วิวาห์โค้งสุดท้าย ลิขสิทธิ์ สนพ.พิมพ์คำ

ตอนที่ 4 : บทที่ 1 ของขวัญวันเกิด (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,060
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    29 ม.ค. 60

มาดูกันนะคะว่าหมอเข้มของเราจะอยากได้อะไรจากสาวสายเปย์อย่างเดหลี

           ชายหนุ่มทวนคำด้วยความแปลกใจ ทำให้เดหลีถึงกับหันไปสบตาวนิษาเหมือนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ก่อนเอ่ยออกมาในที่สุด

“นี่...คุณอย่าบอกนะว่าคุณจำวันเกิดตัวเองไม่ได้”

“ก็จำไม่ได้น่ะสิ” เขาตอบอุบอิบ

“พ่อก็เป็นแบบนี้ทั้งปีละค่ะพี่เดย์”

บุตรสาวเอ่ยพร้อมย่นจมูกใส่อย่างอิดหนาระอาใจ คล้ายเป็นแม่แก่ ส่วนตัวเขาเป็นเด็กเล็กๆ เขมวันต์จึงตอบหน้าตายว่า

“หน่วยความจำในหัวพ่อมีพื้นที่จำกัด แค่ต้องจำอาการคนไข้กับนัดทำคลอด เมโมรีก็เต็มแล้ว” 

“งั้นเรามาช่วยกันเพิ่มพื้นที่เมโมรีให้คุณสักกิ๊กสองกิ๊กด้วยอาหารค่ำทำจากปลาทะเลอร่อยๆ ดีไหมคะ ฉันเป็นเจ้ามือเอง”

“ไปเถอะนะคะพ่อ เผื่อว่าโอเมกาทรีจะช่วยพ่อได้ไง”

บุตรสาวรบเร้าพร้อมเขย่าแขนเหมือนเป็นเด็กเล็กๆ ทำให้ชายหนุ่มถึงกับสั่นศีรษะเบาๆ ด้วยความขบขันระคนอ่อนใจ

เขาไม่ชอบออกไปกินอาหารนอกบ้านสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะช่วงเย็นย่ำอย่างวันนี้ที่เหนื่อยจากการทำคลอดคนไข้มาถึงหกราย เขมวันต์อยากกินอะไรง่ายๆ แล้วนั่งจิบเบียร์เย็นๆ สักแก้วเพื่อผ่อนคลายประสาทและกล้ามเนื้อที่เขม็งเกร็งมาทั้งวันมากกว่า แต่เมื่อเห็นดวงตาที่มองมาอย่างคาดหวังของทั้งสอง ทั้งยังฉุกคิดได้ว่าวันนี้เป็นวันกลางสัปดาห์ที่พรุ่งนี้ไม่ใช่วันหยุด ทว่าเดหลียังอุตส่าห์ขับรถมาเป็นร้อยกว่ากิโลเพื่อฉลองวันเกิดด้วย เขาเลยไม่อาจกล่าวคำปฏิเสธออกไปได้

“ก็ได้ แต่คุณกับหนูนิดรอผมเดี๋ยว ขอไปล้างมือ ดื่มน้ำสักแก้วก่อน วันนี้ทำไมคอแห้งนักก็ไม่รู้”

เขาบอกพร้อมก้าวยาวๆ เข้าไปในครัว แต่มือยังไม่ทันได้คว้าประตูตู้เย็น บุตรสาวก็วิ่งพรวดเข้ามาแทรกหน้าตาตื่น

“อะไรกันฮึหนูนิด” เขมวันต์หรี่ตานิดๆ อย่างแปลกใจระคนไม่ไว้ใจ

ท่าทางของบุตรสาวบ่งบอกถึงพิรุธชัดเจน

“ไม่มีอะไรค่ะ แต่เอ่อ...” แล้วคนที่เคยช่างพูดเจื้อยแจ้วก็กลับตะกุกตะกักขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“แต่อะไร”

เขมวันต์เอ่ยเสียงนุ่มแต่แฝงกังวานกดดันเต็มที่ เด็กหญิงเลยมีสีหน้าเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ซ้ำยังสบตากับเดหลีที่ก้าวตามมาคล้ายบอกใบ้อะไรบางอย่าง หญิงสาวเลยกล่าวแก้แทนอย่างว่องไว

“หนูนิดคงอยากหาน้ำให้คุณดื่มมังคะ คือวันนี้เป็นวันเกิดคุณ แกคงอยากปรนนิบัติคุณน่ะค่ะ ใช่ไหมหนูนิด”

“ค่ะ ตามนั้นเลยค่ะพ่อ” ลูกสาวเขาเอ่ยรับแข็งขัน

ยิ่งเห็นทั้งคู่รับ-ส่งกันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ยแบบนี้ เขมวันต์เลยยิ่งมั่นใจว่าสองสาวจะต้องร่วมมือกันทำอะไรที่ไม่อยากให้เขารู้แน่ ชายหนุ่มเลยตอบเรียบๆ ไปว่า

“ไม่เป็นไร แค่รินน้ำ พ่อทำเองได้”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูนิดอยากทำ” เด็กหญิงรีบตอบ

“พ่อบอกพ่อทำเองไง”

“หนูนิดทำให้”

“ไม่ต้อง”

“แต่...อุ๊ย!

แล้วในที่สุดชายหนุ่มก็เป็นฝ่ายชนะ หลังจากยื้อยุดกันอยู่หน้าประตูตู้เย็นได้พักหนึ่ง แล้วตัดสินใจชกใต้เข็มขัดด้วยการเอื้อมมือไปจั๊กจี้สีข้างเด็กหญิงเอาดื้อๆ

วนิษาไม่ใช่คนบ้าจี้ แต่พอโดนเขมวันต์เล่นงานทีเผลอเลยสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจและเผลองอตัวลง ชายหนุ่มจึงรีบดึงประตูตู้เย็นออกด้วยความว่องไว พร้อมนึกสงสัยว่าทั้งคู่คงซ่อนเค้กก้อนใหญ่เอาไว้

แต่กลายเป็นว่าเขาคิดผิด

เพราะยังไม่ทันได้กวาดตามองก็พบว่ามีกล่องของขวัญและซองกระดาษขนาดย่อมร่วงหล่นลงมาแทน

เขมวันต์กะพริบตาถี่ๆ ด้วยความแปลกใจ ก่อนหันไปมองบุตรสาวที่ตอนนี้เผ่นพรวดไปอยู่ด้านหลังเดหลีที่ยืนนิ่งขึง มองมาคล้ายไม่เชื่อสายตาตนเองเช่นกัน

“นี่มันอะไรฮึ หนูนิด”

คำถามนั้นทำให้เด็กหญิงยิ้มแหยอยู่อึดใจหนึ่ง

“เอ่อ...หนูนิดว่าพ่อถามพี่เดย์เองดีกว่า”

ลูกสาวของเขาทำท่าจะทิ้งคู่หูในตอนนั้นเอง ทำให้เดหลีผวาไปฉุดมือไว้ทันที

“เดี๋ยวสิหนูนิด”

“พี่เดย์ตอบคำถามพ่อไปเถอะค่ะ ถ้ายังไงเจอกันพรุ่งนี้นะคะ หนูนิดขอไปนอนเล่นรอที่บ้านตาผู้ใหญ่ก่อน”

พอเด็กหญิงบิดมือออกจากการเกาะกุมได้ ก็วิ่งเกือบเป็นกระโจนออกไปจากห้องนั้น ไม่นานก็ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูบ้านดังมาจากทางห้องรับแขก

ลูกสาวของเขาคงหนีไปตั้งหลักที่บ้านผู้ใหญ่ลีที่นับถือเหมือนเป็นญาติสนิทอย่างที่ประกาศไว้

เขมวันต์หยิบกล่องกระดาษสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกว้างเท่าฝ่ามือที่ห่อกระดาษของขวัญและผูกโบสวยงามขึ้นมา พร้อมกับมองคนตรงหน้าไปด้วย

“ว่ายังไงครับคุณเดย์”

“ก็...ไม่มีอะไรนี่คะ แค่หนูนิดเอาของที่ฉันให้เก็บ มาเก็บไว้ผิดที่”

เธอตอบเรียบๆ แต่ดวงตาทอประกายบางอย่าง อาจเป็นประหม่าหรือสับสน ชายหนุ่มก็ไม่แน่ใจนัก รู้แต่ฝ่ายนั้นทำท่าเหมือนจะมาคว้ากล่องของขวัญไปจากมือเขาให้ได้เร็วที่สุด หากเขมวันต์กลับเบี่ยงตัวหลบเสีย ร่างระหงของเดหลีเลยถูกกักไว้ระหว่างวงแขนล่ำสันกับบานประตูตู้เย็นในที่สุด

หญิงสาวทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะกัดริมฝีปากล่างแล้วยืนเงียบแทน เขมวันต์จึงเป็นฝ่ายกล่าวออกมาเองว่า

“ผมนึกว่าเป็นของขวัญของผมที่คุณตั้งใจให้หนูนิดเอามาเซอร์ไพรส์ผมเสียอีก”

เธอเลยช้อนตาขึ้นมองสบตาแล้วถามว่า

“แล้ว...ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ คุณจะดีใจไหมคะ”

“ก็คงดีใจและแปลกใจไปพร้อมๆ กัน”

“ทำไมล่ะคะ”

“ก็...ของขวัญวันเกิดผมทำไมมันมีหลายกล่อง หลายซองนัก” ชายหนุ่มบอกพร้อมกับพยักพเยิดไปด้านล่าง บนพื้นห้องมีกล่องของขวัญหลายกล่องตกอยู่ และคิดว่ายังมีอีกหลายกล่องอยู่ในตู้เย็น

“ไม่ดีหรือคะ”

“ไม่ละ”

เขมวันต์ตอบตรงๆ เลยเห็นคนตรงหน้ามีสีหน้าเจื่อนไปอย่างเห็นได้ชัด

“ทำไมคะ”

“ผมไม่อยากให้คุณต้องยุ่งยาก อีกอย่างผมก็ไม่เคยจัดฉลองวันเกิดอะไรด้วย มันไม่จำเป็น”

“แต่นี่เป็นวันพิเศษของคุณนะคะ” เธอแย้งอย่างไม่เห็นด้วย “ถ้าไม่มีวันนี้ก็จะไม่มีคุณบนโลกใบนี้ แล้วเราก็จะไม่ได้เจอกัน”

คำตอบของเธอทำให้เขายอมจำนนและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ ออกมา พร้อมกับมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างที่ไม่ค่อยใช้มองใครบ่อยนัก ทำให้คนถูกมองแก้มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อขึ้นต่อหน้าต่อตา เดหลีเองก็คงจะรู้ตัวเหมือนกัน เพราะหญิงสาวรีบกระแอมออกมา แล้วบอกเขาเสียงรัวเหมือนคนตื่นเต้นและพยายามเปลี่ยนเรื่องคุยว่า

“แล้วคุณจะไม่แกะดูสักหน่อยหรือคะว่าถูกใจของที่ฉันให้ไหม”

“คุณอยากให้ผมแกะกล่องไหนล่ะ” คำถามนี้ทำให้เธอเงียบกริบ เขาเลยเอ่ยต่อ “กล่องที่คุณซ่อนไว้ในห้องน้ำดีไหม”

เดหลีเบิกตากว้าง มองเขาคล้ายไม่เชื่อหูตัวเอง

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันซ่อนของขวัญไว้ในห้องน้ำ”

“ตกลงคุณซ่อนไว้หรือ”

เขมวันต์ยิ้มบางๆ เพราะแค่โยนหินถามทางเท่านั้น หากเธอกลับยอมรับออกมาทันที ใบหน้าของหญิงสาวจึงกลายเป็นสีเข้มกว่าเก่าดูละม้ายสาวน้อยขี้อาย หากมาดนางสิงห์ยังคงไม่หายไปไหน เพราะในที่สุดปลายคางมนก็เชิดขึ้น แล้วจ้องกลับอย่างท้าทาย

“อย่าว่าฉันเอาไปซ่อนเลย บอกว่าฉันเอาไปเก็บดีกว่า”

“ในเมื่อคุณตั้งใจเอามาให้ผม แล้วทำไมถึงเอาไปเก็บเสียล่ะ”

สีกุหลาบแก่บนโหนกแก้มหญิงสาวที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติทำให้เขาอดใจไว้ไม่ไหว ที่จะใช้ปลายนิ้วลูบไล้ลงไปอย่างแผ่วเบา ดวงตาเรียวรีที่มีขนตาประดับเป็นแผงจึงหลุบลงต่ำ แล้วตอบออกมาว่า

“ก็...หนูนิดบอกว่ามันอาจจะเยอะเกินไป แล้ว...คุณอาจจะไม่ชอบ...หรือไม่ได้ใช้”

คำตอบของเธอเป็นสิ่งที่เขาพอจะเดาได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดสงสัยไม่ได้

“คุณให้อะไรผมหรือ หนูนิดถึงได้บอกแบบนั้น”

เขาถามด้วยความอยากรู้มากกว่าอยากได้ ตอนจูงมืออีกฝ่ายให้เดินไปที่ห้องน้ำด้วยกันรู้สึกเหมือนเดหลีจะตัวเกร็งหน่อยๆ และทำท่าจะไม่ยอมก้าวเดินไปด้วย หากเขมวันต์ไม่ยอมแพ้ ชายหนุ่มออกแรงกึ่งลากกึ่งจูงหญิงสาวให้ไปด้วยกันจนสำเร็จ

ที่หลังผ้าม่านพลาสติกสีขาวทึบตรงบริเวณที่กั้นไว้สำหรับอาบน้ำ มีกล่องของขวัญขนาดใหญ่ราวสิบกว่ากล่องวางไว้บนพื้นกระเบื้อง และมีจักรยานพับได้คันหนึ่งอยู่ที่นั่นด้วย เขมวันต์เลยหันขวับไปหาอีกฝ่ายเป็นเชิงถาม

“ก็ของขวัญวันเกิดของคุณไงคะ” เดหลีตอบเสียงอุบอิบในลำคอ และพยักพเยิดไปยังทิศที่รถของเธอจอดอยู่อย่างรวดเร็ว “หรือถ้าคุณไม่ชอบของพวกนี้ ยังมีกล่องของขวัญอีกสองสามกล่องที่ฉันยังไม่ได้ยกลงมา แล้วก็เรือยางแบบทันสมัยสุดๆ ที่ยังไม่ได้เป่าลมอีกลำนึง อยู่ที่ท้ายรถของฉัน”

จักรยาน...เรือยาง...เสื้อผ้า...และยังของอื่นๆ ที่เขาเห็นกองอยู่บนพื้นห้องน้ำกับที่ซุกไว้ในตู้เย็นทำให้เขมวันต์ไม่รู้ว่าระหว่างยกมือขึ้นกุมขมับกับบีบคอคนตรงหน้า เขาอยากทำอะไรมากกว่ากัน

“ผมรู้แล้วว่าของพวกนี้เป็นของขวัญวันเกิดของผมจากคุณ แต่คำถามคือ ทำไมถึงได้มากมายอย่างนี้”

“ไม่มากหรอกค่ะ”

“กี่ชิ้น”

“คะ?

“คุณให้ของขวัญผมกี่ชิ้น”

“สักยี่สิบ...เอ่อ ไม่สิ ยี่สิบสี่ หรืออาจจะเป็นยี่สิบแปด แต่ไม่ถึงสามสิบหรอกค่ะ”

คำตอบของเธอทำให้ใบหน้าเขาคล้ายโดนน้ำแข็งผนึกเอาไว้ให้คงที่อยู่อย่างนั้นนานหลายนาที

ของขวัญยี่สิบกว่ากล่อง!

ให้คนคนเดียว จากคนคนเดียว!

เป็นสิ่งที่เขมวันต์ไม่เคยนึกฝันมาก่อน แม้แต่ตอนที่ไปเล่นดนตรีคลายเครียดสมัยเรียนหมอเมื่อสิบกว่าปีก่อน เขาก็ไม่เคยได้ของขวัญมากเท่านี้ในครั้งเดียว ชายหนุ่มจึงต้องใช้เวลาอยู่พักใหญ่ก่อนจะกลืนน้ำลายฝืดๆ ลงคอไปได้ แล้วเอ่ยถามคนตรงหน้าว่า

“ยี่สิบแปดเชียวหรือ”

“อาจจะแค่ยี่สิบหกก็ได้ค่ะ” เธอกล่าวอ้อมแอ้มออกมาในที่สุด “คือฉันไม่รู้ว่าจะให้อะไรคุณดี ปรึกษาเพื่อนๆ ก็แนะนำไปคนละอย่างสองอย่าง ฉันมาคิดดูแล้วเลยเอามาทั้งหมดที่คิดว่าอยากให้”

เขมวันต์ฟังจบก็ตัดสินใจได้ว่าจะไม่กุมขมับหรือบีบคออีกฝ่ายแล้ว ชายหนุ่มเลือกที่จะดึงริบบิ้นผ้าซาตินสีชมพูอ่อนหวานที่ผูกตรงแฮนด์จักรยานออกแล้วใช้มันแทนที่คาดผมให้หญิงสาว โดยตั้งใจผูกส่วนที่เป็นปมไว้ด้านบน จากนั้นก็บรรจงทำจนเป็นโบงดงาม ก่อนจะก้มลงไปชิดริมฝีปากอิ่มเต็มตึงของคนตรงหน้าแล้วกระซิบออกไปว่า

“ถ้าคุณอยากให้ของผมจริงๆ ก็แค่ผูกโบเส้นนี้เส้นเดียว แล้วเดินเข้าไปหาผมที่เตียงตอนกลางดึกคืนนี้”

ดวงตาหงส์ของหญิงสาวเบิกกว้างเป็นสองเท่าตอนที่เขาพูดจบ

“คะ?

เขมวันต์ไม่ตอบในทันที หากเลือกที่จะคลี่ยิ้มบางๆ ให้หญิงสาว...

รอยยิ้มซุกซนที่น้อยคนนักจะได้เห็น

“ก็คุณอยากให้ของขวัญวันเกิดผมไม่ใช่หรือ”

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

นอกจากวิวาห์โค้งสุดท้ายแล้ว มดยังลงผลงานอีกเรื่องบนเด็กดีด้วย
ชื่อเรื่อง สีหราช เหมหงส์ เป็นแนวอดีต ปัจจุบัน อนาคต ลองอ่านดูนะคะ

https://my.dek-d.com/Umariga_Darapadi/writer/view.php?id=1557711

สำหรับข่าวคราวของมดกับนิยายที่เขียน ติดตามข่าวได้ที่เพจอุมาริการ์ ดาหราปตี https://www.facebook.com/umariga/

ใครอ่านแล้วยังไม่กดไลก์ ฝากกดด้วยค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #83 fsn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 23:42
    มาเยี่ยมชมค้า ปรากฎว่า น่ารักทั้งคู่เลย
    #83
    0
  2. #49 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 03:44
    จะรีบผูกเลยค่ะ
    #49
    0
  3. #19 ตุ๊กตา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:10
    เฮ้ยยยยยยยย กรี๊ดดดดดดดดด
    #19
    1
  4. #10 chunin2521 (@chunin2521) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 22:57
    หืมมมมมม
    #10
    0
  5. #9 pimpim (@pimpimwall) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 22:46
    อร๊ายยยย...เขิลแทน
    #9
    0
  6. #8 jiwoong-may (@jiwoong-may) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 21:54
    อร้ายยยย เขิลลล
    #8
    0
  7. #7 mynkthewriter (@mynkthewriter) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 21:48
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ตายไปเลย ระเบิดตัวเอง กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #7
    0