วิวาห์โค้งสุดท้าย ลิขสิทธิ์ สนพ.พิมพ์คำ

ตอนที่ 26 : บทที่ 8 กามเทพตัวน้อย (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    21 ก.พ. 60

ฉันไม่มีวันให้เขาไปรถเธอหรอก ส่วนเธอก็ไม่ต้องแอ๊บเนียน หาทางกินเขาเลยยายหมอหน้าแบ๊ว

เดหลีเข่นเขี้ยว...

แต่เพราะไม่เคยเล่นบทหึงหวง แย่งผู้ชายกับใครที่ไหนมาก่อน หญิงสาวเลยทำได้แค่พูดประโยคนี้อยู่ในใจเท่านั้น มิหนำซ้ำแขนขายังหนักอึ้งราวกับเป็นท่อนหิน ไม่สามารถขยับเขยื้อนเข้าไปหาทั้งคู่ได้อย่างใจคิด จนเขมวันต์ขับรถพาแพทย์หญิงคนสวยจากไปต่อหน้าต่อตานั่นละ หญิงสาวถึงเปล่งเสียงออกมาได้

“คุณเข้ม!...”

เธอแค่เอ่ยชื่อเขาเท่านั้น แขนข้างหนึ่งก็ถูกกระตุกแรงๆ ซ้ำยังมีเสียงห้าวของคันฉัตรดังขึ้นข้างหู

“คุณเดย์!

“อย่ายุ่ง”

“ไม่ยุ่งไม่ได้”

“ทำไม” เธอหันขวับมามองคนที่พาเธอมาที่นี่ด้วยความเดือดดาล

“ที่นี่เป็นโรงพยาบาล ห้ามใช้เสียงดัง” ชายหนุ่มบอก ก่อนพยักหน้าไปทางลานจอดรถเบื้องหน้า “ถ้าคุณอยากจะตะโกน ไปตะโกนที่ด้านนอกโน่น แต่...ผมว่าคุณโวยวายช้าไปหน่อยนะ พวกเขาไปกันโน่นแล้ว”

เสียงห้าวที่แฝงกังวานเหน็บแนมของเขา ทำให้เดหลีได้สติว่ากำลังยืนอยู่ที่ทางเดินเชื่อมระหว่างอาคารในโรงพยาบาลชุมชนเล็กๆ ที่มีนางพยาบาลและคนไข้เดินผ่านไปมาอยู่ตลอดเวลา ขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงขอบตาที่ร้อนผ่าวเพราะหยาดน้ำอุ่นๆ เอ่อท้นอยู่ แต่เดหลีเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้น เก็บความอ่อนแอไว้ข้างในแทนการแสดงออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็น

“ใครบอกฉันโวยวาย”

“งั้นคุณเรียกหมอเข้มทำไม”

“ฉัน...ฉันปวดท้องเมนส์ ไม่เรียกหาหมอสูติ แล้วจะเรียกใคร”

หญิงสาวโกหกหน้าตาเฉย เจตนาพูดให้เขาไม่กล้าซักต่อ แต่เหมือนคันฉัตรจะหน้าหนากว่าที่เธอคาดไว้ เพราะชายหนุ่มไม่เพียงไม่หลบตา แต่กลับย้อนตอบว่า

“ก็เรียกผมไง ผมเป็นทั้งเลขาฯ ทั้งผู้ช่วยคุณอยู่ตอนนี้ จำไม่ได้หรือ”

“สำหรับฉัน คุณเป็นแค่เด็ก-ฝึก-งาน” เธอเน้นเสียงทีละคำอย่างโหดร้าย โดยเฉพาะคำว่า เด็ก ที่หนักแน่นเป็นพิเศษ

“สำหรับผม ผมเป็นเลขาฯ และผู้ช่วยคุณด้วย” อีกฝ่ายไม่ยอมแพ้

หน้า-ด้าน...นอหนูล้านตัวเลยอีตาคนนี้

เดหลีนึกในใจ ก่อนถลึงตาใส่คนพูด พร้อมถามเสียงมะนาวไม่มีน้ำ “แล้วยังไง”

“ถ้าคุณปวดท้องเมนส์จริง ผมจะหายาให้กิน ที่นี่เป็นโรงพยาบาลชุมชนคงหาง่ายอยู่หรอก” ชายหนุ่มตอบหน้าตาเฉย “ตกลงปวดไหม”

“ไม่  ฉันหายปวดแล้ว” หญิงสาวกัดฟันตอบ

“ไม่ปวดก็ไม่ต้องแกล้ง คุณไม่จำเป็นต้องเสแสร้งทำเป็นเข้มแข็งกับผม”

คำพูดนั้นทำให้คนฟังถึงกับเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง ก่อนเค้นเสียงตอบไป “แต่คุณกับฉันไม่ใช่เพื่อนกัน ฉันแค่เป็นพี่เลี้ยงเรื่องงานให้คุณหกเดือน หลังจากนั้นก็บ๊ายบาย ดังนั้นฉันไม่จำเป็นต้องมานั่งแจกแจงความรู้สึกกับคุณทุกอย่างหรอก”

“ใครจะรู้ว่าพอครบหกเดือนแล้วเราจะบ๊ายบายกันจริงหรือเปล่า” อีกฝ่ายย้อนตอบด้วยน้ำเสียงกวนโทสะจนเธอคันมือ แต่ไม่ทันได้โต้กลับ คันฉัตรก็เปลี่ยนทีท่าเป็นจริงจังขึ้นกว่าเดิม “และในเมื่อหมอนั่นก็ไม่อยู่แล้ว เราก็ควรจะกลับกรุงเทพฯ กันเสียที”

เดหลีเม้มปากแน่น เพราะเห็นว่าเขมวันต์เงียบหายไปร่วมสองสัปดาห์ เธอจึงรีบทำงานให้เสร็จตลอดหลายวันนี้เพื่อมาพบเขา แล้วเธอเพิ่งจะมาถึง จะให้กลับไป...

หญิงสาวจึงเชิดหน้าขึ้นเป็นเชิงปฏิเสธ พร้อมเอ่ยเสียงแข็ง “ไม่ ฉันยังไม่กลับ คุณจะกลับก็กลับไปคนเดียว”

“ไม่ได้หรอก ผมรับปากคุณแม่คุณมาแล้วว่าจะทำหน้าที่เป็นเงาติดตามตัวคุณ จะให้ผมกลับไปคนเดียวได้ยังไง ถ้ากลับก็กลับด้วยกัน”

คันฉัตรปฏิเสธ สีหน้าเฉยชา และดวงตาทอประกายแน่วแน่ตอนโค้งน้อยๆ แล้วผายมือเป็นเชิงให้หญิงสาวเดินกลับไปที่รถ

เดหลีเองก็ไม่ใช่คนยอมคน เธอจึงเลือกที่จะจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตากินเลือดกินเนื้อ

“แม่ฉันสั่ง แล้วคุณต้องทำตามทุกอย่างอย่างนั้นหรือ”

“ทำนองนั้น”

“ทำไม”

“เพราะผมเป็นคนรักษาคำพูด และไม่ชอบขัดใจผู้ใหญ่ ในเมื่อแม่ผมอยากให้ผมแต่งงานกับคุณ ผมก็จะทำ”

“คุณจะแต่งงานกับฉันเพราะแม่อยากให้แต่ง...มันไม่ปัญญาอ่อนไปหน่อยหรือ” เธอพูดตรงๆ พร้อมมองจ้องหน้าอีกฝ่าย

 “ไม่ ตราบใดที่เราต่างก็ได้ผลประโยชน์ซึ่งกันและกัน ผมมองว่ามันคุ้มค่า”

“ยังไง”

ชายหนุ่มยิ้มบางๆ ส่งให้ แต่เดหลีคิดว่าเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน ราวกับเธอคือเด็กปัญญาอ่อน และยิ่งฟังคำพูดที่หลุดออกจากปากชายหนุ่ม หญิงสาวก็ยิ่งเดือดดาล

“ผมว่าคุณก็น่าจะเข้าใจนะ การแต่งงานกับคุณ ทำให้ผมมีพันธมิตรที่แข็งแกร่งทางธุรกิจ ขณะที่คุณเองก็ได้ลงจากคาน ทั้งๆ ที่ใครๆ ต่างก็มั่นใจว่าคุณคงขายไม่ออกแล้ว เพราะขนาดคุณแม่ของคุณ ยังอยากโละคุณให้แต่งงานกับผมเต็มแก่เลย”

โละ!...ขายไม่ออก!

“คุณ!” เธอขึงตาใส่อีกฝ่าย นึกอยากเอานิ้วจิ้มลูกตาคนพูดนัก

“หรือผมพูดผิด” ชายหนุ่มหันมามองเธอด้วยสายตาค้นคว้า ทำให้คนถูกมองนึกอยากร้องกรี๊ด แล้วเข้าไปฉีกเนื้อคนตรงหน้าออกเป็นชิ้นๆ

รู้ว่าคันฉัตรมีนิสัยเย็นชาอยู่บ้าง แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะทั้งตรงและปากร้ายขนาดนี้ ไหนใครๆ เล่าลือว่าเขาคือเทพบุตรหน้าหยกของสาวๆ ไงเล่า ดูท่าจะเป็นข่าวโคมลอยเสียแล้ว

เดหลีคิดพร้อมมองคนตรงหน้าตาขุ่น แต่คันฉัตรกลับไม่สะทกสะท้านกับสายตาเชือดเฉือนของเธอ เขายังคงใจเย็น เดินขนาบข้างเธอไปเรื่อยๆ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เหมือนกำลังชวนหญิงสาวคุยเรื่องงานอีเวนต์ที่เพิ่งผ่านมา หรือไม่ก็เรื่องห้างสรรพสินค้าที่เพิ่งไปดูงานด้วยกัน หญิงสาวจึงพยายามข่มใจที่ลุกไหม้ด้วยเพลิงโทสะลง

“ใช่ คุณพูดผิด ฉันไม่ได้ขายไม่ออก แต่ฉันไม่เคยสนใจใครมาก่อนจนกระทั่ง...” แล้วคนพูดก็เป็นฝ่ายกระดาก พูดไม่ออกเสียเอง

“จนกระทั่งเจอหมอเข้มสินะ” เขาต่อให้ด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

“ใช่” เธอฝืนข่มความอาย รับคำออกไป

“แต่น่าเสียดายที่เจอเขาไปก็เท่านั้น”

“ทำไม”

“เพราะผมเชื่อว่าแม่คุณไม่มีวันยอมรับผู้ชายอย่างหมอนั่นเป็นลูกเขยหรอก” เขากล่าวอย่างมั่นใจ ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอวดดี “ทีนี้คุณก็ไปขึ้นรถเสีย เราจะได้รีบกลับกรุงเทพฯ กัน

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ไป ถ้าคุณจะไปก็ไปคนเดียว”

“ถ้าอย่างนั้น ผมก็ต้องขอโทษด้วย”

คำพูดของเขาทำให้เธอนิ่วหน้า ก่อนร้องอุทานในเวลาต่อมา เมื่อมือใหญ่ขาวจัดของฝ่ายนั้นเอื้อมมากุมมือเรียวบอบบางของเธอไว้แน่น ทำให้หญิงสาวตกใจเสียจนตัวแข็ง พูดไม่ออก คิดไม่ถึงว่าคันฉัตรจะมือไวถึงเพียงนี้

แต่ก่อนที่เธอจะได้ทันต่อว่าหรือผลักไสเขาออกไป หญิงสาวก็รู้สึกเหมือนมีกระแสลมแรงหอบหนึ่งพัดผ่านมาใกล้หู แล้วเห็นคันฉัตรหน้าหงายและเซวูบไปต่อหน้าต่อตา พอกะพริบตาอีกทีก็พบว่าชายหนุ่มหน้าหยกลงไปนอนลูบปลายคางคลุกฝุ่นอยู่บนพื้นดินอัดแข็งของลานจอดรถโรงพยาบาลเสียแล้ว พร้อมๆ กับได้ยินเสียงกระด้างห้วนจัดดังลั่นข้างหูเหมือนฟ้าผ่า

“แกคิดจะทำอะไรคุณเดย์ฮึ!

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

นอกจากวิวาห์โค้งสุดท้ายแล้ว มดยังลงผลงานอีกเรื่องบนเด็กดีด้วย
ชื่อเรื่อง สีหราช เหมหงส์ เป็นแนวอดีต ปัจจุบัน อนาคต ลองอ่านดูนะคะ

https://my.dek-d.com/Umariga_Darapadi/writer/view.php?id=1557711

สำหรับข่าวคราวของมดกับนิยายที่เขียน ติดตามข่าวได้ที่เพจอุมาริการ์ ดาหราปตี https://www.facebook.com/umariga/

ใครอ่านแล้วยังไม่กดไลก์ ฝากกดด้วยค่ะ











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #71 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 05:57
    ป้าเดย์
    #71
    0
  2. #40 semi55 (@semi55) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:26
    รออ่านทุกวันเลย อยากได้เป็นเล่มแล้วค่ะ

    #40
    1
    • #40-1 Umarigar_Darapadi (@Umariga_Darapadi) (จากตอนที่ 26)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:00
      สั่งกับส.น.พ. ตอนนี้ได้ลดยี่สิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ เห็นว่าเริ่มส่งตั้งแต่ 24 ก.พ. นี้แล้ว ลองดูนะคะ
      #40-1