ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 เม.ย. 62

บทนำ


น้ำตาจากสวรรค์ที่ล่วงลงมาส่งผลให้ชายหนุ่มในชุดสูทต้องยกกระเป๋าเป้เพียงใบเดียวขึ้นบังหัวเพื่อหลบสายฝนที่กระหน่ำ“พยากรณ์อากาศไม่เห็นจะเชื่อได้เลย”บ่นกับตัวเองแต่ถึงอย่างนั้นสองขาก็ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเร่งรีบ ดีแค่ไหนที่เป็นเวลาเลิกงานถ้าเป็นตอนเช้าละซวยแน่ ด้วยความที่ไม่ชอบขับรถไปทำงานจึงได้แต่จอดทิ้งไว้ที่บ้านแล้วเดินมาเอง ก็ที่ทำงานห่างจากบ้านแค่สิบนาทีขืนขี่มามีหวังช้ากว่าเดิมอีก เดินแบบนี้สะดวกกว่าด้วยไม่ต้องคอยขับรถเข้าที่จอดรถแถมยังต้องคอยระวังเวลาที่ต้องถอยออกอีกเกิดไปชนรถคันอื่นเขาจะยิ่งเป็นเรื่องเขายิ่งขับรถเก่งๆอยู่ด้วย สองขายาวยังคงวิ่งไปข้างหน้าอย่างเร่งรีบ แต่วันนี้มันต่างออกไปตากทุกวันเพราะอยู่ๆก็มีเสียงที่ส่งผลทำให้ขาที่กำลังก้าวอยู่นั้นหยุดชะงัก

“เมี๊ยว”เสียงเล็กๆนี่ไม่ได้ก่อให้เกิดความอยากหยุดขาที่กำลังก้าวแต่เป็นเพราะเสียงทุ่มที่ตามมาทีหลังตากหากละ

“มีคนเอามาทิ้งเหรอเราไปอยู่กับฉันไหม”ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนถือร่มอยู่เหนือเจ้าแมวในกล่องเปล่าที่เปะด้านข้างกล่องว่า รับผมไปเลี้ยงด้วยครับ ก่อนที่ชายหนุ่มจะย่อตัวนั่งลงใช้มือใหญ่แสนอบอุ่นนั้นลูบหัวเจ้าแมวน้อยที่ตัวเปียกปอน พอได้สัมผัสกับความอุนของอุณหภูมิผิวมนุษย์เจ้าแมวน้อยก็คลอเคลียหัวไปกับผ่ามือใหญ่แสนอบอุ่นนั้นทันทีทั้งที่ปกติต้องตื่นกลัวเวลาคนแปลกหน้าเข้าใกล้แท้ๆ ทำไมเขาถึงรู้ว่ามันอบอุ่นนะเหรอก็ฝ่ามือที่ว่าเคยสัมผัสบนหัวของเขามาก่อนยังไงละ 


ความอบอุ่นที่ยังคงติดค้างไม่ได้ห่างหายไปไหนทั้งที่ไม่เคยถูกสัมผัสแบบนั้นมานานกว่าสองปีแต่เขาก็ยังจำมันได้ไม่เคยลืม ชายหนุ่มตัดสินใจอุ้มเจ้าแมวขึ้นไม่ได้รับรู้ว่ามีสายตาของใครบางคนกำลังจ้องมองอยู่ สายตาที่เต็มไปด้วยความดีใจที่เขากับมาแล้วแต่แล้วก็แปลเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเมื่อเสียงที่ดังอีกคนดังขึ้นมา

“วินรีบเข้าร้านเร็วเดี๋ยวก็เปียกหมดหรอก”เสียงสดใสดังขึ้นพร้อมกับประตูของร้านๆหนึ่งซึ่งเขาไม่รู้หรอกว่ามันตั้งอยู่ตรงไหนเพราะเขายืนอยู่ระหว่างซอกของทางเดินแคบๆที่ผ่านไปได้แค่คนเดียวระยะห่างไม่ถึงห้าสิบเซ็นด้วยซ้ำ 

ร่มที่ถืออยู่ขยับเล็กน้อยบ่งบอกให้รู้ว่าชายหนุ่มเจ้าของชื่อหันไปตามทางของเสียงใสนั่น ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเสียงสดใสเป็นของใครในเมื่อเขาได้ยินมันมาตลอดตั้งแต่จำความได้ ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดรองลงมาจากแม่เห็นจะมีแค่ผู้หญิงคนเมื่อกี่ที่ส่งเสียงเรียกชายหนุ่มเจ้าของมือแสนอบอุ่น

“ครับ ไปอยู่กับฉันนะ”ชายหนุ่มตอบรับเสียงของหญิงสาวก่อนจะเดินไปหาไม่ได้หันมามองข้างหลังว่ามีใครคนหนึ่งยืนมองตั้งแต่ตอนที่ชายหนุ่มเริ่มนั่งลงไปคุยกับเจ้าแมวน้อย อุ้มเจ้าแมวน้อยขึ้นมาและพามันเดินจากไป เจ้าแมวตัวอ้วนสีดำตาสีฟ้าถูกชายหนุ่มเสียงทุ่มฟังแล้วสบายหูอุ้มจากไปแล้วจะเหลือก็เพียงเขาที่ยังยืนอยู่ที่เดิม กระเป๋าที่ยกขึ้นปังหัวหล่นลงมาข้างตัวตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ร่างกายที่ถูกเม็ดฝนจนเปียกไปทั้งตัวกับร่างกายที่ไม่สามารถขยับไปไหน ได้แต่มองไปยังจุดเดิมเมื่อไม่กี่นาทีก่อนจุดที่มีใครบางคนใต้ร่มสีดำเดินจากไป


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น