วิวาห์โค้งสุดท้าย ลิขสิทธิ์ สนพ.พิมพ์คำ

ตอนที่ 22 : บทที่ 6 อุปสรรค (3-จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 ก.พ. 60

ขณะเดียวกันบนยอดตึกสูงเสียดฟ้า ประตูเพนต์เฮาส์ของเดหลีก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงหนาของเขมวันต์ที่ก้าวเข้ามา โดยมีร่างระหงโปร่งบางของเจ้าของห้องสาวสวยซบอิงอ่อนระทวยในวงแขน ชายหนุ่มค่อยๆ วางอีกฝ่ายลงบนโซฟาตัวใหญ่ยาวอย่างนุ่มนวล แต่เหมือนเธอยังคงหลับอยู่ เพราะเปลือกตาปิดสนิท เห็นเส้นขนตาเรียงกันเป็นแพทาบทับโหนกแก้ม

มองแล้ว...

น่าจูบเป็นที่สุด

แต่เขายังไม่ทันได้ก้มลงไปประทับจูบบนพวงแก้มนุ่มอย่างที่คิด เสียงโทรศัพท์มือถือก็กรีดร้องเตือนขึ้นเสียก่อน เขมวันต์เลยถอนหายใจยาว ขณะที่หญิงสาวกระพือเปลือกตาขึ้นมองมาอย่างระแวงแกมสงสัย

มีเคสด่วนอีกแล้วหรือคะ

ชายหนุ่มก้มมองเบอร์โทรศัพท์ที่ปรากฏบนหน้าจอ ก่อนส่ายหน้าช้าๆ แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวกับหญิงสาวที่กึ่งนั่งกึ่งนอนมองเขาอยู่

ไม่ใช่เคสด่วน แต่เป็นหนูนิด

เด็กหญิงไม่ยอมกลับมากับพวกเขา แต่ขอแวะไปที่คอนโดฯ ของอัคราและเกี้ยมอี๋ก่อน โดยอ้างว่าอยากอยู่เล่นกับน้องแฝดต่อ แล้วจึงให้อัคราขับรถมาส่ง เขมวันต์เลยยอมเอ่ยปากอนุญาต

พอกดรับสาย ก็ได้ยินเสียงฝ่ายนั้นดังแจ้วๆ มาเข้าหู

พ่อคะ หนูนิดขอค้างที่นี่สองคืนนะคะ คืนนี้หนูนิดอยากนอนกับพี่อี๋ก่อน

หือ...เขมวันต์นิ่วหน้า เพราะตั้งใจจะพาลูกสาวไปเปิดโรงแรมนอน แล้วกลับบ้านสวนสายๆ พรุ่งนี้ 

แล้วคืนพรุ่งนี้หนูนิดจะไปค้างบ้านพี่ปัณณ์

แล้วอี๋กับปัณณ์สะดวกหรือ

สะดวกค่ะ พี่อี๋อยากให้หนูนิดอยู่ด้วยจะแย่ เขาเหม็นหน้าน้าอัคแทบอ้วกแล้วค่ะพ่อ

ฝ่ายนั้นตอบเสียงสดชื่น พร้อมๆ กับที่เขาได้ยินเสียงห้าวของสามีเกี้ยมอี๋ดังแทรกเข้ามา

ใครเหม็นหน้าใคร พูดใหม่ซิยายตัวแสบ

วนิษาไม่ยอมตอบ ซ้ำยังคุยต่อกับคนเป็นพ่ออย่างร่าเริง นะคะพ่อ

เดี๋ยว แล้วทำไมลูกถึงอยากจะไปนอนกับปัณณ์

เขาซักต่อ เพราะสปัณณ์เป็นเพื่อนสนิทกับเกี้ยมอี๋ก็จริง แต่ไม่ได้สนิทกับวนิษาสักเท่าไร

เอ่อ...คือ...อ่า...ลุงชายน่ะค่ะ ลุงชายบอกอยากคุยกับหนูนิด และอยากให้หนูนิดได้รู้จักลูกพี่ลูกน้องคนอื่นๆ เพิ่มด้วย

เด็กหญิงตอบเร็วปรื๋อ โดยอ้างถึงปุริส สามีของสปัณณ์ ที่เป็นเหมือนผู้นำตระกูลอัศวฤทธารุ่นที่สามในตอนนี้ ทำให้เขมวันต์พูดไม่ออก

ชายหนุ่มนับถือปุริสค่อนข้างมาก เพราะฝ่ายนั้นหยิบยื่นน้ำใจไมตรีด้วยเสมอ และไม่เคยเห็นเขาหรือคนจากคลองหมาแหงนเป็นอากาศธาตุอย่างคนบางคนในตระกูล

แต่ถึงอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะท้วงออกไป งานเมื่อกี้ยังรู้จักลูกพี่ลูกน้องไม่หมดหรือ

หมดแต่ไม่สนิทค่ะ ลุงชายบอกว่าทุกวันอาทิตย์ เด็กๆ อัศวฤทธาจะไปเรียนขี่ม้า ว่ายน้ำ ยิงปืนด้วยกันตอนเช้า แล้วช่วงบ่ายก็จะแยกย้ายกันไปช่วยงานของครอบครัวตามที่ถนัด หนูนิดเลยอยากลองไปขี่ม้ากับยิงปืนดูบ้าง แล้วค่อยกลับบ้านสวนตอนบ่ายกับพ่อ

เป็นอันว่าลูกสาวของเขาเลือกที่จะอยู่เล่นสนุก แทนการทำงานต่ออย่างญาติคนอื่นๆ

เขมวันต์คิดพลางกลอกตาไปมา แล้วตัดสินใจสรุปสั้นๆ ว่า

หนูนิดจะค้างที่กรุงเทพฯ สองคืน?”

ค่ะ ได้ไหมคะ อีกอย่างเสาร์อาทิตย์นี้พ่อเองก็ได้หยุดไม่ใช่หรือคะ หนูนิดจำได้ แล้วเราจะรีบกลับไปทำไม ขอหนูนิดอยู่เที่ยวกรุงเทพฯ ก่อนนะคะพ่อ นะคะ

เอ่อ...

เขมวันต์เริ่มลังเล เพราะถึงแม้จะเป็นวันหยุด แต่ก็อดห่วงคนไข้ที่รับฝากท้องไว้ไม่ได้ ไหนจะเรื่องเรียนพิเศษของบุตรสาวที่ในตัวจังหวัดอีก

แต่เหมือนฝ่ายนั้นจะไม่รอฟังเขาตัดสินใจ เพราะวนิษารีบสรุปสั้นๆ ว่า แค่นี้นะคะพ่อแล้วลูกสาวก็กดตัดสาย ไม่เปิดโอกาสให้คนเป็นพ่อได้โต้แย้ง

คนที่อยู่ข้างๆ ก็คงได้ยินเสียงเด็กหญิงที่เล็ดลอดออกมาเหมือนกัน เลยบอกเขาเสียงเบาแต่หนักแน่นว่า

ถ้าหนูนิดจะค้างที่บ้านนายอัค คุณก็ค้างเสียที่นี่ก็แล้วกัน

กลายเป็นเขมวันต์เองที่นิ่งอึ้งไป

ชายหนุ่มเคยมาที่นี่หลายครั้ง และอยู่คราวละนานๆ หลายชั่วโมง ขณะที่หญิงสาวเองก็เคยค้างคืนกับเขาที่บ้านสวนมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นก่อนที่เวียนนาจะตราหน้าว่าเขาทำตัวเป็นพระยาเทครัว

จะว่าไป เขมวันต์ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนและไม่เคยนึกสนใจ จนกระทั่งเวียนนาเอ่ยขึ้น ซึ่งแม้เขาจะย้อนตอบอย่างถือดี แต่ความจริงก็อดคิดตามไม่ได้ และนึกเป็นห่วงเดหลีขึ้นมา

เธอเป็นคนมีชื่อเสียง อยู่ในวงสังคมชั้นสูงของเมืองไทย ขยับตัวนิด ขยับตัวหน่อยก็เป็นข่าว ข่าวอื่นอาจไม่เป็นอะไร แต่ข่าวคาว...ไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่

โดยเฉพาะเมื่อมีเวียนนาจ้องเล่นงานอยู่แบบนี้ ผู้หญิงคนนั้นเหมือนมีอาการทางจิต ทำอะไรที่ไม่คาดคิดได้เสมอ เขายังไม่อยากให้คนตรงหน้าต้องเดือดร้อน เลยตัดสินใจส่ายหน้าปฏิเสธไป

ผมไปเปิดโรงแรมนอนดีกว่า

ทำไมคะเดหลีผุดลุกขึ้นจ้องหน้าเขา ความอ่อนหวานที่ถักทอขึ้นเมื่อครู่หายวับไปต่อหน้าต่อตา

ผมไม่อยากให้ใครเอาคุณไปพูดเสียๆ หายๆเขาบอกตรงๆ แต่เธอกลับนิ่วหน้า

แต่ฉันก็เคยค้างคืนที่บ้านคุณ

มันไม่เหมือนกัน ที่นั่นมันบ้านสวน ไม่มีใครไปรู้ไปเห็นเหมือนที่นี่

รู้เห็น แล้วยังไงคะ ฉันไม่เห็นแคร์เลย

เธอนิ่วหน้า อย่างคนที่มั่นใจในตัวเองเต็มเปี่ยม ทำให้เขาเสียอีกที่เป็นฝ่ายต้องถอนหายใจยาว แล้วรวบร่างระหงเข้ามากอดไว้แนบอก

แต่ผมแคร์ ผมไม่อยากให้คุณเสียชื่อ

คราวนี้คนที่ถูกกอดอยู่กลับหัวเราะออกมาเบาๆ แทน ทั้งยังดันตัวออกห่าง แล้วเงยหน้าขึ้นมองสบตาอย่างค้นคว้าแกมดีใจ

คนอย่างคุณแคร์ใครเมื่อไหร่กัน นี่ล้อฉันเล่นใช่ไหมคะ

ผมชอบล้อเล่นหรือ

เดหลีเงียบไปอึดใจหนึ่ง จากนั้นก็ใช้ปลายนิ้วเรียวเขี่ยกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาเบาๆ ก่อนพึมพำเสียงนุ่มนวล

ฉันดีใจนะคะที่ได้ยินแบบนี้ แต่ฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ถ้าฉันจะทำอะไรก็เพราะฉันอยากทำ และตัดสินใจจะทำอย่างมีสติและเหตุผล ไม่ใช่เพราะอารมณ์ชั่ววูบ อีกอย่าง...ฉันอยากให้คุณค้างคืนที่นี่จริงๆ

ฟังแล้วเขมวันต์ก็ได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความลังเลใจ ยอมรับว่าข้อเสนอของอีกฝ่ายยวนใจไม่ใช่น้อย หญิงสาวเห็นเขายังนิ่งอยู่เลยเอื้อมมือมานวดคลึงให้เบาๆ ที่หว่างคิ้ว ทั้งยังสัพยอกด้วยว่า

เรื่องแค่นี้ไม่เห็นจะต้องคิดมากเลย รับรองฉันไม่ปล้ำคุณหรอกนะ ถ้าคุณไม่ยอม

ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาได้

ดีแล้วค่ะ หัวเราะเสียบ้าง รู้ไหมคะว่าคุณชอบตีหน้าขรึม จนฉันเป็นห่วงจะแย่ว่าหว่างคิ้วคุณจะเป็นร่อง ประเดี๋ยวก็หมดหล่อกันพอดีเธอพูดเสียงดีใจ

แปลว่าตอนนี้หล่อ

เดหลีจ้องหน้าเขานิ่งนานคล้ายครุ่นคิด ก่อนจะเลื่อนมือจากหว่างคิ้วของเขมวันต์ไปประคองไว้ที่สองแก้มสากของเขาแทน

ไม่ คุณไม่หล่อ แต่คุณ...เร้าใจ

เขมวันต์คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนี้ และอดไม่ได้ที่จะมองลึกลงไปในดวงตาหงส์คู่นั้น แล้วบอกกับเธออย่างลืมตัว

สำหรับผม...คุณทั้งเซ็กซี่และน่าค้นหา

ฉันไม่มีอะไรให้ค้นหาอีกแล้ว คุณก็รู้

เธอพึมพำเสียงแผ่วเบากว่าที่เคย และคงหมายถึงเรื่องที่พวกเขาเริ่มต้นบรรเลงบทเพลงรักด้วยกัน แต่ไม่เคยไปถึงโน้ตตัวสุดท้ายแม้แต่ครั้งเดียว

ความคิดนี้ทำให้ประสาทของเขมวันต์ตื่นตัวไปทั่วสรรพางค์ พร้อมกับพบว่าปลายจมูกของเขาแทบชนปลายจมูกของเธออยู่แล้ว ส่วนริมฝีปากอิ่มเต็มตึงของเดหลีก็อยู่ห่างไม่ถึงองคุลีของริมฝีปากของเขา

ริมฝีปากที่ชายหนุ่มคิดจะจูบเมื่อครู่

เพียงแค่ก้มลงไป...ก็จะได้ดื่มด่ำกับความหอมหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งรวง

ความคิดนี้ทำให้เขมวันต์ค่อยๆ โน้มใบหน้าต่ำลง พร้อมกับที่ท่อนแขนเรียวของหญิงสาวก็โอบลำคอหนาไว้แน่น เนื้อตัวของเธอหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นน้ำหอมที่เขาชื่นชอบ จนไม่คิดจะยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป

ทว่า...

จู่ๆ กลับมีเสียงบางอย่างดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงลมหายใจของทั้งสอง

เสียงประตูห้องที่เปิดออก ตามด้วยเสียงร้องอุทานอย่างตกใจของใครบางคนที่ดังขึ้น

นายแพทย์หนุ่มนิ่วหน้าก่อนหันไปมอง และเห็นคุณศกุนตลายืนหน้าแดงก่ำอยู่กลางห้อง พร้อมกับได้ยินเสียงเดหลีอุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

คุณแม่!

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

นอกจากวิวาห์โค้งสุดท้ายแล้ว มดยังลงผลงานอีกเรื่องบนเด็กดีด้วย
ชื่อเรื่อง สีหราช เหมหงส์ เป็นแนวอดีต ปัจจุบัน อนาคต ลองอ่านดูนะคะ

https://my.dek-d.com/Umariga_Darapadi/writer/view.php?id=1557711

สำหรับข่าวคราวของมดกับนิยายที่เขียน ติดตามข่าวได้ที่เพจอุมาริการ์ ดาหราปตี https://www.facebook.com/umariga/

ใครอ่านแล้วยังไม่กดไลก์ ฝากกดด้วยค่ะ















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #95 fsn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 06:24
    เอาจริงเด้ ขุ่นนาย

    อยากอ่านสองเรื่องแรก จังคะ ต้องลองหาดู ยังมีตัวอย่างให้อ่านอยู่มั้ยคะ
    #95
    0
  2. #67 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 05:35
    มาจริงๆรึ
    #67
    0
  3. #35 A.sww (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:49
    คุณแม่!!!!!! -_- #เอิ่มมมมม คู่นี้เขามีอะไรมาขัดจังหวะกันตลอดเลยนะคะ ฮึ่มมมมม
    #35
    0