วิวาห์โค้งสุดท้าย ลิขสิทธิ์ สนพ.พิมพ์คำ

ตอนที่ 33 : บทที่ 10 จับกด...แล้วกินซะ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,519
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    2 มี.ค. 60

ค่ำนั้นคันฉัตรอยู่ข้างๆ เดหลีเกือบตลอดเวลาอย่างที่เขมวันต์คิดวิตกไว้ไม่ผิด เพราะชายหนุ่มเปรียบได้กับกุนซือของงานนี้ ด้วยศกุนตลามอบอำนาจให้ฝ่ายนั้นจัดการได้เต็มที่ แม้ว่าคนอัศวฤทธาหลายคนจะไม่เห็นด้วย แต่เมื่อการเตรียมงานเสร็จ เดหลีก็ต้องยอมรับว่างานอีเวนต์ครั้งใหญ่ที่จัดให้แก่ ดิเอวาลอน อเวนิว ห้างสรรพสินค้าระดับไฮเอนด์ของครอบครัวในช่วงสุดสัปดาห์นี้คืบหน้าไปเร็วกว่าทุกที เป็นฝีมือของเขาก็ไม่ผิดนัก

ชายหนุ่มมีฝีไม้ฝีมือและความคิดสร้างสรรค์อย่างน่าทึ่ง ทั้งยังมีสายสัมพันธ์ที่ดีเยี่ยม เขารู้จักกับศิลปินนักจัดดอกไม้ระดับมือพระกาฬ ที่มาช่วยเนรมิตห้างทั้งห้างได้สวยงามราวกับชะลอทิพย์วิมานลงมาจากสรวงสวรรค์ และยังสรรหาเชฟฝีมือดีจัดทำอาหารกับของว่างเพื่อสร้างความประทับใจให้แก่แขกผู้มีเกียรติและลูกค้าได้อย่างน่าทึ่ง แล้วยังให้คำแนะนำเกี่ยวกับการจัดแสงและไฟรอบเวทีและบริเวณที่เป็นหัวใจของงาน

คนที่เคยดูแคลนนักธุรกิจหนุ่มมาดเพลย์บอยในตอนแรกล้วนเปลี่ยนมาเป็นชื่นชมแทน

แต่คันฉัตรไม่สนใจคำชมเชยเหล่านั้นแม้แต่น้อย เขาดูเย็นชาและโดดเดี่ยวเกินไป คล้ายจ่าฝูงของหมาป่าที่ชื่นชอบการอยู่ตามลำพัง

เดหลีเกลียดหมาป่าและรักการทำงานเป็นทีม จึงไม่ชื่นชอบนิสัยข้อนี้ของเขา พอเลิกงานได้เธอจึงโล่งใจเหลือประมาณ ตอนแรกหญิงสาวตั้งใจจะรีบกลับบ้าน แล้วมาสก์หน้า คลานขึ้นเตียง นอนแต่วันเพื่อรับมือกับงานหนักในวันพรุ่งนี้ แต่กลุ่มเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่ชั้นมัธยมโทรศัพท์ตามตัวขึ้นมาเสียก่อน และพอนึกว่าเธอไม่ได้สังสรรค์กับเพื่อนๆ มาเกือบปี เพราะต่างคนต่างติดภารกิจเดหลีจึงตกปากรับคำ ขับรถตรงไปยังคลับประจำที่เป็นสถานที่นัดหมาย

เพชรพริ้ง เพื่อนสาวสุดอินดี้ ผู้คลั่งไคล้อาหารมังสวิรัติ เปรี้ยวจนมะนาวเรียกพี่ ผ่านการหมั้นหมายมาแล้วถึงสามครั้งสามครากับชายหนุ่มสามเชื้อชาติ สามรุ่นสามวัย ทั้งรุ่นพ่อ รุ่นพี่ และรุ่นเพื่อน และเพิ่งเดินทางกลับจากท่องเที่ยวทั่วโลก ก็ชิงถามขึ้นเป็นคนแรกตามประสาคนตาไว เมื่อเดหลีเดินไปถึงโต๊ะ

“ทำไมมาคนเดียวยะ”

“จะให้มากับใคร” หญิงสาวถามอย่างไม่ใส่ใจ ขณะหันไปสั่งค็อกเทลแก้วโปรดกับบริกรหนุ่มที่มารออยู่

“ก็ตาฉัตรกระดูกกรุบกริบนั่นไง” ดอกเหมย เพื่อนสาวเชื้อจีนร่างอวบ ผู้เชี่ยวชาญเรื่องอาหารและของกินที่สุดในกลุ่มเสริมต่อทันที

เดหลีกลอกตาหนึ่งรอบด้วยความอ่อนใจ “ทำไมฉันต้องมากับเขาด้วย”

“ก็แหม...” เพชรพริ้งลากเสียงยาวเฟื้อย ก่อนจะกระดกแก้วชอตที่บรรจุน้ำสีอำพันเข้าปากอย่างสาวคอทองแดงแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงคึกคะนอง “แม่ฉันเล่าว่า แม่เธอแทบจะล่ามโซ่คุณฉัตรไว้ติดกับตัวเธอเลยไม่ใช่หรือ”

เดหลีค้อนคนพูดวงใหญ่ “ไม่ใช่”

“งั้นตกลง เขาเป็นอะไรกับเธอกันแน่” ฝ่ายนั้นตั้งกองซักไม่หยุด

“จะเป็นอะไร ถ้าไม่ใช่เด็กฝึกงานกับเจ้านาย” เดหลีย้ำเสียงหนักแน่นโดยเฉพาะสองคำหลัง ทำให้เพชรพริ้งถึงกับยิ้มเยาะ

“จริงรื้อ ฉันว่าคุณฉัตรน่ากินออกจะแย่ ถึงจะดูเย็นชาไปหน่อยก็เถอะ แต่จะว่าไป ผู้ชายแบบนี้ก็เร้าใจดี มีเสน่ห์น่าค้นหา น่าช่วยสร้างความอบอุ่นให้เขาบนเตียง”

“พอดีฉันไม่นิยมกินเด็ก โดยเฉพาะแก๊งเพื่อนนายอัค”

เดหลีแบะปาก เพราะเพิ่งมีโอกาสระบายความรู้สึกเรื่องคันฉัตรในครั้งนี้เอง กับเขมวันต์เธอก็ไม่กล้าพูดกับเขา เพราะแค่เอ่ยชื่อคันฉัตร ชายคนรักก็หน้าบึ้ง หน้างอเสียแล้ว

“เด็กที่ไหน อายุน้อยกว่าเธอกี่ปีกันเชียว” จีเวลซักไซ้ด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“อย่างน้อยๆ ก็ห้าปีละ” หญิงสาวตอบ

“โอย...แค่นั้นเอง สมัยนี้ผู้หญิงเราแก่ช้าจะตายไป รับรองว่าไม่มีใครสังเกตหรอกว่าเธออายุมากกว่าเขา” ดอกเหมยที่กำลังเคี้ยวตุ้ยๆ รีบแย่งเพื่อนๆ พูดบ้าง

“ฉันไม่ได้สนใจเรื่องใครแก่กว่า หรือใครเด็กกว่าหรอก”

“งั้นเธอสนใจอะไร” จีเวลถามอย่างใส่ใจ ในบรรดาเพื่อนๆ ทั้งหมด ฝ่ายนี้เป็นคนละเอียดอ่อนและช่างสังเกตที่สุด ขณะที่เพชรพริ้งรีบเสริม

“นั่นสิ โอกาสสำหรับสาวๆ อย่างพวกเรามันเหลือน้อยลงทุกทีแล้วนะ เชื่อฉันเถอะ อย่าเล่นตัวนักเลย เว้นแต่เธออยากจะฉลองวาเลนไทน์คนเดียว หรือไปเที่ยวเมืองนอกกับเพื่อนๆ แบบนี้ไปตลอด” จากนั้นคนพูดก็ทิ้งจังหวะ ก่อนพูดต่อด้วยดวงตาแวววาวกว่าเดิม “หรือถ้าเธอกลัวว่าจะอยู่ด้วยกันไม่ยืด หรือห่วงสมบัติพัสถานประดามี ก็ไม่ต้องจดทะเบียน อยู่กันง่ายๆ แบบไม่ต้องมีพิธีรีตองก็ได้ สมัยนี้ใครๆ เขาก็ทำกัน”

“ไม่ใช่ย่ะ ฉันไม่ได้เล่นตัว แล้วก็ไม่ได้ห่วงเรื่องอยู่กันไม่ยืด ไปด้วยกันไม่รอด หรือสมบัติอะไรที่เธอบอกด้วย แต่ฉันไม่ได้ชอบเขา”

“ทำไมล่ะ ฉันว่าคุณฉัตรเขาก็หน้าตาดีออก แบบโอปป้าเกาหลีที่กำลังนิยมกันเลย” ดอกเหมยผู้มีดวงตาขีดเดียวรีบท้วงทันที

“ก็ไม่ชอบ” เดหลีตอบมะนาวไม่มีน้ำ พร้อมหลุบเปลือกตาลงปิดบังความรู้สึกในใจเอาไว้อย่างลึกเร้น

หญิงสาวไม่ได้อยากจะปิดบังเรื่องเขมวันต์ แต่ก็ไม่รู้จะบอกออกไปอย่างไร ในเมื่อสถานการณ์ระหว่างทั้งคู่ยังคลุมเครืออยู่แบบนี้ นอกจากนั้นที่ผ่านมา เธอยังประกาศก้องกับเพื่อนๆ ทุกคนว่าชาตินี้จะไม่แต่งงาน เลยอดเก้อกระดากไม่ได้ที่จู่ๆ จะต้องมากลืนน้ำลายตัวเองแบบนี้

แต่เหมือนเพชรพริ้งจะมีสายตาประดุจเครื่องซีทีสแกน “เธอไม่ชอบเขา เพราะชอบคนอื่นอยู่อย่างนั้นหรือ”

คำถามนั้นทำให้มือของเดหลีที่กำลังวางแก้วค็อกเทลกระตุกแรง จนน้ำสีฟ้าสวยกระฉอกออกมาทันที เพื่อนสนิททั้งสามคนเลยพากันร้องอุทานออกมาเป็นเสียงเดียว และยื่นมือมาเขย่าแขนเธอพัลวัน

“ตกลง เธอชอบใคร”

“ใช่คนที่เธอเคยมาถามเรื่องของขวัญวันเกิดกับฉันไหม” เพชรพริ้งร้องถาม ทำให้จีเวลกับดอกเหมยหันขวับไปมองทันที

“เดย์ก็ถามเธอด้วยหรือ” ทั้งคู่เอ่ยขึ้นเกือบพร้อมกัน ขณะที่เพชรพริ้งพยักหน้าแล้วทำตาโตใส่เพื่อนสาวอีกสองคนด้วยความตื่นเต้น

“อย่าบอกนะ ว่าเดย์ก็ถามพวกเธอเหมือนกัน”

เมื่อรู้ว่าคำตอบคือใช่ ทั้งหมดก็หันมามองเดหลีเป็นตาเดียว พร้อมเอ่ยปากขู่เข็ญกันคนละที

“บอกมาเดี๋ยวนี้นะยายเดย์ว่าเขาเป็นใคร ใช่คนที่มีข่าวว่าอุ้มเธอออกไปจากงานแต่งงานซิดนีย์ไหม”

“นั่นสิ แล้วอย่าริอ่านโกหกพวกเราเชียวนะ”

“ใช่ อย่าลืมนะว่าพวกเรารู้จักเธอมาตั้งแต่นุ่งเอี๊ยมไปโรงเรียนแล้ว”

เดหลีไม่เคยรู้สึกจนมุมกับเพื่อนสนิทเท่าวันนี้มาก่อนเลยได้แต่ยักไหล่ แล้วเอ่ยออกไปแกนๆ “อือ”

“อืออะไรของเธอ”

“ก็เขานั่นแหละที่พาฉันออกไปจากงานของซิดนีย์...แล้วจริงๆ ก็ไม่ได้อุ้มด้วย แค่ประคองเฉยๆ” เดหลีกล่าวแก้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมข่าวถึงได้ลือไปไกลขนาดว่าเขมวันต์อุ้มเธอได้

แต่ดูเหมือนคำพูดของเธอจะทำให้สถานการณ์ตรงหน้าย่ำแย่กว่าเดิม เพราะเพชรพริ้งถึงกับแบะปากแล้วส่ายหน้าทันควัน “แย่ที่สุด”

“ทำไม”

“ก็ฉันได้ข่าวว่าเธอเมาจนโดนอุ้มออกไป แล้วนี่อะไร เจ้าตัวกลับบอกว่าแค่โดนประคอง แบบนี้ใช้ได้ที่ไหน เขาต้องอุ้มเธอออกไปน่ะถูกแล้ว”

“แค่เขาประคองฉันยังลือกันเสียขนาดนี้ ถ้าเขาอุ้มฉัน ไม่ลือหนักกว่านี้หรือ” หญิงสาวประท้วง

“ลือหนักๆ สิดี ให้ลือกันว่าเขากับเธอกินตับกันกลางงานไปเลยยิ่งดี”

เพชรพริ้งยุอย่างเมามัน ทำให้ดอกเหมยกับจีเวลถึงกับแก้มแดง ขณะที่เดหลีถลึงตาใส่เพื่อนสนิท

“ดียังไงยะ”

“อ้าว...ก็ถ้าเขากินตับเธอไปแล้ว คุณฉัตรจะมากินเธอต่อได้ยังไง เพราะคนอย่างนั้นคงไม่กินของเหลือจากผู้ชายคนอื่นหรอก” เพื่อนสนิทหลิ่วตาให้อย่างคนที่ช่ำชองประสบการณ์รัก

เดหลีถอดทอนใจยาว ก่อนมองจ้องหน้าเพชรพริ้งอย่างอ่อนใจ “สายไปแล้วละ คุณเข้มเขาไม่มีวันทำแบบนั้นหรอก หรือถึงเคยอยากทำก็ทำไม่ได้แล้ว”

“เดี๋ยวๆ ตกลงคุณเข้มของเธอเป็นใคร เธอยังไม่ได้บอกพวกฉันเลยนะ” จีเวลรีบตั้งคำถาม เมื่อเห็นว่าเรื่องกำลังจะเลยเถิดไปใหญ่โต

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

นอกจากวิวาห์โค้งสุดท้ายแล้ว มดยังลงผลงานอีกเรื่องบนเด็กดีด้วย
ชื่อเรื่อง สีหราช เหมหงส์ เป็นแนวอดีต ปัจจุบัน อนาคต ลองอ่านดูนะคะ

https://my.dek-d.com/Umariga_Darapadi/writer/view.php?id=1557711

สำหรับข่าวคราวของมดกับนิยายที่เขียน ติดตามข่าวได้ที่เพจอุมาริการ์ ดาหราปตี https://www.facebook.com/umariga/

ใครอ่านแล้วยังไม่กดไลก์ ฝากกดด้วยค่ะ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #80 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 18:23
    ป้าเดย์ก็ยั่วแบบไม่ให้หมอเข้มรู้ตัวสิ แบยยั่วแบบเผลอๆ เอ๋อๆ
    #80
    1
    • #80-1 Umarigar_Darapadi (@Umariga_Darapadi) (จากตอนที่ 33)
      2 มีนาคม 2560 / 18:45
      ป้าเขาลีลาไม่ค่อยเร้าใจค่ะ ทำงานมากไป เอิ้ก
      #80-1