[KnB Fanfic]Demonic Game เกมล่าชีวิต

ตอนที่ 1 : Prolouge[1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

'...ผมอยู่ที่ไหนกันนะ...'

.

'...หายใจไม่ออก...'

.

'...ทรมาน...'

คุโรโกะ เท็ตสึยะ ค่อยๆลืมตาขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา และสิ่งที่เห็นก็คือ

'...ใต้น้ำเหรอ?...'

ทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็รู้สึกเย็บเฉียบ เหมือนกำลังจะถูกแช่แข็ง และสังเกตุเห็นว่าภายในน้ำนั้นเริ่มที่จะกลายเป็นน้ำแข็ง....

...รวมถึงตัวเขาด้วย...

---

   คุโรโกะ - "!!!"

   คุโรโกะตื่นขึ้นมาในห้องเล็กๆสีขาว พร้อมกับชุดเสื้อผ้าที่เป็นเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสีขาว มุมห้องบนขวามีจอมอนิเตอร์ขนาดกลางติดอยู่ ในห้องมีเพียงเตียง โต๊ะที่มีลิ้นชักเล็กๆ และแจกันที่มีดอกไม้คริสตัลตั้งอยู่บนโต๊ะ

   คุโรโกะเดินเข้าไปดูที่แจกันดอกไม้คริสตัล แต่พอลองเอื้อมมือไปแตะก็รู้สึกเย็นที่นิ้วมือ

   ใช่แล้ว มันไม่ใช่คริสตัล แต่เป็นน้ำแข็ง

   คุโรโกะ - "ดอกไม้ที่ทำจากน้ำแข็งเหรอ? เอ้ะ?"

   คุโรโกะลองเพ่งเล็งสายตาไปที่ก้นของแจกัน ในนั้นไม่มีน้ำอยู่เลย ทั้งๆที่เป็นน้ำแข็งก็ควรที่จะละลายบ้างสิ ทำไมกันนะ?

   ว่าแต่....เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ตอนแรกเขาจำได้ว่าเขากำลังซ้อมบาสอยู่กับทุกคนในชมรมไม่ใช่เหรอ?

   ---

   หลังเลิกเรียนที่โรงเรียนเซย์ริน คุโรโกะและทุกคนในทีมก็กำลังซ้อมกันอย่างปกติ แต่ไม่ได้ซ้อมเพื่อเตรียมไปแข่งระดับประเทศหรอก

   ในปีนี้การแข่งขันกีฬาทุกชนิดถูกยกเลิก เนื่องจากการหายตัวไปหรือเสียชีวิตอย่างปริศนาของคนในประเทศ ไม่ใช่แค่ญี่ปุ่น จะเป็นที่อังกฤษ ฝรั่งเศส ไทย หรือจีน เกาหลี ประเทศบางประเทศก็มีเรื่องแบบนี้เช่นกัน จนส่งผลต่อจิตใจของประชาชน รัฐบาลจึงสั่งให้ยกเลิกการแข่งขันทุกชนิด ยกเว้นการเรียนการสอน หรือสอบวัดระดับ

   แต่เอาตามตรง....การแข่งขันมันเกี่ยวอะไรกับการที่คนเขาตายหรือหายตัวไปกันรึไงนะ?

   ช่างเถอะ....ยังดีที่เขายังไม่สั่งเลิกกิจกรรมหลังเลิกเรียนล่ะนะ

   พอเลิกซ้อมกันแล้ว เขาก็แอบมาซ้อมจนฟ้ามืดลงเช่นเคย แต่พอจะกลับบ้าน...

*ตึก ตึก ตึก*

   คุโรโกะ - "....?"

   คุโรโกะที่รู้สึกเหมือนมีใครเดินตามมาจากด้านหลัง แต่พอหันหลังไปมองก็ไม่เห็นใคร ระหว่างเดินไปก็ต้องพยายามระวังหลังตลอดทาง

   ...

   ......

   .......นี่เขาเดินวนอยู่ที่เดิมมาสักพักแล้วรึเปล่านะ?

*ฟุ่บ*

   คุโรโกะ - "อื้อ!!"

   มีมือปริศนาเข้ามาปิดปากเขาจากด้านหลัง แล้วจู่ๆดวงตาของเขาก็เริ่มจะปิดลง

   ??? - "ค้นหาตัวตนเสร็จสิ้น ยืนยันตัวผู้เล่นหมายเลข011  คุโรโกะ เท็ตสึยะ เดโมนิคแอเรีย เขต1"

   เสียงแบบนี้....ผู้หญิงเหรอ?...

   แต่ไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ ดวงตาของเขาก็ปิดสนิทไปแล้ว

   ---

   คุโรโกะ - "เราถูกลักพาตัวเหรอ?"

   ??? - "จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูกซะทีเดียวหรอกนะ"

   คุโรโกะ - ".....!!!!"

   คุโรโกะหันไปมองทางผู้มาใหม่ หญิงสาวร่างสูงผมสีชมพูเข้มดวงตาสีแดงจ้องมองมาที่เขา หรือว่านี่จะเป็นผู้หญิงคนก่อนหน้านี้ที่จับตัวเขามา?

   แต่ว่า....อะไรกัน? ห้องนี้ไม่มีประตูนี่? แล้วเข้ามาได้ยังไง?

   ??? - "ไม่ต้องตกใจหรอก นายยังสำรวจห้องนี้ไม่ครบสินะ ถึงจะมีของไม่มากก็เถอะ แต่ไอดีการ์ดกับของประจำตัวของนายน่ะอยู่ในลิ้นชักนั่นล่ะ หยิบมาซะ แล้วก็คอยดูที่จอมอนิเตอร์ให้ดี มันจะทำการอธิบายเรื่องราวคร่าวๆหลายเรื่องที่นายสงสัยอยู่"

   คุโรโกะ - "คุณเป็นใครกันครับ?"

   ??? - "เรื่องนั้นไว้ถึงเวลาแล้วฉันจะบอกเอง"

   ถึงคุโรโกะจะยังไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็เดินไปที่ลิ้นชักแล้วดึงมันออก ด้านในมีการ์ดที่บอกข้อมูลส่วนตัวของตัวเองอยู่ และอีกอย่างที่อยู่ในนั้นคืออัญมณีสีฟ้าสดใส อความารีน

   คุโรโกะหยิบของในลิ้นชักออกมาแล้วนั่งรอที่เตียงเงียบๆ แล้วจู่ๆหน้าจอมอนิเตอร์ก็ติดขึ้น

   [ฮัลโหลๆ สวัสดีคร้าบเพลย์เยอร์ทุกคน ผมคือผู้ดูแลเกมในเดโมนิคแอเรียเขต1 ซานิครับ พวกคุณจะได้ยินแค่เสียงของผมเท่านั้น เรื่องหน้าตาของผมเนี่ยขอสงวนไว้ให้ไปตามหากันเอาเองนะจ้ะ<3]

   คำพูดที่ดูสุภาพติดขี้เล่นเอ่ยขึ้น พร้อมกับภาพลำโพงที่ฉายออกมา

   [ก่อนอื่นพวกคุณคงจะสงสัยสินะครับว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนกัน พูดไปแล้วคุณอาจจะไม่เชื่อ แต่ที่นี่คือแดนที่ผมจะให้พวกคุณได้แข่งกันเอาชีวิตรอดเพื่อกลับไปใช้ชีวิตพร้อมกับคำขออย่างหนึ่งที่สามารถทำให้เป็นจริงได้ ว่าไง ฟังดูวิเศษเลยใช่ม้า~]

   คำขอเหรอ?

   [แล้วทุกคนก็น่าจะรู้ว่าในไอดีการ์ดนั้นมีข้อมูลส่วนตัวของคุณอยู่ แต่ว่าเอาตามตรงนะว่ามันไม่ได้มีแค่นั้น ลองพลิกดูที่ด้านหลังการ์ดดูสิ]

   ว่าแล้วคุโรโกะก็ลองทำตามเสียงจากมอนิเตอร์ที่บอกมา ก็พบว่าด้านหลังมีสัญลักษณ์แปลกๆอยู่ ด้วย

   [นั่นคือสัญลักษณ์ที่บ่งบอกตัวตนของคุณ และเป็นการเชื่อพวกคุณกับปีศาจผู้ดูแล เพราะงั้น ถ้าเกิดคุณทำอะไรที่มันนอกกฏนอกกรอบล่ะก็ จะโดนคัดทิ้งทันทีนะจ้ะ~]

   [อ้อ! แล้วก็อย่าคิดที่จะฝากการ์ดไว้กับคนอื่นเชียว เพราะถ้าการ์ดเสียหาย ตัวคุณนั่นแหละที่จะซวยไปด้วย แล้วถึงการ์ดจะอยู่กับคนอื่น เราก็เชื่อมต่อระะบบความปลอดภัยไว้เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นหนีไม่พ้นอยู่ดีล่ะนะ]

   อะไรนะ? ปีศาจ? ระบบ? พูดเหมือนเป็นหุ่นยนต์เลยแหะ แต่ปีศาจนี่หมายความว่ายังไงกันนะ?

   [ก่อนอื่นต้องบอกรายชื่อผู้เล่นในเกมนี้ก่อนสินะ]

   ภาพบนมอนิเตอร์เปลี่ยนไปเป็นรายชื่อของคนอีกหลายคนที่นับโดยรวมก็ได้12คนได้ขึ้นมาแทน

   [ดูให้ดีๆ คนรู้จักของเราอาจจะอยู่ในลิสต์ด้วยก็ได้นะ~ เราคัดมาฉพาะคนที่อยู่ที่ญี่ปุ่นในช่วงเวลา2-3วันมานี้เท่านั้นนะครับ]



   'คิเสะ เรียวตะ...มายุซึมิ จิฮิโระ...อาโอมิเนะ ไดกิ...นิจิมุระ ชูโซ...ฟุริฮาตะ โควคิ'

   'ทำไมในที่แบบนี้ดันมีคนรู้จักเยอะขนาดนี้ด้วยล่ะเนี่ย'

   'แต่มีแม้กระทั่งรุ่นพี่นิจิมุระเลยเหรอ? แถมคุณมายุสึมิกับฟุริฮาตะคุงก็ด้วย?'

*ตื้ดๆๆๆๆๆๆ*

   จู่ๆไฟในห้องก็กระพริบเป็นสีแดงแล้วก็มีเสียงเหมือนแจ้งเตือนสัญญาณดังขึ้น

   ??? - "Accidentเหรอ? พวกปีศาจระดับล่างที่ขังไว้หลุดออกมาอีกแล้วล่ะสิ"

   เอ้ะ? ปีศาจ?

    [แย่จัง เหมือนจะบบความปลอดภัยแถวนั้นจะเสียรึเปล่านะ? ถ้างั้นก็ฝากคุณซุยด้วยนะคร้าบ~ เรื่องที่ผมจะพูดก็มีเท่านี้ล่ะ บ้ายบาย~]

   และแล้วหน้าจอมอนิเตอร์ก็ดับลง

   ??? - "ทีหลังก็เช็คให้ดีก่อนสิยะ...."

   ??? - "นายอยู่ในนี้ห้ามออกมาแล้วกัน ฉันต้องจัดการพวกตัวปัญหาสักหน่อย"

   คุโรโกะ - "อ-เอ้ะ?....ครับ..."

   ว่าแล้วหญิงสาวก็วาดรูปอะไรสักอย่าง....ไม่สิ เหมือนการเขียนมากกว่า ลงไปบนกำแพงฝั่งที่ว่างอยู่ แล้วก็ปรากฏช่องสีเหลี่ยมที่มองเห็นทะลุไปอีกฝั่งได้ขึ้นมา สาวเจ้าก็เดินออกไปด้านนอกทันที

   ??? - "ไม่ต้องห่วง ถ้านายไม่ออกมา พวกนั้นก็ทำอะไรนายไม่ได้หรอก"

   หญิงสาวคนนั้นออกไปเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดนับสิบที่ปรากฏตัวออกมา คุโรโกะเกือบจะตะโกนให้เธอกลับเข้ามาแล้ว แต่ว่า...

   ??? - "Ice Blizzard!"

   เมื่อสิ้นคำพูด ก็เกิดพายุน้ำแข็งที่รุนแรงขึ้นภายนอก พัดพาเหล่าสัตว์ประหลาดพวกนั้นกลับเข้ากรงไป ส่วนตัวของหญิงสาวก็ยังคงหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม เสื้อคลุมที่อยู่บนไหล่จะถูกพัดไปตามแรงลม ส่วนทางโดยรอบด้านนอกกลับกลายเป็นทางเดินที่สามารถเดินด้วยกันได้2คนแทน

   ??? - "รีบตามมา ยังมีที่ที่ต้องไปอีก"

   หญิงสาวหยิบเสื้อคลุมของตัวเองที่ร่วงไปกองกับพื้นขึ้นมาสวมแบบเดิมอีกครั้งแล้วเหมือนกับจะใช้พลังอะไรสักอย่างที่....ฟังจากคำพูดเมื่อกี้ก็น่าจะรักษาระบบความปลอดภัยละมั้ง

   ....ว่าแต่ทำไมไม่ใส่เสื้อคลุมดีๆล่ะนั่น? พาดบ่าไว้ทำไม?

   ??? - "ก่อนหน้านี้นายถามว่าฉันเป็นใครสินะ คุโรโกะ"

   คุโรโกะ - "อะ- ครับ..."
   .
   .
   .
   .
   .
   .
"ฉันชื่อสึคิมิยะ ซุย ตั้งแต่วันนี้ฉันจะเป็นปีศาจผู้ดูแลของนายในDemonic Game"

---

To be Continue

---

บทสนทนาเบื้องหลัง

ไรท์โระ - ต๊ะเอ๋~ ถ้ามีโอกาสอาจจะวาดรูปมาประกอบด้วยนะงับผม แต่ด่อนอื่ก็ มินนะ~ โกเมนนาไซ~;;;;

ซุย - ได้ข่าวว่าคิดฉากจบไว้ซะดิบดี แล้วเป็นไงล่ะ สำนึกรึยัง?

ไรท์โระ - ผิดไปแล้วค้าบ~ จะไม่เตรียมเนื้อเรื่องไว้ในแอปที่ไฟล์หายง่ายแล้วค้าบ~;;;;

คุโรโกะ - น่าสงสารมุราซากิบาระคุงนะครับ  เป็นหนึ่งในตัวละครหลักๆแท้ๆแต่ยังไม่ทันมีบทเลย

อาคาชิ - แล้วตอนหน้าก็วางบทฉันดีๆด้วยล่ะ

ไรท์โระ - ร-รับทราบงับนายน้อย;;;;

คิเสะ - ถึงจะได้บทเล่นเขตเดียวกับคุโรโกจจิก็เถอะแต่มาตัดบทผมทั้งอย่างนั้นมันเกินไปหน่อยนะฮะ!!

โมโมอิ - แล้วนี่ฉันก็อดได้ออกกับเท็ตสึคุงอีกแล้วเหรอ!?

ฟุริ - คงจะไม่ให้ฉันกลับไปแสดงบทชิวาว่าเหมือนอฟช.หรอกใช่มั้ย?

มุคคุง - รอบนี้ต้องให้ขนมฉันเป็นสองเท่าเลยน้าโคโระจิน~

คิซานะ - บทฉันก็ยังน้อยอยู่เลยนะ รอบนี้ให้เยอะๆด้วยล่ะ

เคย์ - อย่าลืมให้ผมจบแบบหล่อๆด้วยล่ะครับ~

มิโดริน - ก่อนหน้านี้ฉันเพิ่งได้ออกก็โดนตัดบทไปเลยนี่

เรโอเน่ - รอบก่อนฉันก็ยังไม่มีบทเลยนะโระจัง!

นิจิมุระ - ไหนบอกจะให้ฉันเปิดตัวแบบหล่อๆเลยไงยัยโระ!!?

ไรท์โระ - ได้โปรดทุกคนอย่ารุมหนูว์----!!!;;;;;;

-Ba bye-

Theme - Winter Dark Theme : Fantasy Fractal (Blue)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น