วิวาห์โค้งสุดท้าย ลิขสิทธิ์ สนพ.พิมพ์คำ

ตอนที่ 24 : บทที่ 7 สัญญาปีศาจ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    19 ก.พ. 60

“พิสูจน์ให้แม่เห็น ว่าเขามีค่าพอสำหรับลูกแม่” จากนั้นคนพูดก็หันมาปรายตามองเขาอย่างชิงชัง “ที่สำคัญห้ามรุ่มร่ามกับลูกสาวฉันอีกเด็ดขาด ฉันไม่อยากให้ยายเดย์เป็นอย่างเวียนนา ไม่อย่างนั้นจะถือว่าคุณไม่ให้เกียรติลูกสาวของฉันและตัวฉันกับสามี คุณเองก็มีลูกสาว คงเข้าใจดี”

“ครับ ผมเข้าใจ” เขารับปาก หน้าร้อนผ่าวด้วยความละอายที่ศกุนตลารู้จักใช้ข้อเท็จจริงที่มีมาเล่นงานเขาได้อย่างตรงจุด

ซ้ำยังยกเรื่องเวียนนากับวนิษาขึ้นมาพูด ทำให้เขมวันต์ต้องรับปากอย่างไม่มีทางเลี่ยง ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว เขายังไม่แน่ใจเท่าไรนักว่าควรทำอย่างไร ถึงจะพิสูจน์ตัวเองให้ศกุนตลาเห็นว่าคู่ควรกับเดหลี

                ยิ่งกว่านั้น...

                ชายหนุ่มเองก็ไม่มั่นใจว่าจะหักห้ามใจจากหญิงสาวได้จริงหรือ ถ้าตราบใดยังมีโอกาสใกล้ชิดเธออยู่อย่างนี้

                เขาเชื่อว่าผู้ชายกับผู้หญิงที่รักกัน เมื่อมีโอกาสอยู่ด้วยกันก็เหมือนไฟกับน้ำมันที่พร้อมจะจุดติดลุกโพลงขึ้นได้ทุกนาที แต่ถ้าไม่ตอบตกลง โอกาสที่ไขว่คว้าก็ดูจะห่างไกลหนักเข้าไปอีก

                รู้สึกเหมือนได้เผลอทำสัญญากับปีศาจอย่างไรก็ไม่รู้

                ค่ำนี้จึงเป็นหนึ่งในคืนแห่งความทรงจำของนายแพทย์หนุ่มอย่างยากจะลืมเลือน

 

สีหน้ากับแววตาเคร่งเครียดของเขมวันต์ในค่ำคืนนั้นตราตรึงในความทรงจำเดหลีต่อไปอีกหลายวัน และถึงเขาจะรับปากหนักแน่นกับผู้เป็นแม่ของเธอ แต่หญิงสาวกลับไม่มั่นใจว่าชายหนุ่มจะทำได้จริงตามนั้น จึงพยายามบอกชายหนุ่มอยู่หลายครั้ง ว่าไม่จำเป็นต้องรักษาสัญญากับศกุนตลาก็ได้

แม่ตั้งใจแกล้งเขา...เธอรู้ดี

สิ่งที่ศกุนตลาต้องการคือรากฐานที่มั่นคง และมั่งคั่งให้แก่อัศวฤทธา และพินิจวัฒนาวงศ์...สกุลเก่าของท่าน ดังนั้นต่อให้เขาคว้าเอาดาวเอาเดือนมาให้เธอกับแม่ได้ ท่านก็ไม่มีวันพอใจหรอก

ทุกสิ่งที่เขาทำคือความสูญเปล่าอย่างแท้จริง

เธอจึงตั้งใจจะไปหาเขมวันต์ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะอยากเน้นย้ำเรื่องนี้ด้วยตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องรออีกหลายวัน มิหนำซ้ำพอวันสุดท้ายของสัปดาห์มาถึง น้องชายกลับมาหาด้วยสีหน้าเกรงอกเกรงใจอย่างเห็นได้ชัดตอนเอ่ยเสียงอ่อนผิดวิสัย

วันนี้พี่เดย์ช่วยไปภูเก็ตหน่อยได้ไหม

ไปภูเก็ต?’ หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างคิดไม่ถึงกับคำกล่าวฟ้าผ่า

ใช่ฝ่ายนั้นอึกอักอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มออกมา พอดีผมมีนัดประชุมกับนักธุรกิจจากอินโดที่นั่น แต่พี่เลี้ยงเส้นจันท์กับขนมจีนลาหยุดกะทันหัน ผมเลยต้องรีบกลับไปช่วยอี๋เลี้ยงลูก

เดหลีนึกอยากปฏิเสธ แต่พอนึกถึงใบหน้ากลมแป้นของหลานสาวและหลานชายฝาแฝดแล้วก็พูดไม่ออก

แล้วคนอื่นๆ ล่ะ ไม่มีใครไปแทนนายได้เลยหรือ

ไปฉุกละหุกแบบนี้มันยาก พี่ก็รู้ อัคราตอบพร้อมมองมาอย่างอ้อนวอน ทำให้หญิงสาวจำใจต้องรับคำในที่สุด

จากภูเก็ต หญิงสาวก็ถูกส่งมาตัดริบบิ้นเปิดชอปปิงมอลล์แห่งใหม่ แทนลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งที่เชียงราย โดยมีคันฉัตรมาด้วย เดหลีที่เริ่มเบื่อหน้าอีกฝ่ายเป็นกำลังจึงบอกห้วนๆ อย่างไม่คิดถนอมน้ำใจ

“งวดนี้คุณไม่ต้องไปกับฉันก็ได้นะ”

“แต่ผมถูกส่งให้มาเรียนรู้งานจากคุณหกเดือน คุณไปที่ไหน ผมก็ควรจะไปด้วยในช่วงหกเดือนนี้” ชายหนุ่มตอบเรียบๆ

สีหน้าเขาเย็นชาและแววตานิ่งลึกเสียจนหญิงสาวอ่านใจอีกฝ่ายไม่ออก ว่าคันฉัตรหมายความตามที่พูดจริงๆ หรือมีนัยบางอย่างซ่อนเร้นเอาไว้  แต่เดหลีไม่ใช่คนขี้ขลาดหรือยอมจำนนง่ายๆ เธอจึงต่อตากับชายหนุ่มอย่างเยือกเย็น พร้อมเชิดปลายคางขึ้นแล้วถามอีกฝ่ายเสียงกระด้างว่า

“อย่าบอกนะว่าคุณใช้กรรไกรไม่เป็น”

“หืม?” คิ้วเข้มตัดกับผิวขาวสะอาดของเขาเลิกขึ้นน้อยๆ เธอจึงอธิบายต่ออย่างหัวเสีย

“ก็ตัดริบบิ้นมันจะยากอะไร มีกรรไกร ใครๆ ก็ตัดได้แล้ว คุณไม่จำเป็นต้องไปกับฉันหรอก เว้นแต่คุณจะใช้มันเป็นข้ออ้าง” หญิงสาวเสริมต่ออย่างดุเดือด ทำให้คนที่ตั้งใจจะไปเรียนตัดริบบิ้นด้วยถึงกับหัวเราะเบาๆ ออกมา

“ใช่ ผมตั้งใจจะใช้มันเป็นข้ออ้าง”

คำตอบตรงๆ ของเขาทำให้เดหลีหรี่ตาลงอย่างมาดร้าย  “ทำไม”

“คุณถามผมอย่างกับไม่รู้ว่าผู้ใหญ่ของเราสองคน คาดหวังอะไรจากการที่ผมมาฝึกงานกับคุณครั้งนี้”

“ฉันรู้ แต่ไม่คิดว่าคุณจะบ้าจี้ตาม”

“การที่ผมคิดจะแต่งงานกับคุณบ้าจี้ที่ตรงไหน” คันฉัตรยังถามเสียงเรียบ ทำให้หญิงสาวยิ่งโกรธจัด

เธอพยายามข่มเพลิงโทสะที่ลุกวาบขึ้นอย่างยากเย็น ตอนตอบอีกฝ่ายไปด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“บ้าสิ คุณอายุน้อยกว่าฉันตั้งหลายปี น้อยกว่านายอัคเสียอีก”

“ผมไม่เห็นมันจะเป็นปัญหาที่ตรงไหน ผู้หญิงสมัยนี้ดูแลตัวเองดีจะตายไป ไม่บอกก็ไม่มีคนรู้หรอกว่าคุณอายุมากกว่าผม หรือถึงรู้ผมก็ไม่แคร์”

“แต่ฉันแคร์ ฉันไม่ชอบผู้ชายที่เด็กกว่า” เธอตอบเสียงหนักแน่น ก่อนกวาดตามองคนตรงหน้าช้าๆ ตั้งแต่หัวจดเท้าด้วยสายตาพิจารณา อย่างที่เคยใช้มองชายหนุ่มที่อาจหาญมาเสนอขายขนมจีบให้นับคนไม่ถ้วน และได้ผลทุกครั้ง “และฉันไม่ชอบผู้ชายขาวจนซีดอย่างคุณ ไม่ชอบหนุ่มๆ มาดนักธุรกิจ เป็นมนุษย์เงินเดือนเหมือนคุณ มันดาษดื่นออกจะตายไป รู้ไหมว่า ฉันสามารถหาผู้ชายใส่สูท ผูกเนกไท หอบแท็บเล็ตไว้ในมือข้างหนึ่งแบบคุณมาควงได้ในสามนาทีด้วยซ้ำ”

ทว่าคันฉัตรไม่แม้แต่จะกะพริบตาเมื่อเธอพูดจบ ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นน้อยๆ ราวกับจะเยาะเสียด้วยซ้ำ ตอนชะโงกหน้าเข้ามาหาแล้วบอกว่า

“แล้วคุณรู้ไหมว่าผมชอบผู้หญิงดุๆ ที่สุด ยิ่งปากจัด ยิ่งชอบ” แล้วนัยน์ตาคนพูดก็เลื่อนมาจับจ้องที่กลีบปากอิ่มเต็มตึงของเธอ คล้ายจะบอกใบ้ว่าเขามีวิธีจัดการกับผู้หญิงปากจัดอย่างไรบ้าง  “แต่ที่ผมชอบที่สุดคือผู้หญิงอายุมากกว่า เพราะมีประสบการณ์ที่ผมไม่ต้องเสียเวลาสอน”

สายตาของเขาจาบจ้วงจนเธอตัวร้อนผ่าว และมั่นใจว่าถ้าไม่มีเมกอัปปกปิดเอาไว้ ใบหน้าคงแดงก่ำเพราะคำพูดที่ส่อนัยหยาบคายของอีกฝ่ายไปแล้ว หญิงสาวกำมือแน่นอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนมองเขาด้วยสายตาเชือดเฉือน พร้อมบอกว่า

“แล้วคุณจะเสียใจที่พูดแบบนี้”

“ผมจะไม่มีวันเสียใจ แต่คุณ...จะต้องเปลี่ยนใจ และเปลี่ยนความคิดในไม่ช้านี้แน่” คันฉัตรตอบกลับ ก่อนจะผายมือให้เธออย่างสุภาพไปยังเฮลิคอปเตอร์ที่จอดรอพวกเขาอยู่

เดหลีอยากปฏิเสธ อยากหันหลังให้แล้ววิ่งไปในทิศทางตรงกันข้าม รวมถึงอยากบอกให้นักบินเอาเครื่องขึ้นทันที เพื่อจะได้ทิ้งอีกฝ่ายไว้ แต่สุดท้ายเหตุผลร้อยแปดที่ผุดขึ้นในใจ ก็ทำให้เธอไม่ได้ทำสักอย่าง

จากนั้นคันฉัตรก็ติดตามเธอไปทุกที่ไม่ต่างกับเงาตามตัว และทำให้เดหลีหงุดหงิดเพิ่มขึ้นทุกวัน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าบุคคลที่สามหรือนักข่าวที่โฉบมาทำข่าว หญิงสาวกลับต้องตีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรและไม่รู้สึกรู้สา ทั้งหมดนี้ก็เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตนเองและ เอวาลอนกรุ๊ป รวมถึงความสัมพันธ์ของครอบครัวเธอกับชายหนุ่มด้วย

จึงไม่แปลกอะไรที่จะมีข่าวซุบซิบถึงทั้งคู่ผุดขึ้นในกรอบสังคมหลังจากนั้น...



วันนี้เริ่มต้นเหมือนทุกวัน

ที่เขมวันต์ต้องเริ่มงานตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ทำคลอดไปสี่เคส แล้วยังต้องรักษาคนไข้ที่ถูกยิงจนกระเพาะอาหารทะลุอีกหนึ่งรายจนไม่ได้กินข้าวเที่ยง พอทำคลอดคนไข้รายสุดท้ายของช่วงบ่ายเสร็จ ชายหนุ่มก็ตั้งใจจะไปหาข้าวกิน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวพ้นตึกที่ทำงาน โทรศัพท์มือถือที่สั่นขึ้นเพื่อตามตัวให้ไปทำคลอดฉุกเฉินก็เตือนขึ้นเสียก่อน เพราะมีคนไข้ฉุกเฉินเข้ามา รายนี้เป็นเด็กสาวชาวเขาที่เพิ่งตั้งท้องครั้งแรก เธอไม่ได้ฝากครรภ์ตั้งแต่ต้น พอมาถึงมือหมอปากมดลูกก็เปิดไปถึงแปดเซนติเมตรแล้ว แต่หัวใจเด็กเต้นช้าผิดปกติ ทำให้เขาต้องกลับไปเฝ้าดูอาการของฝ่ายนั้นทั้งๆ ที่เป็นเวลาเลิกงาน และปกติพยาบาลที่นี่ก็ทำคลอดได้เก่งไม่แพ้ใคร ทว่าอัตราการเต้นของหัวใจทารกน้อยที่ช้าลงไปเรื่อยๆ ทำให้พวกเธอตัดสินใจลำบาก เพราะแม้หัวเด็กจะเคลื่อนลงต่ำแสดงให้เห็นว่าใกล้คลอดแล้ว แต่ก็ยังไม่ออกมาเสียที

ยิ่งทิ้งไว้นานก็ยิ่งเป็นอันตราย เพราะเด็กอาจกำลังขาดออกซิเจน

เขมวันต์คิดหนักว่าจะเอาเด็กออกมาทางไหน เพราะพวกเขาอยู่ที่ห้องคลอด หากจะผ่าตัดก็ต้องเข็นไปที่ห้องผ่าตัด แล้วจัดการบล็อกหลังหรือดมยาสลบให้เร็วที่สุด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องใช้เวลาราวสิบถึงสิบห้านาที ขณะที่ตอนนี้ปากมดลูกเปิดหมดแล้ว...ถ้าเบ่งดีๆ ก็อาจจะคลอดได้ไม่ยาก...

เขมวันต์จึงพยายามอธิบายให้คุณแม่มือใหม่ฟัง ขณะที่พยาบาลประจำวอร์ดก็ช่วยกันเชียร์คนไข้ให้เบ่งคลอดกันสุดแรงใจ  เครื่องดูดสุญญากาศถูกเตรียมพร้อมเพื่อช่วยให้เด็กน้อยออกมาดูโลกใบนี้เร็วขึ้น

แล้วในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ... แต่กลับรู้สึกมึนหัวชอบกล จนพยาบาลที่ทำงานด้วยมาตลอดหลายปีถึงกับออกปากทัก

“หมอเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

“ไม่” เขาแข็งใจตอบไปอย่างนั้น แต่กลับพบว่าโลกดับวูบลงตรงนั้น

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

นอกจากวิวาห์โค้งสุดท้ายแล้ว มดยังลงผลงานอีกเรื่องบนเด็กดีด้วย
ชื่อเรื่อง สีหราช เหมหงส์ เป็นแนวอดีต ปัจจุบัน อนาคต ลองอ่านดูนะคะ

https://my.dek-d.com/Umariga_Darapadi/writer/view.php?id=1557711

สำหรับข่าวคราวของมดกับนิยายที่เขียน ติดตามข่าวได้ที่เพจอุมาริการ์ ดาหราปตี https://www.facebook.com/umariga/

ใครอ่านแล้วยังไม่กดไลก์ ฝากกดด้วยค่ะ


















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #96 fsn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 06:24
    เป็นหมอก็ต้องดูแลสุขภาพนะคะ หมอเข้ม
    #96
    0
  2. #69 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 05:47
    หมอเข้ม!!
    #69
    0
  3. #37 เหมียว (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:01
    ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงมากเลยค่า

    #37
    0