ผู้หญิงชั้นสิบแปด ผู้ชายชั้นสิบหก

ตอนที่ 18 : 9.05|อดีตที่ตามมาหลอกหลอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    14 ก.ย. 61

 

ก็คุณไม่ชอบเสื้อผม ผมก็ถอด...ทำไมหรือ

เสน่ห์จันทร์อึ้งไปครู่ใหญ่

คุณไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้

ทำแบบนี้ละดีแล้ว คุณจะได้ไม่ต้องก้มหน้าไป พูดกับผมไป ผมเมื่อยแทนเขาบอกเรียบๆ ก่อนหันไปบอกลูกมือเจ้าของร้านที่ยืนคอยอยู่ว่า ข้าวกะเพราไก่สับถ้ามีเห็ดฟางก็ใส่มาด้วย แต่ไม่ใส่หอมใหญ่ ไม่ใส่ถั่วฝักยาว ไม่ใส่แครอท ไม่เอาแตงกวา สองจาน ถ้าใส่ของที่ไม่ได้สั่งมา พี่จะเผาร้านน้องแน่ เข้าใจไหม”  สีหน้าคนพูดแข็งกร้าวทีเดียวตอนพูดจบ

เด็กเสิร์ฟมองแล้วก็อ้าปากหวอ แต่สุดท้ายก็พยักหน้าแล้ววิ่งปร๋อหายไปทางหลังร้าน

เสน่ห์จันทร์มองตาเขียว

คุณจะบ้าเหรอ ไปสั่งเขาแบบนั้นได้ยังไงกัน

พานพบทำหน้าตาย

ก็สั่งไปแล้ว

เกิดแม่ครัวคว้าบังตอออกมาฟันหัวคุณแบะฉันไม่รู้ด้วยนะ

ไม่เป็นไร ผมไม่โกรธ แต่สัญญาว่าถ้าตายไปจะไปหลอกคุณคนแรก

เธอเลยหัวเราะคิก

พานพบเลยยิ้มออกมาบ้าง

หายตกใจแล้วหรือเขาถามตอนหยิบขวดน้ำมาเปิดออกรินให้

ค่ะพูดจบก็นึกขึ้นได้เลยเอียงหน้ามองเขาอย่างแปลกใจ แล้วไหนคุณบอกว่าเย็นนี้ไม่ว่างไง

ลูกค้าโทรมาเลื่อนนัดนาทีสุดท้ายเขาตอบ ก่อนจ้องหน้าเธอกลับ แล้วคุณล่ะทำไมถึงต้องเผ่นป่าราบมานี่ด้วยไปเจออะไรมา...ผีหรือ

ผิด...” เธอแบะปาก อยากบอกว่าเจอผียังดีกว่าแฟนเก่า!

งั้นก็เจ้าหนี้

ไม่ใช่

แฟนเก่า

คุณรู้ได้ไงเธอมองเขาตาโต

ของกล้วยๆ ไม่เห็นจะยากตรงไหน เพราะนายของคุณคงไม่ทำให้คุณกลัวลนลานขนาดนี้ ส่วนตำรวจ...ผมยังไม่เห็นว่าคุณจะทำอะไรที่ส่อเค้าผิดกฎหมาย หรือถ้าเป็นนิติฯ ที่ดูแลคอนโด ก็ไม่น่าใช่ เพราะหมาแมว นกปลา คุณก็ไม่ได้แอบเลี้ยง ขยะก็ไม่เคยกวาดมาทิ้งหน้าห้อง และคุณก็ไม่ใช่คนประเภทค้างค่าส่วนกลาง หรือเปิดเพลงรบกวนข้างห้องตอนตีสองหรอกเขาแกล้งแซวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นในนาทีต่อมา ตกลงว่าแฟนเก่าคุณมาง้อขอคืนดีด้วยหรือ

ไม่รู้ แค่เห็นเงาแผ่นหลังเขา ฉันก็ผวาแล้ว เลยหนีออกมาเสียก่อน

ขนาดเงา-แผ่นหลังคุณยังจำได้!” อีกฝ่ายทำท่าทึ่งจัด

เสน่ห์จันทร์เลยอดค้อนให้คนพูดไม่ได้

ฉันคบกับเขาตั้งห้าปี จำไม่ได้ก็บ้าแล้ว

คบกันตั้งแต่เรียนมหาลัยเลยหรือ

อือ

แก่แดดเนอะเขาแกล้งว่า เธอเลยขึงตาใส่

ทำอย่างกับคุณไม่เคยมีแฟนตอนเรียนมหาลัยงั้นละ

มีสิ แต่ถ้าจะพูดกันจริงๆ ต้องบอกว่ามีผมแฟนตั้งแต่ปอ.สามด้วยซ้ำ

โห...โม้ป่ะ

โม้...” เขายอมรับ พร้อมหัวเราะเบาๆ ออกมา ตอนนั้นแค่แอบหลงรักข้างเดียว

เด็กขนาดนั้นเนี่ยนะ รู้จักรักแล้วหรือ

พอเธอแค่นเสียงถามออกมาแบบนั้น ทีท่าเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นในพริบตา

เด็กก็มีหัวใจนะคุณ รู้ไหมว่าผมน่ะหัวใจเต้นแรงมาก ตอนเห็นหน้าน้องคนนั้น โดยเฉพาะตอนเขาหลับนะ แก้มป่องๆ น่ากัดเป็นบ้า

โอ๊ย...คุณนี่หื่นทรชนชัดๆ หื่นแต่เด็กเธอค่อน

แค่กัดแก้ม หื่นยังไง

เด็กปอ.สาม แต่อยากกัดแก้มสาว มันใช่หรือ

ก็น้องคนนั้นแก้มป่องมาก แล้วก็ใสจนเห็นเส้นเลือดฝอยเป็นสีชมพูเลย ทำเอาผมอยากรู้ว่าเธออมซาลาเปาไว้ตลอดเวลาเลยหรือ

เสน่ห์จันทร์ฟังแล้วก็อดยกมือลูบแก้มไม่ได้ นึกในใจว่าโชคดีที่เธอไม่ใช่สาวแก้มป่อง ไม่อย่างนั้นคงต้องระวังตัวให้มากๆ ตอนเจอหน้าพานพบ

แต่ไม่ต้องห่วง พอโตมา ผมก็ไม่เคยคิดอยากกัดแก้มใครอีกแล้ว

ถึงอยากกัดก็คงยาก ฉันไม่มีแก้มให้ใครกัดหรอก

เธอพูดพลางเอียงหน้าไปแนบชิดกระจกใสบานใหญ่ที่กั้นแทนผนังร้าน เพื่อมองหาคนที่วิ่งหนีมา

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ และไม่รู้ว่าฝ่ายนั้นมาหาเธอทำไม

และ...ไม่นึกอยากรู้ด้วย

ขณะที่พานพบซึ่งมองเธออยู่ก็เหลียวไปทางด้านล็อบบีของคอนโดอย่างครุ่นคิด ก่อนจะพูดลอยๆ ออกมาว่า

ร้านนี้ปิดสามทุ่ม...คุณคิดจะนั่งกินข้าวที่นี่จนถึงตอนนั้นเลยหรือ

เสน่ห์จันทร์เม้มปาก มองบรรยากาศสลัว เหมือนบ้านผีสิง แต่เจ้าของร้านคงคิดว่าโรแมนติกและอบอุ่นอย่างไม่ชอบใจนัก

ถ้าจำเป็น แต่ถ้าไม่งั้น ฉันอาจย้ายร้าน

ทำไมไม่ไปนั่งร้านกาแฟ

ร้านที่เขาพูด จัดแต่งในสไตล์ลอฟต์ดูโปร่งตา น่านั่ง และบาริสต้าที่เป็นเจ้าของร้านด้วยก็ชงกาแฟอร่อย ทั้งยังทำพวกสลัดได้ดี บางครั้งพอออกกำลังกายเสร็จ พวกเธอไม่อยากกินอาหารหนักๆ ก็ชวนกันไปฝากท้องที่ร้านนั้นเป็นประจำ เพราะเป็นร้านกาแฟกึ่งร้านอาหาร ที่เปิดถึงห้าทุ่ม สำหรับชาวคอนโดโดยเฉพาะ

เขาชอบดื่มกาแฟเธอตอบพร้อมเบ้ปาก ก่อนปรับสีหน้าเป็นปกติ เมื่อเห็นเด็กเสิร์ฟยกอาหารที่สั่งไว้ออกมา

ทั้งสองจานเป็นกะเพราที่ไม่ใส่ทั้งหัวหอม แครอท และถั่วฝักยาวตามที่พานพบร้องขอ แต่...ไม่มีเห็ดฟางตามที่ขอ ทว่ามีพริกหยวกและยอดข้าวโพดอ่อนใส่มาแทน

หญิงสาวมองคนสั่งอาหารมื้อนี้ด้วยสายตาขบขันแกมอ่อนใจ

ฉันว่าเขาคงทำผัดกะเพราไก่ใส่เห็ดฟางไม่เป็น

พานพบส่ายหน้าไม่พูดอะไร ได้แต่ตักข้าว เข้าปากแบบเซ็งๆ

แล้วคุณ...ยังจะเผาร้านเขาไหม

ชายหนุ่มเลยขึงตาใส่เธอหนึ่งทีแทนคำตอบ แต่เสน่ห์จันทร์ไม่ทันได้ยิ้มล้อเลียนเขาอย่างที่ตั้งใจไว้ เพราะ...คนรักเก่าของเธอเดินผ่านมาในคลองสายตาพอดี

เขาดูอ้วนขึ้น แต่เหมือนคล้ำลง สีหน้าท่าทางคล้ายมีกังวลตอนเดินผ่านร้านนี้ไป โดยไม่ทันสะกิดใจว่ามีสายตาสองคู่ลอบมองตนอยู่

จนผัดกะเพราในจานเย็นชืด และไอน้ำเกาะพราวรอบแก้วเครื่องดื่ม หญิงสาวถึงได้รู้สึกตัวว่ากำลังกำช้อนในมือแน่น จนรู้สึกเจ็บและเป็นรอยกดสีแดงของด้ามช้อนตอนคลายมือออก

ตอนนั้นพานพบกินข้าวไปได้ครึ่งจานแล้ว แต่เหมือนเขาไม่นึกอยากกินต่อ เพราะชายหนุ่มรวบช้อนเรียบร้อยซ้ำยังยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ส่วนดวงตาทั้งคู่ก็จับจ้องเธออย่างครุ่นคิดลึกซึ้ง

เสน่ห์จันทร์เลยถอนหายใจยาว พึมพำบอกอีกฝ่ายไปอย่างไม่คิดปิดบังว่า

คนนั้นละ...”

ผมก็ว่าอยู่เขาตอบก่อนเงียบไปนาน เหมือนไม่รู้จะปลอบใจเธออย่างไร สุดท้ายเลยถามว่า ไปกินข้าวร้านอื่นกันดีไหม

คะ...”

ก็คุณยังไม่ได้กินอะไรเลย แล้วร้านนี้ก็ผัดกะเพราไม่เป็น...เขาใส่ผักที่คุณไม่ต้องการ และปรุงรสด้วยน้ำมันหอยกับซีอิ๊วขาวจนกลบกลิ่นรสน้ำปลา พริกกระเทียมสับ และใบกะเพราจนหมดชายหนุ่มชี้แจง

เสน่ห์จันทร์ถอนหายใจ ใช้ส้อมในมือเขี่ยผักในจานไปมา ก่อนสารภาพกับอีกฝ่ายว่า

จริงๆ แล้ว...คนที่ไม่ยอมกินผักในผัดกะเพราเป็นเขา ไม่ใช่ฉัน...ฉันกินอะไรก็ได้ ขอแค่เผ็ดๆ ก็พอ

แล้ว...เขาคือคนที่ต้องกินไข่เป็ดดาวเท่านั้น?”

ค่ะ...เขาบอกว่า ไข่เป็ดเวลาดาว จะอร่อยกว่าไข่ไก่ ไข่ขาวจะกรอบกว่า ไข่แดงจะเยิ้มมันกว่า...” แล้วเธอก็รู้สึกเหมือนขอบตารื้นๆ ด้วยน้ำตา จนปาดทิ้งแทบไม่ทัน ส่วนฉัน...ก็จำเขามาอีกที...ตอนหลังถึงได้มาคิดตกว่า...จริงๆ แล้วตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขากินอะไรก็ได้ ไม่ได้เรื่องมากอย่างนี้ แต่ที่มาเรื่องมาก เพราะแอบไปจีบลูกสาวเศรษฐีที่เรื่องมากเข้าคนหนึ่ง เธอคนนั้นเลือกกินอย่างที่สุด เขาเลยพานเลือกกินไปด้วย เวลาอยู่กับฉันเลยขวางหูขวางตากับทุกอย่าง หลังๆ เรื่องที่เราทะเลาะกันบ่อยที่สุด ก็เรื่องอาหาร เรื่องร้านอาหารนี่ละ

หลังจากเธอพูดจบทั้งคู่ก็นิ่งเงียบไปนาน แล้วในที่สุดพานพบก็เป็นคนพูดขึ้น

ถ้าอย่างนั้น ต่อไปนี้ เวลาเรากินข้าวด้วยกัน เราจะไม่กินไข่ดาว และกะเพราไก่

คะ?”

คุณจะได้ไม่ต้องคิดถึงเขาอีก

เสน่ห์จันทร์มองพานพบอย่างคาดไม่ถึง เขาเองก็ไม่ได้หลบตา ซ้ำยังพูดต่อด้วยน้ำเสียงอบอุ่นคล้ายพี่ชายสอนน้องสาว

ไม่มีประโยชน์อะไรที่คุณจะไปจมอยู่กับอดีตที่ผ่านไปแล้ว คิดถึงแต่คนที่จบไปแล้ว รู้ไหม เวลาผู้ชายเลิกกับผู้หญิงแล้วไปมีแฟนใหม่น่ะ...เขาไม่หอบเอาอดีตกับผู้หญิงคนเก่าไปด้วยหรอก

เธอพยักหน้าหงอยๆ ก่อนจะหลุดปากออกไป

คุณเองก็ทำแบบนั้นใช่ไหม

พานพบชะโงกหน้ามาหา พร้อมจ้องตาแล้วถามเสียงนุ่ม

แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะ

เสน่ห์จันทร์มองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา ตอนแรกคิดว่าจะไม่ตอบคำถามนี้ แต่สุดท้ายก็คิดได้ว่าถ้าอยากคบกับพานพบได้สนิทใจ ไม่ต้องสวมหน้ากากเข้าหากัน ก็ต้องจริงใจกับเขาให้มากๆ เลยตอบตรงไปตรงมา

ต้องใช่อยู่แล้ว ยิ่งใจดีกับคนแปลกหน้ามากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเย็นชากับคนที่อยากเทได้มากเท่านั้น

ผมดูนิสัยแย่ขนาดนั้นเลย?”

เปล่าคุณดูนิสัยดีมาก ประเภทเพื่อนข้างบ้านที่แสนดี เพื่อนชายที่น่ารัก พี่ชายที่อบอุ่นอะไรพรรค์นั้น แต่ตอนที่คุณโกรธฉัน คุณเย็นชาได้น่ากลัวมาก ทำเหมือนฉันยืมเงินคุณแล้วไม่คืนเลย

เธอทำปากยื่น น้ำเสียงแฝงรอยตัดพ้อโดยไม่ได้ตั้งใจ

พานพบเลยยกมือเกาท้ายทอย สีหน้าเหมือนพูดไม่ออก เมื่อเจอความตรงไปตรงมาของเสน่ห์จันทร์ เขาเงียบไปนาน เหมือนพยายามเรียบเรียงคำพูด แต่สุดท้ายก็ปริปากว่า

ขอโทษ...แต่พอผมก้าวไปหาก้าวหนึ่ง คุณถอยก้าวหนึ่ง ผมก้าวไปหาสองก้าว คุณถอยสองก้าว ผมก็ไม่แน่ใจว่าผมไปทำอะไรให้คุณโกรธหรือรังเกียจหรือเปล่า ทางที่ดี คือต้องอยู่ห่างๆ คุณ คุณจะได้ไม่ต้องลำบากใจ

คราวนี้เป็นเสน่ห์จันทร์ต้องพูดไม่ออกบ้าง

คุณไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันผิดเอง ที่กลัวอะไรแปลกๆ ฝังใจกับอะไรที่คนทั่วไปเขาไม่เป็นกัน” 

พานพบอมยิ้มกับคำพูดนั้น และพอเห็นเธอไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาก็กวักมือเรียกเด็กเสิร์ฟให้มาเก็บเงิน และถามอย่างใจดีว่าเธออยากกินอะไร แต่เสน่ห์จันทร์เหนื่อยเกินกว่าจะอยากกินข้าวในคืนนี้ เลยปฏิเสธไป ชายหนุ่มมองเธอนิ่งอยู่อึดใจหนึ่งก่อนพยักหน้าตามใจ   แต่ครั้นเดินผ่านร้านเซเว่นเจ้าประจำที่ใต้คอนโด เขาก็หยุดเดินแล้วหันมาบอกแกมบังคับ

แต่ยังไงคุณก็ต้องกินอะไรสักหน่อย จะได้ไม่เป็นโรคกระเพาะ

ฉันไม่รู้จะกินอะไรเธออยากปฏิเสธ แต่เกรงใจอีกฝ่ายเลยแบ่งรับแบ่งสู้

งั้นผมเลือกให้เขาเสนอ

เสน่ห์จันทร์พยักหน้ารับไปแกนๆ ก่อนจะนึกเสียใจในห้านาทีต่อมา เพราะค่ำนี้มีอาหารกล่องแช่เย็นเหลืออยู่เพียงไม่กี่อย่าง และหนึ่งในนั้นคือ...ข้าวไก่ย่างถ่าน

------------------------------------------------------------------------------------------------

    ถ้าสนใจอยากติดตามข่าวสารอื่นๆ ฝากกดไลก์เพจ อุมาริการ์ ดาหราปตี ด้วยค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

137 ความคิดเห็น

  1. #39 sila (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 19:26

    ตามอ่านรวดเดียวจากตอนแรกจนถึงตอนนี้ หลงหนุ่มเสื้อชอปสีกรมท่าไม่ไหวแล้วค่ะ 55555 แล้วหันไปมองชอปสีเลือดหมูของตัวเอง ^^

    #39
    1
  2. #28 punch_punchy (@punch_punchy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 07:07
    คุณพานพบนี่นั่งวิปัสนาทุกเช้าค่ำรึเปล่าคะ ทำไมดูเข้าใจโลกจัง 555
    #28
    1