[Osomatsu-san] เจ้าเด็กมืดมน x เด็กหนุ่มเจ้าเล่ห์

ตอนที่ 1 : into : เด็กคนนี้....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    16 ธ.ค. 60

"เฮ้อ..."
เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของร่างที่ยืนตัวงออยู่หน้าคฤหาสน์ที่ใหญ่โต เกินกว่า
ระยะสายตาจะมองได้ ใจนึกสั่นที่จะได้ย่างก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ที่เก่าแก่ แต่ก็สวยสยดงดงาม 

'จะต้องทำงานที่นี่จริงๆหรอเนี่ย ทั้งที่...ยังเป็นแค่เด็กม.ต้นแท้ๆ'

เด็กชายวัยรุ่นดวงหน้าคมกริบ สายตาตวัดไปมองที่ซอกคฤหาสน์ที่มีต้นไม้บดบัง
แสงเงาจากดวงอาทิตย์เลยทำให้ไร้ซึ่งแสงเงาสะท้อนสาดเข้าถึงได้

มองเห็นเด็กชายตัวเล็กเรือนผมยุ่งเหยิง ดวงตาสีดำขอบตาคลํ้า ตวัดสายตามาทางร่างสูง ทำให้ใบหน้าคมเกิดหยาดเหงื่อใสรินไหลลงแก้มนิ่มและหยดลงไปที่หลายคางอย่างอดไม่ได้

'แอ๊ดด'

แต่ไม่ทันไรประตูสองบานสีนํ้าตาลใหญ่ก็ถูกเปิดขึ้น เผยเห็นสาวใช้
น่าจิ่มลิ้มน่ารัก ทำให้ดวงตาสีแดงเพลิงเบิกกว้างด้วยความปลื้มปริ่มกับภาพคนตรงหน้า
ก่อนจะหลุดจากภวังค์ เมื่อสาวใช้ก้มหัวลงเล็กน้อย และกล่าวประโยคที่ต้องทำให้
เด็กชายร่างสูงทำตัวลุกลี้ลุกลนทันที

"ขอโทษที่ทำให้เห็นภาพลักษณ์ที่แย่ๆอย่างงั้นของนายน้อยนะคะ!!"

"เอ๊ะ??...อ...เอ่ออ คือ..."

'ชิ!'

เสียงสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ของเด็กน้อย ที่กำลังยืนมองพลางวิ่งออกมาทาง
ป่าลึกของคฤหาสน์ใหญ่ ก่อนเสียงเสียดสีของเสื้อผ้ากับกิ่งไม้จะทำให้สองสายตา
หันไปประสานที่ต้นเสียงในทางเดียวกัน ก่อนสาวใช้จะถอนหายใจเฮือกใหญ่ 
และนั่นก็เป็นตัวจุดประกายความคิดที่ดีของเด็กหนุ่มได้เลย

"อ่าา..เด็กคนนั้นคือ...???"

"ออค่ะ! เด็กคนนั้นคือนายน้อยที่คุณต้องดูแลค่ะ ชื่อ มัตสึโนะ อิจิมัตสึ ค่ะ ^^"

สาวใช้พูดพลางส่งยิ้มหวานๆไปให้ชายร่างสูง ทำให้ใบหน้าที่เคยนิ่งๆและเต็มไป
ด้วยหยดเหงื่อ ต้องแดงกํ่าและยิ้มระรื่น ราวกับพบแสงสว่างส่องนำทาง

ก่อนสาวใช้เดินหลีกทางเข้าไปชิดซ้ายทางฝั่งประตูสีนํ้าตาลบานใหญ่
เสมือนเชื้อเชิญให้เข้าไป และความตื่นเต้นก็โหมกระหนํ่าเหมือนพายุอีกครั้ง
เมื่อเห็นนายจ้างของตน หรือก็คือคุณชายที่มีฐานะใหญ่ที่สุดในคฤหาสน์มัตสึโนะนี้

"อ..เอ่อคือ...."

เป็นอีกครั้งที่เด็กหนุ่มทำตัวไม่ถูก เหมือนแกะตัวน้อยที่กำลังย่างกายเข้าฝูงหมาป่า
ไม่มีผิดเพี้ยน แต่ก็ไม่ทันทีชายหนุ่มจะเอ่ยประโยคต่อ เสียงก็ชายตรงหน้าก็เริ่มขัดขึ้น

"เลิกแนะนำเป็นพิธีดีกว่า นายคือคนที่จะมาดูแลอิจิมัตสึ 'โอโซมัตสึ' ใช่มั้ย??"

"ใช่ครับ"

เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่า 'โอโซมัตสึ' พยักหน้าหงึกๆพลางขานรับตอบ
เสียงดังฟังชัด ทำให้คนเป็นนายพยักหน้าพลางยิ้มมุมปากเป็นเล่ห์นัย ก่อนจะหันไปทาง
ประตูอีกบานที่เชื่อมห้องอีกฝั่งไว้ โดยมีเสียงเอะอะโวยวายที่ดูน่าจะเป็นของเด็ก
ดังออกมาเป็นระยะๆ

"ปล่อยเว้ย!! ไอเจ้างั่ง ฉันบอกให้ปล่อย!!!"

"หยุดงี่เง่าได้แล้ว อิจิมัตสึ! และนี่คนที่จะมาดูแกตอนที่ฉันจะออกไปอยู่ต่างประเทศ!!"

"เฮ้อ..ขอโทษแทนลูกชายฉันด้วยนะ"

ชายตรงหน้าขอโทษยกใหญ่กับสภาพที่รับไม่ได้ของคนในครอบครัว
และดูเหมือนจะเอือมระอากับสิ่งที่เป็นอยู่มาก โอโซมัตสึสะบัดหน้าไปมา
ก่อนจะฉีกยิ้มให้อีกฝ่าย 

"สบายๆครับ ผมมีน้องแฝดอีกเยอะ และแสบกว่านี้อีก ถือว่าจิ้บๆมากครับ"

รอยยิ้มที่กว้างเหมือนท้องฟ้าสว่างสดใสที่สุดลูกหูลูกตา ก็ทำให้ชายผู้เป็นนาย
ยิ้มกลับด้วยความพอใจและหมดความกังวล 

"จะหน้าไหน--------"

เสียงพูดของอิจิมัตสึดังแผ่วลงจนไม่ได้ยิน เลยทำให้ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบงัน

"จะหน้าไหนๆ!! มันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ!!!!"

อิจิมัตสึพูดก่อนจะสะบัดร่างของตนเองวิ่งขึ้นไปชั้น 2 และหายลับไปกับทางแยกไปตาม
ทาง

"ยังไงซะ ก็ฝากอิจิมัตสึจนกว่าฉันจะกลับมาแล้วกันนะ"

ชายเป็นนายเลิกคิ้วพลางก้าวไปตบบ่าเล็กๆของโอโซมัตสึ ก่อนจะเดินพ้นออกจากประตู
บานใหญ่ที่โอโซพึ่งก้าวผ่านมาไม่กี่นาทีที่แล้ว ก่อนที่ซักพักเสียงรถคันหรูก็ถูกขับ
ออกจากคฤหาสน์

"นี่คือแผนที่ในตัวคฤหาสน์นะคะ งั้นดิฉันขอไปทำงานต่อนะคะ"

สาวใช้พูดพลางยื่นกระดาษแผนใหญ่ก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อย
ก่อนจะหันกลับไปยังห้องๆหนึ่งของตัวคฤหาสน์เพื่อไปปฎิบัติงานของตนต่อ

โอโซมัตสึคลี่กระดาษแผ่นใหญ่ก่อนจะคาดคะเนนิสัยของเจ้าตัวแสบ
ว่าจะต้องไปไหน 

'น่าจะห้องของตัวเองล่ะมั้ง'

คิดได้เช่นนั้นโอโซมัตสึก็พับกระดาษใส่กระเป๋ากางเกงยีนสีดำสนิท
ก่อนจะสาวเท้าไปยังห้องนอนของเจ้าตัวแสบของคฤหาสน์ที่เขาต้องดูแล

'แอ๊ดด'

อีกครั้งหนึ่งที่เสียงของบานประตูสีนํ้าตาลเข้มดังเป็นสัญญาณของผู้มาเยือน
ก็พบกับเด็กชายตัวน้อยกำลังนั่งสะอึกสะอื้นอยู่ที่หัวเตียงขนาดคิงไซส์อยู่

ภาพตรงหน้าราวกับดึงดูดชายหนุ่มร่างสูงให้เข้าไปใกล้ และกว่าจะรู้ตัว
ก็ยืนอยู่ข้างๆเจ้าเด็กตัวน้อยที่นั่งฟุบหน้าไปกับขาตัวเอง แต่ก็ยังคงปิดเสียงสะอื้น
ที่มีมาตามจังหวะความเงียบของบรรยากาศห้อง

"เป็นอะไรหรอ?"

โอโซมัตสึนั่งลงที่ขอบเตียงข้างๆเด็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือข้างหนึ่งออกไป
ช้าๆ พลางอยากจะเอื้อมไปลูบหัว แต่ไม่ทันไร มือของเขาก็ถูกมือเล็กปัดออก
ก่อนเจ้าของมือจะเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย พลางส่งสายตาอาฆาตปางจะฆ่า
คนตรงหน้าให้ตาย

"นายก็เข้ามาเพราะแค่หวังสิ่งนั้นใช่มั้ย!?"

"แล้วสิ่งนั้นที่นายว่ามันคืออะไรล่ะ???"

โอโซมัตสึเอียงคอเล็กน้อย และขมวดคิ้วกันเป็นปมเชิงสงสัย
กับคำถามของคนตัวน้อยข้างหน้า คนตัวน้อยกัดฟังกรอด ก่อนจะพุ่งเข้าไปกระชาก
คอเสื้อเชิ้ตสีขาวของอีกฝ่ายให้หน้าทั้งสองเข้าใกล้ ทำให้เผยให้เห็นใบหน้าของ
อีกฝ่ายอย่างเด่นชัด

"ก็ความรวยยังไงล่ะ!!! นายตั้งใจจะมาแย่งความเชื่อใจของพ่อไปจากฉันและยึด
อำนาจใช่มั้ย!!!"

มือน้อยทั้งสองที่กำคอเสื้อเริ่มแน่นขึ้น และคลายออก ก่อนร่างเล็กจะใช้มือ
และแรงทั้งสองยันตัวเองไว้ ไม่ให้ทรุดลงไปนอนกับผ้าปูที่นอนสีขาว
สะอาดที่ตอนนี้พรมไปด้วยนํ้าสีใส ก่อนตาสีม่วงทั้งสองจะเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึง
แรงและความอบอุ่นที่กระจายไปทั่วแผ่นหลังราวกับกำลังตกอยู่ในความฝัน

มือหนาเรียวของคนร่างสูงกำลังโอบกอดคนตัวเล็กเพลาๆ พลางใช้มือทั้งสองออกแรง
ให้ความอบอุ่นแด่ไรผมสี่ยุ่งเหยิงแต่กลับนุ่ทสะอาดเหมือนขนแมว และแผ่นหลัง
ที่มีเสื้อเชิ้ตสีม่วงอ่อนคอยสวมทับร่างกายที่อยู่ข้างใต้นั่น

"ฉัน..ไม่สิ นี่ซังน่ะไม่เคยคิดเรื่องแบบนั้นมาก่อนเลยน้าาา"

เสียงทุ้มลากเสียงพยางค์สุดท้ายให้ฟังดูยืดยาวและแสลงหู ชวนให้คนตัวเล็ก
แอบหลุดยิ้มน้อยๆให้กับการกระทำของอีกฝ่ายอย่างไม่ตั้งใจ แต่นํ้าตาคลอสีใส
ก็ยังไม่หยุดร่วงโรยลงมา แต่เสียงสะอื้นค่อยๆแผ่วเบาเป็นเชิง
ร่างเล็กเริ่มหยุดร้องไห้แล้ว คนร่างสูงเลยขยับมือไปจับสองแก้มนิ่มของ
อิจิมัตสึ พลางบีบไปมาและส่งยิ้มสดใส 

ทำให้อิจิมัตสึอบอุ่นลึกๆในก้อนเนื้อทางอกด้านซ้ายอย่างบอกไม่ถูก
จังหวะเริ่มเต้นระรัว อบอุ่นภายในหัวใจ หน้าสีแดงระเรื่อเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆจน
สามารถเห็นได้ชัดเจน แต่ไม่ทันทีชายร่างสูงจะเอ่ยอะไรต่อ

ตาสีม่วงเข้มก็ได้หรี่ลงเรื่อยๆจนจมสู่ห้วงนิทรา....
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เช้าวันถัดไป 

หลังจากตื่นขึ้นมาได้ซักพัก โอโซมัตสึก็เริ่มคิดอะไรเรื่อยเปื่อยบน
โต๊ะสีนํ้าตาลอ่อน ในห้องนอนขนาดใหญ่ที่ถูกเตรียมให้อย่างดีและหรูหรา
เยี่ยงห้องนอนในพระราชวังของพระราชาผู้ยิ่งใหญ่ แต่นั่นก็ไม่สำคัญ

'สลบไปเพราะขาดสารอาหาร และนอนไม่พองั้นหรอ.....'

ชายหนุ่มคิดไปมาก็ยกเท้าทั้งสองข้างขึ้นมาพาดไว้บนโต๊ะ
และเอามือทั้งสองสอดเข้าไปในกางเกงยีนสีนํ้าเงินเข้ม ก่อนจะโยกเยก
เก้าอี้ไปมาพลางคิดอะไรเรื่อยเปื่อยตามแบบฉบับของตน

'ก๊อก ก๊อก ก๊อก'

เสียงเคาะประตูพลางอนุญาตคนที่อยู่ในห้อง ก่อนเสียงทุ้มของคนภายใน
จะตะโกนขานรับเปรียบเสมือนการอนุญาต ก่อนจะเอาเท้าของตนเองลงจากโต๊ะ
เพราะถ้าใครไปเห็นเขาทำกริยาแบบนั้น มีหวังโดนไล่ออกแน่ๆ

'แอ๊ดดด'

"เอ่อ...มีโทรศัพท์มาหาคุณโอโซมัตสึค่ะ"

เสียงใสน่ารักของคนใช้ผู้หญิงอีกคนที่ไม่ใช่คนเดียวกับเมื่อวาน
ที่มาต้อนรับเขา พูดด้วยท่าทีเขิลอาย ก่อนจะโค้งนิดๆ เป็นพลางขอตัว
ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากหน้าประตูบานใหญ่

"เห็นฉันเป็นตัวประหลาดรึไง??"

โอโซมัตสึบ่นพึมพำพลางเดินไปที่โทรศัพท์ที่ตรงห้องโถงใหญ่
ของคฤหาสน์ ก่อนจะถึงจุดหมาย และใช้มือขึ้นมาหยิบโทรศัพท์แนบหู
พลางจงใจเงียบให้ปลายสายที่รู้ๆอยู่ว่าใคร โวยออกมาอย่างนึกสนุก

"เป็นใบ้รึไงไอพี่ใหญ่"

เสียงทุ้มชวนหงุดหงิดของปลายสายดังแล่นผ่านเข้ามาในโสตประสาท
ของชายหนุ่มที่ยิ้มอย่างนึกขำคนปลายสายที่ดูหงุดหงิด

"ก็มันดูน่าสนุกออกนี่นา ฮิๆ"

โอโซมัตสึตอบปลายสายอย่างสดชื่น และมีความสุข
เมื่อได้ยินเสียงอีกฝั่งหายใจฟืดฟาดเหมือนระเบิดที่เตรียมจุดได้ทุกเมื่อ

"แล้วมีอะไรหรอแฟ๊บปี้มัตสึ คิดถึงนี่ซังรึไงงงง"

ท้ายประโยคลากเสียงยาวชวนแสลงหูให้กับปลายสายที่ในมือนั้นกำลัง
กำโทรศัพท์แน่น ราวกับจะกำจนให้มันแตกร้าวให้พังไปเลย...

"ขอโทษนะครับ...ผมน่าจะโทรผิด เพราะงั้นขอวางสายก่อนนะครับ"

"เดี๋ยวๆๆ นี่ซังขอโทษ อย่าตัดสายเลยนะโจโระจัง ;;-;;"

โอโซมัตสึเร่งพูดประโยคทำให้ลิ้นพันกันไปมา อย่างลนลาน
แต่ในระหว่างที่เจ้าของตาสีแดงเพลิงจะยิ้มกว้าง ราวกับพบแสงสว่าง
ก็ไม่ได้สังเกตุเห็นประตูบานหนึ่งที่เปิดแง้มไว้เสี้ยวหนึ่ง จะมีตาสีม่วงที่หรี่ลง
เล็กน้อย คิ้วสีดำคู่ขมวดลง ทำให้ดวงหน้านั้นจะฆ่าคนได้

กำลังจับจ้องคนที่กำลังยืนม้วนสายโทรศัพท์ไปพลางยิ้มกว้างอยู่

'ผมจะไม่ยอมเสียเขาไปเด็ดขาด....'
.
..
...
....
.....
......
.......
........
.........
..........

"จ้าาา อย่าคิดถึงนี่ซังจนนอนไม่หลับน้าาา---"

ติ้ด

ร่างสูงพูดพลางวางสายทิ้ง โดยไม่รีรอให้อีกฝั่งโต้กลับมา
ก่อนตาสีแดงทั้งสองจะหรี่และยิ้มด้วยความอบอุ่นลึกๆในหัวใจ

...ขอฉันรักนายนี่นา...

.....โจโรมัตสึ.....

เด็กน้อยที่หลบซ่อนกัดฟันกรอด เสมือนอ่านความคิดอีกฝ่ายได้ ก่อนจะ
ผลักประตูบานใหญ่สีนํ้าตาเข้ม ที่เป็นจุดที่ตนแอบมองอยู่ห่างๆออก
ก่อนจะย่างกรายตนเข้าไปหาด้วยสีหน้าที่อารมณ์เสียแบบสุดๆ

"ห..หือมีอะไร นี่ซังกำลังจะไปหาพอดีเล----อื้อ!"

ไม่ทันที่ประโยคจะสิ้นสุด มือเล็กก็กระชากคอเสื้อคอเชิ้ตสีขาวลงมา
ก่อนจะประกบริมฝีเข้าหาอีกฝ่าย ทำให้ร่างสูงตกใจตาทั้งสองเบิกกว้าง
ทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะถูกผละริมฝีปากออก 

เด็กน้อยมองหน้าโอโซมัตสึพลางยิ้มเยาะเยี่ยงปีศาจ
เผยเห็นฟันสีขาว ก่อนจะพ่นประโยคออกจากปากเล็กให้โอโซมัตสึ
ตกใจอีกครั้ง

"ผมจะแย่งคุณมาจากทุกคนที่ขวางหน้า จะทำให้คุณตกหลุมรักผมอย่างหัวปักหัวปำให้ได้ เตรียมตัวไว้เถอะ เพราะว่าคุณน่ะไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว..."
.
.
.
.
.
.
.
.
.
________________________________________________________________
จบแบบเมาๆค่ะ ดองไว้นานแสนจะนาน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

39 ความคิดเห็น

  1. #16 meenakaewaline (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 04:13
    อ๊ายยยยยตกลงใครรุกกันแน่เนี้ย////////เขิน@//#^/@/@9%@84£#£$!££$@(มันบ้าไปแล้ว//โดดลากไปเก็บ
    #16
    0
  2. #3 MoMaykk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 17:26
    งุ้ยยยย ชอบบบบบ ติดตามค่าาาา
    #3
    0
  3. #2 Star-Twin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 06:44
    กริ๊ดดดดด อิจิโอโซ ขอบคุณไรท์มากค่ะ ขอบคุณอย่างสูงเลยทีเดียวค่ะ ติดตามคู่นี้มานานไม่ค่อยมีคนแต่ง ไรท์แต่งต่อไป สู้ๆนะคะ
    #2
    0
  4. #1 OnoirOso (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 21:21
    อิจิกับโอโซ เย้ๆ
    #1
    0