วิวาห์โค้งสุดท้าย ลิขสิทธิ์ สนพ.พิมพ์คำ

ตอนที่ 34 : บทที่ 10 จับกด...แล้วกินซะ (3-จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,982
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    3 มี.ค. 60

“เขาชื่อเขมวันต์ เป็นหมอ”

“ว้าว...ฉลาด รวย แล้วหล่อไหม” เพชรพริ้งที่มักสนใจเรื่องฐานะหนุ่มๆ เป็นพิเศษรีบถามทันที

“ไม่...เขาฉลาด หล่อ แต่ไม่รวย”

“หมอที่ไหนมีไม่รวยบ้าง เธออย่ามาอำ” ดอกเหมยชี้หน้า

“หมอกินอุดมการณ์ไง ประมาณว่า มีหนึ่งบาทก็ยอมรักษาให้ทุกโรค” จีเวลตอบ ตาลอยนิดๆ สีหน้าเคลิ้มฝัน ทำให้เพชรพริ้งแบะปาก

“บ้าสิ หมอแบบนั้นมีที่ไหนกัน หรือถึงมีก็มีแต่ในนิยายพาฝันหลอกสาวๆ ไปวันๆ เท่านั้นละ”

“มีสิ ก็คุณเข้มนี่ละ” เดหลีตอบเสียงอ่อนอย่างอึดอัด ขณะที่เพื่อนๆ ตาค้าง รวมถึงจีเวลด้วย เพราะฝ่ายนั้นแค่คาดเดาไปเรื่อยเปื่อย

“แล้วแม่ของเธอว่ายังไง” เพื่อนสาวผู้หลงรักโยคะร้องถาม ทำให้เดหลีถอนหายใจอีกเฮือก

“แม่ก็หาคุณฉัตรมาให้ฉันไง”

“เพอร์เฟกต์” เพชรพริ้งดีดนิ้วเปาะ “นี่เธอทำบุญมาด้วยอะไรฮึ ยายเดย์ ถึงได้มีผู้ชายมาให้กินทีเดียวพร้อมกันถึงสองคน”

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่กินคุณฉัตร ส่วนคุณเข้ม ถึงฉันอยากกินเขาก็กินไม่ได้เหมือนกัน และเขาก็ไม่มีวันกินฉันแน่ๆ”

“ทำไม” เป็นอีกครั้งที่สามสาวผนึกลมปราณกันเปล่งเสียงถาม

เดหลีมองหน้าเพื่อนๆ แต่ละคนอย่างครุ่นคิด ก่อนตัดสินใจพูดเสียงอ่อนอย่างคนหมดสิ้นความหวังออกไป

“เพราะ...ฉันไม่ชอบคุณฉัตรแบบนั้น แค่คิดว่าเขาเป็นเพื่อนนายอัค ฉันก็อยากร้องยี้ใส่หน้าเขาเสียแล้ว ส่วนคุณเข้มก็เป็นเพราะว่าเขาดันไปสัญญาบ้าๆ กับแม่ฉันไว้ว่าจะไม่ล่วงล้ำก้ำเกินฉันแม้แต่ปลายก้อย...จนกว่าแม่ฉันจะพอใจในตัวเขา ซึ่งพวกเธอก็รู้นี่ว่าถ้าไม่มีเงินทองกองท่วมฟ้า หรือคาบบัตรแพลทินัมมาเกิด มีนามสกุลเก่า เล่าเรื่องบรรพบุรุษย้อนหลังไปได้สักสองร้อยปีเป็นอย่างต่ำ แม่ของฉันก็ไม่มีวันพอใจ อีกอย่าง...เขามีลูกติดด้วย...ลูกกับเวียนนา”

คำตอบนี้ทำให้เพื่อนสนิททั้งสามถึงกับพูดไม่ออก

“แล้ว...เธอจะทำยังไง” จีเวลเอ่ยถามขึ้นก่อน

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” เดหลีส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “แล้วยิ่งมีคุณฉัตรเข้ามาเกี่ยวข้องเป็นมือที่สามด้วยแบบนี้ ฉันยอมรับเลยนะว่าปวดหัว”

ปัญหาหัวใจแก้ยากกว่าเรื่องงานหลายร้อยเท่าพันทวี

เพชรพริ้งเคาะปลายนิ้วเรียวเสลาลงกับที่เท้าแขนอย่างครุ่นคิด “จะว่าไป คุณฉัตรนี่ก็แปลก จู่ๆ เขาก็เข้ามาในชีวิตเธอเหมือนพายุเลยนะ”

“นั่นสิ คนอย่างเขา จริงๆ แล้วจะหาสาวๆ สวยๆ แต่งงานด้วยสักกี่คนก็ได้ แต่ทำไมถึงได้มามองสาวสองพันปีอย่างเธอก็ไม่รู้” ดอกเหมยเสริมด้วยทีท่าจริงจัง

เดหลีนิ่งอึ้งอยู่อึดใจหนึ่ง ลังเลว่าควรจะเล่าถึงบทสนทนาของเธอกับคันฉัตรให้เพื่อนสนิทฟังดีไหม แต่คำพูดที่หลุดมาจากฝ่ายนั้น ไม่ต่างจากหนามแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจ ขณะเดียวกัน ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคนอย่างคันฉัตร ถึงต้องทำตามที่ศกุนตลาสั่ง เพราะเขาไม่ได้รักเธอแม้แต่น้อย ใครๆ ก็รู้ว่าชายหนุ่มเป็นเพลย์บอยตัวฉกาจ

เขาอาจไม่โฉ่งฉ่างเหมือนอัครา แต่ก็มีพริตตี หรือดารา นางแบบ ที่เลี้ยงดูอยู่หลายคนหญิงสาวเลยตอบไปสั้นๆ แค่ว่า “เพื่อผลประโยชน์ไง”

“ไม่ใช่เขาหลงรักเธอหรือ” ดอกเหมยผู้คลั่งไคล้ความโรแมนติกทำดวงตาชวนฝันใส่

เดหลีหัวเราะเบาๆ พร้อมส่ายหน้าปฏิเสธทันที “ไม่หรอก เขาไม่น่าจะรักฉันได้ เหมือนที่ฉันก็ไม่รักเขาเหมือนกัน”

ทุกคนสบตากันอย่างครุ่นคิดเมื่อได้ยินคำยืนยันหนักแน่นเช่นนี้ จากนั้นจีเวลก็เป็นฝ่ายตั้งคำถามขึ้นก่อน “ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไม่น่าจะรีๆ รอๆ อยู่อย่างนี้เลยนะ” 

“ใช่ ไม่อย่างนั้น เกิดหมอคนนั้นเข้าใจผิดว่าเธอคิดจะเหยียบเรือสองแคม จับปลาสองมือจะทำยังไง วัยอย่างเราๆ นี่ เงื้อๆ ง่าๆ ไม่ได้นะ ต้องฟันธงฉับเลย” ดอกเหมยสอน

“ใช่ ในเมื่อเธอไม่ได้รักคุณฉัตร แต่รักคุณหมอ เธอก็น่าจะกระโดดขึ้นเตียงคุณหมอไปเลย ไม่ต้องลังเล” เพชรพริ้งกล่าวย้ำ

เดหลีอดหน้าแดงไม่ได้ ถึงกับเอ่ยเสียงอุบอิบออกมา “นึกหรือว่าฉันไม่เคยทำ”

“แล้วยังไง...”

เพชรพริ้งรีบถามต่อ ขณะที่จีเวลกับดอกเหมยแม้จะหน้าแดงและมีทีท่าขวยเขิน แต่ก็ตั้งอกตั้งใจฟังอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อเพื่อนๆ เห็นท่าทีอึกอักของเธอแล้ว คนจินตนาการสูงลิบลิ่วอย่างดอกเหมยเลยหลุดปากออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

“อย่าบอกนะ ว่าเธอโดนหมอเข้มถีบตกเตียง”

“บ้า” เดหลีค้อนคนถามวงโต “เขาไม่ได้ทำแบบนั้นหรอก”

“แล้วเขาทำยังไง” เพชรพริ้ง เพื่อนผู้อ่านกามสูตรจบถึงสองรอบ เกาะติดเรื่องนี้ไม่ปล่อย

ท่าทางจริงจังของเพื่อนร่วมโต๊ะ ทำให้เดหลีปฏิเสธไม่ออก และตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้อีกฝ่ายฟังอย่างไม่ปิดบัง พอเล่าจบ เพชรพริ้งก็ส่ายหน้า ขณะที่ดอกเหมยถอนหายใจเฮือกใหญ่ และจีเวลจ้องหน้าเธอเหมือนกำลังมองสัตว์ประหลาดจากดาวอังคาร

“ทำไม”

“ก็...ใครจะคิดว่าเธอจะอ่อนต่อโลกขนาดนี้”

“นั่นสิ ถึงเขาปฏิเสธเธอก็จริง แต่เธอมีโอกาสตั้งหลายที ทำไมไม่รู้จักปล้ำเขาฮึ”

“ใครจะกล้า” เดหลีพึมพำ ขณะที่จีเวลส่ายหน้า

“เธอไม่กล้า หรือเขาไม่กล้ากันแน่”

“ฉันสิไม่กล้า” แค่ที่ทำไปก็มากเกินพอแล้ว ถ้าจะให้เธอลงมือปล้ำเขมวันต์ก่อน ก็คงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“แต่ฉันกลับคิดว่าเขาไม่กล้ามากกว่า” ดอกเหมยกล่าว หลังจากนั่งจ้องเดหลีอยู่ครู่หนึ่ง

“ทำไม”

“ก็เธอน่ะชอบทำหน้า วางท่าเหมือนสวมมงกุฎราชินี กับหน้ากากเจ้าหญิงน้ำแข็งอยู่ตลอดเวลาเลยน่ะสิ รู้ตัวบ้างไหม” เพื่อนสนิทย้อน ขณะที่จีเวลกับเพชรพริ้งพยักหน้ารับทันควัน

“ใช่ เธอชอบทำท่าไม่ยี่หระ เย็นชา รู้ไหมว่าจริงๆ แล้วผู้ชายชอบนะเวลาที่ผู้หญิงทำตัวเป็นนางแมวยั่วสวาท แกล้งงอนนิดงอนหน่อย หรือโมโหหึงบ้างในบางครั้ง เพราะมันทำให้เขารู้สึกว่ามีค่า เป็นที่ต้องการ แต่ผู้หญิงที่ปั้นหน้าเย็นชา ทำท่าปั้นปึ่งอยู่ตลอดเวลาเหมือนนางพญาน่ะ...ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว เพราะผู้หญิงแบบนี้ น่าพาควงออกงาน แต่ไม่น่าอยู่ด้วยบนเตียง” เพชรพริ้งเสริมทันที ขณะที่เดหลีหน้าแดงด้วยความตกใจระคนโมโห

“นี่พวกเธอว่าฉันหรือ”

“อย่าเพิ่งโกรธสิเดย์ พวกเราหวังดีต่อเธอจริงๆ นะ” จีเวลรีบปลอบ

“ฉันพูดจริงๆ นะเดย์ เธอต้องเปลี่ยนพฤติกรรมเสียใหม่ เลิกวางมาดนางพญาได้แล้ว เชื่อเถอะ มาดแบบนี้อาจข่มลูกน้องที่สหภาพแรงงานเป็นหมื่นเป็นแสนคนของเธอได้ แต่มันเอามาใช้กวักมือหาสามีไม่ได้แน่นอน” ดอกเหมยย้ำเสียงหนักแน่น

ขณะที่เพชรพริ้งนั้นออกจะหนักข้อกว่าใคร เพราะถึงกับเอื้อมมือมาสะกิดกระดุมเสื้อที่เธอใส่อยู่ พร้อมเอ่ยเสียงหงุดหงิด “อีกอย่างนะ เธอควรมีเดรสสวยๆ มากกว่านี้ และถ้าฉันเดาไม่ผิด เธอควรเลิกใส่ชุดทำงานไปหาเขา เพราะไม่มีอะไรทำให้ผู้ชายหดเท่ากับสูท กางเกงสีเข้มๆ และเสื้อเชิ้ตใส่ไปทำงานของผู้หญิงอีกแล้ว เว้นแต่เธอจะใส่แค่เสื้อเชิ้ตตัวเดียว ไม่มีอะไรอยู่ข้างใต้นั้น และเธอต้องท่องไว้ เป็นผู้หญิงเริ่มต้นก่อนบ้างอะไรบ้าง ไม่ใช่เรื่องน่าเกลียด แต่เชื่อฉันเถอะว่าผู้ชายแบบนี้ เธอต้องจับเขากดแล้วกินเลย”

นางแมวยั่วสวาท...เชิ้ตตัวเดียว...จับกดแล้วกินเลย...

เดหลีท่องตามอย่างมึนๆ และไม่รู้ว่าเริ่มเมาหรือไฟในคลับหรี่แสงลง เพราะโต๊ะที่นั่งอยู่มืดลงกะทันหัน พอแหงนหน้ามองไปก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะคนที่พวกเธอกำลังพูดถึงมายืนอยู่ข้างโต๊ะได้อย่างไรก็ไม่รู้

“คุณเข้ม...”

เสียงแผ่วเบาของเธอทำให้เพื่อนๆ พร้อมใจกันอุทานพร้อมกันอีกครั้ง

“คุณเข้ม!

“ครับ” ชายหนุ่มรับคำเสียงขบขัน และมองมาด้วยดวงตาคมวาวอย่างแปลกใจ

ทำให้สาวๆ ทั้งสามหลุบตาลงแทบไม่ทัน พร้อมกับพึมพำ “คือ...ยายเดย์เพิ่งพูดถึงคุณน่ะค่ะ”

“เดย์บอกว่าคุณเป็นหมอ...”

“แต่...คุณไม่เหมือนหมอเลย”

“ใครๆ ก็ชอบพูดแบบนั้นครับ” เขาตอบ ขณะหันมาหาเดหลีแล้วเอ่ยด้วยเสียงจริงจัง “ผมไปหาคุณที่ห้างแต่ไม่เจอ ไปรอที่คอนโดฯ ก็ไม่เห็นกลับมาเสียที เลยโทร. ถามคุณอัค คุณอัคแนะนำให้มาที่นี่” พูดจบชายหนุ่มก็หันไปส่งยิ้มบางๆ ให้เพื่อนสาวทั้งสามคนของเธออย่างมีมรรยาท “ว่าแต่พวกคุณจะโกรธไหมครับ ถ้าผมจะขอนั่งด้วย”

“ไม่โกรธหรอกค่ะ” ดอกเหมยตอบเสียงอ่อย และดวงตาเยิ้มฉ่ำผิดปกติ จนเดหลีนึกขำ

ไหนบอกว่าชอบแต่โอปป้าเกาหลีไงยะ แม่ดอกเหมยเมืองจีน!

ขณะที่จีเวลดูจะมีสติมากกว่าใครเพื่อน เพราะรีบกระแอมกระไอออกมาแรงๆ แล้วตอบว่า “แต่ฉันว่า ยายเดย์คงโกรธมากถ้าคุณเลือกที่จะนั่งที่นี่”

“ทำไมหรือครับ” คิ้วเข้มเหมือนคมดาบเลิกขึ้นด้วยความสนใจ ขณะที่เดหลีอึกอัก ไม่เข้าใจว่าเพื่อนสนิทกำลังจะทำอะไร

เพชรพริ้งที่ดูจะหัวไวที่สุดในเรื่องนี้จึงตอบแทนทันที “ก็เพราะยายเดย์กำลังง่วงได้ที่แล้วสิคะ”

เขมวันต์ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก...รอยยิ้มรู้ทัน

เดหลีหน้าแดงซ่าน พร้อมกับแอบหยิกเพื่อนสนิททันที พูดออกมาได้ว่าเธอกำลังง่วงได้ที่ ทั้งๆ ที่ตอนนี้เพิ่งสี่ทุ่มครึ่งเท่านั้น

แต่ดีที่เขมวันต์ไม่พูดอะไรออกมา เขายังคงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ดอกเหมยจึงรีบเอ่ยสำทับทันที

“พวกเราก็ทั้งเมาทั้งง่วงเหมือนกัน เลยเกี่ยงกันว่าใครจะพายายนี่ไปส่งบ้าน คุณมาก็ดีแล้ว พายายเดย์ไปส่งทีนะคะ”

เขมวันต์ไม่มีโอกาสแม้แต่จะปฏิเสธ เพราะสาวๆ ทั้งสามคนพากันผลักไสให้เขากับเดหลีลุกขึ้นกลับบ้าน มิหนำซ้ำยังพร้อมใจหลิ่วตาเป็นนัยให้เธอเสียอีก

เพชรพริ้งนั้นหนักที่สุด เพราะแอบทำท่ากระชากคอเสื้อที่ใส่อยู่ออก แล้วเลียริมฝีปากประกอบ

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า เพื่อนสาวกำลังสั่งให้เธอสวมแค่เชิ้ตตัวเดียวแล้วจัดการกินเขมวันต์เสียเลย!

ทีนี้ก็เหลือแค่เขาจะยอมให้เธอกินหรือเปล่า!

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

นอกจากวิวาห์โค้งสุดท้ายแล้ว มดยังลงผลงานอีกเรื่องบนเด็กดีด้วย
ชื่อเรื่อง สีหราช เหมหงส์ เป็นแนวอดีต ปัจจุบัน อนาคต ลองอ่านดูนะคะ

https://my.dek-d.com/Umariga_Darapadi/writer/view.php?id=1557711

สำหรับข่าวคราวของมดกับนิยายที่เขียน ติดตามข่าวได้ที่เพจอุมาริการ์ ดาหราปตี https://www.facebook.com/umariga/

ใครอ่านแล้วยังไม่กดไลก์ ฝากกดด้วยค่ะ












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #105 Auammuang (@Auammuang) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 20:41
    มีเพื่อนดีมีชัยไปกว่าครึ่ง
    #105
    0
  2. #101 fsn (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 06:25
    เพื่อน น่าคบนะคะเนี้ย : )
    #101
    0
  3. วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 19:06
    ไรท์บ้านนี้ช่างใจร้ายนัก เอาไม้มาสอยนู๋ลงไปด้วย ค้างหนักมาก ฮืออออออออออ!!
    #82
    0
  4. #81 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 17:27
    ป้าเดย์ งานนี้ห้ามพลาด
    #81
    0