กุหลาบเปื้อนเลือด

ตอนที่ 18 : Chapter : 16 เรื่องสนุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,766
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 909 ครั้ง
    10 ม.ค. 61

ก๊อก ๆ ๆ ๆ

       ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่หน้าห้อง ห้องใครหน่ะหรือ? โลเวล เซอร์ซัส ไงละ องครักษ์พิทักษ์นางเอก หึ! น่าขำสิ้นดี 

      เขาเป็นหนึ่งใหนตัวละครจีบได้ของนางเอก ฉันตายรูทโลเวล ในเนื้อเรื่องฉันตายตอนที่กำลังต่อสู้กับนางเอก ฉันกำลังโดนพวกตัวเอกรุม ฉันกับโลเวลหันหลังชนกัน ฉันให้โลเวลปกป้องหลังของฉัน ขณะที่ฉันกำลังจะร่ายมหาเวทย์นั่น โลเวลก็ใช้ดาบแทงจากหลังของฉัน ตัดขั้วหัวใจทะลุถึงหน้าอก แล้วนั่นก็เป็นจุบจบของฉัน

        อย่าได้หวังเชียวว่าฉันจะโง่แบบนั้น จุดจบแบบนั้นช่างน่าขำ! มันไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด ถ้าฉันไม่ไว้ใจมากพอ ฉันไม่มีทางให้ใครมายืนอยู่ด้านหลังฉันแน่นอน

แอ๊ดดดดดดด

"ไง โลเวล" ฉันทักเขาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

"คะ คะ คุณหนู คุณหนูมีอะไรให้ผมทำหรอครับ" สีหน้าเขาเลิ่กลั่ก โลเวลมองมาที่ฉันอย่างตกใจ

"ถ้าฉันไม่มีอะไร ฉันมาไม่ได้งั้นสิ?" ฉันเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

"ปะ ป่าวครับ" โลเวลมองมาที่ฉันอย่างหนักใจและก้มหน้าลง

"ใจคอนาย จะให้เจ้านายอย่างฉันยืนคุยอยู่ข้างนอก?" ฉันยืนกอดอก จ้องมองหน้าโลเวล

"ชะ เชิญครับ คุณหนู" เขาผายมือ เชิญฉันเข้าไปในห้องของเขา

           อ่า ห้องของโลเวล ดูเรียบง่าย สะอาดสะอ้าน หืม..บนเตียงของเขาเต็มไปด้วยอาวุธและมีเศษผ้าข้าง ๆ หนึ่งผืน ตอนฉันมาเขาคงกำลังเช็ดอาวุธอยู่สินะ ฉันเดินตรงไปที่เตียงของโลเวล ฉันหยิบมีดสั้นขึ้นมาหนึ่งเล่ม มีดสั้นเล่มนี้นับว่าดีเลยทีเดียว เนื้อละเอียด เบาบางและคมกริบ

ฟิ้วววววววววววววว
ฉึก!

"ถือว่านายก็ยังพอมีฝีมืออยู่บ้างโลเวล ฉันคนนี้ขอชมเชย!"

           ฉันปามีดสั้นเล่มนั้นไปที่เขา เขาหลบมันได้อย่างเฉียดฉิว ก็แค่..เฉียดฉิวเท่านั้น! ฉันไม่ได้กะเอาตายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ฉันเบามือแล้วด้วยซ้ำละนะ แต่เขาก็ยังโดนมีดเฉียดหน้าอยู่ดี ตรงแก้มข้างซ้ายของเขาเลือดกำลังไหลออกมาละนะ

            ฉันสบตาเขาด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึก ฉันขี้เกียจจะมองหน้าของเขา ฉันหันหน้ากลับมามองอาวุธที่อยู่บนเตียงของเขาต่อ อาวุธของเขายังน่ามองกว่าหน้าเขาเยอะ 

          คงไม่ต้องให้ฉันเดาอาการของเขาตอนนี้เลย หนุ่มเลือดร้อนแบบเขา ตอนนี้คงมีสีหน้าที่มองมาทางฉันอย่างกินเลือดกินเนื้อน่าดูเชียวละ ก็นะ เล่นแผ่ออร่าความไม่พอใจออกมาซะขนาดนั้น โดนฉันทำแบบนี้ไปคงเหมือนโดนหยามสินะ ศักดิ์ศรีของพ่อองครักษ์ หึ!
.
.
.
.
.
.
.
.
ฟิ้ววววววววววววววว
ฉึก!

          เขาปามีดเล่มนั้นกลับมาทางฉันอย่างไม่ยั้งมือเลยหรอเนี่ย? ทั้ง ๆ ที่ฉันยืนหันหลังให้เนี่ยนะ? หึ! ฉันก็แค่เอียงหัวหลบละนะ! ของเด็กเล่นแบบนี้อย่าคิดว่าจะได้ดื่มเลือดของฉัน สัมผัสของฉันมันไวอยู่แล้ว ต่อให้หลับตาหลบก็สบาย ๆ ขณะที่ฉันหลบมีดเขาเสร็จ ฉันก็ยังยืนหยิบจับพวกอาวุธบนเตียงของเขาขึ้นมาดูอย่างไม่สะทกสะท้านอะไรและเอ่ยขึ้น

"นายกล้ามากนะโลเวล ที่ปามีดเล่มนั้นกลับมาที่ฉันคนนี้"

"ผะ ผม ผมขอโทษครับ คุณหนู ผม...ผมไม่ได้ตั้งใ-" เสียงเขาลนลานอย่างเห็นได้ชัด

"ไม่ว่านายจะตั้งใจหรือไม่ นายก็ปามีดเล่มนั้นมาที่ฉันซะแล้ว" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย

         ฉันยังยืนหันหลังให้เขา ฉันหยิบมีดขึ้นมาหนึ่งเล่ม เล่มนี้ค่อนข้างสวยทีเดียว ลายแกะสลักประณีตอย่างมาก ใบมีดคมกริบ ถือว่าโลเวลดูแลอาวุธของตัวเองได้ดีทีเดียว

"องครักษ์โลเวล เซอร์ซัส นายรู้ตัวมั้ยว่ามีความผิดอะไร?" ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ตุบ!

"ผม...ผมขอโทษครับ คุณหนู ผมผิดไปแล้ว"

          ฉันหันหน้ามาสบตากับเขาด้วยแววตาแสนจะเย็นชา ใบหน้าฉันตอนนี้คงเรียบนิ่งจนน่ากลัว ฉันนั่งอยู่บนเตียงของเขาและมือกำลังถือมีดเล่มงามของเขาควงเล่นไปมา

         ตอนนี้ข้างหน้าของฉัน เขากำลังนั่งคุกเข่าทั้งสองข้าง ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ผู้พิทักษ์นางเอกมาดูกันสิว่า วันนี้...นายจะตายหรือนายจะรอด หึๆ...ฉันแสยะยิ้มออกมา

"นายผิดคำสัตย์สาบานที่มีต่อฉัน นายเป็นองครักษ์ของฉันคนนี้ แต่นายกลับไปปกป้องคนอื่น นายไม่ได้อยู่ช่วยชีวิตฉันเมื่อยามที่ฉันมีอันตรายถึงชีวิต และคราวนี้ องครักษ์ โลเวล เซอร์ซัส นายหันคมดาบใส่เจ้านายตัวเอง!" ฉันพูดพร้อมปล่อยจิตสังหารออกมา

"นายคิดว่าฉันควรทำยังไงกับ องครักษ์ผู้ทรยศ ดี? ฉันควรปลดนายออกจากตำแหน่งซะดีมั้ยนะ? ช่วยบอกฉันคนนี้หน่อยสิ โลเวล"

           ฉันคลายจิตสังหารลง ฉันกลัวเด็กตรงหน้าจะตายซะก่อน ก่อนที่ฉันจะเล่นสนุก ท่าทางของเขาตอนนี้น่าดูชมเชียวละ ดูสิ..ปากสั่น หน้าซีด เหงื่อไหลออกมาไม่หยุด ฉันว่าอากาศก็เย็นสบายดีนะ หรือว่าเขาร้อน?

           อ่า~ สีหน้าที่ดูสิ้นหวังแบบนั่น ฉันคนนี้ชอบจริง ๆ ช่วยทำให้ฉันคนนี้ สนุกให้มากกว่านี้ได้มั้ย โลเวล เซอร์ซัส หึๆ!

"นี่องครักษ์ผู้ทรยศ ไม่คิดจะตอบอะไรฉันคนนี้หน่อยหรือ?" ฉันลูบคมมีดไปมาอย่างเบื่อหน่าย

"ผมไม่มีข้อแก้ตัวครับคุณหนู ผมยอมรับผิด แต่ แต่.." เขามองหน้าฉัน แววตาเขากำลังอ้อนวอน?

"แต่..?" 

         ฉันก้มมองมีดแล้วถามเขา อ่า~ ดูมีดเล่มนี้สิมันเงาจนสะท้อนภาพใบหน้าของฉันบนใบมีดเลยละ ถ้าฉันแทงเขา ใบมีดที่ย้อมด้วยเลือด มันจะต้องสวยงามกว่านี้แน่นอน

"แต่..คุณหนูอย่าปลดผมออกจากการเป็นองครักษ์เลยนะครับ ผมยอมรับผิดทุกอย่าง ผมละเลยในหน้าที่ ผมขอโอกาสแก้ตัวสักครั้ง ได้โปรด...คุณหนู" ฉันเลิกสนใจดาบแล้วมองหน้าเขา

"นายมีเหตุผลอะไรที่ฉันคนนี้ จะไม่ถอดถอนนายออกจากการเป็นองครักษ์ นายบกพร่องในหน้าที่มาเป็นเวลา อืม เท่าไหร่นะ....5 ปี 5ปีเลยนะที่นายละทิ้งหน้าที่ นายไม่มีคุณสมบัติ ในการเป็นองครักษ์ของฉันคนนี้หรอกโลเวล" ฉันมองเขาด้วยแววตาที่เย้ยหยัน

"คะ คุณหนู คุณหนูต้องการให้ผมทำอะไร ผมจะทำทุกอย่าง ผมจะไม่ละทิ้งหน้าที่อีกแล้ว" เขามองฉันด้วยใบหน้าที่หดหู่ แววตาเขาดูสิ้นหวังเป็นอย่างมาก

"ยังอยากจะเป็นองครักษ์ของฉันคนนี้อีกอย่างงั้นหรือ? นายจะทำทุกอย่าง? นายจะเลิกปกป้อง แม่สาวหน้าหวาน เอลลี่ เพอร์ซี่ ได้อย่างงั้นสิ?" ฉันแสยะยิ้มให้กับชายตรงหน้า

             พอฉันพูดจบเขามองมาที่ฉัน ดวงตาเขาเบิกกว้าง เขากำหมัดทั้งสองข้างแน่นจนแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ เขากัดฟันอย่างอดกลั้น เขา....กำลังตัดสินใจ

"คิดให้ดีนะ โลเวล เซอร์ซัส ถ้านายเลือกที่จะออกจากการเป็นองครักษ์ของฉัน ฉันคนนี้จะปล่อยนายไป ฉันจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของนาย นายจะสามารถเป็นองครักษ์ได้อีก ฉันคนนี้จะไม่ให้ท่านพ่อลงรายชื่อของนายในทะเบียนองครักษ์ผู้โดนถอดถอน" ฉันหยุดมองหน้าเขาแล้วเอ่ยต่อ

"นายจะมีชีวิตแบบที่นายต้องการ นายจะได้ไปปกป้องแม่สาว เอลลี่ เพอร์ซี่ ได้อย่างออกหน้าออกตา ไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ เหมือนเมื่อก่อน" เขา...กำลังลังเล

"แต่...ถ้านายเลือกที่จะเป็นองครักษ์ของฉันคนนี้ นายจะไม่มีวันได้ออกจากการเป็นองครักษ์ไปตลอดชีวิตจนกว่านายจะตาย นายจะไม่มีวันหวนกลับคืนไปเป็นแบบเก่า นายจะไม่มีทางได้ใกล้ชิดแม่สาวหน้าหวานคนนั้นอย่างแน่นอน ถ้าฉัน....สั่งให้นาย ฆ่าเอลลี่ เพอร์ซี่ นายก็ต้องทำ!!!"

"เลือกสิ โลเวล เซอร์ซัส ทางเลือกแสนง่ายดาย แค่นายเอ่ยปากออกมาเท่านั้น ว่านายเลือกที่จะอยู่ หรือว่านายเลือกที่จะไป แต่ฉันว่าทางเลือกแรกดีมากเลยนะ นายสามารถกลับไปอยู่ดูแลปกป้อง คนที่นายอยากจะปกป้องด้วยความเต็มใจ"

             ฉันมองหน้าเขาด้วยความสนุกสนาน เอาสิโลเวล เลือกมา เลือกมาสักทาง ถ้านายเลือกจะไป นายจะต้องตายอยู่ในห้องนี้แน่นอน ฉันบอกว่าปล่อยก็จริง แต่ฉันไม่ได้บอกซะหน่อยว่าจะปล่อยไปแบบใหน หมาป่าเดียวดายนายจะเลือกทางใหนกันนะ

             ถ้านายคิดจะไป นายก็จงไปเพียงวิญญาณ จงทิ้งร่างกายไว้ที่นี่ ฉันอยากให้นายมองดู สีหน้าของตัวเองจริง ๆ ความลังเล? ความสิ้นหวัง? ความปรารถนา? นายจะเลือกทางใหนกันโลเวล

             ฉันควงมีดในมือเล่นไปมาอย่างสนุก ฉันกำลังนั่งรอ รอคำตอบจากเขาอยู่ ฉันจะปล่อยให้เขาได้คิด คิดให้มาก คิดให้เยอะเข้าไว้ คำตอบก็คือคำตัดสินชีวิตของนาย คมดาบมันได้จ่อที่คอของนายแล้ว โลเวล หึ ๆ

"ผมตัดสินใจแล้ว!"

            ฉันเริ่มจะแสยะยิ้มกว้าง...ฉันมองใบหน้าเขาอย่างอดกลั้นอารมณ์ ฉันรู้สึกสนุกกับสีหน้าของเขา จนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว ฉันตื่นเต้นจนอยากจะชำแหละเนื้อเขาออกมาเชียวละ

"ว่ามาสิ นายเลือกทางใหน" ฉันมองเขาด้วยแววตากระหายเลือด

"ผม" เขาจ้องมองตอบฉัน ด้วยแววตาที่แน่วแน่
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"ผมเลือกที่จะเป็นองครักษ์ ของคุณหนู!!!"

         เอ๊ะ....อะไรนะ? ผิดคาดแฮะ? ฉันคิดว่าเขาจะเลือกปกป้อง เอลลี่ เพอร์ซี่ ซะอีก? ฉันกำลังคิดจะชำแหละเนื้อเขาแบบใหนอยู่เลย ถ้าเขาเลือกจะไป

"นายแน่ใจนะ องครักษ์โลเวล เซอร์ซัส ว่านายเลือกที่จะอยู่? ไม่ใช่ว่านายรัก เอลลี่ เพอร์ซี่ อย่างนั่นหรือ? ถ้านายเป็นองครักษ์ของฉันคนนี้ ฉันให้นายฆ่าแม่สาวหน้าหวาน นายจะทำได้ลง?" ฉันเลิกคิ้วถามเขา

"ผมได้ให้คำสัตย์สาบานไปแล้ว ผมองครักษ์ โลเวล เซอร์ซัส จะมีดาบเพื่อไว้ฟาดฟันศัตรู จะมีชีวิตเพื่อเป็นโล่ให้เจ้านาย ถ้ายังมีลมหายใจ ต่อให้แขนขาขาดก็ต้องปกป้องเจ้านายด้วยชีวิต ชีวิตนี้ทั้งชีวิต ผมจะจงรักภักดี ซื่อสัตย์และทำตามคำสั่งของคุณเท่านั้น ท่านหญิง เฮเลน่า มาร์แชลล์!"

        เขากำลังทำท่าคุกเข่าแบบองครักษ์ มือกำไว้ที่อกข้างซ้าย เขาเอ่ยคำพูดพวกนี้ออกมาด้วยความหนักแน่นในน้ำเสียง ใบหน้าเขาจริงจังเป็นอย่างมาก

      ฉันสบตากับเขา ฉันจ้องมองลึกลงไปในแววตาสีเขียวใสกระจ่างตรงหน้า มันมีแต่ความแน่วแน่ เด็ดเดี่ยว มันไม่เหลือความลังเลเลยแม้แต่น้อย ฉันมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา โดยไม่ขยับเขยื้อนใด ๆ และเอ่ยขึ้น

"แม้แต่ชีวิตนายก็พร้อมจะให้ฉัน?"

"ผมให้ได้แม้แต่วิญญาณ" เขาสบตาฉันนิ่ง

"ถ้าฉันให้นายฆ่า นายก็จะฆ่า?" ฉันสังเกตแววตาของเขา

"ได้ตามปรารถนาของท่าน ท่านหญิงเฮเลน่า" สายตาของเขาไม่มีความลังเล

"โลเวล เซอร์ซัส ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้าย นี่คือโอกาสของนายแล้ว นายเลือกทางใหน"

"ผมเลือกที่จะตายเคียงข้างท่าน"

          แววตาของเขาไม่มีความลังเล มันมีแต่ความแน่วแน่ ทุกคำตอบที่ตอบฉัน มันเต็มไปด้วยเคารพและมุ่งมั่น ฉันมองหน้าเขาและหัวเราะอย่างชั่วร้าย ดังลั่นห้องเลยทีเดียว

ฮะ ฮะ...ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

"นายทำให้ฉันตกใจจริง ๆ ที่เลือกจะอยู่ข้างฉันคนนี้ นายเลือกได้ดีมาก ฉันพึงพอใจในคำตอบของนาย ฉันคนนี้...จะอนุญาตให้นายมีลมหายใจต่อ"

"โลเวล เซอร์ซัส ต่อจากนี้ไป นายจะเป็นองครักษ์ของฉันคนนี้ นายจะไม่มีวันหวนกลับคืนได้อีก นายจะต้องต่อสู้เพื่อฉัน และตายเพื่อฉัน จงจดจำคำพูดของตนในวันนี้ อย่าได้หลงลืม!"

        พูดจบฉันก็พุ่งร่างตรงไปที่โลเวลอย่างรวดเร็ว โลเวลผงะเล็กน้อย เขาตกใจเป็นอย่างมาก ที่จู่ ๆ เธอก็มาปรากฎตรงหน้าของเขาเพียงแค่ชั่วกระพริบตาเท่านั้น ความไวดั่งปีศาจ

        ฉันจับมือของเขาขึ้นมาและใช้มีดกรีดที่ฝ่ามือของเขา เขาไม่ได้ขัดขืนใด ๆ ทั้งสิ้น เขาเพียงปล่อยให้ ฉันกรีดฝ่ามือของเขาตามสบาย ถึงเขาจะเจ็บก็ตาม พอฉันกรีดมือของเขาเสร็จ ฉันก็ลงมือกรีดที่ฝ่ามือของฉันด้วย

"ฉันขอเอ่ย พันธสัญญาเลือด หาก โลเวล เซอร์ซัส ผิดคำสัตย์สาบาน ต่อ เฮเลน่า มาร์แชลล์ ฉันขอให้เขา ตายทั้งเป็น ไม่อาจมีชีวิตและไม่อาจจะตาย วิญญาณจะโดนกักขังหน่วงเหนี่ยวอยู่ในคุกอเวจี ไม่อาจหลุดพ้นไปชั่วกัปชั่วกัลป์"

"ฉัน เฮเลน่า มาร์แชลล์ ขอเอ่ยคำสัตย์สาบาน ต่อ โลเวล เซอร์ซัส ตราบใดที่เขาไม่ทรยศหรือผิดคำสัตย์ ฉันจะอยู่เคียงข้างเขาเมื่อยามทุกข์ยาก ฉันจะไม่ทอดทิ้งเขาเมื่อยามลำบาก ฉันจะเป็นดั่งเพื่อนและเป็นดั่งพี่น้องให้กับเขา หากฉันผิดคำสัตย์สาบาน ขอให้ฉัน ตายทั้งเป็น ไม่อาจมีชีวิตและไม่อาจจะตาย วิญญาณจะโดนกักขังหน่วงเหนี่ยวอยู่ในคุกอเวจี ไม่อาจหลุดพ้นไปชั่วกัปชั่วกัลป์ พันธสัญญาเลือดจงตอบรับ!"

วูบบบบบบบบบบ!

           ขณะที่ฉันเอ่ยคำกล่าวออกมา ฉันสบตาของเขาอย่างแน่วแน่ ฉันยกมือที่กรีดเลือดออกมาทั้งของเขาและของฉัน จับไว้ด้วยกันอย่างแน่น เลือดไหลออกมาเป็นทางยาวจนถึงข้อศอก เลือดสีแดงสดหยดลงบนใบมีดที่สะท้อนภาพของฉันและโลเวล

            หลังฉันเอ่ยพันธสัญญาเลือดแบบบังคับฝ่ายเดียวจบ ควันสีดำทมิฬก็ปกคลุมร่างของฉันและโลเวลก่อนที่จะค่อย ๆ จางหายไป เหลือไว้เพียงรอยสักรูปปีศาจสีดำไว้ที่หลังฝ่ามือของฉันและโลเวล

           ฉันรู้สึกเหนื่อยชะมัด การใช้พลังเวทย์มืด ในการบังคับทำพันธสัญญาเลือดแบบนี้ มันกินแรงฉันไปไม่น้อย ฉันเพลียสุด ๆ ในเมื่อเขาตัดสิดใจแล้ว ก็แบบนี้ละดีที่สุด ไม่มีใครทรยศใครได้ทั้งนั้น

             ส่วนฉันรู้พันธสัญญาความมืดแบบนี้ได้ไง ก็เพราะความทรงจำนั่นแหละ เด็กคนนี้เคยไปค้นเจอสมุดเวทย์แดนปีศาจในห้องของท่านแม่มาหน่ะ

"นี่โลเวล ฉันไปก่อนนะ ฉันอยากนอน ส่วนแผลนายหน่ะ ไปให้ท่านหมอประจำตระกูล รักษาเอาละกัน ฉันไปพักก่อนละ พรุ้งนี้เจอกัน บาย..." ฉันต้องรีบไปให้ถึงห้องไว ๆ ตาฉันใกล้จะปิดแล้ว รู้สึกร่างกายเริ่มหนักอึ้งไปหมด
.
.
.
.
.
.
            ผมมองคุณหนูที่เดินออกไปนอกห้อง สีหน้าเธอดูอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด ผมไม่ทันพูดอะไร เธอก็หายไปซะแล้ว เธอทำให้ผมตกใจมากจริง ๆ มากจนผมไม่รู้จะทำตัวยังไง

            เธอช่างดูชั่วร้าย? ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเธอไม่ได้เป็นแบบนี้ เธอค่อนข้างบ้าคู่หมั้นตัวเองอย่างที่สุด จนผมเห็นแล้วเอือมระอาแทน

            ผมละเลยเธอมานานจนผมเคยชิน ผมชอบปกป้องเอลลี่ก็จริง ผมแค่รู้สึกว่าเธอดูบริสุทธิ์? เวลาผมอยู่ใกล้เธอ เธอทำให้ผมใจเต้น? ผมคิดว่าผมรัก!

           แต่พอหลังจากที่ได้ยินเรื่องที่คุณหนูเธอตายแล้ว นั่นทำให้ผมคิดได้ ผมรู้สึกผิดต่อเธอเป็นอย่างมาก ผมละทิ้งหน้าที่จนเธอเสียชีวิต ผมไม่แม้แต่จะได้ปกป้องเธอตามคำสัตย์สาบานที่ให้ไว้เมื่อตอน 10 ขวบ

            เธอฟื้น เธอเปลี่ยนไปมาก พอมาวันนี้ เธอเข้ามาทำเรื่องที่เหนือความคาดหมายของผมทุกอย่าง ผมใจเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เธอช่างดุดัน? ดูร้ายบริสุทธิ์? เธอให้ทางเลือก ให้ผมครุ่นคิด ผมคิดว่า..จริง ๆ แล้ว ผมไม่ได้รักเอลลี่ ผมแค่ชอบอยุ่ใกล้เอลลี่เพราะเธอทำให้ผมใจเต้น ผมรู้สึกได้ถึงการมีชีวิต

          แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว คนที่จะทำให้ผมพบเจอเรื่องสนุก และใจเต้นแรงไปกับมันอย่างบ้าคลั่ง ต้องเป็นเธอเท่านั้น เฮเลน่า มาร์แชลล์ ผมก้มลงไปมองหยาดเลือดที่เปรอะเปื้อนเต็มพื้น เลือดเธอที่ผสมกับเลือดผมและรอยสักปีศาจสีดำบนหลังมือ ถ้าเธอสั่งให้ฆ่าผมก็จะทำ!....


อ่า ผมได้ทำพันธสัญญาแลกวิญญาณไปกับปีศาจน้อยแล้วละครับ


....................................................................................................................................................................

เมื่อหนุ่มเลือดร้อนมาเจอสาวโรคจิต? หรือ คนโรคจิตมาเจอคนจิตกว่า?

เฮเลน : ฮะ ฮะ...ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
โลเวล : อ่า คุณหนูช่างดุดัน จนผมใจเต้น -///-
               
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 909 ครั้ง

11,337 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 19:02
    เหล่าบรรดาเมียๆของเฮเลน่า ช่างเคะได้ใจดีจริงๆ
    #11337
    0
  2. #11168 Crystal Tear (@nice2547) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 18:35
    เป็นเราไม่เก็บไว้หรอก งี่เง่า
    #11168
    0
  3. #11127 iloveloveyugyeom (@iloveloveyugyeom) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 02:06

    อยาก​มาก​555
    #11127
    0
  4. #10544 AEIOUVDAY_Me (@AEIOUVDAY_Me) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 01:11
    นะ นะ นี่มัน! เหมือรกับว่าสาย S กับสาย M มาเจอกัน
    #10544
    1
    • #10544-1 l3lackl3erryz (@l3lackl3erryz) (จากตอนที่ 18)
      22 มีนาคม 2562 / 13:14
      รู้สึกเหมือนกันเลยค่ะ
      #10544-1
  5. #9962 Dreamnoy (@dreamnoy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 18:08
    ทรยศมา 5 ปี ยังให้ทางเลือก. นางแสนดีนะ เป็นรีดรีดฆ่าเลย ไม่ถามหรอก รีดโหดร้าย
    #9962
    3
    • #9962-2 Xinshen (@Xinshen) (จากตอนที่ 18)
      4 มกราคม 2562 / 19:56
      เห็นด้วยค่ะ //ทำไมเราเป็นคนแบบนี้้้้้้้
      #9962-2
    • #9962-3 nnnapich (@nnnapich) (จากตอนที่ 18)
      17 พฤษภาคม 2562 / 01:55
      เห็นด้วยอย่างชแรง แล้วมาบอกว่าทำเพราะใจเต้นอีกนะ
      #9962-3
  6. #9576 Sodaxzaza2549 (@Sodaxzaza2549) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 06:49
    สาย M สินะ......โลเวล
    #9576
    0
  7. #7809 Pinn46 (@Pinn46) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 21:43
    ถ้าไม่ติดที่น้องเฮเป็นคุณหนูร้ายนิด อินดี้หน่อยนักฆ่าต่อต้านพิษตายนี่ มันชวนให้คิดว่าเป็นคนเเต่งคำประพันธ์ซะอีก คำโคตรโบราณอ่ะ เเถมคำว่า'ฉันคนนี้'เยอะซะเหลือเกิน

    เเต่โดยรวมเเต่งดีทีเดียวค่ะ ถึงเเม้ว่าใช้คำซ้ำๆเยอะไปหน่อย เเต่เนื้อเรื่องที่เเผ่ออกมาทำให้ผู้อ่านสนุก เเค่นี้ก็ไม่ขัดคล่องเเล้วค่ะ จะติดตามนะคะ

    #เคจบเเล้วท่องมาตั้งนาน555
    #7809
    0
  8. #7787 T1101 (@T1101) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 01:04
    โลเวลเอ็งเป็นMสินะ
    #7787
    0
  9. #7125 Knightworrier (@Knightworrier) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 20:00
    มาโซคิสที่แท้ทรู
    #7125
    0
  10. #5711 Nutt1234 (@Nutt1234) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 20:38
    นางปักธงอยู่ใช่ไหม!!!
    #5711
    0
  11. #5661 JSP22 (@JSP22) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:28
    ถ้าชอบนางเอก(ในเกม)แค่้พราะรู้สึึกใจเต้นแรงแล้วคิดว่ารัก แล้วมาชอบนางเอก(ในนิยาย)เพราะใจเต้นแรงอีกแล้วก็เข้าข้างนางเอก(ในนิยาย) ยังงี้ถ้ามีคนอื่นทำให้ใจเต้นแรงจะไม่ทรนางเอก(ในนิยาย)ของเราหรอ
    #5661
    0
  12. #5263 AYuMi (@misako-ayumi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:23
    ไม่ชอบองค์รักษ์เพราะแค่ไม่ปกป้องมา5ปีก็ผิดมากแล้ว ไม่ซื่อสัตย์ ไม่ภักดี แต่ปามีดคืนนางเอกตอนหันหลัง ??? ถ้านางไม่เก่งมีตายรอบสองเลยนะ
    #5263
    0
  13. #5053 Cha_lis32 (@Cha_lis32) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:43
    แรกๆไม่โอเคนะที่ยกโทษให้ง่ายๆ แต่พอรู้ว่ามาสายนี้ รับได้คะ55555 SMจงเจริญ
    -/-
    #5053
    0
  14. #4823 sp-in-k (@sp-in-k) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:07
    ตอนแรกก็ไม่ชอบที่ให้อภัย แต่พออ่านอีกมุม ชอบความSM เหตุผลยอมรับได้5555
    #4823
    0
  15. #4567 Kantamanee02 (@Kantamanee02) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:48
    ยังอยู่ทีมพี่แวนนะคะ!
    #4567
    0
  16. #4037 Adonellisa (@p-i-c-h-a-m-o-n) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:02
    ทีม พี่ แวน !
    #4037
    0
  17. #3585 heavenZhell (@farahfarer) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:25
    ใช้คำว่าฉันคนนี้เยอะไปนะคะ อ่านแล้วมันขัดๆ ใช้แค่คำว่า ฉัน ก็​พอค่ะ มันเยอะเกิน
    #3585
    0
  18. #3039 noo_parekapoom (@noo-pare) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 15:10
    ฮ่าๆๆๆ โรคจิต ดี
    #3039
    0
  19. #2922 Vanesai (@Bee-Phinixo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 12:35
    เห็นเอลลี่เป็นเรื่องสนุก55555 สมเพชนางเอกสิ้นดี ยัยปีศาจน้อยของเรานี้เขาท่าเวฃลยแหะ
    #2922
    0
  20. #2836 fah-fahh (@fah-fahh) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 22:01
    แก้จาก พรุ้งนี้ เป็น พรุ่งนี้ ด้วยนะค้าา
    #2836
    0
  21. #2747 fue_kee (@fue_kee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 11:19
    มาโซ!?!!!!?
    #2747
    0
  22. #1499 Sei-chan (@sofeeyanee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 22:17
    คนโรคจิตสองมาอยู่ด้วยกันเป็นอะไรที่บรรลัย นายมันอารุจิค่อน!! (อารุจิในภาษาญี่ปุ่นแปลว่านายท่าน)
    #1499
    1
  23. #1447 JokerJung (@patty_T_za) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 21:51
    แลดูมีแต่คนโรคจิต 555 ฉันยังคิดถึงเธออยู่นะแวน T T
    #1447
    0
  24. #1398 365nine (@akinasung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 21:30
    ฮาเร็ม??รึปล่าว
    #1398
    0
  25. #887 amaja (@aomjai) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 16:52
    ไม่สมควรให้อภัย
    #887
    0