ผู้หญิงชั้นสิบแปด ผู้ชายชั้นสิบหก

ตอนที่ 16 : 8.1 | โรคพิลึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    11 ก.ย. 61

เขาเคยเจอคนกลัวที่แคบ แล้วไม่ยอมเข้าลิฟต์

เขาเคยเจอคนกลัวที่สูง จนไม่กล้าออกไปยืนที่ระเบียงนอกห้อง

เขาเคยเจอคนที่กลัว หนู จิ้งจก งู แมงมุม แมลงสาบ แล้วยืนร้องกรี๊ดๆ น้ำหูน้ำตาไหล

ซึ่งทั้งหมดนี้พานพบคิดว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

แต่...

เขาไม่เคยเจอคนที่กลัวเสื้อชอปอย่างเสน่ห์จันทร์มาก่อน ดังนั้นพอได้ยินคำตอบนั้น เลยยืนนิ่งอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนถามหญิงสาวออกไปว่า

คุณเป็นไฮโซ เซเลบ หรือดาราใช่ไหม

คะ?”

เธอเบิกตาโต แล้วมองมาด้วยสีหน้าน่าขัน แต่เขากลับรู้สึกสงสัยและงงงวยเกินกว่าจะอยากเปิดปากหัวเราะในตอนนั้น

ก็...คุณกลัวอะไรที่คนปกติเขาไม่กลัวกัน ปกติคนที่กลัวแบบนี้ผมเห็นมีแต่พวกไฮโซ เซเลบ แล้วก็ดารา

หญิงสาวทำหน้ากึ่งยิ้มกึ่งบึ้งเหมือนวางสีหน้าไม่ถูก

เปล่า ฉันก็แค่กลัวเสื้อชอปโดยเฉพาะเสื้อสีกรมท่าเข้ม ไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่คุณถาม

พานพบลูบปลายคาง เมื่อได้ยินว่าเรื่องนี้แปลกกว่าที่คาดเดาไว้

ยอมรับว่าทีท่าของเสน่ห์จันทร์ในวันนั้นทำให้เขาเสียความรู้สึกกับเธอไม่น้อย

แต่พอมาคิดทบทวนดูก็พบว่าหญิงสาวมักแสดงอาการแปลกๆ ตอนที่เขาสวมชุดทำงาน อย่างวันแรกที่เจอกัน เธอก็ยืนตัวแข็งทื่อบนรถไฟ หน้าตาก็เผือดซีดแปลกๆ แต่เขากลับคิดไปว่าเธอกำลังอายจัดที่ทำขวดน้ำแตกบนชานชลา ส่วนตอนที่เธอเป็นลมในวันฝนตก ก็หลงคิดไปว่าเป็นเพราะอากาศที่อบอ้าวเกินไปก่อนหน้านั้น และถ้าจำไม่ผิดฝ่ายนั้นมักรักษาระยะห่างกับเขาเสมอ เวลาที่เขาสวมเสื้อชอปสีกรมท่าเข้ม แต่พานพบกลับคิดว่าพวกเขาต่างยังไม่รู้จักกันดี อีกฝ่ายจึงสงวนท่าทีอยู่บ้าง

ดังนั้นพอได้ยินเสน่ห์จันทร์ยืนยันแบบนี้ พานพบเลยนึกอยากรู้ต่อ

แล้วทำไมถึงกลัว

เธอหลุบตาลง ก่อนเล่าด้วยน้ำเสียงอ่อนเบาเหมือนไม่เต็มใจจะพูดถึงอดีต

ตอนเป็นวัยรุ่น ฉันเคยโดนแก็งเด็กช่างกลลวนลาม เด็กจากวิทยาลัยอาชีวะนั่น...ใส่เสื้อชอปสีกรมท่าเข้มแบบเดียวกับเครื่องแบบบริษัทคุณ

จากนั้นเสน่ห์จันทร์ก็เงียบไป เขาเองก็ไม่นึกอยากถามต่อ เพราะเดาว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคงร้ายแรงและสร้างบาดแผลในใจอีกฝ่ายไม่น้อย แต่ขณะเดียวกันคำตอบของหญิงสาวก็ทำให้ความขุ่นเคืองที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ปราสนาการไปจนหมด

แต่วันนี้ผมไม่ได้สวมเสื้อชอปแล้ว คุณจะไปวิ่งกับผมไหม

เธอกะพริบตามองเขาคล้ายไม่เชื่อหูตัวเอง

วิ่งหรือคะ

ใช่ หรือจะว่ายน้ำก็ได้เขาบอก เพราะในกระเป๋าที่ถือมามีทั้งรองเท้าผ้าใบสำหรับวิ่ง และกางเกงว่ายน้ำและผ้าเช็ดตัว

เสน่ห์จันทร์ขบริมฝีปากก่อนยิ้มแหย

แต่ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย แล้วก็ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดด้วย

สิบห้านาทีพอไหม

คะ?”

คุณเลือกมา ว่าจะวิ่งหรือว่ายน้ำ ผมจะรอคุณสิบห้านาที แล้วกลับมาเจอผมที่นี่ โอเคนะ

หญิงสาวกะพริบตา มองเขาอย่างงงงวย

แล้วทำไมฉันต้องวิ่งหรือว่ายน้ำด้วย

หรือคุณไม่เคยได้ยินว่า ออกกำลังแล้วกินอะไรก็ได้

หญิงสาวขมวดคิ้ว เหมือนไม่สนใจข้อเสนอนี้

ผมเพิ่งเจอร้านส้มตำ ไก่ย่างอร่อย โทรสั่งผ่านไลน์แมนก็ได้ หรือจะนั่งวินไปกินก็ได้ คุณไม่สนใจหรือ ร้านนี้เขาทำลาบขนมจีนใส่ปลาร้าด้วยนะเขาพยายามโฆษณาชวนเชื่อต่อ

เสน่ห์จันทร์ยังคงเงียบกริบ พานพบเลยยักไหล่

ไม่เป็นไร ผมไปกินคนเดียวก็ได้...แค่คิดว่า คุณน่าจะเบื่อข้าวหน้าไก่ย่างถ่านที่เซเว่นแล้ว

เธออ้าปากค้าง

คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันซื้อข้าวหน้าไก่ย่างถ่านดวงตากลมโตของเธอฉายแววระแวงระวังขึ้นทันที จนเขาต้องยิ้มกว้างออกมา

จะไม่รู้ได้ยังไง คุณเล่นซื้อข้าวหน้าไก่ย่างถ่านกล่องสุดท้ายตัดหน้าผมประจำ

คำตอบนั้นทำให้เหมือนโหนกแก้มของเสน่ห์จันทร์เป็นสีเข้มขึ้น แต่เพราะไฟที่นี่ค่อนไปทางสีเหลืองเย็นตา ทำให้พันภพไม่แน่ใจว่าตาฝาดหรือเปล่า แล้วก่อนที่เขาจะมีโอกาสเพ่งมองจนแน่ใจ หญิงสาวก็พึมพำออกมาว่า

ยี่สิบนาที...คุณรอฉันยี่สิบนาทีก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันมาวิ่งด้วย

------------------------------------------------------------------------------------------------

          ถ้าสนใจอยากติดตามข่าวสารอื่นๆ ฝากกดไลก์เพจ อุมาริการ์ ดาหราปตี ด้วยค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

137 ความคิดเห็น

  1. #22 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 23:28

    สนุก น่ารัก ชอบๆ

    #22
    0
  2. #21 natsineee2560 (@natsineee2560) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 21:06
    ขอบค่ารอนะคะ
    #21
    0
  3. #20 Aon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 13:24

    น่ารัก

    #20
    0