กุหลาบเปื้อนเลือด

ตอนที่ 133 : SS2 : Chapter - 120 เงาที่ทับซ้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 527 ครั้ง
    3 ก.ย. 61


"เบื่อ เบื่อสุดๆ เมื่อไหร่จะถึงสักที ขนมข้าจะหมดแล้ว..." เสียงครวญครางดังขึ้นมาสร้างความรำคาญให้คนอื่นไม่น้อย

"เจ้าหุบปากซักทีเถอะน่า!" อาเธอร์หันมาตะคอกอย่างรำคาญสุดจะทน

"ฉันไม่เคยเกลียดใครเท่านี้มาก่อน" เวซ่าคิ้วกระตุกพูดอย่างอดกลั้น

"ผมว่าพวกเราก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีนะครับ สู้อยู่เงียบๆ ดีกว่า" เรกานั่งกอดดาบพลางหลับตา

"ทำไมต้องเดินทางมากับเด็กเวรพวกนี้ด้วยนะ" คาโน่มีสีหน้าราวกับยักษ์

"คง คงต้อง...ทนกัน...สักหน่อยนะคะ" เดียซี่ที่ปกติจะยิ้มหวานอ่อนโยน ตอนนี้เธอได้แต่ฝืนยิ้มอย่างอดทนอดกลั้น

"พวกนายช่วยหุบปากกันสักทีเถอะ!" ฟรานซิสที่ปกติจะมาดนิ่ง เขาตะคอกขึ้นเสียงครั้งแรกอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เมื่อทุกคนได้ยินก็หุบปากฉับในทันที

"ไม่เอาน่า เรื่องแค่นี้จะต้องโมโหไปทำไมมันไม่ดีต่อสุขภาพนะฮะ" เรย์พูดอย่างร่าเริง น้ำเสียงและคำพูดของเขามันทำให้ทุกคนอยากจะฆ่าทิ้งไปซะ แต่ทว่าพวกเขาทำแล้วแต่สู้ไม่ได้

"เธอก็ช่วยทำอะไรบ้างสิ" ฟรานซิสหันมามองคนสวมหน้ากากชุดคลุมขาว

"อืม ฉันก็เบื่อที่ต้องทนนั่งอยู่แต่ที่นี่แล้วเหมือนกัน" เฮเลนเอ่ยขึ้นมาทันที พวกเธอเดินทางเพื่อมาทะเลทรายสีดำมา 1 อาทิตย์แล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงปลายทางสักที เวลาส่วนมากจะอยู่แค่บนหลังสัตว์ปีศาจ 2 วันพักบนพื้นด้านล่างหนึ่งครั้ง

"ฉันขอดูแผนที่หน่อย" เฮเลนเอ่ยขึ้นมา ฟรานซิสเลิกคิ้วแปลกใจแต่ก็หยิบแล้วโยนไปให้ เฮเลนมองแผนที่ในมือมันมีสัญลักษณ์แต้มจุดเอาไว้เป็นพื้นที่ราบแบ่งสองสีน้ำตาลกับดำคาดว่าคงจะเป็นทะเลทราย เฮเลนมองเสร็จก็โยนกลับคืนไปให้ฟรานซิส

"พวกเธอจะทำอะไร?" ฟรานซิสถามอย่างสงสัย

"พวกเราจะออกไปหาอะไรทำ ไว้เจอกันใหม่!" เฮเลนพูดจบเธอก็จับข้อมือเรย์แล้วทิ้งตัวลงจากหลังสัตว์ปีศาจทันที

"บะ บ้าน่า!" อาเธอร์มองอย่างตกใจระดับความสูงเหนือเมฆนี่มันสูงมากถึงมากที่สุด ถ้าไม่มีปีกหากตกลงไปก็ไม่พ้นความตายแน่นอน ต่อให้เป็นคนที่มีพลังเวทย์ธาตุลมก็เถอะก็ไม่น่าจะรอด

"นายน้อยพวกเขา...." เดียซี่เอ่ยอย่างกังวลใจ

"หึ! สองพี่น้องที่ชนะพวกคุณได้คงไม่มาตายเพราะความสูงหรอก" ฟรานซิสพูดอย่างไร้ความกังวล

"แต่ถึงอย่างนั้นพวกมันจะทำอะไรกันแน่ คิดจะหนีภารกิจอย่างงั้นหรอ!" เวซ่ามองอย่างไม่สบอารมณ์ เธอไม่ชอบสองพี่น้องนี่สุดๆ

"พวกเขาไม่หนีภารกิจหรอกในเมื่อนายน้อยมีตราประจำต้นตระกูลนักเชิดหุ่น ที่พวกเขาไปน่าจะเบื่อพวกคุณมากกว่านะครับ" เรกานั่งกอดดาบพูดอย่างเฉื่อยชา

"เบื่อ เบื่ออย่างงั้นหรอ?" คาโน่ขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ พวกเขาต่างหากที่ต้องเบื่อ

"ตั้งแต่ที่เดินทางร่วมกันมา ในสายตาของสองพี่น้องพวกเราเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อเท่านั้น เมื่อเร็วๆ นี้ที่พวกเราต่อสู้กับทั้งสองคนพวกเขาดูสนุกมากกว่านะครับ แต่พอพวกเราสู้ไม่ได้พวกเขาจึงหมดความสนใจแล้วเริ่มรู้สึกเบื่อ" เรกาพูดความคิดตัวเองออกมาซึ่งมันก็ถูกในระดับหนึ่ง คาโน่ เดียซี่ เวซ่าและอาเธอร์พวกเขาต่างคิ้วกระตุกทันที พวกเขาเป็นถึงแนวหน้าของสมาคมใต้ดินที่มีฝีมือดีที่สุดแต่กลับเป็นได้แค่ของเล่นแก้เบื่อ!

"เฮ้อ" ฟรานซิสถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย 

        ฟรานซิสไม่ห้ามที่สองพี่น้องขาวดำไปเพราะเขาก็สุดจะทนแล้วเหมือนกัน ถึงเขาจะไม่ได้เข้าร่วมต่อสู้แต่เขาก็เห็นว่าสองพี่น้องนั้นพยายามจะเล่นเขาด้วย แต่เพราะเขาอดทนจึงไม่ได้เข้าปะทะกับสองพี่น้องขาวดำ อีกอย่างที่ฟรานซิสไม่สามารถห้ามได้เพราะสัญญาที่ว่าต้องปกป้องเขาให้รอดชีวิต ไม่ได้หมายถึงต้องอยู่กับเขาตลอดเวลา ถึงจะหาข้ออ้างมาห้ามก็คงห้ามไม่อยู่การจะควบคุมคนที่มีชีวิตอิสระแบบนั้นมันยากมาก

"ตะ ตาย ตายแน่ ข้าตายแน่!" เรย์หลับตาพึมพำเสียงสั่นขณะที่เขายังคงลอยอยู่บนฟ้ากำลังดิ่งลงพื้นด้วยความเร็วที่ไม่ตกลงเลยขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไปเขาต้องตายแน่นอน ร่างเขาจะแหลกไม่เหลือชิ้นดี

"ฮะฮ่าๆๆๆ เปิดตาสิเรย์มองดูท้องฟ้าและพื้นดินสัมผัสกับสายลมที่กระทบบนตัวนี่มัน...สุดยอดจริงๆ นั้นแหละ" เฮเลนพูดเสียงดังแข่งกับเสียงลม เธอกางแขนขาบนอากาศราวกับเตรียมพร้อมที่จะตายไปกับสิ่งที่ชอบ เรย์ค่อยๆ ลืมตาเขาทำตามเฮเลนความเร็วที่ดิ่งก็ลดลง เมื่อเขามองทุกอย่างชัดๆ เขาก็ตาลุกวาว เขาไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้มาก่อน

"สะ สุด...ยอด" เรย์เอ่ยคำนี้ออกมาอย่างไม่รู้ตัว เฮเลนหัวเราะอย่างสนุกสนาน

"อ่า...พวกเราใกล้จะถึงพื้นแล้วนะหากไม่ทำอะไรสักอย่าง พวกเราคงต้องตายแล้วละ" เฮเลนพูดออกมาเสียงใสพลางหัวเราะเสมือนความเป็นตายที่อยู่ตรงหน้ามันไม่ได้น่ากลัวสำหรับเธอ

"เอ๋!" เรย์อุทานกระพริบตาเมื่อเขามองเฮเลน เธอไม่ได้เตรียมตัวหรืออะไรทั้งนั้น เธอกำลังอ้าแขนขารอรับความตายจริงๆ เธอลากเขากระโดดลงมาโดยที่ไม่ได้เตรียมแผนสำหรับรองรับชีวิตเมื่อตกลงพื้น

"ฮ่าๆ หัวใจมันเต้นตึกตักไม่หยุดเลย ความรู้สึกที่ตื่นเต้นแบบนี้มันทำฉันหน้าแดงไปหมด" ภายใต้หน้ากากใบหน้าของเฮเลนแดงระเรื่อไปด้วยความตื่นเต้นที่สุดยอด เธอนึกถึงภาพที่ร่างตัวเองกระแทกพื้นแหลกเละแยกชิ้นเป็นกองเนื้อก็ทำให้ใจสั่นไหวขึ้นมา

ฟึ่บ!

     เฮเลนที่หลับตาพริ้มจินตนาการถึงความตายตัวเองอย่างมีความสุขก็พลันลืมตาขึ้น เธอลุกนั่งพลางมองเรย์และรอบๆ ตัวเอง เธอกำลังนั่งอยู่บนหลังไวเวิร์นที่ถูกเจ้าหมีขาวกำราบนั้นเอง เจ้าหมีขาวกระโดดมาทางเฮเลน เธออุ้มแล้วลูบขนที่นุ่มลื่นของมัน ภายใต้หน้ากากเฮเลนแย้มยิ้มมุมปากพลันนึกถึงช่วงเวลาในโลกเก่า

"นี่แหละน่า เขาถึงว่ากันว่า คนที่อยากตายมักจะไม่ตาย" เฮเลนหัวเราะราวกับเป็นเรื่องสนุก ส่วนเรย์หัวใจเต้นไม่หยุดเพราะความกลัว

"หัวใจ...จะวาย" เรย์ลูบอกตัวเองอย่างโล่งใจ เขานึกว่าต้องตายจริงๆ ตายเพราะตกลงมาจากฟ้า มันเป็นเหตุผลที่น่าอนาจที่สุดคิดแล้วรับไม่ได้

"ไวท์มาได้ทันเวลาจริงๆ" เฮเลนเรียกชื่อเจ้าหมีขาวออกมาแล้วจูบลงที่แก้มของมัน

"ฮู" เจ้าหมีขาวร้องตอบรับแล้วเอาหน้าถูไถแก้มเฮเลนอย่างออดอ้อน

     ที่เธอปลีกตัวออกมาจากกลุ่มฟรานซิสไม่ใช่เหตุผลแค่เบื่อ แต่เพราะเธอจะสร้างทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง ลางสังหรณ์ของเธอมันร้องเตือนว่าครั้งนี้อันตรายมาก มากจนถึงขั้นทำให้เธอต้องคลายผนึกพลังออกมาชั่วคราว อีกอย่างเธอไม่ต้องการพาตัวเองมาตายที่นี่รวมทั้งคนสำคัญของเธออย่างเรย์ด้วย เธอไม่อยากเสียคนสำคัญไปอีกแล้ว แค่ครั้งเดียวก็เกินพอ

"ต้องแข็งแกร่งถึงจะ...ปกป้องไว้ได้" เฮเลนพึมพำเสียงเบา เธอกำสร้อยเกล็ดหิมะเอาไว้ไอเย็นที่แผ่ออกมาจากเกล็ดหิมะทำให้ใจเฮเลนเย็นลงได้อย่างน่าเหลือเชื่อ มันคือสิ่งสุดท้ายที่ซีนอสเหลือทิ้งไว้ให้เธอบนโลกใบนี้ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเขาในวันวานเธอไม่เคยลืมเลยสักนิด

"เราจะไปไหนกันหรอ" เรย์หันมามองเฮเลนแล้วถามอย่างสงสัย เฮเลนหยุดความคิดแล้วหันมาตอบเรย์

"ก็แค่อยากรู้ว่าใครตามเรามาหน่ะ ทีแรกฉันคิดว่าเป็นพวกศัตรูของฟรานซิสที่ตามรอยมา แต่ดูเหมือนว่าพวกนั้นไม่ได้ตามฟรานซิส แต่ว่าตามพวกเราต่างหาก" เฮเลนพูดอย่างใจเย็น เรย์ได้ยินภายใต้หน้ากากเขาสอดส่ายตาจับสัมผัสก็ไม่สามารถสัมผัสถึงอะไรได้เลย

"ทำไมข้าไม่เห็นจะเจออะไรเลย เฮเลนรู้ได้ยังไงแล้วพวกเราถูกตามตั้งแต่เมื่อไหร่" เรย์พึมพำเสียงเบา เขายังคงทำตัวตามปกติไม่เป็นที่สงสัย

"กลิ่นยังไงละ พวกนั้นไม่รู้ว่าเป็นใครเหมือนกันแต่ว่าวิธีที่ใช้ลบตัวตนสุดยอดมาก ฉันก็เกือบจะจับไม่ได้แต่ว่าช่วง 5 วันก่อนที่เราต่อสู้กับพวกฟรานซิส ฉันได้กลิ่นที่แปลกแยกถึงมันจะแค่แว่บเดียวแต่ก็สัมผัสได้มันเป็นช่วงที่ลมเปลี่ยนทิศพอดี คนพวกนั้นคงแอบตามตั้งแต่ออกจากอาณาจักร" เฮเลนพูดขณะที่ลูบขนเจ้าหมีขาวไปมา

"แล้วจะทำยังไงละ" เรย์ลุกขึ้นยืนแล้วถามเฮเลน

"จัดการพวกมัน" เฮเลนพูดลอยๆ ราวกับไม่มีอะไรน่าสนใจ

       พวกเฮเลนมุ่งหน้าไปคนละเส้นกับพวกฟรานซิสแต่ทว่าจุดหมายก็คือทะเลทรายสีดำเช่นกัน ในระหว่างนั้นพวกเอ็ดก้าร์ที่ตามหลังมาอย่างเงียบๆ พวกเขานั้นตกใจครั้งแล้วครั้งเล่ากับความจริงที่พบเจอ หนึ่งพวกเขากำลังตามสมาชิกสมาคมใต้ดินที่มีชื่อเสียงในเวลานี้คือขาวดำสังหาร สองพวกเขาปะทะกับนายน้อยสมาคมใต้ดินมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วครั้งนี้คนที่เขากำลังติดตามก็อยู่ข้างกายฟรานซิสซะด้วย สามทั้งสองข้อแรกดันเป็นคนๆ เดียวกันที่ต้องปกป้อง

"พวกนั้นไม่กลัวตายบ้างรึไงถึงกระโดดลงมาแบบนั้น" แฟรงค์ใช้กล้องส่องทางไกลจับตามองมาตลอดก็อดหวาดเสียวแทนไม่ได้

"เป็นพวกที่บ้าบิ่นไม่น้อยเลย" วิลเลี่ยมพยักหน้าเห็นด้วย

"พวกเขาแข็งแกร่งมากขนาดพวกฟรานซิสร่วมมือกันยังจัดการทั้งสองคนไม่ได้เลย ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่าคนที่ท่านผู้นั้นให้เรามาคอยจับตาดูและช่วยเหลือดันเป็นขาวดำสังหาร แต่ทำไมถึงได้มาช่วยเหลือสมาชิกสมาคมใต้ดินละครับไม่ใช่ว่าพวกเราไม่ถูกกับสมาคมใต้ดินอย่างงั้นเหรอ" เซเบอร์ถามอย่างสงสัย

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอเป็นใคร รู้แค่ว่าเธอไม่ใช่ศัตรู" เอ็ดก้าร์พูดอย่างจนใจ เขาก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลยเกี่ยวกับภารกิจเสี่ยงตายไม่รู้เรื่องฝ่ายตรงข้ามแม้แต่นิดเดียว เขาต้องปกป้องคนแปลกหน้าด้วยชีวิตนั้นก็ทำให้เขาข้องใจไม่น้อย

"เอาเถอะยังไงซะ เธออาจจะเป็นหนึ่งในสายของท่านผู้นั้นก็ได้" วิลเลี่ยมพูดสรุปสั้นๆ อย่างไม่คิดอะไร แค่ไม่เป็นศัตรูเหตุผลนั้นก็เพียงพอแล้ว

"เป็นสายที่สำคัญมากพอตัวเลยนะครับถึงกับส่งคุณเอ็ดก้าร์มาด้วยตัวเอง" เซเบอร์พูดขึ้นทุกคนก็เห็นด้วย เอ็ดก้าร์เป็นที่ 1 จาก 100 คนของรุ่น เป็นบุคคลที่ได้รับแต่ภารกิจที่สำคัญเท่านั้น ครั้งนี้ก็ต้องสำคัญมากแน่ๆ

"ดูเหมือนพวกเขาจะแยกตัวไปไหนก็ไม่รู้ครับ" แฟรงค์ยังคงมองสังเกตเป็นระยะๆ

"ตามไป" เอ็ดก้าร์ออกคำสั่ง พวกเขาก็มุ่งหน้าตามพวกเฮเลนอย่างลับๆ

      พวกเฮเลนลงเดินไปที่พื้นข้างล่างเสมือนเดินเล่นแต่จริงๆ แล้วเฮเลนวางกับดักเอาไว้ตามทางอย่างเงียบๆ เรย์ก็ช่วยเฮเลนเช่นกัน พวกเอ็ดก้าร์ที่ตามมาเงียบๆ ไม่ได้รู้เลยว่าได้เดินลงมายังกับดักของเฮเลนเข้าแล้ว ส่วนเจ้าหมีขาวกับไวเวิร์นก็บินตรวจสอบพื้นที่ให้เฮเลน

กึก!

"ปะ เป็นไป...ไม่ได้" แฟรงค์หน้าซีดก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว พวกเอ็ดก้าร์ที่เห็นความผิดปกติก็สงสัย

"เป็นอะไร" เอ็ดก้าร์ถามเสียงเครียด แฟรงค์ใช้กล้องส่องทางไกลอีกครั้งคราวนี้เขาก็รีบพูดขึ้น

"พวกเขารู้ตัวแล้ว กับดัก..."

ครืน! ตึง! ตึง! ตึง!

      กรงขังหนามเหล็กที่เคลือบไว้ด้วยยาพิษครอบคลุมปิดกั้นทางหนีของคนทั้ง 4 อย่างสมบูรณ์แบบ พวกเอ็ดก้าร์ถอยห่างจากตัวกรงมารวมกันตรงกลางเพราะหากโดนหนามแหลมพวกนั้นเข้าไปแม้แต่นิดเดียวพวกเขาคงตายโดยไม่ต้องสงสัย พวกเอ็ดก้าร์ตื่นตะหนกในใจกับดักตั้งแต่เมื่อไหร่กัน พวกเขาไม่รู้ตัวเลยทั้งๆ ที่คอยจับตามองตลอด

"เห! มีคนตามพวกเราจริงๆ ด้วย" เสียงเรย์ดังขึ้นมาขณะที่เขาก้าวเดินมายังกรงขังหนามมองคนทั้ง 4 ที่สวมผ้าคลุม

"มีอาวุธแปลกๆ ด้วยละเหมือนพี่สาวเลย" เรย์มองดูปืนซุ่มยิงที่หนึ่งในนั้นสะพายหลังเอาไว้

"หืม ดูคุ้นๆ นะ" เฮเลนเดินมาก็มองหนึ่งในนั้นดูคุ้นตามากเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน

"ฆ่าเลยมั้ยพวกนี้ทำเราเสียเวลา" เรย์หันมาพูดกับเฮเลน พวกเอ็ดก้าร์มีสีหน้ามืดครึ้มตรียมจะจับอาวุธต่อสู้

"เดี๋ยว!" เอ็ดก้าร์พูดขึ้นแล้วเปิดผ้าคลุมหัวออกทุกคนเห็นแบบนั้นก็เปิดผ้าคลุมเช่นกัน เฮเลนมองอย่างแปลกใจสักพักเปลี่ยนเป็นตกตะลึง

"พวกสเลเยอร์ พวกสเลเยอร์ อ่า...ฉันซวยแล้ว" เฮเลนพึมพำออกมาราวกับจะเสียสติ เธอรู้สึกปวดหัวเป็นอย่างมาก เรย์เห็นความผิดปกติก็สงสัย

"พวกนายกำลังทำภารกิจอะไร" เฮเลนเอ่ยถามอย่างหมดแรงราวกับไม่อยากรู้คำตอบ

"ให้จับตามองคุณ" เอ็ดก้าร์พูดออกมาสั้นๆ เขาไม่คิดจะปกปิดภารกิจเพราะดูแล้วขาวดำสังหารน่าจะเป็นสายของท่านผู้นั้น

"ใคร" เรย์ขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ เฮเลนจับบ่าเรย์แล้วกระซิบบอกเขาว่าพวกนี้เป็นใครและใครออกคำสั่ง เมื่อเขาได้ยินเรย์ก็หน้าซีดก้าวถอยหลังจากนั้นก็นั่งกุมหัวตัวเอง

"ตายแน่ ตายแน่ๆ กลับไปพี่ใหญ่เอาเราตายแน่ๆ พวกเราจะไม่ได้ออกมาเล่นข้างนอกอีกคราวนี้ไม่ใช่แค่ 1 อาทิตย์ คราวนี้ต้องโดนกักบริเวณลืมวันลืมคืน 1 เดือน ไม่สิคราวนี้ 1 ปีหรือ 10 ปี พวกเราต้องเฉาตายภายในคฤหาสน์ นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!!" เรย์นั่งกุมหัวพึมพำจินตนาการไปไกลมองตัวเองค่อยๆ แก่และแห้งตายในที่สุดโดยที่ไม่ได้ออกมาดูโลกภายนอก พวกเอ็ดก้าร์ต่างก็มองพฤติกรรมแปลกๆ ของทั้งสองคนราวกับว่าพวกเขากำลังเผชิญเรื่องร้ายแรงที่สุดในโลก

"อะ เอ่อ..." เอ็ดก้าร์มองก็ไม่รู้จะพูดอะไรพวกเขาทั้ง 4 ได้แต่มองหน้ากันไปมา

"เขารู้ความเคลื่อนไหวของฉันตลอดเลยสินะ เฮ้อ" เฮเลนพึมพำกับตัวเองแล้วถอนหายใจเฮือกรู้สึกหมดแรงในทันที เวลาที่ซิลแวนโกรธน่ากลัวกว่าสิ่งใดในโลก

"เอาละๆ นอกจากจับตาดูก็ต้องปกป้องฉันด้วยสินะ เอาเป็นว่าพวกนายก็จับตาดูห่างๆ ต่อไป อย่าเข้ามายุ่งเรื่องงานของฉัน หากเกิดเรื่องอันตรายขึ้นไม่จำเป็นต้องเข้ามาปกป้องฉันพวกนายมีหน้าที่แค่เฝ้าดูก็พอเพราะมันจะทำให้แผนการของฉันพัง ถ้าพวกนายเข้ามายุ่งโดยพละการและทำทุกอย่างพังฉันจะฆ่าพวกนายทิ้งซะ ฉันไม่ชอบความผิดพลาด!" เฮเลนพูดจบเธอก็จับเรย์แล้วกระโดดขึ้นด้านบน ไวเวิร์นโฉบลงมารับตัวทั้งสองแล้วก็มุ่งหน้าไปทางทะเลทรายสีดำทันที เมื่อเธอจากไปกรงขังก็คลายออก

          พวกเอ็ดก้าร์ได้แต่ยืนอย่างมึนงงทุกอย่างมันเร็วมาก พวกเขายังไม่ทันได้ถามอะไรสักคำเกี่ยวกับสองพี่น้องขาวดำ พวกเขาได้แต่ตอบคำถามแค่สองสามคำของเฮเลน จากนั้นทั้งสองก็มีท่าทีแปลกไปเริ่มพึมพำกับตัวเองราวกับจะกลายเป็นบ้า พอพวกเขาจะเอ่ยปากถามผู้หญิงที่สวมชุดคลุมสีขาวก็พูดออกมาราวกับสั่งพวกเขาจากนั้นก็หายไปพร้อมกับไวเวิร์น ตั้งแต่ต้นจนจบพวกเขาได้แต่ยืนงง

"เอ่อ จะว่ายังไงดีละครับ" เซเบอร์หัวเราะแห้งๆ พร้อมยกนิ้วเกาแก้ม

"เหมือน...ท่านผู้นั้น..." แฟรงค์พูดอย่างเหม่อลอย

"อืม คำพูดคล้ายกันราวกับได้เห็นเงาท่านผู้นั้นทับซ้อนกันเลย" วิลเลี่ยมเอ่ยความคิดตัวเอง ในตอนนี้หัวใจเขายังเต้นอยู่เลยเหมือนกับตอนนั้นที่ได้เห็นท่านผู้นั้นปรากฎตัวครั้งแรก

"อ่า" เอ็ดก้าร์ไม่มีคำพูดอะไรที่มากกว่านี้ เขายังคงจำคำพูดของท่านผู้นั้นได้อย่างดีและตอนนี้เหมือนเขาได้เห็นเงาท่านผุ้นั้นมายืนตรงหน้า ท่านผู้นั้นที่เกลียดความผิดพลาดมากกว่าอะไรทั้งสิ้น

       ในขณะที่เฮเลนกับเรย์กำลังสร้างทางหนีให้ตัวเองระหว่างไปทะเลทรายสีดำ พวกเอ็ดก้าร์ก็ยังคอยจับตาดูอยู่เงียบๆ พวกเขานั้นไม่ได้แค่ติดตามแต่กลับได้เรียนรู้การวางกับดักต่างๆ ของพวกเฮเลนด้วยเช่นกัน ส่วนเฮเลนไม่ได้ปิดบังเธอจงใจให้พวกนั้นเห็นมากกว่า สำหรับเธอแล้วซิลแวนต้องส่งมาไม่ใช่แค่จับตาและปกป้องแต่เพื่อให้คนพวกนี้เรียนรู้สิ่งที่เรียกว่าสภาวะเฉียดตาย

"เขา...กำลังใช้ฉันเป็นหินลับคมสินะ" เฮเลนนั่งพึมพำแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าขณะที่เจ้าหมีขาวกลับมานอนบนบ่าของเฮเลน

"ตรงนี้เสร็จแล้วนะ" เรย์พูดขึ้นเฮเลนหันมามองแล้วพยักหน้า

       ในระยะเวลา 4 วันเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วพวกเฮเลนก็มุ่งหน้าตามกลุ่มฟรานซิสไป จากที่เจ้าหมีขาวออกสำรวจมันก็กลับมารายงานเธอ ไม่ใช่แค่พวกฟรานซิสที่มาที่นี่ แต่ยังมีพวกสมาคมนักล่าและกองกำลังจากกลุ่มอื่น นั้นหมายถึงต้องป้องกันอันตรายจากทะเลทรายสีดำและป้องกันการโจมตีจากคนกลุ่มอื่นด้วยเช่นกัน เธอจึงต้องรีบไปรวมกลุ่มให้เร็วที่สุด หากฟรานซิสตายไปคงจะยุ่งยากกว่าเก่า

ตูม!

"อั่ก" ชายหนุ่มนั่งกระอักเลือดคำโตท่ามกลางซากปรักหักพังในหัวเมืองทะเลทราย ห่างจากตัวเขามีการปะทะกันเกิดขึ้นของสองฝ่ายอย่างต่อเนื่อง ชาวบ้านทั้งหลายและผู้เดินทางต่างหลีกหนีจากสถานที่การปะทะนี้อย่างชลมุน

"แค่นี้ก็จบแล้วหรอ ดูท่านายจะอ่อนแอกว่าเดิมนะ ฟรานซิส" ชายหนุ่มอีกคนก้าวเท้าเดินเข้ามาพร้อมกับดาบยาวในมือที่ชุ่มไปด้วยเลือด ฟรานซิสกัดฟันเงยหน้ามองอย่างยากลำบาก เขาไม่ได้ถูกฟันอย่างเดียวยังถูกพิษจากดาบอีกด้วย

"แก! ลูคัส!" ฟรานซิสเหงื่อแตกพลั่กขณะที่เอ่ยคำนี้ออกมา ลมหายใจกระชันถี่จากพิษที่เริ่มออกฤทธิ์ เขาประมาทลูคัสเกินไป

"ไงละ ยาพิษชนิดนี้ถูกใจนายมั้ย? ผมเลือกมาเป็นพิเศษเลยนะ!" ลูคัสแสยะยิ้มออกมาขณะที่ปลายดาบจ่อที่คอของฟรานซิส

"เจ้าคิดเจ้าแค้นไม่เบาเลยนะ" ฟรานซิสหอบหายใจตาเริ่มพร่ามัวเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าลูคัสจะใช้วิธีนี้กลับมาเล่นงานเขา ก่อนหน้านั้นที่ต่อสู้เขาเคยใช้วิธีนี้กับลูคัสมาก่อน ฟรานซิสฝืนตัวเองพยายามจะต่อต้านแต่ไม่เป็นผล พวกของฟรานซิสอีก 5 คนก็ตึงมือไม่สามารถปลีกตัวมาช่วยได้

"ลาขาดละ ฟรานซิส" ลูคัสเงื้อมือที่ถือดาบขึ้น ฟรานซิสกระอักเลือดออกมาอีกครั้งตัวแทบจะล้มไปกับพื้นเขาไม่คิดว่าตัวเองจะมาตายในที่แบบนี้ มาตายในมือของลูคัสแห่งสมาคมนักล่ามันไม่น่าอภิรมย์เลยสักนิด

วืด!

"จะมาฆ่าคนที่อยู่ภายใต้การดูแลของพวกเราไม่ได้หรอกนะ" เสียงใสกังวานเอ่ยขึ้นขณะที่ร่างของฟรานซิสไม่ได้อยู่ด้านล่างพื้นอีกแล้ว แต่ถูกดึงด้วยเส้นใยขึ้นไปอยู่บนหลังของสัตว์ปีศาจไวเวิร์น

      ทุกคนที่ต่อสู้กันอยู่ต่างหยุดชะงักในทันที พวกเขาหันมามองผู้ใหม่ก็ลอบตกตะลึงในใจ ไม่มีใครไม่รู้จักขาวดำสังหาร ในสมาคมนักล่ามีใบประกาศตั้งค่าหัวสองขาวดำในราคาที่สูงอย่างมาก อีกทั้งยังระบุอย่างชัดเจนว่าจับเป็นไม่ได้ก็จับตายในทันที ลูคัสที่ถือดาบอาบยาพิษก็เงยหน้าขึ้นมองถอยออกห่างระวังตัวเต็มที่ ลูคัสรู้สึกคุ้นเคยน้ำเสียงนั้นแต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยได้ยินเสียงแบบนี้ที่ไหน

"น่าสนุกนะฮะ" เสียงสดใสร่าเริงเอ่ยขึ้นมาพลางหัวเราะ เขาพูดจบก็กระโดดลงไปร่วมวงการต่อสู้ทันทีเข้าปะทะกับลูคัสอย่างไม่เกรงกลัว

"ไม่อยู่ด้วยแค่แป๊ปเดียวถึงกับมีสภาพแบบนี้เลยหรอ" เฮเลนถอนหายใจเธอนำยาถอนพิษและยารักษาที่เมอร์ลินทิ้งไว้ให้เอาออกมาให้ฟรานซิส

"หนวก...หู" ฟรานซิสพูดตะกุกตะกักแล้วดื่มยาที่เฮเลนยื่นให้อย่างไม่ลังเล เขาไม่สนว่านี่จะเป็นยาพิษหรือไม่เพราะหากไม่ทำอะไรสักอย่างเขาก็ต้องตายอยู่ดี เมื่อฟรานซิสดื่มยาลงไปก็ตกตะลึงอย่างมาก ยาเวทย์ฟื้นฟูแบบนี้จัดอยู่ในระดับสูงที่มีราคาแพงอย่างมาก แม้แต่เขายังมีแบบนี้แค่ไม่กี่ขวด

"อะไรทำสีหน้าแบบนั้น? ฉันไม่ได้ให้ฟรีๆ หรอกนะ นายต้องจ่ายเงินด้วย" เฮเลนมองฟรานซิสก็พูดอย่างไม่ใส่ใจ ฟรานซิสที่มีสภาพใกล้ตายก็มีสีหน้าดีขึ้นจนกลับมาเป็นปกติ บาดแผลค่อยๆ จางหายเลือดหยุดไหลและพิษก็ถูกกำจัด

"พวกเธอเป็นใครกันแน่" ฟรานซิสลืมตาขึ้นมาแล้วถามอย่างสงสัย ความเป็นมาของทั้งสองถึงเขาจะรู้ว่าเป็นคนตระกูลนักเชิดหุ่นแต่ก็อดสงสัยไม่ได้อยู่ดี

"ตอนนี้...เป็นนักฆ่าอิสระแห่งสมาคมใต้ดิน" เฮเลนเอ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ เธอมองดูด้านล่างมองดูเรย์ที่ต่อสู้กับลูคัสอย่างไม่คาดสายตา ฟรานซิสไม่คิดจะถามอีกแต่เขาก็เริ่มระแวงสองพี่น้องนี่มากขึ้นกว่าเก่า ตอนนี้ที่ว่านั้นก็หมายถึงตอนอื่นอาจอยู่ในสถานะอื่นสินะ

"ตั้งแต่ที่ฉันรับภารกิจนี้ชีวิตของนายก็เป็นของพวกเรา นายไม่มีสิทธิ์ตายแม้ว่านายต้องการจะตายก็ตาม" เฮเลนพูดขึ้นอีกครั้งอย่างไม่แยแสไม่แม้จะสนใจว่าฟรานซิสกำลังคิดอะไร แค่ทว่าเมื่อฟรานซิสได้ยินเขากลับรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

'ไร้สาระ' ฟรานซิสพูดในใจเขากำหมัดแน่นชักสีหน้าอย่างไม่สบอารมณ์แล้วหันไปมองทางอื่น เขาเกลียดความรู้สึกตัวเองที่รู้สึกไปว่าจะปลอดภัยตามคำพูดของสองพี่น้องตัวประหลาด ไม่มีใครไว้ใจได้ทั้งนั้นนอกจากตัวเอง เมื่อฟรานซิสนิ่งเงียบเฮเลนก็หันมามองอย่างแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย

"ถอย" ลูคัสตะโกนขึ้นมาขณะที่หลบหลีกกงจักรจากเรย์ พวกสมาคมนักล่าก็เริ่มล่าถอยออกไปในทันที

       ก่อนจะไปลูคัสหันมามองผู้สวมหน้ากากชุดคลุมขาวที่ยืนบนหลังไวเวิร์นด้วยแววตายากจะคาดเดาจากนั้นพวกเขาก็ถอยไปจนหมด พวกสมาคมใต้ดิน อาเธอร์ เดียซี่ เวซ่า คาโน่และเรกา ต่างบาดเจ็บกันพอตัวแต่ไม่ถึงกับลุกไม่ได้พวกเขาแค่เสียพลังเวทย์มากเกินไปเท่านั้น หากได้นั่งฟื้นฟูไม่นานก็จะกลับมาปกติ เฮเลนพาฟรานซิสกระโดดลงมาที่พื้นเมืองส่วนไวเวิร์นก็บินหายไปในท้องฟ้า

       ครั้งนี้เธอเลือกเอาเจ้าหมีขาวติดไปด้วยเพราะมันคงช่วยเธอได้เยอะ ต่อจากหัวเมืองทะเลทรายสีน้ำตาลหากจะไปยังเขตทะเลทรายสีดำไม่สามารถใช้สัตว์มีปีกหรือเรือบินได้ ที่เขตทะเลทรายสีดำเหมือนมีม่านพลังบางอย่างไม่ว่าใครที่เข้าไปก็ไม่สามารถใช้พลังเวทย์กับพลังจิตได้ พวกเขาต้องพึ่งพาแค่มันสมอง อาวุธและกำลังกายในการเอาชีวิตรอด

"พวกแกไปไหนมา พวกเราเกือบตายแล้วนะ!" เวซ่าเช็ดเลือดที่มุมปากแล้วตะคอกพวกเฮเลนเสียงดัง

"พวกแกตายแล้วเกี่ยวอะไรกับพวกเรา?" เฮเลนพูดออกอย่างเย็นชา

"หน้าที่ของพวกเราปกป้องฟรานซิสเท่านั้น" เรย์พูดต่อแล้วเก็บกงจักรเข้าไปในแหวนมิติ พวกอาเธอร์เมื่อได้ยินก็พลันเลือดขึ้นหน้าอยากจะฆ่าสองคนนี้ให้ตาย ก่อนที่พวกเขาจะสู้กันอีกครั้งฟรานซิสก็เอ่ยขึ้น

"ไปกันได้แล้ว" ฟรานซิสพูดจบก็เดินนำไปโดยไม่สนใจใคร พวกอาเธอร์ก็ถลึงตาใส่สองพี่น้องแล้วตามติดฟรานซิสไป

"ถ้าทุกอย่างราบรื่นก็คงจะดี..." เฮเลนบ่นพึมพำ เธอกับเรย์ก็เดินตามหลังกลุ่มไป

      ในระหว่างนั้นที่พวกลูคัสและพวกฟรานซิสแยกย้ายกันไปแล้ว ก็มีคนอีกกลุ่มที่เพิ่งมาถึงเขตหัวเมืองทะเลทรายพวกเขาเป็นคนตระกูลหลักของเผ่ามายา สิ่งที่พวกเขาหมายตาก็คือ ดอกบัวทะเลทราย เป็นเป้าหมายเดียวกับพวกฟรานซิสและลูคัส ดอกบัวทะเลทรายสามารถทำให้พลังเวทย์ของผู้ใช้บริสุทธิ์มากขึ้น นั้นหมายความว่าพลังของพวกเขาจะเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว ยิ่งแข็งแกร่งก็ยิ่งเข้าใกล้ชั้นสูงของหอคอยศักดิ์สิทธิ์ การได้เป็น 1 ใน 5 จักรพรรดิปกครองอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์คือความฝันของทุกคน

"ฟรานซิส ลูคัส นายท่านคนนี้มาเยือนแล้ว" ชายหนุ่มท่าทางเจ้าสำราญเอ่ยขึ้นมา หากเฮเลนมาเห็นเธอจะต้องจำได้อย่างแน่นอน เขาคือคนในงานประมูลที่เธอเคยเจอ เกรย์ ไวท์ ชาล็อต หลานชายของผู้นำเผ่ามายาเป็นญาติผู้พี่ของเธอเพราะแม่ของเฮเลน่านั้นเคยเป็นคนของตระกูลหลักเผ่ามายา

............................................................................................................

แอบอ่านนิยายค่ะ! ก็จะมาช้าๆ หน่อย

จบเรื่องที่ทะเลทรายเมื่อไหร่ กลับบ้านไปเจอเรื่องต่อแน่นอน       

          

       
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 527 ครั้ง

11,335 ความคิดเห็น

  1. #9002 กิ๊ก ชั่วคราว (@nupoonzaa) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 10:30
    งื้ออออรอค่ะ
    #9002
    0
  2. #8996 walking--- (@walking---) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 20:27
    อยากอ่านอีกอ่าาาา มาเร็วๆน้าา รออยู่
    #8996
    0
  3. #8989 my_no.inlove (@Mikhasea) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 13:18

    😀😀😀
    #8989
    0
  4. #8966 _MB_ (@nam1b) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 21:10
    ไรท์ กลับมาได้แล้ววววววว
    #8966
    0
  5. #8964 Zacjung (@Zacjung) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 20:40
    I miss you na
    #8964
    0
  6. #8963 หนูน้อยลูฟี่ (@Hfhjh) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 20:36
    อย่าหายนะไรท์ ฮือ รอทุกวันเลย
    #8963
    0
  7. #8959 fernnie46 (@fernnie46) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 09:36

    หายไปไหนเน้ออออออ
    #8959
    0
  8. #8957 Angels_55 (@P_A_m_) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 19:58

    ได้โปรดดดดดดดดดดด
    #8957
    0
  9. #8952 pairris222 (@pairris222) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 12:14

    อัพเถอะะะะ
    #8952
    0
  10. #8951 pairris222 (@pairris222) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 12:14
    ไรท์จ๋าาา กลับมาอัพเถอะน้าาาาา
    #8951
    0
  11. #8950 supanya_su (@supanya_su) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 21:16

    ค้างม้ากมากกก>~< ถ้าไรท์มาต้องลงรัวเลยนะคะ
    #8950
    0
  12. #8948 sasa8989 (@sasa8989) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 19:01
    ไม่อัปแล้วหรอคะ?
    #8948
    0
  13. #8938 1234pp1234 (@1234pp1234) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 12:16
    ฮื่อออออ มารอทุกวัน
    #8938
    0
  14. #8937 1234pp1234 (@1234pp1234) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 12:16
    ไรท์อัฟเถอะ
    #8937
    0
  15. #8936 Nupoylovely (@Nupoylovely) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 12:15

    อยากอ่านต่อแล้วค่า
    #8936
    0
  16. #8935 siriyakorn5555 (@siriyakorn5555) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 08:59

    l need you.
    #8935
    0
  17. #8932 pairris222 (@pairris222) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 18:53

    ไรท์~ เค้าคิดถึงเฮเลนเเล้วอ่าาา อีพเถอะน้าาาา
    #8932
    0
  18. #8931 memtrue7598 (@memtrue7598) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 17:35

    ไรต์จ๊า~อัปเถอะ
    #8931
    0
  19. #8930 1234pp1234 (@1234pp1234) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 17:02
    อัฟเถอะฮือออออออ
    #8930
    0
  20. #8928 GiftFerfa (@GiftFerfa) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 23:20
    อยากอ่านนิยาย......ไรท์หายไปไหน.......กลับมาด่วน
    #8928
    0
  21. #8921 หนูน้อยลูฟี่ (@Hfhjh) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 17:31

    ไรท์ไปเเอบอ่านนิยายชัว555
    #8921
    0
  22. #8914 1234pp1234 (@1234pp1234) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 10:04
    มารอทุกวัน
    #8914
    0
  23. #8913 chompu12052547 (@chompu12052547) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 07:55

    รอฉันรอเธออยู่~แต่ไม่รู้เป็นอยูาหนใด~TwT

    #8913
    0
  24. #8911 แพนด้าในดงไผ่ (@yokkong010) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 21:30

    รออ่านยุทุกวัน
    #8911
    0
  25. #8910 แพนด้าในดงไผ่ (@yokkong010) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 21:30
    ชอบเรื่องนี้มากก รีบกับมานร้าาา
    #8910
    0