กุหลาบเปื้อนเลือด

ตอนที่ 77 : Chapter : 68 เรื่องดีๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,749
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 452 ครั้ง
    23 มี.ค. 61


     หลังจากที่เฮเลนได้ชิ้นส่วนแผนที่มาเธอก็อยู่พักที่ราชวังปีศาจหนึ่งคืน เธอและเดม่อนได้เข้าพูดคุยกับราชาปีศาจและลูซ เฮเลนค่อนข้างแปลกใจที่ราชาปีศาจไว้ใจเธออย่างมาก เขากระทั่งอยากให้เธอเป็นองครักษ์ส่วนตัวของลูซ

      แต่ถึงอย่างนั้นเฮเลนก็ปฎิเสธโดยไม่ต้องคิด เธอไม่มีความจำเป็นจะต้องไปคุ้มครองใครเพราะแดนปีศาจมีตระกูลสเตนาร์ทหนุนหลังอยู่แล้ว หากมีเรื่องเกิดขึ้นกับลูซเธอถึงจะยื่นมือเข้ามาช่วยเพราะยังไงลูซคือเพื่อนของเธอ

"เจ้าเป็นมนุษย์ที่แปลก" ราชาปีศาจเอ่ยด้วยน้ำเสียงกำกวม เขาไม่สามารถเดาความคิดของเด็กตรงหน้าได้และสัญชาตญาณร้องเตือนว่าเด็กสาวคนนี้อันตรายกว่าที่เขาคิด

"ใครๆ ก็บอกแบบนั้น" เฮเลนยิ้มรับโดยไม่พูดอะไรมากกว่านี้

"จะไปแล้วหรอ" ลูซมองเฮเลนอย่างอ้อนวอน เขาอยากให้เธอพักอยู่ที่นี่นานกว่านี้ หากให้ดีย้ายเข้ามาอาศัยที่นี่ได้ยิ่งดี

"อืม ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการอีกมาก" เฮเลนพยักหน้าแล้วพูดกับลูซ เธอเข้าใจลูซดีแต่ว่าเธอก็ไม่สามารถอยู่นานกว่านี้ได้

"แต่ว่า...อีกวันก็ไม่ได้หรอ" ลูซพยายามรั้งเฮเลนไว้สุดกำลัง

"ไว้เสร็จธุระ ฉันจะมาค้างที่นี่นานๆ เลย ดีมั้ย?" เฮเลนลูบหัวลูซอย่างเอ็นดู เขาคือเพื่อนแต่ก็เหมือนน้องชาย เป็นบุคคลที่ขี้อ้อนที่สุดสำหรับเธอ

"ก็ได้ สัญญาด้วยละ!" ลูซทำสีหน้าเซ็ง แต่ก็ยอม เขาไม่คิดที่จะสร้างความรำคาญให้กับเธอ หากไม่สำคัญเธอคงยอมทำตามคำขอของเขา

"สัญญา" เฮเลนยื่นมือไปเกี่ยวก้อยกับลูซ

"ทำตัวเป็นเด็ก" เดม่อนเอ่ยขึ้นอย่างลอยๆ เขาหมั่นใส้ท่าทางของลูซที่ทำราวกับลูกหมาตามเจ้าของ

     ลูซมองหน้าเดม่อนอย่างเอาเรื่องแต่เฮเลนก็ห้ามเอาไว้ เธอร่ำลาคนทั้งสองก็จากมา เดม่อนอยากไปเยือนตระกูลสเตนาร์ท เฮเลนค่อนข้างแปลกใจแต่เธอก็ไม่เอ่ยถามอะไร หากเขาไปไหนเธอก็จะไปที่นั่น  เธอเลือกที่จะไม่ข้ามมิติแต่เลือกที่จะเดินแทน เฮเลนอยากใช้เวลาที่สงบให้นานที่สุด อีกอย่างตระกูลสเตนาร์ทนั้นอยู่ไม่ไกลจากทางราชวัง

"ต้นไม้พวกนี้แปลกดีนะคะ"

        ระหว่างทางที่เดินออกมาเธอแวะดูต้นไม้แดนปีศาจมาตลอด มันมีสีสันที่แปลกและรูปทรงก็ยังแปลกประหลาด บางต้นก็มีกลิ่่นเหม็น บางต้นก็มีกลิ่นหอมยั่วยวน

"อย่าแตะเชียวนะ" เดม่อนเอ่ยเตือนเฮเลน เมื่อเห็นเธอกำลังยื่นมือไปแตะดอกไม้ยักษ์ที่มีกลิ่นหอมตรงหน้า

"นั่นคือดอกไม้กินคน หากเธอแตะมันรับรองว่าโดนมันเขมือบแน่นอน" เดม่อนดึงเฮเลนออกมาและโยนหินเข้าไป ทันใดนั่นเมื่อหินสัมผัสถูกมัน ดอกไม้ก็อ้าปากที่เต็มไปด้วยฟันอันแหลมคมงับหินเข้าไป เมื่อมันไม่สามารถกินได้ดอกไม้ก็คลายหินออกมาและกลับไปเป็นดอกไม้ที่สีสันสวยงามดั่งเดิม

"น่าเก็บไปเลี้ยงจัง!" เฮเลนมองด้วยแววตาประกายวิบวับ เธออยากได้ดอกไม้นี้

"หึ!" เดม่อนมองท่าทางของหญิงสาวเขาก็กระตุกยิ้มทันที เขาเปิดมิติขึ้นมาแล้วเก็บดอกไม้ไว้ในมิติส่วนตัว

"พี่แวนทำอะไรหนะ" เฮเลนเมื่อเห็นแบบนั้น เธอก็โวยวายขึ้นมาทันที เธอคิดจะให้เดธไซส์เก็บไว้ให้แต่คนข้างๆ กับทำมันหายไปไหนก็ไม่รู้

"เก็บไว้ให้เธอไงยัยตัวแสบ! หยุดโวยวายได้แล้ว" เดม่อนดีดหน้าผากเฮเลนให้เธอเงียบ เฮเลนส่งยิ้มแหยๆ ให้กับชายหนุ่ม เธอไม่รู้ว่าเขาจะเก็บไว้ให้นี่น่า

       ตลอดเส้นทางที่เดินผ่านเดม่อนกลายเป็นคนคอยเก็บต้นไม้ ดอกไม้ ที่มีลักษณะแปลกๆ ให้กับเฮเลน เดม่อนชื่นชอบที่จะตามใจเฮเลน แบบไหนที่เธอชอบ แบบไหนที่เธอว่าดี เขาก็ยอมให้เธอทุกอย่าง เฮเลนนั้นก็ชอบทุกเวลาที่มีเดม่อนอยู่ข้างๆ แบบนี้ที่สุด

      ใช้เวลาร่วมเดินทางนานเกือบ 4 ชั่วโมง อันที่จริงหากเดินทางตรงอย่างเดียวคงใช้เวลาแค่ 1-2 ชั่วโมงเท่านั้น แต่เพราะเฮเลนนั้นแวะดูรอบๆ จึงทำให้นานถึง 2 เท่า

      เมื่อเฮเลนและเดม่อนเดินมาถึงหน้าบ้านตระกูลสเตนาร์ท เหล่าปีศาจรับใช้จึงรีบเข้ามาต้อนรับและพาทั้งคู่ไปทางห้องรับแขก พวกเขาแปลกใจที่มีหญิงมนุษย์เดินเคียงข้างคุณชายของพวกเขา แต่ก็เลือกที่จะเงียบและไม่เอ่ยคำใดออกไป มีใครบ้างที่จะกล้ารองรับอารมณ์ของคุณชายไหว

"นั่นใครกันที่มากับคุณชาย?"

"หญิงมนุษย์ที่มาด้วยหากข้าจำไม่ผิด คงจะเป็นท่านเฮเลน่า"

"ข้าได้ยินมาว่าเธอโหดเหี้ยมไม่แพ้คุณชายเลยละ"

"ไม่เห็นจะเป็นแบบนั้นเลยนะ"

       เมื่อคนรับใช้เห็นเฮเลนและเดม่อนเดินห่างไกลไปแล้ว เหล่าปีศาจรับใช้ก็พูดคุยกันอย่างรวดเร็ว พวกเขานั้นไม่เคยเห็นเฮเลนตัวเป็นๆ มาก่อน อย่างมากพวกเขาก็ได้ยินแค่ข่าวลือของเธอเท่านั้น ข่าวลือที่ว่าเธอนั้นโหดเหี้ยมราวกับไม่ใช่มนุษย์และยิ่งกว่าปีศาจ เย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี

       แต่ทว่าวันนี้ที่พวกเขาเห็นเธอนั่นน่ารักมีเสน่ห์ต่างจากข่าวลือนั้นลิบลับราวกับเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง อีกทั้งเธอดูไม่เย็นชา เธอเหมือนท้องฟ้าที่สดใสทั้งยิ้มและหัวเราะ ดูร่าเริงต่างจากที่ได้ยินมา

"วันนี้ดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะ" เดม่อนเลิกคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้า เขาเอื้อมมือไปหยิบกลีบดอกไม้ที่ติดบนผมของเธอออก

"แล้วไม่ดีหรอที่ฉันอารมณ์ดี" เฮเลนเอียงคอถามเดม่อน เธอจะไม่อารมณ์ดีได้ยังไงในเมื่อเธอได้ของครบแล้ว รอแค่เวลาเท่านั้นที่เธอจะถอดแหวน

"ดีแล้ว" เดม่อนส่ายหน้ายิ้มขำกับท่าทางของเธอ แล้วจูงมือเธอเดินเข้าไปที่ห้องรับแขก

        ทั้งสองเข้ามาที่ห้องรับแขกก็เจอกับท่านชายและท่านหญิงกำลังนั่งรออยู่ ก่อนหน้าที่ทั้งสองจะเข้ามาพ่อบ้านก็เข้าไปรายงานให้ทั้งคู่ทราบ ท่านชายและท่านหญิงไม่แปลกใจที่เดม่อนจะกลับมาบ้าน แต่ที่แปลกใจคือหญิงสาวที่มาด้วยมากกว่า ยิ่งท่านหญิงมีชนักติดหลังเธอยิ่งกระวนกระวาย

"สวัสดีครับ ท่านพ่อท่านแม่" เดม่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาแตกต่างจากที่พูดคุยกับเฮเลนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาไม่ได้แยแสพ่อแม่ในโลกนี้แม้แต่น้อย สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงเขาและเธอ

"สวัสดีค่ะ ท่านลุงท่านป้า" เฮเลนพูดอย่างเรียบนิ่ง อย่างน้อยน้ำเสียงของเธอก็ไม่เย็นชาราวน้ำแข็งเหมือนเดม่อน

"ทำตัวตามสบายเถอะ เดินทางมาเหนื่อยๆ" ท่านชายยิ้มรับอย่างอบอุ่น ท่านหญิงสั่งให้เมดในบ้านยกน้ำชาและขนมเอามาให้กับทั้งสอง

       เฮเลนและเดม่อนนั่งลงที่ด้านข้าง เธอกวาดสายตามองรอบๆ แต่สายตาของเธอมองที่ท่านหญิงนานที่สุดก่อนที่จะละสายตาไม่สนใจ เธอได้ยินจากแม่มาแล้วว่าท่านหญิงได้ก้มหัวขอโทษตระกูลมาร์แชลล์ อย่างน้อยท่านหญิงก็นับว่ามีหัวสมองรู้จักถอย เธอก็ไม่คิดที่จะถลกหนังท่านหญิงออกมา จะละเว้นสักครั้ง

"เฮเลน่า ป้าขอโทษที่ต่อว่าเมื่อคราวนั้น" ท่านหญิงที่รู้สึกตัวได้จากการมองของเฮเลน เธอนั้นร้อนรนรีบเอ่ยขอโทษก่อนทันที เธอกำลังรู้สึกกลัวสายตาของเฮเลน

"ขอโทษกันแล้ว ก็ให้มันแล้วไปเถอะค่ะ" เฮเลนยิ้มออกมาบางๆ

"ท่านดยุกและท่านดัชเชสเป็นยังไงบ้าง" ท่านชายเอ่ยถามเฮเลน เพื่อช่วยแก้คความกระอักกระอวนของท่านหญิง

"ทั้งสองสบายดีค่ะ" เฮเลนเอ่ยตอบอย่างเรียบๆ เธอไม่รู้จะพูดอะไรเพราะเธอไม่มีเหตุผลที่จะพูดกับทั้งสอง แต่เธอคิดว่าคนที่อยากพูดมากที่สุดคงเป็นคนข้างๆ

"เดม่อนทำไมไม่พาหนูเฮเลนไปพักผ่อนละ" ท่านชายมองหน้าเดม่อนก็เอ่ยบอกทันที เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีและยิ่งได้เห็นเฮเลนนั่งใกล้เดม่อนแบบนี้ ยิ่งทำให้เขามั่นใจในสัมผัสตัวเอง ทั้งสองมีกลิ่นอายเหมือนกัน

"ผมแค่แวะมาพูดคุยเล็กน้อย" เดม่อนนั่งจิบชาและพูดอย่างไม่ใส่ใจ แต่ทว่าท่านชายกับรู้สึกใจกระตุกขึ้นมาทันที สิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดและคำที่เขาไม่อยากได้ยิน

"มีอะไรก็ค่อยมาพูดกันพรุ่งนี้ดีมั้ย? วันนี้พ่อมีธุระต้องรีบไปทำ" ท่านชายเอ่ยบอกก็เตรียมตัวจะลุกหนี ท่านหญิงที่ไม่รู้เรื่องเธอขมวดคิ้วไม่เข้าใจท่าทีของสามีตน

"คุณคงรู้มาสักหนึ่งหรือสองอย่างแล้วใช่มั้ยครับ ท่านชาย..." เดม่อนพูดอย่างนน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าคำพูดของเขากลับทำให้ท่านชายแทบเขาทรุด

"ทำไมเรียกพ่อแบบนั้นละลูก" ท่านหญิงหันมาตำหนิลูกชายของตน

"ท่านชายคงไม่ได้บอกอะไรท่านหญิงสินะครับ" เดม่อนหันไปมองทางท่านหญิงราวกับคนแปลกหน้า เฮเลนนั่งฟังด้านข้างนิ่งๆ เธอแปลกใจที่เขาเลือกจะพูดออกมาในเวลานี้ แต่เขาก็คือเขา เขาอยากพูดอะไรก็พูดออกมา ไม่เหมือนกับเธอที่กำลังลังเลไม่กล้าพูดความจริงออกไป

"ผมมาเพื่อบอกลาพวกคุณ" คำพูดสั้นๆ ของเขา แต่กลับทำให้ท่านชายและท่านหญิงพูดอะไรไม่ออก

"หากห้ามไม่ให้ไปก็คงไม่ได้ใช่มั้ย?" ท่านชายพูดราวกับแก่ขึ้นเป็นสิบปี เขามีสีหน้าท้อใจอย่างมาก เขาคิดแล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึง

"นี่มันเรื่องอะไร" ท่านหญิงมองหน้าลูกชายและมองหน้าสามีตน เธอถามอย่างงุนงงและไม่เข้าใจว่าทั้งคู่พูดเรื่องอะไรกัน

"ไว้ผมบอกคุณทีหลังนะ" ท่านชายหันไปลูบมือท่านหญิงและพูดอย่างอ่อนโยน ท่านหญิงเธอรู้สึกปวดใจขึ้นมาแต่ก็เลือกที่จะเงียบ

"เฮเลน่าก็คงเหมือนกันใช่มั้ย?" ท่านชายหันไปพูดและมองเด็กสาว เดม่อนพยักหน้ารับอย่างไม่ปิดบัง

"พวกเจ้าทั้งสองจะไปที่ไหนกัน?" ท่านชายถามขึ้น ลางสังหรณ์ของเขาบอกว่าทั้งสองจะเดินทางไปไกล

"ดินแดนที่อยู่ไกลออกไป" เฮเลนเอ่ยบอกขึ้นมาเมื่อเดม่อนนั่งเงียบ

"!!!!!!!!" ท่านชายและท่านหญิงต่างตกใจในคำพูดของเฮเลน ดินแดนที่อยู่นอกเหนือจากนี้มีแต่อันตรายที่ยากจะคาดเดา

"คงห้ามไม่ได้จริงๆ" ท่านชายมองหน้าทั้งสอง เขาถอนหายใจออกมาและส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ เขาหยิบกุญแจออกมาสามดอกและยื่นให้กับเดม่อน

"นี่คือ กุญแจของบรรพบุรุษ พ่อไม่รู้ว่ามันมีไว้ทำอะไร แต่จากคำบันทึกมันกล่าวไว้ว่าใช้เปิดบางสิ่งบางอย่างที่อยู่นอกดินแดนปีศาจและมนุษย์ บางทีหากเจ้าหามันเจอ เจ้าอาจจะได้รับโชคที่ดี"

"แต่ผม..." มีไม่กี่คนที่ทำให้เขาลังเลและตอนนี้เขากำลังลังเลที่จะรับของจากคนตรงหน้า ทั้งๆ ที่เขาไม่ใช่ลูก

"เจ้าจะเป็นใครข้าไม่สนใจ แต่สำหรับข้า เจ้าคือลูกชายของข้าและข้าคือพ่อของเจ้า รับไปซะ" ท่านชายเห็นความลังเลของคนตรงหน้า เขาก็วางกุญแจลงบนมือของเดม่อน

"............" เดม่อนรับมาแล้วมองกุญแจในมือ

"ฝากดูแลเดม่อนมันด้วยนะ หนูเฮเลน" ท่านชายหันไปยิ้มให้กับเด็กสาวอย่างเอ็นดู

"ค่ะ" เฮเลนพยักหน้ารับ

"ทำไมทั้งสองไม่หมั้นกันไว้ก่อนละ? ให้พ่อคนนี้ได้จัดการธุระเรื่องของเจ้าได้หรือไม่?" ท่านชายพูดออกมาอย่างยินดี อย่างน้อยในฐานะพ่อเขาก็อยากเห็นลูกแต่งงานกับคนที่รัก

      คำพูดของท่านชาย ท่านหญิงไม่ได้คัดค้านใดๆ ทั้งสิ้น ส่วนเดม่อนก็อมยิ้มขึ้นมาเมื่อได้ยินสิ่งที่ท่านชายพูดเพราะมันคือสิ่งที่เขาต้องการเสมอมา หากข้ามขั้นไปแต่งงานเลยยิ่งดีเข้าไปใหญ่ กลับกันเฮเลนกับมีสีหน้ากลืนไม่เข้า ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากหมั้นแต่ว่าเธอก็ยังรู้สึกว่าเร็วไปอยู่ดี

"เฮเลนว่ายังไง? หากยังไม่อยากหมั้นพี่ก็จะไม่ฝืน" เดม่อนหันไปถามความเห็นของคนข้างๆ เขาเห็นสีหน้าของเธอดูเหมือนกำลังฝืนใจ

"ไม่ใช่ไม่อยากหมั้นนะคะ แค่รู้สึกว่าเหลือเชื่อเท่านั้น" เฮเลนยิ้มและส่ายหน้า จะหมั้นหรือจะแต่งก็ไม่ต่างกัน สุดท้ายเธอกับเขาก็ต้องอยู่ด้วยกัน

"ดียิ่ง งั้นพรุ่งนี้พ่อจะไปเยือนตระกูลมาร์แชลล์" ท่านชายตบเข่าอย่างยินดี อย่างน้อยเขาก็ได้ทำหน้าที่พ่อที่ควรจะทำ

"ครับ" เดม่อนพยักหน้าเห็นดีด้วย หากจะเลื่อนการเดินทางสักหน่อยคงไม่เสียหาย

     เฮเลนนั่งนิ่งหน้าแดงอยู่กับที่เธอใจเต้นตึกตักไปหมด เธอไม่คิดว่าจะได้หมั้นและแต่งงานกับคนที่เธอฝันมาตลอดทั้งชีวิต คนที่เธอไขว่คว้าเอาไว้ไม่ได้เมื่อโลกก่อน แต่ทว่าตอนนี้เวลานี้เขาเป็นของเธอ เฮเลนอมยิ้มขึ้นมาอย่างสุขใจ เธอไม่ลังเลที่จะเลื่อนการเดินทางของตัวเองสักนิด

     หลังจากที่พูดคุยกันอีกเล็กน้อย เดม่อนและเฮเลนก็กลับมายังหอที่โรงเรียนทันที ปล่อยให้ท่านชายอธิบายบางสิ่งกับท่านหญิงเอง เฮเลนนั้นยังมีเรื่องที่ต้องทำที่โรงเรียนก่อนที่จะเดินทาง เธอคิดจะร่ำลาทุกคนในวันหมั้นของตัวเอง เพราะหากล้าช้ากว่านี้เธอเกรงว่าจะไม่ทันการ กลุ่มทมิฬขยายอำนาจจนน่ากลัวและยังมีผู้มีฉายาคนใหม่ปรากฎตัวออกมา

"พี่แวนคะ ฉันไปห้องหนังสือก่อนนะ" เฮเลนสร้างแผนที่ทิ้งไว้ให้เดม่อน เธอหอมแก้มของเขาและเดินออกมา

     เฮเลนเดินออกมาจากหอ เธอทักทายอลัน มากาเร็ตและเฮเซ็น แต่เมื่อเธอกวาดสายตามองคนที่ขาดหายไปมันก็ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีขึ้นมา คนที่คอยยุแหย่เธอเวลาเจอหน้าตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว เฮเลนถอนหายใจสบัดไล่ความเศร้าออกไป เกิดก็ต้องมีตายไม่มีทางเป็นนิรันดร์

     ห้องหนังสือยังเงียบดั่งเดิมและไม่ค่อยมีคน เฮเลนเดินไปหยิบหนังสือที่เคยอ่านทิ้งไว้เมื่อครั้งก่อน เธอหยิบหนังสือสมุนไพรออกมาอีกเล่ม หากจะรู้จักสมุนไพรในโลกนี้ไว้ก็ไม่เสียหายเพราะเธอจะเก็บเอาไว้สร้างเองเมื่อยามจำเป็น

"เจอกันอีกแล้ว" เสียงชายหนุ่มดังขึ้น เต็มไปด้วยความร่าเริงและมีชีวิตชีวา

"จำผมได้มั้ย เราเจอกันสองครั้งแล้วนะ" เสียงชายหนุ่มยังเอ่ยต่อไปโดยไม่สนใจว่าหญิงสาวจะรำคาญหรือไม่

"ฉันคนนี้ไม่อยากรู้ อย่ามาส่งเสียงรบกวน" เฮเลนบอกปัดตัดความรำคาญ เธอพูดจบก็อ่านหนังสือโดยไม่สนใจคนตรงหน้า เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใครหรือไปเจอตอนไหน

      ชายหนุ่มไม่ได้มีสีหน้าสลดสักนิด เขานั่งเงียบๆ และจ้องมองหญิงสาวที่อยู่ตรงข้ามอย่างไม่เบื่อหน่าย เฮเลนนั้นจมอยู่ในความคิดและโลกของหนังสือ เธอไม่ได้สนใจรอบข้างโดยสิ้นเชิง จนเวลาล่วงเลยไปเกือบยามเย็น เธอจึงปิดหนังสือ

"นายต้องการอะไร?" เฮเลนเอ่ยถามทันที เขานั่งรอเธอนานขนาดนี้คงมีเรื่องที่จะพูดแน่นอน

"ผมชื่อ เมล ยินดีที่ได้รู้จักเฮเลน่า" ชายหนุ่มพูดอย่างกระตือรือร้น เมื่อหญิงสาวยอมพูดกับเขาแล้ว

"ยินดีที่ได้รู้จักเมล ลาก่อน" เฮเลนพยักหน้ารับแล้วลุกเดินหนีทันที

"เฮ้ ผมจะเจอเธออีกครั้งเมื่อไหร่" เมลวิ่งมาดักหน้าเฮเลนและถามอย่างรวดเร็ว

"เราจะไม่เจอกันอีก" เฮเลนขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชาติดรำคาญ

       เธอผลักชายหนุ่มให้เขาหลีกทางจนล้มลงไปกับพื้น เฮเลนชะงักเธอไม่คิดว่าตัวเองใช้แรงเยอะขนาดนั้น เฮเลนมองอย่างไม่สนใจและนำหนังสือไปเก็บเธอก็เดินออกไปจากห้องหนังสือทันที สีหน้าท่าทางของชายหนุ่มมันทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ แต่เธอไม่รู้ว่าแปลกที่ตรงไหน

"ความรู้สึกนี้คืออะไร?" เฮเลนพึมพำขึ้นมาลอยๆ แล้วก็เลือกที่จะไม่สนใจ

       หลังจากเฮเลนเดินออกไปจากห้องเมลก็มองตามอย่างเศร้า เขาไม่ได้คิดจะว่าเธอที่ผลักเขาล้มแล้วยังไม่เข้ามาช่วย แต่เขาแค่ค่อนข้างสนใจเธอมากกว่า เวลาที่เขาอยู่ใกล้เธอ เขามักจะรู้สึกแปลกๆ เขาอยากรู้จักเธอมากกว่านี้และได้พูดคุยให้มากกว่านี้ อย่างน้อยวันนี้เธอก็ได้รู้ชื่อของเขา

"ความรู้สึกนี้คืออะไร?" ชายหนุ่มจับที่หัวใจตัวเองแล้วพูดขึ้นมา คำพูดของทั้งสองเหมือนกันโดยไม่รู้ตัว มันคือเรื่องบังเอิญหรือไม่คงมีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 452 ครั้ง

11,334 ความคิดเห็น

  1. #10557 AEIOUVDAY_Me (@AEIOUVDAY_Me) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 23:31
    ทำไมละคะ...ทำไมถึงต้องพูดขึ้นมาอีกนะ อุตส่าจะไม่คิดถึงเขาอนู่แล้วเชียส แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนที่สำคัญอะไรขนาดนั้นในเรื่องแต่เขาก็เป็นถึงเพื่อนที่ดีคนนึงเลยนะ ขอร้องละ ไม่อยากให้พูดถึงเขาเลย แต่ถ้าไม่ให้พูดถึงก็ไม่ได้ มันจะทำมห้เขาไม่มีตัวตน แต่ว่าถ้าพูดออกมามันก็จะทำให้เรา'เจ็บปวด'อยู่เหมือนกันนะ
    ขัดแย้ง มันขัดแย้งมาก
    ทั้งที่ไม่ได้ใส่ใจตัวละครนี้มากเท่าไหร่ แต่กลับร้องไห้มากกว่าตัวละครที่ตายตัวอื่นที่ชอบที่สุดสะอีก
    #10557
    0
  2. #10128 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 14:59
    เมลคือใคร

    กว่าเฮเลนและพี่แวนจะกลับมาคามิลไม่รักยัยเอลลี่ไปแล้วเหรอ

    ยังไม่ไว้ใจยัยเอลลี่ว่าจะกลับตัวเป็นคนดี

    และไม่ปลื้มที่จะให้คู่คามิลสุดหล่อ
    #10128
    0
  3. วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 18:35
    เรือจะล่มม้ายยยย
    #7694
    0
  4. #7347 bonyamasmark (@bonyamasmark) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 14:11
    ยังไม่อยากกินมาม่าน่ะไรท์ๆอย่าพึ่งต้ม
    #7347
    0
  5. #6680 __b.bam (@BamBam4512) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 22:38
    แปลกๆอ่ะ เมล.. เป็นเผ่ามารป้ะ? ไม่รู้อ่ะ ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ
    #6680
    0
  6. #6593 Kantamanee02 (@Kantamanee02) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 11:34
    ใครมาต้มมาม่าแถวนี้กันนน
    #6593
    0
  7. #6503 WRPin (@pin2544) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 16:52
    กลิ่นมาม่านี้หอมจริงๆ
    #6503
    0
  8. #6502 Hdhxhudskjxjxi (@Hdhxhudskjxjxi) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 13:19
    เหมือนจะโดนเทเลยอ่ะรอมาอัพยุนะะ
    จะรอ😊😊
    #6502
    0
  9. #6499 FRONT_CG (@FRONT_CG) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 18:21
    ห้ามเรือรั่วนะค่ะ
    #6499
    0
  10. #6498 Ak3110 (@Ak3110) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 00:36
    อะไร รู้สึกแปลกๆ
    #พี่แวนเท่านั้นค่ะ
    #6498
    0
  11. #6495 Ayai-Minayo3 (@Ayai-Minayo3) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 23:11
    เผ่ามารรึเปล่า?'0'
    #6495
    0
  12. #6490 ArttistDevil (@ArttistDevil) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 22:17
    เค้าคือใครรร​ เค้าไมเฮเลนต้องรู้สึกแปลกๆ​ ไม่น้ะ! เรือห้ามชนหินโสโครก
    #6490
    0
  13. #6481 Lnumwanrangabrok (@Lnumwanrangabrok) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 00:29
    ใช่คนของเผ่ามารรึเปล่าคะ เราเดาเอาน้าาา
    #6481
    0
  14. #6479 Fang47 (@Fang47) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 15:28
    โนฮาเร็มนะคะ เรือพี่แวนคนเดียวห้ามพังเรือด้วย #รองับ
    #6479
    0
  15. #6478 ^_^ (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 13:58
    ไรท์ คิดจะล่มเรือเมื่อไหร่ ช่วยไรท์ส่งห่วงยางมาก่อนน่ะ เราว่ายน้ำไม่เป็นนนนนนนนนน เด๋วจมขึ้นอืดมาหลอกไรท์คนแรกเลย อิอิ
    #6478
    0
  16. #6476 adevapradipa (@adevapradipa) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 21:40
    ไมรู้สึกไม่อยากให้พี่แวยเป็นพระเอก
    #6476
    0
  17. #6473 Ting0616563257 (@Ting0616563257) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 20:19
    ยังไงพระเอกก็ต้องเป็นพี่แวนเท่านั้นค่ะ!!!ห้ามมีคนอื่นเด็ดขาด!ไม่งั้นเราจะไประเบิดบ้านไรต์ค่ะ!!!//เตรียมระเบิดรอ
    ปล.ยังไงก็มาต่อไวๆนะค่ะ(อารมณ์เปลี่ยนเร็ว)
    #6473
    0
  18. #6472 TaweesakZero (@TaweesakZero) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 18:06
    เรื่องดีๆ ตรงไหน
    #6472
    0
  19. #6471 GokuH@y@ (@gokuhaya) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 11:41
    โอ้ววว เลือกไม่ถูกค่า
    #6471
    0
  20. #6470 minrescal (@minrescal) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 08:59
    รอน๊ค๊
    #6470
    0
  21. #6467 darlingcutety (@darlingcutety) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 22:39
    กลัวเป็นเนื้อคู่ของเฮเลนในมิตินี้จังT___T
    #6467
    0
  22. #6465 BAM_MIN_521013 (@BAM_MIN_521013) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 19:03
    เกาะเรือพี่แวนคะ! เราจะพายเอง! กัปตันไม่ต้อง
    #6465
    0
  23. #6464 0930653088 (@0930653088) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 17:05
    เกาะเรือพี่แวนว้ายยยยยย
    #6464
    0
  24. #6463 0846148716 (@0846148716) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 16:22
    มีอีกคนที่ไม่ใช้พระเจ้าแต่รู้คือไร
    #6463
    0
  25. #6462 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 16:16
    ขึ้นทุกเรือแล้วค่ะตอนนี้ ฮือออไรท์คะจะมีพระเอกคนเดียวจริงๆเหรออออ ;_; ฮาเร็มก็ได้นะคะไม่ว่ากัน ขาดเธอก็เหงาขาดเขาก็เสียใจสุดๆตอนนี้ ฮือ
    #6462
    0