วิวาห์โค้งสุดท้าย ลิขสิทธิ์ สนพ.พิมพ์คำ

ตอนที่ 23 : บทที่ 7 สัญญาปีศาจ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    18 ก.พ. 60

“ไม่ต้องมาเรียกฉันเลย แม่ตัวดี ไป เข้าไปในห้องเราโน่น ขอฉันคุยกับพ่อคนนี้หน่อย” ศกุนตลาสั่งเสียงเฉียบ ราวกับบุตรสาวของเธออายุแค่สองขวบก็ไม่ปาน

แต่เดหลีกลับส่ายหน้าดิก ทั้งยังโอบกอดเขาไว้แน่นเหนียว

“ไม่ค่ะ คุณแม่จะคุยอะไรกับคุณเข้ม เดย์จะฟังด้วย”

“ยายเดย์”

“ก็เขาเป็นแฟนเดย์ คุณแม่จะพูดอะไรกับเขา เดย์มีสิทธิ์รู้”

ศกุนตลาได้ยินแล้วก็หรี่ตามองลูกสาวคาดคั้น เหมือนครูที่จับโกหกนักเรียนได้ “แฟนแกงั้นหรือ งั้นที่แกเทียวไปเทียวมาที่คลองหมาแหงนนั่น ก็ไม่ใช่เพราะหนูนิดแล้วสินะ”

“หนูนิดก็เป็นส่วนหนึ่งค่ะ” หญิงสาวกัดฟันตอบ แต่เหมือนมารดาของเธอจะไม่สนใจฟัง เพราะผู้แก่วัยกว่าได้แย้งขึ้นมาเสียก่อน

“ว่าแต่หมอนี่จะมาเป็นแฟนแกได้ยังไงกัน ในเมื่อเขาเป็นผัวแม่เวียนนา”

“เขาไม่ได้เป็นเพราะอยากเป็น แต่เป็นเพราะคิดว่าเวียนนาเป็นเดย์ค่ะ เวียนนาปลอมตัวเป็นเดย์ไปหลอกเขา ดังนั้นคนที่เขารักคือเดย์ค่ะ ไม่ใช่เวียนนา”

คำตอบนั้นยิ่งทำให้ศกุนตลาเบิกตากว้าง คล้ายไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“ยายเวียนนาจะปลอมตัวเป็นแกได้ยังไง ไม่ต้องมาโกหก แม่ไม่เชื่อ” แล้วคนพูดก็หันขวับมาที่เขมวันต์ พร้อมกล่าวเสียงหยันว่า “ส่วนคุณ ฉันจะบอกให้นะ ฉันกับคุณโรมไม่ได้ใจดีแบบพี่ยูนาน ที่จะได้เที่ยวนับญาติกับใครต่อใครให้มั่วซั่วไปหมด แล้วก็ไม่ได้เชื่อคนง่ายอย่างยายเดย์ ถึงจะได้เชื่อเรื่องบ้าๆ ที่คุณเล่าให้ฟัง ดังนั้นอย่ามายุ่งกับลูกสาวฉันอีก ฉันไม่อยากให้ยายเดย์ได้ชื่อว่ามีผัวคนเดียวกับเวียนนา ที่สำคัญหมอบ้านนอกอย่างคุณน่ะ ไม่เหมาะกับคนอัศวฤทธาอย่างยายเดย์หรอก คุณอยู่คนละสังคมกับพวกเราเข้าใจหรือเปล่า”

“คุณแม่!

เดหลีร้องเสียงดังจนเกือบเป็นกรี๊ด แต่ศกุนตลาไม่สนใจที่จะฟัง ขณะที่เขมวันต์พยายามข่มใจ นึกถึงใจคนเป็นพ่อเป็นแม่

เพราะเป็นเขาก็คงโกรธเหมือนกัน ถ้าเห็นไอ้หนุ่มที่ไหนมาทำกับบุตรสาวแบบนี้ เลยกล่าวเสียงเรียบออกไปว่า

“แต่ยุคศักดินามันจบสิ้นไปแล้วนะครับ และผมก็ไม่ใช่ไพร่ ทาส หรือจัณฑาล เหมือนๆ ที่คุณนายก็ไม่ได้เป็นเจ้าเป็นนายใคร เราต่างเป็นคนเหมือนกัน และที่สำคัญผมก็จริงใจกับคุณเดย์ด้วย”

“ฉันไม่เชื่อ”

“ผมพูดจริง ผมไม่ได้สนใจเรื่องฐานะ หรือเงินทองของคุณเดย์เลย ที่ผมสนใจเธอก็เพราะเราเข้ากันได้ในแทบทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องหนูนิด ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนจะให้โอกาสผม หรือเข้ากับลูกสาวผมได้ดีเหมือนคุณเดย์”

“ฉันไม่เชื่อและไม่สนใจ ความจริงใจบ้าบออะไรที่คุณอ้างหรอกนะ แต่จำใส่กะลาหัวเอาไว้ ว่าคุณกับพวกฉันไม่เหมือนกัน” ฝ่ายนั้นย้อนเสียงแหลม “คุณไม่มีวันเป็นเหมือนพวกฉันได้ และต่อให้พยายามให้ตาย ก็เป็นได้แค่อีกาที่อยากกินเนื้อหงส์เท่านั้น”

คำพูดนั้นทำให้เขมวันต์หน้าชา ส่วนคนพูดก็จ้องหน้าเขาดุเดือด ขณะที่เดหลีร้องออกมาอย่างทนไม่ได้

“พอเถอะค่ะคุณแม่ เลิกว่าคุณเข้มเสียที”

“ไม่เป็นไร ถ้าคุณแม่คุณด่าผมแล้วสบายใจก็เชิญท่านด่าไปเถอะ ขัดขวางความสุขคนแก่จะเป็นบาปเสียเปล่าๆ” เขาตอบเสียงเรียบ และทำให้ศกุนตลาตาลุกวาวด้วยความโกรธยิ่งกว่าเดิม

“คุณว่าใครแก่”

เขมวันต์กะพริบตา ไม่เข้าใจว่าพูดอะไรผิด และเห็นเดหลีส่ายหน้าเป็นเชิงห้าม ซ้ำยังรุนหลังเขาไปที่ประตู พร้อมยัดกุญแจรถของเธอใส่มือให้แล้วบอกอย่างร้อนรนแกมวิงวอน

“ฉันจะคุยกับคุณแม่เอง แล้วพรุ่งนี้จะไปหาคุณกับหนูนิด”

“ไม่ได้ แม่ไม่ให้แกไปหาไอ้หมอนี่อีกแล้ว ต่อไปนี้ แกจะไปไหนได้ก็ต่อเมื่อมีพ่อคันฉัตรพาไปเท่านั้น”

ศกุนตลาเอ่ยเสียงเฉียบขาด ทำให้เขมวันต์ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ และไม่สนใจทนนับหนึ่งถึงสิบอย่างคราวก่อนอีกแล้ว

“ทำไมคุณเดย์จะต้องไปไหนกับไอ้หมอนั่นด้วยครับ”

“เพราะพ่อคันฉัตรคือคนที่เหมาะสมจะมาเป็นลูกเขยฉัน ส่วนคุณน่ะถ้าอยากเกี่ยวข้องกับคนสกุลนี้นัก จะกลับไปหาแม่เวียนนาก็ยังไม่สายหรอกนะ ลูกคุณจะได้ไม่ต้องเป็นลูกไม่มีแม่แบบนี้ไง”

คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มขบฟันกรอด เขมวันต์วางกุญแจรถที่เดหลีส่งให้ลงในทันที ราวกับมันคือเหล็กที่ถูกเผาไฟจนร้อน

ไฟโทสะที่ศกุนตลาเป็นผู้จุด และตอนนี้ไฟนั้นกำลังแผดเผาความสัมพันธ์ที่งดงามของเขากับเดหลีให้มอดไหม้กลายเป็นจุณ

“คุณจะด่าผม ไม่ชอบผม ไม่เป็นไร แต่ห้ามยุ่งกับลูกสาวผม หนูนิดไม่เคยรู้เรื่องบัดซบที่ผู้ใหญ่ก่อขึ้น และผมกับลูกไม่เคยนึกอยากข้องเกี่ยวกับคนอัศวฤทธาอย่างคุณเลยสักนิดเดียว”

“งั้นคุณก็ไปสิ จะมายุ่งกับยายเดย์ทำไม”

“แต่คุณเดย์เป็นข้อยกเว้น” เขาพยายามข่มใจ ระงับความโกรธอย่างยากเย็น ก่อนตอบเสียงเข้มออกไป

ศกุนตลาฟังแล้วก็ถึงกับนิ่งขึงไปอึดใจใหญ่ เพราะไม่เคยมีใครกล้าโต้แย้งเธอมาก่อน

เดหลีเลยพยายามช่วยชายหนุ่มเต็มที่ด้วยการกล่าวอย่างขึงขัง “เดย์เองก็โตแล้วนะคะคุณแม่ เรื่องนี้ขอเดย์ตัดสินใจเองเถอะค่ะ”

“ตัดสินใจอะไร จะเป็นเมียมันน่ะหรือ” คนเป็นแม่ย้อนถามเสียงเขียว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ขณะที่เดหลีเองก็เหมือนไม่ยอมแพ้

หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น แต่ดวงตาหลุบต่ำลงอย่างคนที่ตัดสินใจดีแล้ว

“เป็นเมียคุณเข้มก็ไม่ได้เสียหายที่ตรงไหนนี่คะ เขามีสัมมาอาชีพ เป็นถึงหมอเชียวนะคะคุณแม่ ไม่ใช่กรรมกรแบกหาม ไม่มีความรู้ที่ไหน”

“หมอบ้านนอก!

“บ้านนอกแล้วยังไงคะ หรือคุณแม่ลืมเสียแล้วว่าลูกสะใภ้คุณแม่ทั้งสองคนก็มาจากบ้านนอกที่คุณแม่ตั้งท่ารังเกียจอยู่นี่”

เขมวันต์เป็นฝ่ายทนไม่ได้เสียเองที่เห็นสองแม่ลูกปะทะกันดุเดือด เขาบีบมือเดหลีเบาๆ เป็นเชิงปราม ก่อนหันไปมองหน้าศกุนตลาอย่างครุ่นคิด

“ผมรู้ว่าคุณเกลียดผม ไม่ชอบผม เพราะเรื่องของผมกับเวียนนา และเพราะผมเป็นคนจน ซ้ำยังเป็นคนบ้านนอกอีกด้วย แต่เรื่องพวกนี้ผมแก้ไขไม่ได้ เหมือนๆ กับที่ทำใจให้เลิกรักคุณเดย์ไม่ได้ แต่สิ่งที่ผมทำได้ คือทำปัจจุบันให้ดี หรือเหมาะสมกับคุณเดย์อย่างที่คุณนายต้องการ”

คุณจะทำได้จริงหรือ”

“คุณแม่จะให้คุณเข้มทำยังไงคะ” หญิงสาวถามเหมือนอ่อนใจ

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

นอกจากวิวาห์โค้งสุดท้ายแล้ว มดยังลงผลงานอีกเรื่องบนเด็กดีด้วย
ชื่อเรื่อง สีหราช เหมหงส์ เป็นแนวอดีต ปัจจุบัน อนาคต ลองอ่านดูนะคะ

https://my.dek-d.com/Umariga_Darapadi/writer/view.php?id=1557711

สำหรับข่าวคราวของมดกับนิยายที่เขียน ติดตามข่าวได้ที่เพจอุมาริการ์ ดาหราปตี https://www.facebook.com/umariga/

ใครอ่านแล้วยังไม่กดไลก์ ฝากกดด้วยค่ะ

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #68 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 05:40
    แบบเหมือนคุณแม่ไม่รักเดย์เลย รักแต่ศักดิ์ศรีหน้าตา
    #68
    0