุณจะตายทันที
   3.หากคุณตาย ความทรงจำเกี่ยวกับคุณในโลกภายนอก จะไม่เหลืออยู่อีก
   4.ห้ามทำไอดีการ์ด และอัญมณีประจำตัวหายเด็ดขาด
   5.การโหวตประหารจะเริ่มขึ้นในเวลา16:00น. ในทุกๆวันที่เป็นเลขคู่
        *หากจำนวนโหวตของผู้ที่ถูกโหวตมีจำนวนไม่ถึงครึ่งของจำนวนผู้เล่น จะไม่มีใครถูกประหาร หรือหากมีจำนวนโหวตสูงสุดเท่ากันจะทำการโหวตใหม่อีกครั้ง
   6.ห้ามมีการฆ่าฟันกันโดยไม่บอกผู้คุมเกมหรือปีศาจผู้ดูแล
   7.สามารถแลกบทบาทกันได้ก็ต่อเมื่อมีปีศาจอยู่ด้วยอย่างน้อย1คน
   5. หากไม่ทำตามกฏจะถูกลงโทษทันที โดยไม่มีข้อยกเว้น

   ภาพทั้งหมดเปลี่ยนกลับไปเป็นรูปลำโพงเหมือนเดิม

   [หวังว่าทุกคนจะเข้าใจ และทำตามกฏของเราอย่างเคร่งครัดนะครับ]

   ทัศนวิสัยของทุกอย่างกลายเป็นสีดำ ได้ยินเพียงแค่เสียงของซีเนียเป็นสิ่งสุดท้ายที่ทุกคนรับรู้ได้

   [ขอให้มีความสุขในDay 0นะครับ]

   เมื่อลืมตาขึ้นมาดูอีกที ก็พบกับคนอีกกลุ่มหนึ่ง ที่ในนั้นเป็นคนที่พวกอาคาชิเองก็รู้

   เป็นผู้เล่นอีกกลุ่ม ที่ถูกพามาเหมือนกับพวกเขา

"คุโรโกะ?"

"อาคาชิคุง?"

---

To be Continue

Theme - Winter Dark Theme : Dark atmosphere

---

คอมเม้นท์ติชมเป็นกำลังใจให้กับโระได้นะงับ~<3

มีใครอยากเห็นหน้าตาของใครก่อนรึเปล่างับ? เดี๋ยวโระจะได้วาดมาแปะให้เลย

แต่จะค่อยๆวาดมาทีละ1-2คนนะ วาดหมดทีเดียวคงไม่ไหว

ตั้งแต่ตอนที่แล้วก็เริ่มมีประเด็นของโฮปกับเซนแล้ว อ้าว! มีเซย์โตะมาอีกคนที่เกี่ยวข้องกับเจ้าโฮป

จริงๆโระไม่ได้เน้นให้ครกกับนายน้อยเด่นเท่านั้นหรอกนะงับ แต่จะทยอยสับเปลี่ยนไปตามสตอรี่ในช่วงนั้นว่าใครจะเป็นตัวเด่น แต่หลักๆก็ต้องสองคนนั้นอยู่แล้วแหละ ไม่ทิ้งหรอกกกก

กลัวเขียนยาวแบบนี้แล้วตอนหลังๆสั้นลงจังเลย...//เขี่ยดิน

โอเค ไปจริงละงับ บ้ะบายยย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น