ฟันฟิค กันแก้ม 7 ( เอาเถอะ เราคงไปไหนไม่รอดหรอก 555555 –_–)

ตอนที่ 5 : ถูกเพ่งเล็ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 992
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    30 เม.ย. 61

วิชญาณีเล่านิทานมาครึ่งเรื่อง รัดเกล้าก็หลับสนิท พี่เลี้ยงสาวลูบศีรษะทุยเล็กอย่างเอ็นดู เธอปิดหนังสือนิทานและจะวางตรงหัวเตียง แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นกรอบรูปลายการ์ตูนขนาดเล็กตั้งอยู่มุมหนึ่ง

หญิงสาวหยิบมาดูด้วยความสงสัย ในรูปมีเด็กน้อยแสนคุ้นตาคนหนึ่งซึ่งวิชญาณีพอเดาได้ว่าเด็กคนนี้คือรัดเกล้า ส่วนผู้หญิงที่อุ้มรัดเกล้าอยู่คงเป็นแม่.....

"นี่มัน...." วิชญาณีตกใจจนเกือบเผลอทำรูปหลุดมือ แต่นภัทรมารับไว้ทัน

"ยายเกล้าหลับแล้ว เธอก็ไปอาบน้ำนอนซะ" นภัทรสั่ง มือกำกรอบรูปไว้แน่นก่อนวางมันไว้ที่เดิม

"ค่ะ" วิชญาณีรีบโกยอ้าวออกจากห้องของรัดเกล้า ด้วยกลัวนภัทรจะโมโหที่เธอจุ้นจ้านแอบดูรูปภรรยาเก่าของเขา

ก็แหม.... เธอแค่อยากรู้รึเปล่าล่ะ ทั้งคนโน้นคนนี้ต่างก็ทำตัวแปลกไปเมื่อเห็นหน้าเธอทั้งนั้นนี่นา

แต่... ผู้หญิงคนนั้นเหมือนเธอราวกับฝาแฝด ต่างกันก็แค่ทรงผมเท่านั้น หรือว่าเธอจะมีฝาแฝดจริงๆเนี่ย!





นภัทรมองรัดเกล้าอย่างเจ็บปวด ยิ่งโตหน้าตาเด็กน้อยยิ่งเหมือนอดีตคนรักเขา แล้วตอนนี้พี่เลี้ยงคนใหม่ก็ยังหน้าตาเหมือนเธอคนนั้นอีก แบบนี้ราวกับว่าสวรรค์กำลังกลั่นแกล้งให้เขาไม่อาจลืมเลือนเธอคนนั้นไปจากใจ

ชายหนุ่มลูบศีรษะรัดเกล้าก่อนปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มเงียบๆ

แก้ว.......











"วันนี้ฉันจะพายายเกล้าไปซื้อของหลังประชุมเสร็จ" นภัทรบอกวิชญาณีขณะที่เขากำลังจิบกาแฟ แต่สายตาลอบมองหญิงสาวกำลังป้อนข้าวยายตัวเล็ก

"เย้~" เด็กน้อยชูมือขึ้นอย่างดีใจ ที่จะได้ไปเที่ยวกับพ่อ

"แต่เกล้าต้องรอป๊าทำงานให้เสร็จก่อนนะคะ"

"ค่ะ" รัดเกล้ารับคำอย่างว่าง่ายก่อนหันไปทานอาหารเช้าต่อ






หลังทุกคนอิ่มจากมื้อเช้า นภัทรก็ให้คนขับรถพาเขา วิชญาณีและรัดเกล้ามาส่งที่โรงแรมอีกแห่งซึ่งไม่ได้อยู่ในเครือของนภัทร และที่นั่นศุภรุจก็มารออยู่ก่อนแล้ว

"ไงกัน สวัสดีครับคุณแก้ม" ศุภรุจทักทายน้องชาย ก่อนทักทายพี่เลี้ยงของหลานสาวต่อ แต่แกล้งลืมใครบางคน

"ลุงลุดค้า" รัดเกล้าทำตาแป๋วเดินไปเกาะขาออดอ้อนคุณลุงให้หันมาทักทายเธอบ้าง

"เอ้า! ยายเกล้า มากับเขาด้วยเหรอเรา" ศุภรุจอุ้มหลานสาวมาแนบอก

"ฉวัดดีค่า" รัดเกล้ายกมือเล็กป้อมขึ้นไหว้ศุภรุจ

"สวัสดีสิคะ ไหนลองพูดใหม่ดู"

"ฉวัดดี...." เด็กน้อยเอียงคอพูดตาม

"เอาเถอะ" นภัทรคุยกับศุภรุจ "พี่ก็รู้หลานพี่พูดสอเสือไม่ได้"

"เลี้ยงลูกยังไงให้พูดสอเสือไม่ได้"

"เกี่ยวรึไง ส่งยายเกล้าให้แก้มได้แล้ว เดี๋ยวเราก็ประชุมสายพอดี"

"นี่ครับ" ศุภรุจยกรัดเกล้าให้วิชญาณีอุ้มต่อ "อย่าดื้อนะยายเกล้า"

"ค่า"

"ฉันจะทิ้งคนไว้กับเธอคนนึง อยากได้อะไรก็บอกเขานะ แล้วเสร็จประชุมฉันจะรีบกลับมา" นภัทรสั่งวิชญาณีก่อนลูบหัวรัดเกล้าเบาๆอย่างรักใคร่

"กับมาวายๆนะคะ"

"ค่ะ แล้วป๊าจะรีบกลับมา"




นภัทรและศุภรุจเดินขึ้นมาพร้อมเลขาอีกสองคน ขณะทั้งหมดอยู่ในลิฟต์ ศุภรุจก็เปิดฉากคุย

"คนนั้นมาด้วยนะ" ชายหนุ่มบอกน้องชายแล้วมองเชิงน้องชาย

"งั้นเรอะ" นภัทรมองตรงที่ประตูลิฟต์ มือกำแน่นจนสั่นเทิ้มไปหมด

"มึงใจเย็นละกัน ยังไงก็ทำธุรกิจเดียวกัน ต้องเจอกันเป็นเรื่องธรรมดา"

"เข้าใจแล้วน่า แต่ดูทางเราจะมาเหนือกว่านะ" นภัทรมองเอกสารในมือเลขาแล้วใจเย็นลง

เขาและศุภรุจมาเสนอโปรเจ็คต์ที่จะร่วมหุ้นกับทางโรงแรมใหญ่ เพื่อสร้างรีสอร์ทริมทะเล ซึ่งนภัทรค่อนข้างมั่นใจว่าเขาต้องได้ร่วมหุ้นโปรเจ็คต์นี้

ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นผู้บริหาร เลขาของทั้งคู่เดินนำไปก่อน แล้วชายหนุ่มสองคนก็ก้าวออกจากลิฟต์ตามมา

"ไง ไอ้กัน" ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสุดหรูหราสีเทา พร้อมการ์ดขนาบข้างสองคน โบกมือทักทายนภัทร

เขาคือเกรย์ ชาร์ล นักธุรกิจโรงแรมและรีสอร์ท คู่แข่งตัวฉกาจของนภัทร

"นายมาทำไม?" นภัทรถามอย่างหาเรื่อง

"ฉันก็มาเสนอทำโปรเจ็คต์ร่วมกับที่นี่น่ะสิ" อีกฝ่ายตอบอย่างมั่นใจ ก่อนยกยิ้มเย้ยหยันนภัทร

"มั่นใจจริงนะ" นภัทรขบฟันตอบกลับไป

"มั่นใจสิ ก็ฉันเคยแย่งของนายมาได้ครั้งนึงนี่นา"

"มึง!!!!!!" นภัทรฟิวส์ขาดจะเข้าไปทำร้ายอีกฝ่าย แต่การ์ดของทั้งคู่ห้ามไว้

"ไอ้กันใจเย็น! เรามาคุยงานนะมึง" ศุภรุจรีบปรามนภัทร

"ถึงมึงจะได้ มึงก็ได้แค่ตอนแรกเท่านั้นแหละ มึงอย่าลืมว่าสุดท้ายมึงก็ไม่ได้อยู่ดี"

เกรย์ไม่ตอบโต้กลับ เขาเพียงแค่ยิ้มเบาๆให้อีกฝ่าย ขณะที่ศุภรุจรีบลากน้องชายเข้าห้องประชุมไปก่อน


ตึง!!!!

คล้อยหลังนภัทรกับศุภรุจเข้าไป เกรย์ก็ทุบผนังด้วยอารมณ์โทสะ ระหว่างนั้นโทรศัพท์เขาก็ดังขึ้น

"ฮัลโหล" ชายหนุ่มรีบกดรับเมื่อเห็นเป็นสายสำคัญ "เป็นไง?"

'ตอนนี้เด็กมีพี่เลี้ยงใหม่แล้วครับ'

"กูไม่สน! พวกมึงต้องทำทุกทาง เอาเด็กมาให้กูให้ได้!!!"













อ้า...... เรื่องเจ็ดดดดดด

แด่เด็กที่พูด สอ ศอ ษอ ไม่ได้ –_–
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

155 ความคิดเห็น

  1. #91 Ployuriuri (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 11:44
    <p>กลับมาต่อหน่อยดิ อยากรีบๆอ่านให้เสร็จก่อนเปิดเทอมน้า อดทนไม่ไหวเเบ้ว หื้อ~~~~~~ มาต่อให้เสร็จที</p>
    #91
    0
  2. #88 Ployuriuri (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 16:00
    <p>อ่านเเล้สสนุกเเละอินตามเลยอ่ะ #รีบๆกลับมานะอยากอ่านต่อ </p>
    #88
    0
  3. วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 11:41
    <p>เด็กๆๆพี่เลี้ยงเด็กอิอิพูดฉอเฉียไหนม่ค่อยชัด</p>
    #87
    0
  4. วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 06:53
    เลาก็พูดฉอเฉือมั่ยดั้ยเหมือนกันนะ อิอิ //อยากให้มาเม้นก็มาเม้นแล้วนะคร๊อบ -///-
    #86
    0
  5. #85 NUNTHIKARN (@NooNunnanthikarn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 23:09
    รอค่าาาา
    #85
    0
  6. #84 Korkhao GGDT (@KorkhaoFT) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 20:43
    <p>จะว่าไปก็จริงที่ผ่านๆมาตัวไหนเป็น ส ศ ษ เกล้าจะพูดไม่ได้เลย คิดแล้วสงสาร</p><p>รอนะคะ</p>
    #84
    0
  7. #83 Deun-nung (@Deun-nung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 16:46
    รอค่ะไรท์
    #83
    0
  8. #82 จองอึนคนงาม (@328432) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 16:18
    อิเกย์ เฬวจริงๆ แค่เด็กน้อยตัวเล็กยังจะเอาไปได้ ไม่สงสารพ่อเขาบ้างรึไง โหววววว เฬววววววว
    อินจัด555 รอนะไรท์
    #82
    0
  9. #81 Jang_2369 (@0615709123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 16:12
    ค้างงงงง
    #81
    0
  10. #80 Gplit (@Gplit) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 15:57
    โอ้ยยยย รอค่ะ หนูพูดฉอเฉือเป็นนะคะ 5555
    #80
    0
  11. #79 Pyksc_gungam (@friend2548) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 15:55
    รอนะคะ:)
    #79
    0