[KnB Fanfic]Demonic Game เกมล่าชีวิต

ตอนที่ 3 : Day 0-1 : Kuroko's Part

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

   คุโรโกะเดินตามหญิงสาวที่อ้างตัวว่าเป็น'ปีศาจ' ที่ชื่อว่าสึคิมิยะ ซุยไปอย่างเงียบๆ ระหว่างทางหลังจากที่ซุยจัดการพวกสัตว์ประหลาดไปแล้วไม่มีอะไรอยู่เลย มันเงียบสงบจนได้ยินเสียงฝีเท้าของทั้งคู่ จนสุดท้ายซุยก็ต้องพูดออกมาเอง

   ซุย - "นายจะไม่พูดอะไรเลยรึไง? ฉันรู้นะว่าเรื่องพวกนี้มันน่าเหลือเชื่อ และสร้างความสงสัยให้กับมนุษย์อย่างนายมากน่ะ"

   คุโรโกะ - "ประมาณนั้นครับ...."

   ซุย - "อยากถามอะไรก็ถามมาเถอะ แต่ไม่รับประกันว่าจะตอบได้ทั้งหมดหรอกนะ"

   ทั้งคู่พูดไปพร้อมทั้งยังเดินไปข้างหน้าโดยที่ซุยไม่ได้หันกลับมามองเด็กหนุ่มผมฟ้าเลยแม้แต่นิดเดียว

   คุโรโกะ - "...."

   คุโรโกะ - "คุณสึคิมิยะ....เป็นปีศาจจริงๆเหรอครับ?"

   ซุย - "ก็ใช่...คิดว่าฉันเป็นมนุษย์ล่ะสิ....ใช่มั้ย? ปีศาจในหัวของพวกมนุษย์สมัยนี้น่ะคงมีรูปร่างหน้าตาแบบพวกระดับล่างเมื่อกี้ล่ะสิ"

   คุโรโกะ - "ไม่ครับ ไม่ใช่ทั้งหมด...บางทีก็มีลักษณะคล้ายกับมนุษย์....เหมือนกับคุณสึคิมิยะ..."

   คุโรโกะ - "แต่ก็แตกต่างกันนิดหน่อย....เพราะรูปลักษณ์ของคุณดู..."

   ซุย - "เหมือนกับมนุษย์ในยุคปัจจุบันล่ะสิ..."

   คุโรโกะเงียบไป เขาไม่รู้ว่าปีศาจจะรู้ความคิดของมนุษย์ดีแค่ไหน แถมรูปลักษณ์ของปีศาจในความเป็นจริงด้วย สำหรับเขา ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์เมื่อกี้เขาคงไม่มีวันเชื่อว่าซุยเป็นปีศาจแน่ๆ

   ก็ มนุษย์ที่ไหนเขามีพลังขนาดเสกพายุน้ำแข็งมาปัดสัตว์ประหลาดให้ปลิวไปได้ภายในครั้งเดียวบ้างล่ะ พ่อมดหมอผีคนไหนคงทำไม่ได้หรอก

   ซุย - "มันก็ไม่ผิดหรอกที่จะแปลกใจ....ในปัจจุบันน่ะปีศาจคือตัวแทนของความโหดร้ายนี่นะ....รูปลักษณ์อะไรนั่นน่ะคงต้องมีทั้งเรื่องจริงและเรื่องแต่งนั่นแหละ อย่าไปเชื่ออะไรมากจะดีกว่า..."

   ซุย - "ก็เหมือนกับเกม...ที่นายกำลังจะเจอนี่ไงล่ะ..."

   คุโรโกะขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างนึกสงสัย หมายความว่ายังไงกัน?

   ซุย - "ไม่สิ....ฉันควรจะไปบอกอีกกลุ่มนึงมากกว่าล่ะมั้ง...."

   ยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้เขาสงสัย เกมที่เขาต้องไปเป็นผู้เล่นอย่างไม่เต็มใจที่ว่ามันคืออะไรกันแน่...

   ซุย - "เอ้า ถึงแล้ว เข้าไปสิ"

   จู่ๆซุยก็หยุดอยู่หน้าประตูกระจกที่มองทะลุไปถึงด้านใน

   ทุกคนมาถึงกันหมดแล้วสินะ...

   คุโรโกะเปิดประตูแล้วเข้าไปรวมกับคนอื่นๆ แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวต่อก็

*ตึกๆๆๆๆ*

   ??? - "คุโรโกจจิ~~~!!!"

   ร่างสูงของนายแบบหนุ่มผมทองกระโตนเข้ามาหาคุโรโกะอย่างรวดเร็วก่อนจะถูกอีกมือหนึ่งคว้าคอเสื้อไว้ก่อนที่เขาจะล้มลงไปทับคนผมฟ้าที่ตัวเล็กกว่ามาก

   ??? - "นายจะฆ่าเท็ตสึรึไงคิเสะ"

   คุโรโกะ - "อาโอมิเนะคุง....คิเสะคุง...."

   คิเสะ - "ผมแค่ดีใจที่ได้เจอคุโรโกจจิเองนะฮะ!"

   อาโอมิเนะ - "แต่นายเกือบฆ่าคนโดยไม่ตั้งใจแล้วนะเว้ย!!"

   ซุย - "ดีใจไปตอนนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะ"

   เสียงของซุยทำให้ทั้งสองที่ทะเลาะกันเบียนความสนใจไปหาเธอ แล้วเลิ่กคิ้วด้วยความสงสัย

   ซุย - "ถ้ารู้กฏของเกมนี้แล้ว....จะยิ้มไม่ออกเลยล่ะ..."

   ซุยเดินเข้าไปยืนที่มุมหนึ่งของห้องโดยไม่พูดอะไร ถ้าสังเกต ไม่ได้มีแค่ซุยด้วย คนที่น่าจะเป็นปีศาจเหมือนกับเธอก็ไม่ค่อยจะออกความเห็นอะไรเลยเหมือนกันนะ

   อาโอมิเนะ - "ยัยนั่น...หรือว่า..."

   คุโรโกะ - "เธอบอกว่าเป็นปีศาจผู้ดูแลของผมน่ะครับ..."

   คุโรโกะมองไปรอบๆ ภายในห้องไม่มีอะไรเลย เป็นห้องสีขาวที่ว่างเปล่า แต่กว้างใหญ่ พร้อมกับจอมอนิเตอร์ยักษ์เพียงเครื่องเดียว

   เเหมือนว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่จะยังมาไม่ครบนะ เหลืออีกแค่ประมาณ3คนเองล่ะมั้ง?

   ซุย - "โคโคโระ...ตอนนี้ขาดใครบ้าง?"

   ซุยหันหน้าไปหาสาวร่างเล็กผมสีน้ำตาลที่น่าจะชื่อว่า'โคโคโระ'แล้วก็ถามออกไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย เพื่อเช็คให้แน่ใจว่าใครบ้างที่ยังไม่มา เพราะแต่ละห้องความใกล้-ไกลก็ไม่เท่ากันอยู่แล้ว

   โคโคโระ - "อืม....เหลือคุณสึบากิ...รุ่นพี่ยูกินะ...แล้วก็คุณโอลิเวียค่ะ"

   ซุยพยักหน้าให้โคโคโระ จากนั้นจึงกอดอกแล้วหลับตาลงโดยไม่พูดอะไรต่อ

   คุโรโกะที่ได้ยินที่ซุยกับโคโคโระคุยกันก็เปลี่ยนไปสังเกตคนอื่นๆ แต่ก็ดันไปสะดุดกับร่างที่กำลังสั่นเทาของ'ฟุริฮาตะ โควคิ' คนที่เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน และอยู่ชมรมบาสเดียวกับเขา แล้วยิ่งเป็นคนขี้กลัว นึกไม่ถึงเลยว่าจะถูกพามาที่นี่ด้วย

   พอเห็นว่าทางคนผมสีเปลือกไม้กำลังประหม่า คุโรโกะจึงเข้าไปแตะที่ไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆพอให้เขารู้สึกตัว

   คุโรโกะ - "ฟุริฮาตะคุง"

   ฟุริฮาตะ - "@%$#^!!!! อะ...ค-คุโรโกะเองเหรอ?"

   ฟุริฮาตะอุทานออกมาไม่เป็นภาษา แต่พอหันกลับไปเห็นว่าคนที่มาทักคือคุโรโกะก็โล่งใจขึ้นมานิดหน่อย

   คุโรโกะ - "ครับ...ฟุริฮาตะคุงกำลังกลัวเหรอครับ?"

   ฟุริฮาตะ - "ก-ก็....ประมาณนั้นน่ะ....จู่ๆก็โดนจับตัวมาระหว่างเดินกลับบ้าน....ไม่รู้ที่บ้านจะเป็นยังไงบ้างซะด้วย..."

   คุโรโกะ - ".....นั่นสินะครับ....."

   คุโรโกะ - "ตอนผมเห็นรายชื่อ ผมตกใจเหมือนกันนะครับ ที่มีฟุริฮาตะคุงด้วย"

   ฟุริฮาตะ - "ฉันก็ตกใจเหมือนกันนะ...นอกจากคุโรโกะแล้ว รุ่นปาฏิหาริย์เองก็ติดมาด้วยตั้งสองคน....ไหนจะ..."

   ทั้งคู่มองไปทางร่างสูงของใครอีกคน คนที่ให้ความรู้สึกแบบเดียวกับคุโรโกะ....คนที่มีความจืดจางแบบเดียวกับคุโรโกะ

   มายุสึมิ จิฮิโระ...

   มายุสึมิ - "......มีอะไร?"

   ฟุริฮาตะ - "!!!"

   ฟุริฮาตะหลบไปด้านหลังคุโรโกะทันทีเมื่ออีกฝ่ายถามกลับมา แต่กลับกันคุโรโกะกลับไม่ได้สนใจเท่าไหร่ ก่อนจะเปลี่ยนมามองรอบๆอีกครั้ง รอบนี้สายตาไปหยุดอยู่กับใครคนหนึ่ง ผู้หญิง? หรือผู้ชายกันแน่นะ?

   คนคนนั้นเป็นคนที่มีใบหน้าสะสวย เรือนร่างค่อนข้างคล้ายผู้หญิงอยู่บ้าง แต่การแต่งตัว รวมไปถึงการที่ไม่มีหน้าอกด้วยแล้ว อดคิดไม่ได้จริงๆว่าคนคนนี้จะเป็นผู้ชายหน้าสวย แต่ที่สะดุดตาเขาจริงๆ  คือผ้าพันแผลที่พันเอาไว้ปิดบังดวงตาข้างขวานั่นต่างหาก

   ระหว่างนั้นก็มีร่างสูงผมยาวสีเงินเดินเข้ามาภายในห้อง เป็นคนที่ตัวสูงมากพอๆกับอาโอมิเนะเลยล่ะ หรืออาจจะสูงกว่านิดหน่อย?

   แต่เมื่อคนคนนั้นเดินเข้ามา คนที่คุโรโกะคาดเดาว่าเป็นผู้ชายหน้าสวยเมื่อกี้ก็หันไปมองทันที รู้จักกันมาก่อนเหรอ?

   ??? - "โฮป..."

   'โฮป'เหรอ? ชื่อของเด็กคนนั้นสินะ

   ??? - "ไม่คิดเลยนะว่าจะมาเจอกันแบบนี้น่ะ...."

   โฮป - "ยังจำได้อยู่อีกนะครับ..."

   ??? - "ต้องจำได้สิ....ก็โฮปน่ะ-"

   โฮป - "ไม่ต้องทำเหมือนกับเราสนิทกันจะได้มั้ยครับ? คุณเซน?"

   ผู้ชายร่างสูงที่คาดว่าน่าจะชื่อว่า'เซน' เบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำพูดที่โฮปพูดออกมา

   คนในห้องเริ่มจะหันมาสนใจคนสองคนที่กำลังจะเปิดศึกก่อนจะเริ่มวันแรกแทนที่จะนิ่งเงียบหรือคุยกับคนรู้จักตัวเอง แม้แต่คนที่เหมือนจะไม่แคร์อะไรเท่าไหร่อย่างมายุสึมิ และปีศาจที่ไม่น่าจะต้องมาสนใจพวกมนุษย์อยู่แล้วก็ยังต้องมองสองคนนั้นเลย

   เซน - "โฮป...ทำไมถึงเรียกแบบนั้นล่ะ? ปกติโฮปไม่ได้เรียกพี่แบบนั้นนี่"

   โฮป - "ผมยังไม่ลืม....สิ่งที่คุณทำกับผมเมื่อ7ปีก่อนหรอกนะครับ..."

   เซน - "......"

   เซนกำหมัดแน่นแล้วหลุบสายตาลง กัดริมฝีปากเพื่อข่มอารมณ์ตัวเอง

   อุตส่าห์ได้เจอกันแล้ว....แต่ไม่คิดว่าเพราะเรื่องนั้นจะทำให้โฮปเกลียดเขาได้....

   เซน - "โฮป เรื่องนั้น-"

   ??? - "ขอโทษด้วยค่ะ....แต่ถ้าจะปรับความเข้าใจกันก็ช่วยเก็บไว้คุยกันแบบส่วนตัว จะเป็นผลดีต่อตัวพวกคุณนะคะ"

   หญิงสาวผมสีเงินที่ดูแล้วน่าจะเป็นปีศาจผู้ดูแลของเซนพูดขึ้นมาทำให้ทั้งห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง

   ซุย - "มาช้านะสึบากิ"

   สึบากิ - "เก็บไว้พูดกับคุณยูกินะเถอะค่ะ...รายนั้นน่ะอยู่ห้องใกล้กว่าฉันซะอีก ยังมาไม่ถึงเลยนะคะ"

   ซุย - "แน่อยู่แล้ว....แต่ก็ช่วยไม่ได้....ก็เพราะดันเป็นผู้ดูแลของหมอนั่นล่ะนะ"

   สึบากิ - "........"

   สึบากิ - "ครั้งนี้....จะทำยังไงล่ะคะ?"

   ซุย - ".....ก็ไม่ยังไง.....แค่ทำตามหน้าที่ก็พอ พวกเราเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเกมมาก ไม่ได้อยู่แล้ว "

   ดูเหมือนจะมีแค่คุโรโกะคนเดียวที่สนใจกับสิ่งที่สองปีศาจสาวพูดคุยกันอยู่ คนอื่นเอาแต่นั่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา

   ??? - "นี่ๆ ทุกคนไม่คิดจะแนะนำตัวกันหน่อยเหรอ?"

   หญิงสาวร่างเล็กพูดออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริงและแววตาที่ค่อนข้างสดใส บรรยากาศที่เงียบงันจึงหายไปด้วย

   อาโอมิเนะ - "คนยังมาไม่ครบเลย ฉันขี้เกียจมาแนะนำตัวซ้ำๆสองรอบนะ"

   ??? - "เอ๋~? แต่พอเงียบแบบนี้มันน่าเบื่อนี่นา~"

   โคโคโระ - "อีกเดี๋ยวผู้คุมเกมก็จะเริ่มประกาศกฏของเกมแล้วล่ะค่ะ ไว้หลังจากเขาพูดจบค่อยแนะนำตัวกันก็น่าจะได้นะคะ"

   คิเสะ - "แต่ว่าโคโคโระจัง เอ่อ คนยังมาไม่ครบเลยนะฮะ"

   โคโคโระ - "ก็ตอนนี้คนที่ชื่อว่าคุณนิจิมุระ ชูโซใกล้จะถึงแล้วนี่คะ แถมอีกคนก็เป็นกรณีพิเศษด้วย "

   คิเสะ - "กรณีพิเศษ? หมายความว่ายังไงเหรอฮะ?"

   ซุย - "เดี๋ยวหมอนั่นมาก็คงบอกเองนั่นแหละ"

   พอซุยพูดจบ ร่างของชายผมดำก็เดินเข้ามาพร้อมๆกับหญิงสาวผมยาวสีทองหน้าตาสวยงาม และท่าทางดูเป็นผู้ใหญ่พอสมควร

   ??? - "โห....มากันจะครบแล้วนี่..."

   คิเสะ/คุโรโกะ/อาโอมิเนะ - "คุณนิจิมุระ/นิจิมุระ!"

   นิจิมุระ - "ไงพวกนาย ไม่ได้เจอกันนายเลยนะ"

   คุโรโกะ - "คุณนิจิมุระ...ไม่ได้อยู่อเมริกาเหรอครับ?"

   นิจิมุระ - "มีธุระที่ต้องทำเลยกลับมาญี่ปุ่นชั่วคราวน่ะ....แต่ไม่คิดว่าจะเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นเหมือนกัน...."

   นิจิมุระ - "ว่าแต่พวกนายนี่....ตอนม.ต้นว่าสูงแล้ว ตอนนี้ยิ่งสูงเข้าไปใหญ่เลยนะ..."

   อาโอมิเนะ - "คงต้องเว้นเท็ตสึไว้คนนึงนั่นแหละ"

   คุโรโกะ - "เจ็บนะครับ..."

   อาโอมิเนะพูดพร้อมกับเอามือจับที่หัวของคุโรโกะ รอยยิ้มเผยออกมาจากรุ่นพี่ผมดำ ถ้าเกิดว่าอยู่กันครบทุกคนก็คงดีนะ....

   แต่คุยกันได้ไม่นาน...

*พรึ่บ*

   ทุกคน - "!!!!!"

   ไฟในห้องได้ดับลงราวกับเป็นสัญญาณว่าได้เวลาแล้ว

   [เหลือแค่เขาคนเดียวแล้วสินะครับ~ เอาเถอะ ยังไงเขาก็คงรู้กฏของเกมนี้อยู่แล้วล่ะนะ]

   เสียงของซานิ ที่อ้างตัวว่าเป็นผู้คุมเกมดังขึ้นท่ามกลางความมืด จากนั้นหน้าจอมอนิเตอร์ก็ปรากฏภาพของลำโพงแบบเดียวกับที่เห็นตามห้องต่างๆที่ผู้เล่นถูกพาตัวมา

   [เหมือนทุกคนที่นี่ก็จะมีทั้งคนรู้จักที่คุ้นเคยและที่เกลียดเข้าไส้อยู่ด้วยสินะครับ~]

   [โอ๊ะๆ คงสงสัยสินะครับว่าผมรู้ได้ยังไงในเมื่อภายในห้องไม่มีกล้องวงจรปิดน่ะ ]

   เมื่อได้ยินดังนั้นคุโรโกะก็เบิกตากว้าง ใช่ ภายในห้องไม่มีกล้องวงจรปิดอยู่เลยแม้แต่ตัวเดียว

   แล้วอีกฝ่ายรู้ได้ยังไง?

   [ มมองเห็นทุกอย่างนั่นแหละ....ถึงจะไม่มีกล้องวงจรปิดน่ะ.... ]

   [แต่เรื่องที่ว่าเพราะอะไร....แค่บอกว่าผมเป็นปีศาจระดับSSS ก็พอแล้ว พวกคุณคงต้องไปหาข้อมูลกันเอาเองล่ะนะ~]

   [กฏกติกาที่ผมจะพูดต่อไปนี้ ถ้าสงสัยอะไรก็ถามได้เลยนะครับ ผมได้ยินที่พวกคุณพูดอยู่แล้วล่ะ~]

   [อย่างแรกคงต้องเป็นกฏในการเล่นเกมนี้สินะ...]

   ภาพหน้าจอมอนิเตอร์เปลี่ยนไปเป็นตัวหนังสือที่เขียนเรียงลำดับตัวเลขไว้ ไม่ต้องบอกก็รู้ได้ว่านี่คือกฏที่เขาพูดถึง

   1.ห้ามติดต่อสู่โลกภายนอกเด็ดขาด
   2.หากคุณแพ้ คุณจะตายทันที
   3.หากคุณตาย ความทรงจำเกี่ยวกับคุณในโลกภายนอก จะไม่เหลืออยู่อีก
   4.ห้ามทำคีย์การ์ด และอัญมณีประจำตัวหายเด็ดขาด
   5. หากไม่ทำตามกฏ จะถูก ลงโทษ ทันที โดยไม่มีข้อยกเว้น

   
   คำว่า'ตาย'ในกฏ5ข้อนั้นทำให้ทุกคนเตกตะลึง เกมที่ว่ามันเล่นถึงตายเลยงั้นเหรอ? ล้อเล่นใช่รึเปล่า? ไม่ตลกเลยนะ

   [ทุกคนอาจจะไม่เชื่อแต่มันคือความจริง]

   [ทุกคนต้องอยู่รอดให้ได้ถึงวันสุดท้าย แต่จะยืดยาวได้แค่ไหนก็แล้วแต่ว่าพวกคุณจะทำยังไงล่ะนะ~]

   ภาพหน้าจอเปลี่ยนกลับไปเป็นรูปลำโพงเหมือนเดิม

   [เกมนี้มีกับดักซ่อนอยู่มากมาย ถ้าเล่นไม่ดี ก็มีสิทธิ์ตายได้ทุกเมื่อนะจ้ะ~]

   [แล้วก็...ไม่ใช่แค่กับดักหรอกนะที่จะฆ่าพวกคุณได้น่ะ...]

   น้ำเสียงจากในจอมอนิเตอร์ดูจริงจังมากขึ้น ทำเอาไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว...

   ถึงจะไม่เคยเห็นหน้า แต่ตอนนี้ทุกคนต่างก็รู้ว่าผู้คุมเกมกำลังทำหน้าแบบไหนอยู่...

   ??? - "หืม? อะไรกันเนี่ยบอกกติกาไปแล้วเหรอ?"

   ร่างสูงอีกหนึ่งคนที่เดินเข้ามาภายในห้องเรียกความสนใจของทุกคนไปที่ตน รวมถึงตัวผู้คุมเกมเองด้วย

   [ไม่ต้องห่วงหรอกคร้าบ~ เคย์คุงน่ะรู้กฏพวกนี้อยู่แล้วนี่ ไม่มีอะไรเพิ่มมาให้แปลกใจหรอก~]

   เคย์ - "งั้นเหรอครับ? "

   [ครับ! หลังจากนี้ก็มีแต่แจ้งห้องพักของผู้เล่นหลังจากจบDay 0แค่นั้นเอง]

   เคย์ - "งั้นก็รีบเข้าเถอะครับ ผมอยากเริ่มเกมเร็วๆแล้วนะ~"

   [ครับผม~]

   จู่ๆวิสัยทัศน์ของทุกคนก็ดับลง พร้อมคำพูดทิ้งท้ายว่า

   [ขอให้สนุกกับอิสระในวันนี้ แล้วพบกับความหฤหรรษ์ในวันต่อไป...นะครับ...]

   การมองเห็นกลับมาอีกครั้งพร้อมกับภาพเบื้องหน้าที่ทำให้พวกคุโรโกะและใครอีกหลายคนตกใจอยู่ไม่น้อย

   ยังมีคนรู้จักของพวกเขาที่โดนจับมาเล่นเกมพวกนี้อีกกลุ่มหนึ่ง....

"คุโรโกะ?"

"อาคาชิคุง?"

---

To be Continue

Theme - Winter Dark Theme : Fantasy Fractal (Blue)

---

คอมเม้นท์ติชมเป็นกำลังใจให้กับโระได้นะงับ~<3


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น