วิวาห์โค้งสุดท้าย ลิขสิทธิ์ สนพ.พิมพ์คำ

ตอนที่ 27 : บทที่ 8 กามเทพตัวน้อย (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    22 ก.พ. 60

คันฉัตรดูเหมือนไม่แปลกใจกับคำถามนั้น เขาแค่ผุดลุกขึ้น ปัดเนื้อปัดตัว แล้วมองเขมวันต์ที่ไม่รู้ว่ามาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ด้วยสายตาเยือกเย็น แล้วตอบเสียงท้าทาย

“ไม่เกี่ยวกับคุณ”

“ไอ้...”

เขมวันต์โกรธจนตัวสั่น เขาทำท่าจะย่างสามขุมเข้าไปหาคนตรงหน้าแล้วซัดกำปั้นรัวๆ ลงไปในนาทีนั้น จนเดหลีรีบฉุดแขนเอาไว้แทบไม่ทัน

“อย่าค่ะ คุณเข้ม”

คนถูกห้ามหันกลับมามองเธอด้วยดวงตาวาวโรจน์อย่างโกรธจัด “คุณห่วงมัน?

“ฉันไม่ได้ห่วงเขา แต่ห่วงคุณนั่นละ คุณเป็นหมอนะคะ”

“ไม่ได้มีกฎหมายห้ามหมอชกคน”

“แต่ที่นี่เป็นที่ทำงานของคุณ ดูสิคะ คนมองใหญ่แล้ว”

เดหลีปราม เมื่อเห็นว่ารอบๆ ตัวเริ่มมีคนหยุดยืนมอง ทั้งคนไข้ ญาติคนไข้ และนางพยาบาลกับเวรเปล เขมวันต์เม้มปากแน่นด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะตวัดสายตาไปยังคันฉัตรอย่างกินเลือดกินเนื้อ

“จำไว้นะ ครั้งนี้ผมแค่สั่งสอนที่คุณกล้ามาแตะต้องเสื้อผ้าผู้หญิงของผม แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่คุณแตะเนื้อตัวเธอ ผมจะทำให้คุณต้องเสียใจไปจนตายเลย”

พูดจบเขมวันต์ก็คว้าข้อมือเดหลีแน่น ก่อนลากเธอไปยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกลกันนักอย่างรวดเร็ว และเอ่ยปากบอกคุณหมอคนสวยที่ยืนตะลึงมองอยู่อย่างไม่เกรงใจ

“เรื่องที่พี่จะเลี้ยงข้าวผิงเอาไว้วันหลังก็แล้วกัน ขอพี่กลับบ้านไปเคลียร์กับแฟนก่อน”

“แฟน...” ได้ยินฝ่ายนั้นพึมพำแผ่วเบา ซ้ำยังมองมาที่เธออย่างไม่เชื่อสายตา “พี่เข้มเป็นแฟนกับคุณเดหลีหรือคะ”

เดหลีเองก็แปลกใจไม่น้อยที่คนตรงหน้ารู้จักเธอด้วย

เขมวันต์นิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนหันมาจ้องลึกในดวงตาเธอ แล้วเอ่ยเสียงชัดถ้อยชัดคำ “ไม่ใช่แฟน คุณเดย์เป็นเมียพี่”

“กรี๊ด!

เสียงสองเสียง หรืออาจจะหลายเสียงเปล่งขึ้นพร้อมกัน แน่นอนว่าสองในนั้นคือเสียงร้องด้วยความตกใจของเพียงขวัญ และเสียงดีใจของเดหลี

และ...อีกเสียงคือเสียงของวนิษา...

 

เด็กหญิงมาอยู่ที่นี่ด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้

เดหลีเองก็มีสีหน้าแปลกใจไม่น้อย แต่เหมือนเขมวันต์จะชินเสียแล้วกับลูกสาว เพราะใบหน้าเขาลดแววกระด้างลงตอนหันไปถามเด็กหญิง “หนูนิดจะกลับบ้านกับพ่อเลยไหม”

“ไม่ค่ะ หนูนิด...เอ่อ...หนูนิดยังกลับไม่ได้ค่ะ ต้องอยู่เก็บข้อมูลทำรายงานก่อน” วนิษาปฏิเสธเร็วปรื๋อ ก่อนจะเหลือบมองมาที่คันฉัตรที่ยืนลูบปลายคางมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเจ็บแค้น แล้วบอกออกไป “เดี๋ยว หนูนิดให้พี่คันจัด เอ๊ย คันฉัตรไปส่งก็ได้ค่ะ”

“ไม่ต้อง อีกครึ่งชั่วโมงพ่อมารับเอง” เขมวันต์บอก ก่อนจูงมือเดหลีไปที่รถด้วยกัน

วนิษาเลยโบกมือหย็อยๆ ให้ผู้เป็นพ่อกับว่าที่แม่เลี้ยงอย่างร่าเริงอยู่คนเดียว ขณะที่เพียงขวัญหน้าเปลี่ยนสีอย่างเห็นได้ชัดและดูเหมือนจะลืมเธอไปเลย เพราะฝ่ายนั้นผลุนผลันกลับขึ้นไปนั่งบนรถยุโรปคันเล็ก แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็วราวกับลมพัด

เด็กหญิงพ่นลมหายใจยาวออกมา...เธอไม่ได้เกลียดหมอคนสวยหรอกนะ เพียงแต่เพียงขวัญมักเอาอกเอาใจเธอเวลาอยู่ต่อหน้าพ่อเท่านั้น ดูอย่างครั้งนี้ก็ได้ พอพ่อจากไป ทางนั้นก็ไม่มีแก่ใจจะทักทายเธอสักคำ

ขณะที่เดหลีนั้น แม้จะดูกระด้างในบางครั้งและดุในบางหน แต่ก็ปฏิบัติกับเธอเสมอต้นเสมอปลาย อยู่ต่อหน้าเขมวันต์เคยทำอย่างไร ลับหลังก็ทำแบบนั้น

ดังนั้น ถ้าเลือกได้ วนิษาก็อยากเลือกเดหลีมาเป็นแม่มากกว่า

เพราะแบบนี้เธอจึงแอบเอาหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นไปวางไว้บนโต๊ะพ่อ หวังว่าพ่อจะอ่านแล้วรีบเข้ากรุงเทพฯ ไปในเย็นนี้ แต่เหตุการณ์กลับพลิกโผ เมื่อจู่ๆ เพียงขวัญก็ปรากฏตัวขึ้น มิหนำซ้ำเดหลีกับนายคันจัดก็โผล่มาได้อย่างไรก็ไม่รู้ เด็กหญิงจึงรีบกดโทรศัพท์มือถือหาผู้ให้กำเนิดแทบไม่ทัน ซึ่งนับว่าเธอตัดสินใจถูกแล้ว เพราะเขมวันต์กำลังพาเพียงขวัญไปกินอาหารเย็นพอดี ขณะที่พ่อของเธอก็ว่องไวใจหาย เพราะถ้าช้าอีกนิด เธออาจจะกลายเป็นเด็กกำพร้าซ้ำซ้อน ขาดแม่ครั้งแล้วครั้งเล่าก็ได้

เด็กหญิงอมยิ้มอย่างพออกพอใจกับผลงานของตนเอง ที่แม้ว่าจะเฉเกนอกลู่นอกทางไปบ้าง แต่สุดท้ายก็ปิดฉากลงด้วยดี

ทว่ารอยยิ้มของเธอคงระคายตาคันฉัตรไม่น้อย เพราะเขาหรี่ตาลงจนน่ากลัว...

พ่อเคยสอนว่า เจอหมาอย่าวิ่งหนี ไม่อย่างนั้นมันจะวิ่งไล่งับเอาได้ และห้ามผลีผลาม ให้ค่อยๆ ถอยห่างจากมันช้าๆ อย่าให้มันจับได้ ซึ่งทฤษฎีนี้น่าจะใช้กับอีกฝ่ายได้ เพราะท่าทางชายหนุ่มอย่างกับหมาป่าติดเชื้อบ้า

วนิษานึกในใจ ก่อนสูดลมหายใจลึกเข้าปอด แล้วเมินหน้าไปจากเขาอย่างไม่ไยดี แต่ก้าวเดินได้ไม่เกินสามก้าว เสียงห้าวๆ ก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาแต่คุกคามในที

“เดี๋ยว!

เด็กหญิงผินหน้าไปอีกทาง ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ตอนถามเสียงมะนาวไม่มีน้ำออกไป “คุณพูดกับหนูหรือ”

“อยู่กันสองคน ไม่พูดกับเธอแล้วจะพูดกับใคร”

เขาย้อน ท่าทางดุดันอย่างกับจะกินคนได้ แต่วนิษาเป็นเด็กใจแข็ง ซ้ำยังตีหน้าตายเก่ง เด็กหญิงเลยยักไหล่แล้วจ้องตากับอีกฝ่ายอย่างไม่กริ่งเกรง

ให้มันรู้ไป ว่าเขาจะกล้าทำอะไรเธอในโรงพยาบาลที่นับได้ว่าเป็นถิ่นของเธอกับพ่อ!

“คุณมีอะไรก็ว่ามา”

“ไอ้เรื่องบ้าๆ ที่เกิดขึ้นนี่มันฝีมือเธอใช่ไหม”

 “ฝีมือหนู?” เด็กหญิงย้อน ตาพองแทบเป็นไข่ห่าน

“ใช่ เธอตั้งใจให้พ่อของเธอกลับมาชกฉัน ทั้งๆ ที่เขาออกไปกับหมอคนนั้นแล้วแท้ๆ” ชายหนุ่มมองมาอย่างคาดคั้น ดวงตาเรียวรีทว่าคมกริบดุจดั่งเรียวดาบของเพชฌฆาตที่พร้อมจะคว้านหาความจริงอย่างไร้ความปรานี

วนิษากลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ ก่อนจะแข็งใจเค้นเสียงออกมา “พ่อคงไม่ชกคุณหรอก ถ้าคุณไม่มือไวใจเร็ว ด่วนได้ จะจับพี่เดย์ปล้ำกลางวันแสกๆ แบบนี้”

คำพูดของเธอทำให้คนตรงหน้าโกรธจัดเสียจนตัวสั่น “เหลวไหล ฉันไปจับคุณเดย์ปล้ำที่ตรงไหน”

“ก็ตรงนี้ ตะกี้นี้ไง ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย หนูไม่ได้ตาบอดนะ จะได้ไม่เห็นว่าคุณตั้งใจจะฉุดพี่เดย์” เธอตะเบ็งเสียงใส่ไม่ยอมแพ้ 

คันฉัตรมองตอบด้วยสายตาครุ่นคิดระคนขุ่นเคือง แต่ตัวไม่สั่นอย่างเมื่อครู่แล้ว เหมือนเขาจะควบคุมตัวได้ในที่สุด เพราะริมฝีปากเรียวบางแต่ได้รูปกระดกขึ้นเล็กน้อยจนเธอนึกสะดุดใจ แต่ไม่ทันได้พูดออกไป ชายหนุ่มก็ชิงกล่าวขึ้นเสียก่อน

“ขอบใจนะยายเด็กแก่แดด” เอ่ยแล้วคนพูดก็ผละจากไปง่ายๆ แบบนั้น จนวนิษาเร่งฝีเท้าเดินตามไปแทบไม่ทัน

“เดี๋ยวสิ คุณมาขอบใจอะไรหนู”

คันฉัตรหันมายิ้มให้วนิษา ทำให้เด็กหญิงถอยกรูดแทบไม่ทัน ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังได้ยินคำพูดของชายหนุ่มชัดเจนเลยทีเดียว

“เพราะตอนแรกฉันไม่ได้นึกถึงเรื่องฉุดคุณเดย์ไปปล้ำมาก่อน จนเธอพูดขึ้นมา ก็เลยรู้สึกว่าน่าสนใจเหมือนกัน”

วนิษาตาโตเมื่อได้ยินแบบนั้น ทั้งยังเสียวสันหลังวาบไปหมด นี่เธอชี้โพรงให้งูเห่าหรอกหรือ...

แต่ครั้นจะเอ่ยปากห้ามปราม หรือยอกย้อนคันฉัตรให้เจ็บแสบ ก็นึกคำไม่ออกขึ้นมาเสียดื้อๆ มิหนำซ้ำเขายังเดินลิ่วจากไปอย่างรวดเร็ว เด็กหญิงเลยได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างของคู่อริไปอย่างเจ็บใจและบอกกับตัวเอง...

วันพระไม่ได้มีหนเดียว!

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

นอกจากวิวาห์โค้งสุดท้ายแล้ว มดยังลงผลงานอีกเรื่องบนเด็กดีด้วย
ชื่อเรื่อง สีหราช เหมหงส์ เป็นแนวอดีต ปัจจุบัน อนาคต ลองอ่านดูนะคะ

https://my.dek-d.com/Umariga_Darapadi/writer/view.php?id=1557711

สำหรับข่าวคราวของมดกับนิยายที่เขียน ติดตามข่าวได้ที่เพจอุมาริการ์ ดาหราปตี https://www.facebook.com/umariga/

ใครอ่านแล้วยังไม่กดไลก์ ฝากกดด้วยค่ะ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #97 fsn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 06:24
    อย่างนายคันจัด ต้องเจอ หนูนิด สู้ๆ ลูก ช่วยพ่อเค้าหน่อย แค่ ขุ่นนายแม่ ก็หนักแล้ว
    #97
    0
  2. #72 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 06:02
    หนูนิด
    #72
    0
  3. #41 First (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:37
    อยากได้เล่มแล้วค่าาาาาาาา
    #41
    1
    • #41-1 Umarigar_Darapadi (@Umariga_Darapadi) (จากตอนที่ 27)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:47
      เล่มจะวางตามร้านค้าในอีก 4-5 วันนี้เป็นอย่างช้าค่ะ รอหน่อยนะคะ กอดๆ
      #41-1