กุหลาบเปื้อนเลือด

ตอนที่ 113 : SS2 : Chapter - 101 ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,047
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 406 ครั้ง
    11 ก.ค. 61


"พวกนั้นยังตามเข้ามาอีกอย่างนั้นหรอ" เฮเลนพึมพำขมวดคิ้ว

"ให้เจ้าหมีอ้วนกินสิ" เรย์พูดออกมาอย่างไม่คิดอะไร

      ในจังหวะที่เจ้าหมีขาวกำลังไล่ล่าสัตว์ปีศาจกลายพันธุ์ ทั้งสามคนนั้นเพียงละสายตาจากพวกเฮเลนเพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น ร่างกายเฮเลนนั้นกำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนสภาพ ถึงเธอจะไม่มีพลังเวทย์แต่ศักยภาพด้านร่างกายของเธอเหนือกว่ามนุษย์ธรรมดาหลายร้อยเท่า

       เฮเลนชันตัวลุกขึ้นบนกิ่งก้านขนาดใหญ่ของต้นไม้ที่เธอนั่งอยู่แล้วลบตัวตนดั่งมือสังหารที่ควรกระทำ จากนั้นเธอก็ดีดตัวพุ่งขึ้นไปด้านบน ขณะที่กำลังลอยตัวบนอากาศเหนือพื้นดินเคียวสีดำก็ปรากฎบนมือของเธอ 


     เฮเลนสัมผัสได้ถึงจุดที่พวกนั้นอยู่แล้วดิ่งตัวลงไปทางด้านหลังของคนทั้งสาม ทั้งหมดนี่พูดเหมือนยาวแต่ใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่วิเท่านั้น


"ว่าไงจ๊ะ หนุ่มๆ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นด้านหลังของคนทั้งสามที่แอบติดตามเฮเลนมา ส่วนโค้งด้านในที่เหมือนจันทร์เสี้ยวของเคียวขนาดใหญ่จ่อที่คอของคนทั้งสามอย่างพอดี

         สิ้นเสียงหวานใสปานน้ำผึ้ง คนทั้งสามที่ลอบแอบติดตามต่างตะลึงงัน พวกเขายังไม่ทันจับสัมผัสอะไรได้เลยเสมือนคนด้านหลังเป็นเพียงความว่างเปล่าที่จู่ๆ ก็ปรากฎตัว


       พวกเขาเงยคอขึ้นไม่กล้าขยับเขยื้อนกลัวเคียวสีดำทะมึนที่เกี่ยวรั้งเอาไว้นี้จะทำให้หัวหลุดจากบ่า เบื้องหน้าที่ไกลๆ ก็มีชายหนุ่มนั่งโบกมือทักทายมาที่พวกเขาอย่างอารมณ์ดี


'เธอไม่มีพลังเวทย์ไม่ใช่หรือ' ชายคนหนึ่งส่งกระแสเวทย์ไปที่เพื่อนทั้งสองอย่างถามความคิดเห็น

'ก็ลองตรวจสอบดูสิ เธอไม่มีพลังเวทย์แน่นอน เป็นมนุษย์ธรรมดา' อีกคนเอ่ยตอบกลับ เขาใช้เวทย์ตรวจสอบจนแน่ชัดแล้ว เธอไม่มีพลังเวทย์แม้แต่นิดเดียว

'เป็นไปไม่ได้ จากระยะนี้ไม่มีทางเป็นไปได้...' อีกคนเอ่ยตะกุกตะกักอย่างหวาดผวา ระยะไม่ใช่ใกล้ๆ มนุษย์ธรรมดาไม่มีทางมาถึงจุดที่พวกเขาอยู่ภายในไม่กี่วินาทีแน่นอน

"เห ไม่เอาน่า เอาแต่คุยกันทางกระแสเวทย์แบบนี้ ฉันก็ไม่รู้เรื่องสิ" เฮเลนงึมงำออกมาอย่างสบายๆ น้ำเสียงเธอฟังไม่ออกว่าอยู่ในสภาวะอารมณ์ไหนนะตอนนี้ เมื่อได้ยินอย่างนั้นคนทั้งสามก็สะดุ้งเฮือก แต่ก็ยังคงเงียบกันต่อไป แต่ทว่าภายในทั้งสามกำลังส่งกระแสถกเถียงหาทางรอดกันอยู่

"เอาแบบนี้ดีกว่า ฉันเป็นฝ่ายถาม พวกนายเป็นฝ่ายตอบ" เฮเลนพูดขึ้นมา คนทั้งสามก็รอฟังว่าเธอจะทำอย่างไร พวกเขาสรุปกันแล้วว่าจะใช้กำลังแทนหากมันจวนตัวจริงๆ

"พวกนายลอบติดตามฉันมาทำไม?" เฮเลนถามคำถามแรก คนทั้งสามก็ยังเงียบไม่พูดไม่จา เธอไม่สนใจแต่ยังถามต่อไป

"พวกนายทำงานให้กับใคร?" เป็นคำถามที่สอง ที่พวกเขาก็ยังไม่เอ่ยปาก


"ปกติแล้วฉันก็ไม่ใช่คนใจเย็นอะไรมากมายนัก พวกนายไม่ตอบก็ไม่เป็นไร ฉันมีนับล้านวิธีอยู่ในหัวสมองตอนนี้ เพื่อที่จะง้างปากของพวกนาย" เฮเลนหัวเราะในลำคอ คนทั้งสามรู้สึกเสียวสันหลังวาบแต่ทว่าก็ยังไม่พูดสิ่งใด พวกเขาคิดว่าเธอเป็นแค่มนุษย์แถมไม่มีพลังเวทย์จะสามารถทำอะไรพวกเขาได้


     ทั้งสามส่งสายตาหารือกันเมื่อพวกเขาตกลงกันได้ ฉับพลันไอเวทย์พุ่งขึ้นจากตัวพวกเขา แล้วลุกขึ้นจะโจมตีเฮเลนเพื่อแค่ขู่ให้เธอตกใจจนถอย


      แต่ทว่าความจริงไม่เป็นอย่างนั้น ขณะที่ลุกขึ้นร่างของพวกเขาก็ถูกตรึงเอาไว้ขยับเขยื้อนไม่ได้ เมื่อเพ่งมองดีๆ ทั้งสามคนก็เห็นเส้นใยที่เบาบางแต่ทว่าแข็งแกร่งยึดพันร่างของพวกเขา


'นี่...มัน....' ชายคนหนึ่งตกตะลึงอย่างมาก ไม่ใช่แค่เขาอีกสองคนก็ตกตะลึงไม่ต่างกัน


'ตระกูลนักเชิดหุ่น! เป็นไปได้ยังไง! คนพวกนี้ถูกปราการเหล็กไล่ล่าจนหมดสิ้นไปแล้วจะมีเหลือรอดเงื้อมือพวกนั้นได้อย่างไร' ทั้งสามต่างสั่นสะท้านอยู่ในใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น มนุษย์ที่ไม่ใช่มนุษย์ นักเชิดหุ่นคนสุดท้ายและยังมีหมีขาวที่กินสัตว์ปีศาจกลายพันธุ์ราวกับขนมขบเคี้ยว


"คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป มันไม่ง่ายนักหรอก" เฮเลนหัวเราะคิกคักดวงตาประกายระยิบระยับ ทั้งสามหน้าซีดไม่คิดว่าตนจะมีวันนี้


"พวกเราจะตอบเท่าที่จะตอบได้" เมื่อปรึกษากันอีกรอบหนึ่งในสามก็เอ่ยขึ้น


"แต่มีข้อแม้ เธอจะต้องปล่อยพวกเราไป" อีกคนก็เอ่นขึ้นตามมาติดๆ เฮเลนแย้มยิ้มแล้วขยับเอาเคียวออกจากคอคนพวกนั้น


"ว่ามา" เฮเลนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เดาอารมณ์ไม่ถูก 


      คนทั้งสามถูกเรย์นำตัวลงมาแล้วตรึงอยู่กับพื้น เฮเลนนั้นก็กระโดดลงมาแล้วยืนอยู่เบื้องหน้าของพวกเขา โดยมีเจ้าหมีขาวยืนตะหง่านจ้องทั้งสามอย่างหิวกระหาย


"คุณชายสั่งให้พวกเราติดตามเธอ เพราะคุณชาย...เอ่อ คุณชายชื่นชอบเธอมาก" ชายชุดดำเอ่ยตะกุกตะกัก เฮเลนฟังก็ชะงักไปเหมือนกัน จากนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ


"พวกเราไม่ได้มีเจตนาร้าย ตามที่ตกลงปล่อยพวกเราซะ" ชายอีกคนมองเฮเลนอย่างแข็งกร้าวแล้วมองใบหน้าเรย์อย่างชัดๆ เรื่องนี้ต้องกลับไปรายงานท่านลูคัส ต้องเตือนเขา! คนกลุ่มนี้ไม่ธรรมดา


"ฮู..." เจ้าหมีขาวร้องเบาๆ น้ำลายไหลหยดแหมะๆ ส่วนเรย์เพียงกินขนมนั่งรอชมอย่างเงียบๆ


"ยังไม่อิ่มอีกหรอ พวกเขากินไม่ได้นะ" เมื่อเฮเลนพูดแบบนี้ทั้งสามก็ผ่อนลมหายใจรู้สึกความกดดันที่มีลดลง เธอคงไม่คิดจะฆ่าพวกเขาจริงๆ หรอก


"ฮู ฮู..." เจ้าหมีขาวฮึดฮัดไม่พอใจ ร่างมนุษย์พลังเวทย์คงที่กว่าพวกสัตว์ปีศาจเสียอีก! มันชอบกินมนุษย์!


'นายท่านข้าต้องการดวงวิญญาณ' เสียงไร้อารมณ์ดังขึ้นในหัวเฮเลน นั้นไม่ใช่ใครแต่เป็นเดธไซส์ มันยังปรับพลังในตัวไม่เสร็จสิ้นดวงวิญญาณที่เคยเก็บไว้ก็กลืนกินจนจะหมดแล้ว


"อ่า เสียใจด้วยนะ" เฮเลนพูดจบก็ตวัดเคียวตัดหัวคนทั้งสามอย่างรวดเร็วโดยที่พวกนั้นยังไม่ทันตั้งตัว หัวทั้งสามกลิ้งลุนๆ ไปกับพื้นแววตาพวกเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและไม่เชื่อ


     ดวงวิญญาณถูกดูดกลืนเข้าไปในเคียวและเจ้าหมีขาวก็วิ่งไปกินร่างของพวกนั้นอย่างกระหาย เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอตัดเส้นใยของเขาขาดราวกับตัดกระดาษ นี่ทำลายความมั่นใจของเขาอย่างมาก!


"ไปกันเถอะ อีกไม่นานพวกสัตว์ปีศาจคงตามกลิ่นเลือดมา"


      เรย์พยักหน้าตกลง ส่วนเฮเลนนั้นเธอรู้สึกเพลียๆ จึงนอนลงบนหลังเจ้าหมีขาว ทั้งสามจึงพากันกลับมายังในเขตแดนอย่างเดิมและตรงไปหาเดม่อน


       เดม่อนเข้ามาดูเฮเลนที่หลับสนิทเขาก็ตกใจมาก แต่เมื่อตรวจสอบดูก็เป็นแค่อาการอ่อนเพลียเท่านั้น เรย์ก็เล่าให้ฟังอย่างไม่ปิดบัง เดม่อนขมวดคิ้วหนัก


"ศักยภาพร่างกายของเฮเลนผิดปกติรึเปล่า?" โลเวลพึมพำเมื่อฟังที่เรย์พูด ร่างกายมนุษย์ที่ไม่มีพลังเวทย์ไม่มีทางที่จะเคลื่อนย้ายตัวเองได้ไวขนาดนั้น


"เรื่องนี้ทั้งสองคนต้องคอยสังเกตเอาไว้ ไม่ว่าความเปลี่ยนแปลงจะเล็กน้อยแค่ไหนก็ต้องรายงานผม หากไม่มีผลข้างเคียงทางด้านลบก็ดีไป" เดม่อนหันไปสั่งกำชับโลเวลกับพิเนียอย่างเข้มงวด ทั้งสองพยักหน้าเข้าใจ


     เพราะต่อจากนี้เดม่อนคงไม่มีเวลาว่างมาเที่ยวเล่นกับเฮเลนมากนัก เขาต้องจัดการอีกหลายอย่างเพื่อเตรียมสภาพของที่นี่ให้เป็นในแบบที่เขาต้องการ


      เดม่อนใช้เวทย์ไม้กับเฮเลนเพื่อให้ความอ่อนเพลียหายไป ผ่านไปราว 30 นาที เฮเลนก็ตื่นขึ้นมาแล้วบิดขี้เกียจ เธอกวาดสายตามองทุกคนตาปริบๆ โดยเฉพาะเดม่อนที่จ้องเธอตาเขม็ง!


"ทำไมมองลาน่าแบบนั้นล่ะคะ" เฮเลนทำเสียงอ่อย หดคออย่างเกรงกลัว สีหน้าของเขาเวลานี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนจะถูกทำโทษ


"รู้สึกยังไงบ้าง? ร่างกายของเธอ" เดม่อนถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง


"ร่างกายของฉันหรอ...ก็ปกติดีค่ะ แต่ว่ารู้สึก...ร่างกายเบาๆ" เฮเลนยืดแขนยืดขากำหมัดแล้วชกอากาศพอเสร็จก็หันไปตอบเดม่อน เธอรู้สึกกล้ามเนื้อในร่างกายปัจจุบันเหนือกว่าร่างเก่าในโลกก่อนซะอีก


"หากมีอะไรผิดปกติต้องบอกพี่ทันทีรู้มั้ย!" เดม่อนวางมือบนหัวเฮเลนอย่างโล่งใจ เธอพยักหน้ารับคำ


      จากนั้นพวกเขาก็ออกจากพื้นที่ส่วนนี้และตรงไปยังสมาคมนักผจญภัยเพราะที่นั้นไม่ใช่แค่สร้างภารกิจให้นักผจญภัยทั้งหลายออกไปเสาะหา ยังสามารถจ้างให้พนักงานดูแลค้นหาบุคคลที่มีฝีมือด้านก่อสร้างให้กับเขา


       ส่วนเรื่องของสามคนที่ตายไป พวกเขายังไม่รู้ว่าเป็นคนของใครและไม่คิดที่จะสืบหา หากไม่ใช่เรื่องร้ายแรงก็ไม่มีอะไรน่าสนใจและเขายังมั่นใจว่าพวกเบื้องบนยังสืบเรื่องการประมูลไม่พบ ส่วนตัวเฮเลนนั้นเดม่อนก็ไม่แปลกใจที่จะมีคนหลงรัก


"คุณชายรอสักครู่นะคะ ดิฉันกำลังให้คนไปติดต่อช่างฝีมือให้ อีกไม่นานเขาคงจะมาถึง เชิญรอที่ห้องรับรองก่อนค่ะ หากมีอะไรเพิ่มเติมแจ้งคนผู้นี้ได้เลยนะคะ"


        พนักงานดูแลพูดจบ ก็มีพนักงานอีกคนเดินนำกลุ่มเฮเลนไปยังห้องรับรองเพราะสิ่งที่เดม่อนต้องการมันไม่ใช่เล็กๆ ลูกค้าเงินหนาขนาดนี้ สมาคมนักผจญภัยต้องให้การต้อนรับอย่างดีเยี่ยม


         เฮเลนเหมือนจะไม่สนใจสิ่งใด แต่ทว่าสายตาของเธอมองนั้นนี้ไม่หยุดเก็บรายละเอียดข้อมูลอย่างเงียบๆ ต่างจากเรย์ที่แสดงออกชัดเจนวิ่งไปจับนู้นลูบนี่อย่างเปิดเผยราวกับเด็กไปสวนสนุก


          ใช้เวลารอไม่นานก็มีชายชราคนหนึ่งร่างกายกำยำเดินเข้ามา เขาสังเกตนายจ้างของตนก็รู้สึกแปลกใจที่กลุ่มคนตรงนี้เป็นเพียงรุ่นเยาว์เท่านั้น อายุไม่เกิน 20 ปี


 "เชิญนั่ง" เดม่อนเอ่ยปากขึ้น ชายชราจึงนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม


"เจ้าต้องการให้ข้าสร้างอะไร?" ชายชราร่างกำยำเอ่ยถามเข้าประเด็นทันที เขาไม่ใช่คนที่ชอบอะไรอ้อมค้อม เดม่อนไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมเขานำแบบแปลนที่วางไว้ออกมาให้คนตรงหน้าดู


"ผมต้องการแบบนี้ คุณทำได้รึเปล่า?" เดม่อนพูดจบก็รอดูปฎิกริยาชายชรา


"นี่ นี่....ข้าไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน มันดูซับซ้อน แปลกประหลาด" ชายชราร่างกำยำดูเหมือนจะหลงใหลแบบแปลนในมืออย่างมาก เขาพลิกหมุนดูอย่างละเอียด ยิ่งดูก็ยิ่งตกใจความซับซ้อนแบบนี้เขาเพิ่งเคยเห็นครั้งแรกและนี้ต้องใช้พื้นที่ขนาดใหญ่มาก


"คุณทำได้รึเปล่า?" เดม่อนเอ่ยเสียงเย็นเรียกสติของชายชรา


"ข้าทำได้ แต่วัสดุที่ต้องใช้เกรงว่าจะหายากอยู่บ้าง" ชายชราร่างกำยำขมวดคิ้วคิดหนัก แม้แต่ที่สมาพันธ์ก่อสร้างยังหาวัสดุพวกนี้ยาก


"วัสดุส่วนไหนที่หาไม่ได้แค่รายงานมาก็พอ ทางเราจะจัดการให้เองนะคะ คุณแค่ทำหน้าที่นี้ให้ดีก็พอ ฉันหวังว่างานมันจะออกมาดี" เฮเลนยิ้มบางๆ เธอหรี่ตาจ้องมองไปทางชายชราร่างกำยำ 


"ขะ ข้าทราบแล้ว....ข้าจะกลับไปปรึกษากับลูกทีมพรุ่งนี้ถึงจะให้คำตอบได้ จะนัดเจอกันที่ไหน?" ชายชราเอ่ยอย่างเกรงกลัว ถึงหญิงมนุษย์ตรงหน้าจะงดงามแต่ความรู้สึกที่ให้ไม่น่าเข้าใกล้เลยสักนิด


"ป่าทิศตะวันตก" เดม่อนพูดอย่างสบายๆ แต่ชายชราตื่นตกใจอย่างมาก ป่าทิศนั้น ที่ดินส่วนนั้นมันเป็นเขตอันตราย คนพวกนี้บ้าไปแล้วรึไง! หากสัตว์ประหลาดร่างมนุษย์โผล่มาจะทำยังไง


"ไม่ต้องกังวล พวกเรารับประกันความปลอดภัย หากสร้างออกมาได้อย่างน่าพอใจ ผมจะเพิ่มให้อีก 3 เท่า" เดม่อนเอ่ยเสียงเรียบ ชายชราร่างกำยำลังเลชั่วครู่ก่อนที่จะพยักหน้าตกลง


       เมื่อการเจรจาเสร็จสิ้น พวกเขาก็ออกมาจากสมาคมนักผจญภัย เวลาตอนนี้ก็ไม่พอให้ไปที่อื่นแล้ว เฮเลนจึงขอเดม่อนให้พาไปเดินเล่นในตลาดใหญ่ของอาณาจักร


"นี่มันของผม! ผมเห็นก่อนก็ได้ก่อนสิ นายมาทีหลังจะมาแย่งแบบนี้ไม่ได้! สารเลว"


        ขณะที่พวกเฮเลนเดินเล่น ทางข้างหน้าก็มีคนมุงเต็มไปหมดเสียงเอะอะโวยวายตะโกนด่าทอกันลั่น พวกเฮเลนหยุดชะงักแล้วมองหน้ากันไปมา เสียงนี้คุ้นหูอย่างมาก


"เหอะ! ข้าเห็นก่อนเจ้าซะอีก เจ้านั้นแหละที่ใช้ความไร้ยางอายวิ่งตัดหน้ามาซื้อ ของชิ้นนี้ต้องเป็นของข้า!"


        ชายวัยฉกรรจ์มีกลิ่นอายดุร้ายจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างกินเลือดกินเนื้อ ไม่มีใครกล้าเข้ามาขวางเพราะสัญลักษณ์เข็มกลัดระดับ A บนหน้าอก นั้นแสดงให้เห็นว่าเป็นคนของสมาคมนักล่า


"ฮึ่ม! แกน่ะสิไรยางอาย! โครตเหง้าบรรพบุรุษของแกก็ไร้ยางอาย ไร้ยางอายทั้งตระกูล!" ชายหนุ่มกัดฟันด่าทออย่างอดกลั้น แก้มด้านซ้ายบวมเป่งจากที่โดนชายฉกรรจ์ลงมือ ไม่ใช่เขาไม่กล้าโต้ตอบ แต่ถูกสั่งห้ามก่อเรื่อง!


"เหอะ เหอะ หากปล่อยมือก็รอดไปแล้ว แต่ข้าเปลี่ยนใจต่อให้เจ้าทิ้งของนั้นไว้ข้าก็จะทุบตีเจ้า ทำให้แม้แต่ใบหน้าของเจ้าแม่เจ้าก็จำไม่ได้!"


       สิ้นเสียงของชายฉกรรจ์เขาก็ทุบตีชายหนุ่มอย่างทารุณจนชายหนุ่มนั่นลงไปนอนขดตัวกับพื้น ถึงจะโดนกระหน่ำยังไงแต่มือของเขาก็ยังไม่ปล่อยของที่อยู่ในมือ ชายหนุ่มกอดแน่นแม้ตอนนี้จะเริ่มตาพร่าเลือนก็ตาม


หมับ!

ตึง!


        ชายฉกรรจ์ดึงผมชายหนุ่มขึ้นมาเผยใบหน้าที่บวมช้ำอาบเลือดและกำหมัดต่อยลงไปที่ใบหน้านั้นอีกทีอย่างรุนแรง แต่ทว่าก็ถูกหยุดด้วยด้ามดาบของชายหนุ่มอีกคนที่เข้ามาขวาง


"ถอยไป หากไม่อยากมีเรื่องอีกคน" ชายฉกรรจ์จ้องตาเขม็งเหมือนพร้อมจะมีเรื่องตลอดเวลา


         ชายหนุ่มที่ถือดาบไม่พูดมาก เขาใช้ดาบอีกเล่มกระแทกไปที่ท้องของชายฉกรรจ์ จากนั้นก็ใช้ด้ามดาบอีกข้างกระแทกเสยคางคนตรงหน้าอย่างไม่ปราณี หากเขาชักดาบออกจากฝักชายฉกรรจ์คงตายไปนานแล้ว


"เจ้าเป็นใครมายุ่งอะไรด้วย!" ชายฉกรรจ์กัดฟันกรอดๆ ไม่ยอมอย่างแน่นอน เขาเป็นถึงนักล่าระดับ A จะมาแพ้เด็กหนุ่มตรงหน้าได้อย่างไร


"พี่โจชัว" การันเงยใบหน้าที่บวมช้ำขึ้นมามอง โจชัวพ่นลมหายใจมองชายฉกรรจ์ด้วยแววตาน่ากลัว ถึงการันจะชอบก่อเรื่องแต่น้องเขาไม่มีทางแย่งของคนอื่นมาแน่นอน


"ดีดี! มาทั้งพี่ทั้งน้อง ข้าจะสั่งสอนแทนพ่อแม่ของพวกเจ้าเอง"


     ชายฉกรรจ์เลือดขึ้นหน้าเริ่มปลดปล่อยพลังเวทย์ออกมา ฝูงชนต่างถอยห่างขยับขยายไปไกล ถึงในเขตอาณาจักรจะมีกฎห้ามฆ่า แต่ถ้ามีอำนาจมากพอต่อให้ฆ่าก็ไม่มีใครเอาเรื่อง


"ฉันจะสั่งสอนแกให้รู้ว่าแตะต้องคนของฉันจะมีผลอย่างไร!"


      เสียงเยือกเย็นดังขึ้นมาเรียกสายตาของทุกคนให้หันมามอง เธองดงามจนหัวใจพวกเขาสั่นไหว แต่ทว่าใบหน้าและน้ำเสียงของเธอราวกับพวกเขาเผชิญหน้ากับภูเขาน้ำแข็ง


"เธอ หืม..มนุษย์ธรรมดา" ชายฉกรรจ์มองเฮเลนอย่างสังเกตพร้อมเลียริมฝีปากเหมือนอยากลิ้มลองร่างกายของหญิงสาว


"ไม่ทราบคุณหนูท่านนี้ เป็นคนรู้จักกับสองคนนี้ใช่หรือไม่? หากอยากให้ข้าวางมือก็ไม่ยาก..." ชายฉกรรจ์มองร่างกายเฮเลนอย่างจาบจ้วง คำพูดของมันทำเอาฝูงชนด่าทอในใจไม่ขาด


"คิกๆ พี่ชาย หากอยากได้ตัวฉันไม่ยาก เพียงเดินมาอุ้มฉันไปก็พอ" เฮเลนมีแววตาหยาดเยิ้มหัวเราะคิกคักอย่างยั่วยวนมือก็ลูบขนเจ้าหมีขาวที่อยู่ในอ้อมกอด ทุกอย่างที่เป็นเธอในเวลานี้ทำเอาชายฉกรรจ์และฝูงชนโดยรอบหัวใจเต้นกระหน่ำ


        แค่เดินมาอุ้ม คำๆ นี้ ฝูงชนอยากพุ่งตัวมาอุ้มเธอจากไปจริงๆ แต่ไม่มีใครลงมือ ชายฉกรรจ์หอบหายใจอย่างน่ารังเกียจ มันเดินตรงมาทางเฮเลนอย่างมั่นใจในพลังของตน


วืด!

วืด!


        ยิ่งเดินเข้าไปใกล้เท่าไหร่มันก็ยิ่งก้าวอย่างยากลำบากเสมือนแบกหินก้อนใหญ่ไว้บนบ่า ชายฉกรรจ์รู้สึกตัวแล้วว่านี้ต้องเป็นเวทย์บางอย่าง แต่มันก็ถอยกลับไม่ได้เช่นกันเพราะตอนนี้มันรู้สึกเหมือนถูกกดทับโดยภูเขาทั้งลูก!


ตึง

   

         ชายฉกรรจ์คุกเข่าทั้งสองข้างลงไปกับพื้นอย่างแรงมือก็ยันพื้นไว้ เหงื่อไหลท่วมกายเสมือนอาบน้ำ ฝูงชนรอบๆ ต่างอ้าปากค้างตกตะลึงเพราะพวกเขาไม่โดนด้วยตัวเองจึงไม่รู้ว่าชายฉกรรจ์เป็นอะไร จู่ๆ ก็ทำเหมือนหมดแรง แม้แต่หายใจยังยากลำบาก


"ควักลูกตามันออกมา"


         เฮเลนพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา เธอมองชายฉกรรจ์ด้วยแววตาที่ไร้อารมณ์มันดูดำมืดอย่างไร้ก้นบึ้ง พิเนียรับคำสั่งแล้วย่างเท้าเดินไปหาชายฉกรรจ์ เธอมองด้วยแววตาน่ากลัวและที่ชายคนนั้นถูกแรงโน้มถ่วงกดทับก็เพราะโลเวล


          ส่วนเจ้าหมีขาวสร้างบาเรียขึ้นมาครอบพวกเธอกับชายวัยฉกรรจ์ปกปิดสายตาของคนภายนอกอย่างสิ้นเชิง ชายฉกรรจ์สั่นกลัวเคร่งเครียดอย่างแท้จริง มันขยับตัวไม่ได้เลยแรงโน้มถ่วงนี้หนักเกินไปแม้หายใจยังยาก


"แกกล้าใช้สายตาน่ารังเกียจมองนายท่าน!" พิเนียมีน้ำเสียงโกรธเคือง เธอควักลูกตาทั้งสองข้างของชายฉกรรจ์ออกมาอย่างโหดร้ายแล้วทิ้งลงบนพื้นเหยียบจนลูกตาแตกดัง 'โป๊ะ'


"อ๊ากกกกกกกกกกก ลูกตาข้า!" ชายฉกรรจ์นอนขดตัวกับพื้นดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด ความมืดมิดที่ไร้แสงสว่างนี้น่ากลัวเกินไป

 

      จากนั้นพิเนียก็ลงมือทุบตีชายคนนี้อย่างโหดเหี้ยม กระดูกแขนทั้งสองข้างแหลกละเอียดอย่างน่าหวาดกลัว แต่ทว่าไม่มีรอยช้ำให้เห็นภายนอกแม้แต่น้อย


       เฮเลนสั่งให้พิเนียหยุด เธอไม่อยากตัดแขนตัดขามันเพราะยังไงที่นี่ก็เป็นตลาดของอาณาจักร แถมชายผู้นี้ยังเป็นคนของสมาคมนักล่า สั่งสอนแค่นี้คงจะเพียงพอ


"ห้ามก่อเรื่อง ไม่ได้แปลว่าห้ามสู้! หากมันมากเกินไปก็ไม่จำเป็นต้องทน 4 ตระกูลใหญ่ 5 สมาคม 5 จักรพรรดิแล้วอย่างไร ถ้ารังแกกันมากจนเกินไป ก็ลองสู้กันสักตั้ง!" เฮเลนเดินไปพูดกับการันแล้วพยุงเขาให้ลุกขึ้นมา การันสั่นสะท้านทันที เขาไม่คิดว่าเธอจะให้ความสำคัญกับพวกเขาขนาดนี้ การันรู้สึกตื้นตันใจอย่างมากที่เลือกติดตามเธอ


"เธอมันไร้เหตุผล" โจชัวพูดออกมาอย่างยิ้มขำ เขาชอบเธอที่เป็นแบบนี้


"ฉันไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลในการปกป้องคนของตัวเอง" เฮเลนหันไปยิ้มตอบอย่างร่าเริง โจชัวพ่นลมหายใจมองเฮเลนเหมือนมองน้องสาวคนหนึ่ง


       การันใช้จังหวะนี้ร้องโอดโอยอย่างงอแงเกาะแขนเฮเลนอย่างออดอ้อน เรย์กรอกตาวิ่งไปถีบการันออกแล้วเกาะแขนเฮเลนแทน การันเหมือนลืมความเจ็บเขาลุกขึ้นมาจ้องตากับเรย์เขม็ง พวกเขาลืมชายฉกรรจ์ที่สลบจากความเจ็บไปแล้ว


       เฮเลนถามถึงเหตุการณ์นี้ การันนั้นไปเจอดาบโบราณเล่มหนึ่ง เป็นดาบที่ให้ความรู้สึกไม่ธรรมดาจึงซื้อเพื่อนำมาให้โจชัวพี่ชายของตน แต่ทว่ากลับมีชายฉกรรจ์เข้ามาขวางแล้วหาเรื่องเขาจนเป็นอย่างที่เห็น


"ถึงฉันไม่อยากมีเรื่อง มันก็มีคนที่เข้ามาหาเรื่อง" การันพึมพำอย่างจนใจ หน้าตาเขาก็ออกจะหล่อเหลา ทำไมใครมองแล้วคิดว่าจะไปหาเรื่องกัน


       เดม่อนเปิดมิติแล้วพาทุกคนกลับไปยังที่พัก เมื่อจากไปม่านบาเรียก็สลายหายไป ฝูงชนที่รั้งรอดูนั้นก็หนังหัวชาหนึบ สภาพของชายฉกรรจ์นับว่าอเนจอนาจน่าเวทนาไม่น้อย ถึงไม่มีรอยช้ำบนร่างกาย แต่แขนทั้งสองข้างกับแบนราบติดพื้น เนื้อเลือดที่เละบนพื้นหากสังเกตดีๆ มันคือดวงตา!


       ทุกคนกวาดสายตามองก็ไม่เห็นร่างของหญิงสาวกับผู้ติดตาม พวกเขาจึงคิดว่าชายฉกรรจ์ไปมีเรื่องผิดคน บางทีกลุ่มคนพวกนี้อาจจะมีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่ไม่น้อย จึงกล้าลงมือกับคนของสมาคมนักล่าอย่างอุกอาจ


..............................................................................


ไรท์ก็จะมีงานยุ่งๆ หน่อย!


บางทีก็อัพช้าบ้างเร็วบ้าง ว่างๆ หน่อยก็อัพทุกวัน!


รอบนี้มาช้าสักเล็กน้อย //ทำตาปริบๆ


        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 406 ครั้ง

11,329 ความคิดเห็น

  1. #8182 UKna (@UKna) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 08:41
    ยิ่วอ่านยิ่งติด สนุกเวอร์ รอนร้า
    #8182
    0
  2. #8181 Tina-rukdee (@Tina-rukdee) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 00:03
    รอนร้าาา
    #8181
    0
  3. #8180 nanami12222 (@nanami12222) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 23:03
    ไรท์เขียนสนุกเวอร์ ร๊ากกกกกเลย
    #8180
    0
  4. #8178 Kn_nann (@Kn_nann) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 18:02
    ฮือออ ติดตามมาแสนนานและจะติดตามต่อไปปป ชอบมากก ยิ่งอ่านยิ่งมันส์
    #8178
    0
  5. #8175 lbk (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 03:52

    ทำตาปริบๆรอไรท์เช่นกันค่าาา

    #8175
    0
  6. #8174 Angels_55 (@P_A_m_) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 22:43
    ชอบเรื่องนี้มากกกกก!!!รอจร้าาาาาาา~~~
    #8174
    0
  7. #8173 小笨蛋 (@flooknarak) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 21:03
    รอจ้าาาา
    #8173
    0
  8. #8172 _MB_ (@nam1b) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 19:24
    ค้างสุด//รอออออ
    #8172
    0
  9. #8171 22102544 (@22102544) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 18:10
    ค้างงงงมาเร็วนะ รออ่ะๆ รอออ~~~~~~~
    #8171
    0
  10. #8170 Sayree (@dear5) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 11:05
    สุดยอดดดดก
    #8170
    0
  11. #8169 Party19 (@Party19) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 10:40
    รอจร่าาาา
    #8169
    0
  12. #8168 Dar699699 (@Dar699699) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 10:33
    รอๆๆๆๆๆๆๆ~~~~~
    #8168
    0
  13. #8166 Jasmine_Praewa (@Jasmine_Praewa) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 06:13
    พิเนียน่าจะเรียกเฮเลนว่า นายหญิง
    เรียกเดม่อนว่า นายท่าน นะ
    #8166
    0
  14. #8165 Bluewhite2 (@rosepink39) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 04:52
    รอคร้าาาาา
    #8165
    0
  15. #8164 111111aaa (@111111aaa) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 02:02
    รอค่าาา ^^
    #8164
    0
  16. #8162 nattawan_nes (@nattawan_nes) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 01:43
    งืออออ..สู้ๆติดตามความสนุกหลังจากนี้เสมอ
    #8162
    0
  17. #8161 น้อง'นิ่ม. (@0616535278) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 01:11
    เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ😍😍.
    #8161
    0