วิวาห์โค้งสุดท้าย ลิขสิทธิ์ สนพ.พิมพ์คำ

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 ของขวัญวันเกิด (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,089
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    27 ม.ค. 60

ข่าวดีค่ะ ทางสนพ. ให้มดลงวิวาห์โค้งสุดท้ายให้ทดลองอ่านกันบนเด็กดีได้เลย ต่อไปนี้จะพยายามอัปทุกวันจนได้ 40-50% นะคะ ขอบคุณค่ะ

 


รองเท้าหนังแกะที่ถูกขัดจนขึ้นเงาวาววับ และมีทั้งสีน้ำตาลเข้มกับดำสนิทนั้นเป็นผลงานดีไซเนอร์ชื่อดังของอิตาลี

ชุดเสื้อสูท และกางเกงแบบสุภาพแต่ดูดี จากห้องเสื้อผู้ชายที่มีชื่อเสียงที่สุดในฝรั่งเศส

เข็มกลัดติดเนกไท กระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตทำจากเงินแท้สลักตัวย่อชื่อและนามสกุลของผู้รับ

นาฬิกาข้อมือผลิตด้วยมือตั้งแต่สายถึงตัวเรือน ทำให้ขึ้นชื่อเรื่องความสวยงามทนทานจากสวิตเซอร์แลนด์

กุญแจรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์หนึ่งคัน และของจุกจิกอีกราวยี่สิบกล่องที่เดหลีให้วนิษาช่วยหอบหิ้วเข้ามาในบ้าน ทำให้เด็กหญิงวัยรุ่นมองด้วยความตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก

“ว้าว ทำไมถึงมีกล่องของขวัญเยอะแยะแบบนี้ล่ะคะ พี่เดย์จะเอาไปบริจาคเด็กกำพร้าที่ไหนหรือคะ”

ฝ่ายนั้นเอ่ยถามเสียงใส และเรียกเธอว่า พี่ ทั้งที่ใจจริงแล้วคนถูกเรียกอยากโดนเรียกว่า แม่มากกว่า ทว่ายังเป็นไปไม่ได้ (ในตอนนี้) หญิงสาวเลยขอร้องว่าแม้เธอจะมีศักดิ์เป็น น้า หรือ อา ของเด็กหญิง แต่ก็ยังไม่อยากถูกเรียกเช่นนั้น

ใครกันเล่าอยากจะตอกย้ำความ แก่ ของตัวเองด้วยการเป็น น้า อา หรือป้า ของหลานสาวซึ่งสูงไล่เลี่ยกัน และกำลังจะเปลี่ยนไปใช้คำนำหน้าชื่อเป็น นางสาว ในเวลาปีเศษๆ ข้างหน้า

ด้วยเหตุผลนี้วนิษาเลยยอมตามใจเธอแต่โดยดี 

เด็กหญิงนั่งรอฟังคำตอบจากเดหลีตาแป๋ว เธอเลยรีบส่ายหน้าปฏิเสธออกไป

“ไม่ใช่ค่ะ...ของพวกนี้พี่ไม่ได้เอามาบริจาค พี่เอามา เอ่อ...เอามา...”

จู่ๆ คนที่เคยฉะฉานทันคน จนได้รับฉายาว่านางสิงห์แห่งเอวาลอนกรุ๊ปกลับพูดตะกุกตะกักเหมือนคนลิ้นพันกันขึ้นมาเสียอย่างนั้น

หากวนิษาที่คอยฟังอยู่ เป็นเด็กฉลาดเฉลียวและปากไวเอาเรื่อง เลยหลุดปากถามออกมาทันทีว่า

“พี่เดย์อย่าบอกนะคะว่า ทั้งหมดนี้เป็น...”

“ใช่ ทั้งหมดนี่เป็นของคุณเข้ม” เธอตอบเสียงหนักแน่น แต่กลับไม่รู้สึกมั่นใจแม้แต่นิดเดียว ตอนเอ่ยถามอีกฝ่ายว่า “แล้วทำไมหนูนิดถึงคิดว่าไม่ใช่ล่ะ”

วนิษาไม่ได้ตอบคำถามนี้ในทันที เด็กหญิงได้กลายเป็นปลาทองที่โผล่ขึ้นมาฮุบอากาศหายใจไปเสียแล้วในนาทีนั้น

ริมฝีปากอิ่มนุ่มสีระเรื่อของวนิษาเอาแต่เผยอกว้างเป็นรูปตัวโอ แล้วปิดฉับ ซ้ำๆ กันอยู่อย่างนั้น จนเดหลีเอ่ยเรียกเสียงดังขึ้น

“หนูนิด!

คนถูกเรียกชื่อเลยได้สติ ประสานสายตากับเธอทันที

“คะ”

“เป็นอะไร”

“ก็...มีใครที่ไหนเขาให้ของขวัญวันเกิดกันทีละยี่สิบกว่าชิ้นแบบนี้บ้างล่ะคะ” เด็กหญิงพูดออกมาในที่สุด

“ก็พี่ไง” เดหลีตอบด้วยสุ้มเสียงเป็นปกติที่สุด ทำให้อีกฝ่ายมองมาด้วยดวงตาที่เรียกได้ว่าแทบพลัดหลุดนอกเบ้า

“แต่มันไม่เยอะไปหรือคะพี่เดย์”

คราวนี้คนอายุมากกว่ากะพริบตาปริบๆ คิดอยู่นิดหนึ่ง ก่อนยอมรับอย่างเสียไม่ได้

“ก็คงมากไปนิดหน่อย แต่พี่ไม่รู้นี่ว่าพ่อของหนูนิดชอบอะไรบ้างหรือขาดอะไรบ้าง เลยเอามาทั้งหมดที่คิดว่ามันจำเป็นสำหรับเขา หรือเขาน่าจะชอบ”

คู่สนทนาของเธอเงียบไปอึดใจใหญ่ ก่อนพูดออกมาด้วยสุ้มเสียงอ่อนใจ แล้วชี้ไปที่จักรยานแบบพับได้เมดอินเจแปนที่ถูกผูกโบสีชมพูอ่อนเอาไว้ตรงแฮนด์

“จักรยานนั่นมันจำเป็นกับพ่อยังไงคะ”

จักรยานสีเทาเงินทำจากไทเทเนียมทั้งคัน และถูกสั่งทำให้เหมาะกับน้ำหนักและส่วนสูงของผู้รับโดยเฉพาะ เป็นของขวัญอีกหนึ่งชิ้นที่หญิงสาวตั้งใจนำมาในวันนี้

“มันอินเทรนด์”

เธอตอบเรียบๆ แต่ทำให้คนถามทำท่าเหมือนจะเป็นลม ก่อนเค้นเสียงพูดออกมา

“เอ่อ...แต่พ่อไม่สนใจเรื่องอินเทรนด์อะไรนั่นหรอกค่ะ”

“ถึงไม่สนใจเรื่องอินเทรนด์ แต่คุณเข้มก็น่าจะสนใจเรื่องการออกกำลังกาย เขาจะได้ใช้จักรยานนี่ไปปั่นกับบรรดาหมอ พยาบาล ที่โรงพยาบาล เดี๋ยวนี้ช่วงเทศกาลสำคัญๆ ทางภาครัฐชอบจัดปั่นจักรยานหนูก็เห็น” เดหลีให้เหตุผลอย่างมั่นใจ

“งั้นลองดูก็ได้ค่ะ”

เด็กหญิงพูดด้วยสุ้มเสียงเบาหวิวเหมือนคนถูกสะกดจิต ก่อนสะบัดหัวแรงๆ แล้วชี้หมับไปที่กล่องของขวัญขนาดย่อมที่หญิงสาวจำได้ว่าเป็นกล่องใส่สมาร์ตโฟนตระกูลไอรุ่นล่าสุดจากอเมริกาที่มาพร้อมอุปกรณ์เสริมครบครัน

“แล้วนั่นอะไรคะ”

                พอได้ยินคำตอบของเธอ คนถามก็ย่นจมูกใส่ทันที

“พ่อต้องไม่ชอบแน่เลยค่ะ”

“ทำไมล่ะ”

คราวนี้เดหลีร้องเสียงหลงเพราะมั่นใจกับของขวัญชิ้นนี้ไม่น้อย ก็ผู้ชายส่วนมากชอบเทคโนโลยีและมือถือรุ่นใหม่ๆ ไม่ใช่หรือ

“พ่อบอกว่ามือถือรุ่นนี้แพงเกินไป ไม่มีประโยชน์สำหรับพ่อ พ่อไม่ชอบท่องโลกโซเชียล ไม่ชอบจ้องจอมือถือนานๆ ด้วย บอกว่าเสียสายตา” เด็กหญิงทำหน้ามุ่ย เหมือนไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่กำลังพูดอยู่นัก “เวลาจะค้นคว้าหาข้อมูลอะไรสักอย่าง พ่อจะหาจากหนังสือหรือไม่ก็ใช้คอมพิวเตอร์ค่ะ”

“แต่โลกมันไปถึงไหนๆ แล้ว เดี๋ยวนี้ใครๆ เขาก็ใช้มือถือแบบนี้กันทั้งนั้น” หญิงสาวแย้งเสียงอ่อนใจ ไม่อยากเชื่อว่าเขมวันต์จะมีความคิดแบบนี้ “อีกอย่าง มือถือของพ่อหนูนิดน่ะเก่ามากแล้วนะ ถ้าให้พี่เดา มันน่าจะอายุสักสามปีได้มั้ง”

ผู้ชายทุกคนที่เธอรู้จักพร้อมจะโยนมือถือเครื่องเก่าทิ้งไปทันทีที่มือถือรุ่นใหม่วางตลาด

“ค่ะ แต่ถึงยังไงพ่อก็ไม่รับของขวัญชิ้นนี้จากพี่เดย์แน่ค่ะ เพราะมันแพงไป”

“มือถือดีๆ ก็ราคาประมาณนี้ทั้งนั้น”

สำหรับเดหลี เงินแค่สองสามสามสี่หมื่นไม่นับว่ามากมายอะไรเลย เรียกได้ว่าเศษเงินด้วยซ้ำไป หาก วนิษากลับส่ายหน้าเป็นพัลวัน

“แต่ยังไงก็เกินงบของพ่ออยู่ดีค่ะ”

รู้อยู่หรอกว่าเขมวันต์นั้นไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่เธอเคยรู้จัก เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เลือกเป็นหมอสูติฯ ในโรงพยาบาลชุมชนเล็กๆ เช่นนี้

เพียงแต่เขาจะสมถะมากไปไหม

หญิงสาวเลยพยายามข่มใจก่อนตั้งคำถามต่อ

“พ่อหนูนิดมีงบของขวัญเท่าไหร่หรือ”

เธอบอกตัวเองว่าก็ดีเหมือนกันที่รู้แบบนี้ เพราะจะได้กำจัดตัวเลือกทิ้งได้ง่ายขึ้น หากคำตอบที่ได้รับกลับทำให้เดหลีนิ่งอึ้งไปหลายนาที

“ไม่เกินพันค่ะ”

หนึ่งพันบาท!

เดหลีไม่เคยให้ของขวัญใครในราคานั้นสักที ยิ่งกว่านั้นถ้าเขมวันต์จำกัดงบประมาณไว้แค่นั้นจริงๆ ของขวัญทั้งหมดที่เธอคัดสรรมาให้เขาในวันนี้ก็ต้องโดนโยนลงเข่งไปอย่างแน่นอน เพราะชิ้นที่ราคาต่ำที่สุดก็ยังสูงกว่าตัวเลขห้าหลักอยู่ดี

“เงินแค่นั้นจะซื้ออะไรได้” ในที่สุดหญิงสาวก็ครวญครางออกมา

“ได้ตั้งหลายอย่างนะคะ อย่างหมวกสานใบใหม่”

“หมวกปานามาอย่างถูกๆ ก็ใบนึงไม่ต่ำกว่าสามพันแล้ว”

“ก็เอาแค่หมวกธรรมดาสิคะพี่เดย์ หมวกมีปีกแบบให้พ่อใส่ไปลงสวนได้น่ะค่ะ” เด็กหญิงแนะนำ

เดหลีฟังแล้วก็ได้แต่หลับตาแน่นอย่างอัดอั้นตันใจ

หมวกสานแบบชาวสวนสินะ ที่วนิษากำลังบอกเธออยู่

“ถ้าพี่เดย์เห็นว่าหมวกอย่างเดียวดูน้อยไป ก็ให้ผ้าขาวม้าพ่ออีกสักสองผืนก็ได้ค่ะ”

“ผ้า-ขาว-ม้า!

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

นอกจากวิวาห์โค้งสุดท้ายแล้ว มดยังลงผลงานอีกเรื่องบนเด็กดีด้วย
ชื่อเรื่อง สีหราช เหมหงส์ เป็นแนวอดีต ปัจจุบัน อนาคต ลองอ่านดูนะคะ

https://my.dek-d.com/Umariga_Darapadi/writer/view.php?id=1557711

สำหรับข่าวคราวของมดกับนิยายที่เขียน ติดตามข่าวได้ที่เพจอุมาริการ์ ดาหราปตี https://www.facebook.com/umariga/

ใครอ่านแล้วยังไม่กดไลก์ ฝากกดด้วยค่ะ











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #47 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 03:30
    ป้าเดย์
    #47
    0
  2. #46 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 03:29
    ป้าเดย์
    #46
    0
  3. #6 mynkthewriter (@mynkthewriter) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 21:29
    โอ้ย น่ารัก คนอะไรอยากได้หมวกสานหรือผ้าขาวม้าทำสวนเป็นของขวัญวันเกิด น่ารักค่ะะะะะะะะ
    #6
    0
  4. #3 mijamjam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 14:16
    รอเธอมานานแสนนานนนนน
    #3
    0
  5. #2 Umarigar_Darapadi (@Umariga_Darapadi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 08:55


    ขอบคุณค่ะคุณ pimpim (ดีใจ เจอกันอีกแว้ว)

    #2
    0
  6. #1 pimpim (@pimpimwall) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 07:59
    รอติดตามต่อค่าาา
    #1
    0