I { Don't } Need Your Love

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62




INTRO



 

 ณ สวนสาธารณะในหมู่บ้าน

 

แจม!! พี่เจฟ!” เสียงเรียกทำให้ฝาแฝดที่กำลังนั่งแกว่งชิงช้าให้กันด้วยรอยยิ้มต้องหันไปมองผู้มาใหม่

ว่าไงหนูอินเรียกซะดังเชียว แฝดผู้พี่เอ่ยถาม ก่อนจะหันไปมองน้องชายตนที่มองหนูอินงงๆเช่นกัน


ก็เขาดีใจหนิวันนี้พี่ชายเขาจะกลับมาแล้ว!!


(*-*) <  --  หน้าหนูอิน

 

(=_=’) ” < --  หน้าเจฟ

 

(OoO) !!!” < --  และหน้าของแจม

 

ทำไม ทำหน้าแบบนั้นล่ะ พี่มินจะกลับมาน่าดีใจจะตายไป

 

เด็กน่ารักพูดด้วยความดีใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกสองคนน่ะอยากจะหนีไปจากโลกนี้ซะจริงๆ เจฟคงไม่เท่าไหร่แต่แจมนี่สิแย่แน่ๆ

 

ดีใจ อย่างกับคลานตามกันมาเลยนะหนูอิน!! เจฟพูดออกมาแบบที่ใครฟังก็รู้ว่าไม่ค่อยพอใจนัก ก็แน่สิเขาไม่ชอบพี่ชายของหนูอินเลยซักนิด ชอบมายุ่งกับแจมของเขาอยู่เรื่อยมันหน้าโมโห!!

 

พี่เจฟไม่เห็นจะต้องโกรธขนาดนั้นเลยนี่ เอ๊ะ? หรือว่าพี่จะหึงที่เขาดีใจเรื่องพี่มินจะกลับมา งู้ย..อย่าคิดมากสิเพราะยังไงคนที่เขารักก็คือพี่อยู่แล้ว!”

 

หนูอินพูดพร้อมกับบิดตัวด้วยอาการเขินอาย แต่ไม่รู้หรอกว่าทำให้แฝดผู้เป็นน้องน่ะโกรธขนาดไหน แถมแฝดคนพี่ยังทำหน้าเอือมๆใส่อีกด้วย เขารู้ว่าหนูอินชอบ แต่คนที่เขารักน่ะไม่ใช่หนูอิน แต่เป็นน้องชายฝาแฝดของเขาต่างหาก

 

และ อีกอย่างนะพี่มินก็เป็นพี่ชายของเขา ถึงจะเป็นลูกคนละแม่ก็เถอะ เขาไม่มีทางคิดอะไรแบบนั้นกับพี่ชายตัวเองได้หรอก พี่สบายใจได้

 

อึก!!

 

คำพูดของหนูอินทำให้แฝดทั้งสองสะอึกไป ก่อนที่หนูอินจะเดินมาแล้ว...    

จุ๊บ!!  

 

ปากนุ่มนิ่มจุ๊บลงที่แก้มของเจฟ แฝดพี่ตกใจน่าเสียดายที่พอตั้งสติได้ก็หันไปมองหน้าแฝดผู้น้องแต่ช้าไป แจมเลือกเดินหนีออกมาดีกว่าทนเห็นภาพบาดตาแบบนั้น

 

แจมเดี๋ยว!!! เจฟสะบัดหนูอินจนล้มลงและวิ่งตามแจมไป

 

หมับ !

 

ปล่อยเรานะ!! แจมพูดแล้วก็ดิ้นไปมาในอ้อมกอดของเจฟที่วิ่งตามมาทันแล้วรวบกอดตนไว้

 

ไม่ปล่อย  หนูอิน!! นายรู้ไว้นะคนที่ฉันรักคือแจม และถ้าฉันทำอะไรให้นายคิดว่าฉันชอบนายล่ะก็...ฉันขอโทษเจฟหันไปบอกกับหนูอิน

 

แจมที่ได้ยินพี่ชายพูดแบบนั้นก็หน้าแดงไปจนถึงใบหู ร่างที่เคยอยากจะผลักเจฟออกกลับหยุดดิ้นลง

 

“พี่เจฟหมายถึงอะไร? เราก็รักแจมนะแบบพี่น้องไง ไม่ใช่แบบพี่น้องอย่างพี่เจฟกับแจมนะ”

 

“ฉันรักแจมแบบที่อยากจะอยู่กับแจมไปตลอดชีวิต”

 

“หมายถึงแบบที่แต่งงานกันเหรอ?” เสียงเล็กของเด็น้อยน่ารักเริ่มสั่น ยิ่งได้รับการพยักหน้าเป็นคำตอบน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้กับไหลลงสองข้างแก้ม “ไม่ได้นะ พี่น้องกันจะรักกันได้ยังไง อึก!

 

“ได้สิ ถ้าเราอยากให้มันเป็นไปได้” จบคำพูดเจฟก้มลงจุ๊บปากนิ่มของคนเป็นน้อง แจมตาโตกระพริบตาปริบๆหน้าแดงตัวแดงไปหมดต่างจากหนูอินที่ตอนนี้ตัวแข็งทื่อ ก่อนจะลุกขึ้นและ วิ่งร้องไห้ออกไป

 

.

.

.

 

ณ บ้านหนูอิน

 

สวัสดีครับป้าปริกคุณหนูใหญ่ของบ้านยกมือไหว้พร้อมเอ่ยทักแม่บ้านหรือจะเรียกว่าแม่นมก็คงได้รอยยิ้มกว้างส่งให้คนที่คอยเลี้ยงดูหลังลดมือลง

 

คุณหนูมิน!! เสียงร้องด้วยความดีใจที่คุณหนูใหญ่ของบ้านกลับมา

 

ผมคิดถึงป้านะครับ ว่าจบก็เดินเข้าไปสวมกอดแม่บ้านคนสนิทให้หายคิดถึง

 

ป้าครับแล้ว...หนูอินล่ะครับ มินคุณหนูใหญ่ของบ้านถามขึ้น

 

เขาคิดว่าเมื่อกลับมาถึงจะได้เห็นน้องชายที่น่ารักของเขาซะอีกเพราะตอนที่คุยกันทางโทรศัพท์ พอเขาบอกว่าจะกลับเท่านั้นแหละน้ำเสียงที่ได้ยินท่าทางดีใจใหญ่ แต่พอเขามาถึงจริงๆกลับไม่เห็นเจ้าเด็กน่ารักแม้แต่เงา

 

เอ่อ....คือ.. ปริกพูดติดขัดและน้ำเสียงกังวนอยู่ไม่น้อย จนคนมองอยู่ต้องหรี่ตาอย่างจับผิด

 

มีอะไรเหรอครับป้า ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น มินเริ่มสงสัยในอาการของคุณแม่บ้านจึงถามออกไป หรือจะเกิดอะไรของกับหนูอิน!?

 

คือ ป้าก็ไม่รู้นะคะว่าคุณหนูเล็กเป็นอะไร เห็นบอกว่าจะไปหาคุณหนูบ้านต้นซอยโน้นแต่ไปได้แป๊บเดียว ป้าก็เห็นแกวิ่งร้องไห้กลับมา ยังไม่ทันได้ถามอะไรแกก็หายขึ้นห้องไปซะก่อน มินพยักหน้าเข้าใจและอาสาขึ้นไปดูน้องชายตัวเล็ก

 

ก๊อก ก๊อก

มือใหญ่เคาะไปสองครั้งแต่สิ่งที่ได้รับคือความเงียบ..  เมื่อไม่ได้ยินเสียงใดมินจึงเอาหูแนบบานประตู

 

“ฮือ~ อึก! ..ฮือ..”  พอได้ยินเสียงร้องไห้ของหนูอินมือใหญ่จึงเคาะประตูใหม่อีกครั้ง

 

ก๊อก ก๊อก!

 

หนูอิน เปิดประตู้ให้พี่มินหน่อยได้ไหมครับตัวเล็กมินเรียกหนูอินแบบที่เรียกประจำ เมื่อคนในห้องรู้ว่าเป็นใครก็รีบเช็ดน้ำตาออก วิ่งสะอึกสะอื้นมาเปิดประตู

 

พี่มิน~” พอบานประตูเปิดปุ๊บ ร่างเล็กๆกระโจนกอดพี่ชายพร้อมกับปล่อยโฮออกมาทันที

 

ไหนดูสิ คนเก่งของพี่ร้องไห้แล้วไม่น่ารักเลย เป็นอะไรเล่าพี่มินฟังได้ไหม?” มินจับไหล่แคบทั้งสองข้างก่อนดันออกช้าๆพร้อมกับจ้องดวงหน้าน่ารักที่ยามนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา

 

มือใหญ่เกลี่ยเช็ดหยาดน้ำใสให้อย่างเบามือที่สุด เขาไม่ชอบเลยที่หนูอินร้องไห้เพราะเขารักหนูอินมาก และมันมาก เกินกว่าคำว่าพี่ชายซะด้วยซ้ำ แต่เด็กน้อยตรงหน้านี้กลับไม่รู้อะไร...ไม่เคยรู้เลย  

 

หนูอินพยักหน้าก่อนจะดึงพี่ชายเข้ามาในห้อง พอทิ้งตัวนั่งลงที่เตียงปากเล็กนั่นจึงขยับเล่าเรื่องทั้งหมดให้มินฟัง

 

พี่มิน หนูอินรักพี่เจฟ แต่พี่มินรู้มั้ย พี่เจฟเขาพูดกับหนูอินว่าไง”คนฟังส่ายหน้า เพื่อเป็นคำตอบและให้น้องเล่าต่อ “เขาบอกว่ารักแจม แต่มันจะเป็นไปได้ไงในเมื่อเขาเป็นพี่น้องกันแบบพี่น้องแท้ๆนะ จะรักกันได้ยังไง

 

คำพูของหนูอินทำมินจุกเหมือนมีคนมาต่อยหน้าเขาแรงๆ แต่เขาทำได้เพียงแค่ยิ้มเพื่อไม่ให้น้องนั้นผิดสังเกต

 

หนูอินครับ พี่จะบอกอะไรหนูอินอย่างหนึ่งนะ” มินมองสบดวงตาใสที่แดงก่ำเพราะเพิ่งหยุดร้องไห้ไปได้ไม่นาน “ความรักมันแปลกนะครับ ถ้ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ต่อให้พยายามห้ามมันยังไงสุดท้ายก็รักอยู่ดี”

 

“หนูอินเข้าใจ” ใช่เขาเข้าใจเพราะตัวเขาในตอนนี้แม้จะโดนปฏิเสธมา แต่ในใจกลับยังโหยหาถึงคนที่ทำให้ต้องเสียใจ โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่ากำลังทำใครอีกคนทรมาน

 

“งั้นหนูอินก็ต้องรู้ ว่าถ้าคนเราจะรักกันมันก็เป็นสิทธิของเขา ในเมื่อเขาไม่รักเราก็ไม่เป็นไร ยังมีคนที่รักหนูอินของพี่ตั้งเยอะ คุณพ่อ แล้วก็คุณแม่ ไหนจะป้าปริกอีก เห็นไหมมีคนรักหนูอินตั้งเยอะแยะเลยโดยเฉพาะ...พี่มินคนนี้ ดังนั้นอย่าร้องนะครับคนดี พูดจบก็ลูบหัวถุยๆ

หนูอินเงยหน้าที่ยังเปื้อนคราบน้ำตาขึ้นมา ก่อนจะทำร้ายจิตใจของพี่ชายตัวเองด้วยคำพูดโดยไม่ตั้งใจ

 

ผมรักพี่เจฟ! ไม่ว่ายังไงผมก็จะไม่เลิกรัก พี่มินบอกเองนะว่าความรักมันห้ามกันไม่ได้เพราะงั้นผมก็จะรักพี่เจฟต่อไปและผมจะทำให้เขาหันมารักผมให้ได้!”

 

มินเจ็บเหมือนมีคนเอามีดมาแทงเข้าที่อก มันทั้งเสียใจ  เจ็บใจ ทำไมคนที่หนูอินรักถึงไม่เป็นเขา ทำไมถึงต้องเป็นไอ้เจฟ ทำไม มีแต่คำถามแบบนี้อยู่ในหัวของมินเต็มไปหมด

 

ก็ได้หนูอิน ถ้าเราจะรักเจฟต่อไปก็ได้ แต่ตอนนี้เลิกร้องได้แล้วนะ  ถึงจะเจ็บ แต่ก็ไม่อยากให้หนูอินรู้ เพราะเขากลัว กลัวว่าถ้าหนูอินรู้แล้วจะเกลียดเขา เพราะถ้ามันเป็นแบบนั้นเขาขอปล่อยให้หนูอินไม่รู้ความรู้สึกของเขาแบบนี้ไปจนตายเลยยังดีเสียกว่า

 

ครับ!! ผมจะไม่ร้อง..อึก!.. หนูอินรับคำแล้วก็รีบกลั้นสะอื้นก่อนจะหยุดร้องในที่สุด

 

ดีมากคนเก่งห้าโมงแล้ว เราลงไปทานข้าวกันดีกว่า พี่หิวมาก แต่ก่อนลงไป หนูอินต้องยิ้มให้พี่ก่อนนะ มินบอกกับเด็กน่ารัก

 

หนูอินเบะปาก ก่อนปากอิ่มจะเผยรอยยิ้มกว้างให้กับมินจนตาปิด

พอใจรึยังครับ ผมหิวแล้วเหมือนกันนะ พูดจบเด็กน้อยก็วิ่งนำหน้าไป ก่อนเจ้าตัวจะหยุดอยู่ที่หน้าประตู แล้วก็หันกลับมามองมิน แล้วพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจนทำให้คน ที่ยังอยู่ในห้องใจเต้นแรงอย่างช่วยไม่ได้

 

ผมเองก็รักพี่มินนะครับพอพูดเสร็จก็วิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว

 

ฉันก็รักนายหนูอิน...รักมากซะด้วยสิ เขาได้แต่พูดแล้วก็ยิ้มกับตัวเอง นึกอิจฉาเจฟที่กล้าบอกออกมาว่ารักแจม เขาเองก็อยากจะบอกกับหนูอินเหมือนกัน แต่เขาก็กลัวๆจะต้องเสียหนูอินไปจนต้องเลือกที่จะเก็บมันไว้ในใจแบบนี้

 

.

.

.

 

                 เช้าวันต่อมาหนูน้อยหนูอินรีบวิ่งออกจากบ้านของตนเพื่อมุ่งไปสู่บ้านอีกหลัง ที่มีคนที่เขารักอาศัยอยู่ เมื่อวิ่งมาถึงหน้าบ้านของเจฟเขาก็ มองเห็นเด็กคนหนึ่งยืนรดน้ำต้นไม้อยู่เขามองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเรียก เพราะคนๆนั้นกำลังหันหลังให้เขา

 

พี่เจฟครับ!! หนูอินหน้าเศร้าเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ แต่กลับฝืนยิ้มให้กับคนที่หันหน้ามาตามเสียงเรียก

 

ฉันแจม ไม่ใช่เจฟ... หนูอินหน้าเสียไปเมื่อคนที่ตนเรียกนั้นคือ แจมไม่ใช่เจฟ แววตาที่เคยสดใสเปลี่ยนไปทันทีที่ตั้งสติได้ สายตาของความอิจฉา...อิจฉาที่แจมคือคนที่เจฟรัก

 

นายมีอะไรรึเป่ลาหนูอิน... แจมถามหนูอินออกไปพร้อมเดินเข้าไปเปิดประตูให้หนูอินได้เข้ามา เขาเองก็รู้สึกเสียใจไม่น้อยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขามีความสุขที่เจฟบอกว่ารักเขามากมายแค่ไหน

 

เรามาหาพี่เจฟ ไม่เกี่ยวกับแจมซักหน่อย ! หนูอินกระแทกเสียงตอบแล้วเชิดหน้าหนีแจมไปเพราะไม่อยากจะมอง

 

พี่คุยธุระกับคุณแม่อยู่ นายรอหน่อยก็แล้วกันแจมตอบแล้วยิ้มจางๆให้หนูอิน เขาไม่โกรธที่หนูอินเป็นแบบนี้ เพราะถ้าเป็นตัวเขาเองก็คงเป็นเหมือนกัน

 

อืม” ตอบรับคำไปและก่อนที่คนตรงหน้าจะเดินไปอีกทาง หนูอินรีบคว้าข้อมือร่างโปร่งที่ตัวสูงกว่าเขาเอาไว้ แจมหันกลับมาเลิกคิ้วมอง “เราจะไม่เลิกรักพี่เจฟหรอกนะ ถึงแม้พี่เขาจะไม่รักเราก็ตาม...อึก!~”  

 

หนูอินพูดพร้อมทั้งกั้นสะอื้น ยิ่งได้มองหน้าแจมเขาก็อยาก จะร้องไห้ ร้องเพราะเสียใจและอิจฉาคนตรงหน้ามากเหลือเกิน ถึงเขาจะยังเป็นเด็กแต่ก็ใช่ว่าจะรักไม่เป็น

 

หนูอิน….” แจมมองหนูอินแววตาสั่นริก เขากำลังสับสนและสงสาร ทั้งเห็นใจ แต่ก็กังวลว่าวันหนึ่งพี่ชายของเขาอาจจะใจอ่อนแล้วทิ้งเขาไปหาหนูอินก็ได้

 

เขา..อึก!.. คะ..เขาจะไม่เลิกรักพี่เจฟหรอก.. หนูอินพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมา ดวงตากลมใสไปด้วยหยาดน้ำมองหน้าแจมเพื่อสื่อให้รู้ถึงความตั้งใจของตัวเอง

 

ฉะ..อึก!..ฉันเองก็รักพี่เจฟ รักมากด้วย ฉันจะไม่ยอมให้นายแย่งพี่ชายไปจากฉันไม่มีทาง!! แจมเองก็ร้องไห้เช่นกันเขาไม่อยากเสียเจฟไป อยากอยู่ด้วยกัน อย่ามาแยกเราได้ไหม

 

แจมใจร้าย...ใจร้ายที่สุดเลย..ฮือ..เขา..ค..คิดว่าแจมจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับเขา..ต..แต่มันไม่ใช่เลย..เขาเกลียดแจม!” หนูอินปล่อยโฮออกมาจนคนมองทนไม่ไหว ร้องไห้ออกมาด้วยอีกคน ก่อนจะสะบัดข้อมือที่ถูกจับไว้ออกแล้วเดินหนีเข้าบ้าน หนูอินรีบเดินตาม เขาไม่มีทางยอมแพ้

 

แจมมี่ระวัง!!! หนูอินตะโกนเรียกร่างโปร่งเพราะแจมวิ่งไม่ระวังจนชนกับตู้วางแจกันและ...

 

ตุบ  เพล้ง!!! 

โอ้ย!!! แจมร้องเสียงดังลั่นเพราะโดนเสดแก้วที่แตกบาดเอาที่ข้อมือ

 

เป็นอะไรรึเปล่า!! หนูอินรีบวิ่งเข้าไปหาแจมทันที ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อเห็นเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากข้อมือของเพื่อน

 

เสียงดังอะไร...แจม!!!!! เจฟรีบวิ่งตรงมาที่แจม เขาได้ยินเสียงของแตกนึกได้ว่าแจมอยู่ข้างล่างเลยรีบมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อได้เห็นว่าแจมบาดเจ็บแล้วยังมีเด็กชายอีกคนยืนอยู่ใกล้กันแค่นี้ก็พอจะรู้แล้วว่าใครกันที่ทำให้น้องต้องเจ็บ

 

ถอยไป!!” มือใหญ่ผลักไหล่แคบของหนูอินจนคนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวล้มลง

 

ฉึก!

 

โอ้ย!! หนูอินร้องเพราะมือของตนโดนเสดแจกันทิ่มตอนที่ล้ม แต่ดูเหมือนคนทำจะไม่ได้สนใจกันเลยแม้แต่น้อย เพราะสิ่งเดียวที่เจฟฟี่สนใจคงเป็น

 

“แจมเป็นไงบ้างเจ็บมากรึเปล่า? น้ำเสียงและสีหน้าที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเป็นห่วงทำเอาคนตัวเล็กที่มองอยู่ต้องเม้มกัดปากล่างเพื่อสะกดกลั้นความน้อยใจ

 

เกิด อะไรขึ้นลูก..ตายแล้ว แจม หนูอินก็ด้วย! เจฟพาน้องไปที่โซฟา เดี๋ยวแม่จะทำแผลให้หนูอินด้วยนะจ๊ะ!! คุณนายของบ้านที่เดินตามหลังลูกชายคนโตลงมา ตกใจรีบสั่งลูกชาย ก่อนจะวิ่งไปหากล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้เด็กน้อยทั้งสอง

 

ไปแจมไปทำแผลกันครับ เจฟพยุงแจมไปที่โซฟาโดยไม่หันมาสนใจหนูอินที่เจ็บไม่ต่างจากแจมเลยซักนิด

 

หนูอินพยุงตัวเองลุกเดินตามหลังแฝดทั้งสองมานั่งที่โซฟา หนูอินก็เจ็บ แต่ที่เจ็บมากกว่าคือข้างในอกซ้าย มันบีบเน้นจนเจ็บยิ่งเห็นว่าเจฟไม่สนใจกัน ทั้งๆที่หนูอินเจ็บเพราะเจฟแท้ ห่วงใยกันสักนิดได้ไหม แค่ถามหนูอินสักหน่อยว่าเจ็บไหมได้รึเปล่า

 

แม่มาแล้ว ไหนมาให้แม่ดูแผลหน่อยนะจ๊ะทั้ง 2 คนไม่ต้องร้องนะเดี๋ยวก็หายนะลูก คุณน้าพูดพร้อมกับลูบหัวเล็กๆของเด็กน้อยทั้งสองที่บาดเจ็บ ก่อนจะค่อยๆทำแผลให้พวกเขา

 

เสร็จแล้วจะ ไปทำอีท่าไหนเนี่ยถึงได้เจ็บตัวกันทั้งคู่แบบนี้ ทีหลังเล่นอะไรกันก็ระวังๆหน่อยนะจ๊ะรู้ไหม ว่าจบแม่ของเด็กแฝดก็นำของไปเก็บแล้วบอกว่าจะออกไปทำธุระข้างนอกให้ดูแลกันดีๆ อย่าให้บาดเจ็บกันอีก

 

นายออกไปจากบ้านของฉันแล้วอย่ามาที่นี่อีกนะ ออกไป!! เจฟหันมาไล่หนูอินทันทีที่รถของแม่ขับออกไปเพราะเขาโกรธ โกรธที่หนูอินทำให้แจมต้องเจ็บตัว

 

เจฟ..อึก..ระ..เรา.. หนูอินตกใจกับเสียงตะหวาดจนร้องไห้ออกมา เจฟน่ากลัว แล้วทำไมถึงต้องไล่กันแบบนี้ หนูอินไม่ได้ทำอะไรผิดสักนิดแถมยังเจ็บตัวเพราะเจฟด้วย

 

อย่ามาสำออย!! นายทำให้แจมต้องเจ็บตัว ทำให้คนที่ฉันรักต้องเจ็บ แล้วยังจะกล้ายืนอยู่ตรงนี้อีกรึไงฮะ! ออกไป!! เจฟตะโกนไล่หนูอินอย่างเหลืออดพร้อมกับ ผลักหนูอินจนกระเด็นล้มอีกครั้ง

 

                “โอ้ย! พี่..เจฟ อึก..”  เพราะล้มแบบไม่ตั้งตัวเลยใช้มือข้างที่เจ็บค้ำตัวจนมีเลือดซึมผ้าก็อตออกมา ฟันคมเม้นกัดปากล่างใบหน้าแดงก่ำ อยากจะตะโกนออกมาว่าเขาไม่ได้เป็นคนผิด

 

                “หนูอิน!!!

 

                .

                .

                .

 

 

ป้าปริกครับ คุณพ่อกับคุณแม่ไปทำงานแล้วใช่ไหมครับ? มินตื่นนอนลงมาที่ด้านล่าง เพื่อมาหาอะไรลงท้องในตอนเช้าเอ่ยถามแม่บ้านใหญ่ของเขา

 

ค่ะออกไปทำงานกันตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ คุณแม่บ้านตอบยิ้มๆพร้อมกับจัดโต๊ะอาหารไปด้วย

 

แล้วหนูอินล่ะครับป้า หายไปไหนหรือว่ายังไม่ตื่น มินถามขึ้น

 

อ๋อ คุณหนูเล็กออกไปบ้านของคุญหนูเจฟแจมตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ เมื่อเช้าคุณหนูเล็กของเธออารมณ์ดีสุดๆก่อนจะออกไป ทีแรกอยากจะถามถึงเรื่องเมื่อวานที่เจ้าตัวร้องไห้จนตาบวม แต่พอเห็นว่าวันนี้ยิ้มสดใสเธอ เองก็รู้สึกดีตามไปด้วยจนไม่กล้าที่จะเอ่ยถาม

 

อะไรนะครับ!! มินร้องจนปริกสะดุ้ง

 

เป็นอะไรคะคุณมินป้าตกใจหมด ปริกหันมาตำหนิมินเล็กน้อย

 

ขอโทษครับ ผมขอไปตามหนูอินก่อนนะครับ พูดจบก็วิ่งออกไปจนร้องห้ามไม่ทัน พอมาถึงหน้าบ้านก็เห็นรถของคุณน้าหญิงขับออกไปแล้ว ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าประตูบ้านเสียงเอะอ่ะจากด้านในทำให้ต้องก้าวขายาวไปยังต้นเสียง

 

นายออกไปจากบ้านของฉันแล้วอย่ามาที่นี่อีกนะ ออกไป!!

 

เจฟ..อึก..ระ..เรา.. เสียงสั่นๆที่เรียกชื่อเจ้าของเสียงดังทำคนมาใหม่ใจกระตุก หนูอินกำลังร้องไห้

 

อย่ามาสำออย!! นายทำให้แจมต้องเจ็บตัว ทำให้คนที่ฉันรักต้องเจ็บ แล้วยังจะกล้ายืนอยู่ตรงนี้อีกรึไงฮะ! ออกไป!! มินกำหมัดแน่น ไล่กันอย่างกับหมูกับหมา แต่ก่อนที่จะได้เข้าไปสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

 

หนูอิน!! มินรีบเข้าไปพยุงหนูอินลุกขึ้น

 

มันจะไม่มากไปหน่อยรึไงวะเจฟ!! ทำแบบนี้กับหนูอินได้ยังไงมันจะมากเกินไปแล้ว

 

มันไม่มากเกินไปหรอก เพราะหนูอินทำร้ายแจมมี่ดูวะ!! เจฟฟี่โต้กลับไม่มีท่าทีเกรงกลัวก่อนชี้ไปที่แผลของแจม

 

พี่เจฟ..หนูอินไม่ได้ทำอะไรผม.. แจมวางมือข้างที่ไม่บาดเจ็บบนไหลเจฟเพื่อให้อีกคนหันมาสนใจกัน แจมเอ่ยออกมาเสียงค่อยเพราะคิดว่าเรื่องมันเริ่มจะบานปลาย

 

เห็นๆกันอยู่นายยังจะช่วยเด็กนิสัยไม่ดีนี่อีกเหรอ เจฟหันมาตะหวาด แจมจนแจมสะดุ้ง

 

ผ..ผมไม่ได้ทำ..ไม่ได้ทำจริงๆ อึก..พี่เชื่อผมนะ หนูอินบอกออกมาทั้งน้ำตาแล้วเดินไปเกาะแขนของเจฟแต่กับถูกสะบัดออก

 

เจฟฟี่..หนูอินรักนายมากนะ ต่อให้นายไม่รักเขานายก็ไม่ควรทำแบบนี้ มินเข้าไปดึงหนูอิน ออกมาแต่หนูอินก็ดิ้นเพื่อจะไปหาเจฟ จนคนเป็นพี่ควบคุมตัวเองไม่อยู่ หนูอิน!! หยุดได้แล้ว!! ไม่เห็นรึไงว่าเขาไม่ได้รักนายเลยซักนิดน่ะฮะ!!     

 

มินเผลอตะคอกจนหนูอินหยุดดิ้นแล้วก็ตะโกนตอบพี่ชายอย่างไม่เกรงกลัว

 

แต่ผมระ..รักพี่เจฟ!! หนูอินร้องไห้แล้วก็พยายามดิ้นให้หลุด “พี่มินปล่อยหนูอินนะ!

 

นี่หนูอิน นายฟังฉันให้ดีๆนะ ฉัน เกลียด นาย! เจฟเน้นชัดในคำทุกคำ หนูอินหยุดดิ้นแล้วหันมองคนพูด ดวงตาใสสบดวงตาแข็งกร้าวหัวใจดวงน้อยเจ็บร้าวยิ่งได้ยินประโยคถัดมา แล้วอีกอย่างนะ ตั้งแต่นี้ไปไม่ต้องมาที่บ้านหลังนี้อีก เพราะต่อให้นายมายังไงนายก็คงไม่ได้เจอพวกเราอีก เรากำลังจะย้ายไปอยู่ที่อื่นทีนี้เลิกยุ่งกับเราสักที

 

เจฟยอมรับว่าใจกระตุกกับน้ำตาของหนูอิน คนอะไรวะร้องไห้ได้น่าสงสารขนาดนั้น แต่ถ้าใจดีด้วยเจ้าตัวคงจะดื้อรั้นไม่เลิก เจฟกุมมือแจมขึ้นบันไดไปโดยไม่หันกลับมามองคนที่ลงไปนั่งร้องไห้ แทบขาดใจด้านหลังแม้แต่น้อย

 

มินมองน้องชาย หนูอินเจ็บเขาเองก็เจ็บ มันเจ็บที่ปกป้องคนที่ตัว เองรักไม่ได้ เจ็บที่คนที่ตัวเองรักดันไปรักคนอื่นมากมายขนาดนี้ เขารู้ว่าการรักคนที่ไม่มีวันรักเรามันเจ็บปวดขนาดไหน...รู้ดีเลยล่ะ

 

หนูอิน... เรียกน้องเสียงเบาก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปจับไหล่แคบของคนตัวเล็กเพื่อปลอบประโลม แต่หนูอินกลับสะบัดออกแล้ววิ่งร้องไห้หนีออกไป หนูอิน!!!

 

มินวิ่งตามออกมาแต่ไม่ทันเสียแล้ว ร่างเล็กๆของหนุอินหายไปในพุ่มไม้พอตามเข้าไปก็ไม่เจอตัว มินไม่ถอดใจวิ่งตามหาไปทั่ว แต่ไม่ว่าจะหายังไงก็ไม่เจอจึงตัดสินใจรีบกลับมาที่บ้านเพื่อหนูอินจะกลับไปแล้ว

 

.

.

.

 

ปัง!!!

 

มือใหญ่วาดปิดประตูห้องด้วยอารมณ์โกรธ ก่อนจะหันมามองแจมที่นั่งตัวสั่นด้วยความกลัว เพราะไม่คิดว่าพี่ชายของเขาจะโกรธได้ขนาดนี้

 

ทำไมถึงไม่ระวังตัว ถ้านายเป็นอะไรขึ้นมาแล้วพี่จะทำยังไง เจฟพูดอย่างข่มอารมณ์เพราะในตอนนี้เขาหงุดหงิดมาก

 

ผมขอโทษ..อึก!..ผม..ผมขอโทษ แจมเริ่มร้องไห้ทำให้อารมณ์โกรธของเจฟเบาบางลง ก่อนจะเดินเข้าไปหาแจมแล้วสวมกอดเอาไว้แน่น

 

พี่ขอโทษ อย่าร้อง พี่แค่เป็นห่วงเรามากไป..แจมไม่ต้องกลัวพี่สัญญา พี่จะปกป้องแจมเอง จะไม่ให้ใครมาทำอะไรแจมได้โดยเฉพาะหนูอิน เมื่อนึกถึงเด็กอีกคนที่ทำให้คนที่เขารักต้องเจ็บ ความโกรธกลับพุ่งเข้ามมาอีกครั้ง นิสัยไม่ดีเลยจริงๆภายนอกดูน่าสงสารแต่ข้างในคงมีแต่อะไรแย่ๆ

 

..หนูอิน.ไม่ได้ทำอะไรเค้าเลยเค้าล้มเอง..จริงๆนะแจมพูดตะกุกตะกักดวงตาคมมองน้องอย่างไม่เชื่อในคำพูด

 

เอาเถอะ ยังไงต่อไปนี้เราก็จะไม่ได้เจอเขาอีกแล้ว มาเก็บของกันเราต้องเดินทางกันคืนนี้แล้ว เจฟพูดอย่างไม่ใส่ใจอะไรนักแล้วเริ่มจัดกระเป๋า เพื่อเตรียมตัวเดินทาง

 

 

หนูอิน :

 

ผมวิ่งออกมาจนมาถึงสนามเด็กเล่นของหมู่บ้านมันสับสน ทั้งโกรธ เสียใจ หลากหลายความรู้สึกป่ะปนกันจนผมไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้

 

ฮือ~~ ฮ..ฮือ ผมวิ่งมาหยุดอยู่ที่ชิงช้าแล้วนั่งร้องไห้

 

อึก! ..ฮือ~~” เสียงใครอ่ะ ผมเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจ จะไม่ให้ตกใจได้ไงก็เสียงนี้มันไม่ใช่เสียงร้องไห้ของผม!! ผมหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาต้นตอของเสียงที่บังอาจมาร้องไห้พร้อมกับผม

 

พรึบ!!

 

ผมเดินไปตรงพุ่มไม้ด้านหลังชิงช้าที่ผมนั่งอยู่

 

ฮือ..ฮ .. ฮือ~” ยินเสียงร้องชัดขึ้น ผมปาดน้ำตาตัวเองลวกๆตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ๆจึงได้เห็นเด็กผู้ชายคนนึงนั่งชุกหน้าร้องไห้กับหัวเข่า เด็กคนนั้นน่าจะอายุพอๆกับผม เขาผิวขาวและตัวเล็กพอๆกับผม ตามตัวเขามีบาดแผลและรอยเขียวช้ำเหมือนโดนทุบตี

 

นาย...เป็นอะไรรึเปล่า ผมถามออกไป เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาแล้วรีบถอยหลังจนติดกับต้นไม้ด้วยความหวาดกลัว

 

อย่าเข้ามานะ!!..อึก..นายเป็นใคร!!..อย่าบอกใครนะ..ฮือ~~” เด็กคนนั้นพูดติดสำเนียงแปร่งๆด้วยความกลัว พอผมจะเดินเข้าไปเขาก็ยกมือขึ้นตั้งการ์ดกันตัวเองเอาไว้

 

นายไม่ต้องกลัวนะ เราชื่ออิน เราไม่ทำอะไรนายหรอก ผมพูดออกไปพร้อมกับค่อยๆนั่งลงตรงหน้าเด็กคนนั้น เขามองผมอยู่สักพักจึงลดการ์ดลง

 

จริงๆนะ นายจะไม่ทำอะไรเราแน่นะ เขาถามผมขึ้นมา ผมจึงพยักหน้ารับ

 

เรา ชื่อหลิว.. เขาบอกชื่อผมแต่ก็ยังคงสะอื้นอยู่น้อยๆ ผมขยับไปนั่งข้างๆเขา แล้วน้ำตาผมก็ไหลออกมาอีกครั้ง เมื่อผมนึกถึงหน้าเจฟ

 

หลิวหันมามองผมที่เริ่มร้องไห้แต่ก็ไม่พูดอะไร เลยกลายเป็นว่าเรานั่งกอดกันร้องไห้ พอผ่านไปซักพักใหญ่ๆ เราก็หยุดร้องแล้วผละออกมามองหน้ากัน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะ

 

ตลกจัง ฮ่าๆ มันเป็นการเจอกันที่น่าประทับใจดีนะว่าไหม หลิวพูดขึ้น

 

นั่นสิเจอกันก็ร้องไห้ด้วยกัน..นี่หลิว ต่อไปนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ ผมพูดออกไปแล้วยิ้มให้กับเพื่อนใหม่

 

อื้ม ต่อจากนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว หลิวยิ้มให้ผมจนตาปิดเลย เขาน่ารักจัง

 

นายเล่าให้เราฟังได้ไหม ว่าร้องไห้ทำไม ผมถามหลิว เขาหุบยิ้มลงแล้วถามผมกลับ

 

ถ้าเราเล่าอินก็ต้องเล่าเหมือนกันนะ ผมพยักหน้ารับคำแล้วหลิวก็เริ่มเล่า

 

ป๋าเราแต่งงานใหม่แล้วพวกเราก็เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน.. ถึงว่าผมไม่เคยเห็นเขาเลย

 

ตอนแรกน้า เราหมายถึงแม่ใหม่เขาใจดีมากๆเลยนะ แต่พอเขามีน้องเท่านั้นแหล่ะ เราถูกทิ้งไม่ว่าจะทำอะไรก็ผิดไปหมด..ทั้งๆที่เราไม่ใช่คนผิดแต่เป็นน้องชายเราต่างหากที่ทำ” คนเล่าทำท่าจะร้องไห้อีกคราจนผมต้องรีบยกมือขึ้นไปวางที่ไหล่หลิวแล้วบีบเบาๆ

 

“ถ้าไม่อยากเล่าต่อก็ไม่เป็นไรนะ” หลิวส่ายหน้าก่อนเล่าต่อ

“ทั้งที่เราควรจะโกรธแต่เรากลับไม่โกรธหรอกนะเพราะใบหม่อนเป็นน้อง เรารู้ว่าน้องกลัวโดนทำโทษ แต่กลายเป็นว่าพ่อไม่รักเราเลยแม่เลี้ยงก็เอาแต่จะเกลียดเราทุกวันๆ อย่างวันนี้เราหนีออกมาเพราะพ่อไปทำงานต่างประเทศแม่ก็เอาแต่ทุบตีเรา พอฟังหลิวเล่าแล้วเรื่องของผมมันดูเล็กน้อยไปเลย จนเราเป็นแบบนี้...แล้วเรื่องของหนูอินล่ะ

 

ผมถอนหายใจก่อนเล่าเรื่องของผมต่อ พอผมเล่าเรื่องจบหลิวก็หัวเราะยกใหญ่ ใช่สิผมมันก็แค่รักเขาข้างเดียว แถมยังอกหักไหนจะพูดไม่ดีใส่พี่ชายอีก ป่านนี้โดนโกรธแล้วแน่ๆ

 

มันน่าขำตรงไหนอะหลิว” เสียงหัวเราะหยุดลงเพราะหลิวคงเห็นว่าผม(แกล้ง)งอน

 

“อินเราขอโทษ เราไม่หัวเราะแล้วอย่างอนเลยนะ หลิวหน้าสลดลงผมก็เลยไม่กล้างอนต่อเลย

 

หนูอิน!!! อยู่ที่นี่รึเปล่า!! โอ๊ะ! เสียงพี่มิน

 

ใครเหรออิน รู้จักชื่อนายด้วย หลิวถามด้วยความสงสัย

 

พี่ชายเราเอง”ผมบอกหลิวก่อนจะหันไปตะโกนเรียกพี่มิน “หนูอินอยู่นี่!!

 

หนูอิน!!

 

หมับ

 

พี่มินวิ่งมากอดผมไว้แน่นเหมือนกลัวผมจะหายไปงั้นแหล่ะ

 

ตัวดื้อ! รู้ไหมพี่เป็นห่วงเราขนาดไหนอย่าทำแบบนี้อีกนะผมยู่ปากใสพี่ชาย

 

“หนูไม่ได้ดื้อนะ!!

 

“เนี่ยแหละที่เรียกว่าดื้อ” พี่มินหยิกแก้มผมแล้วจับดึงราวกับว่าแก้มผมเป็นมาสเมลโล่งั้นแหละ “แล้วนั่น...”

 

                .

                .

                .

 

มิน :

               

พอผมกลับมาที่บ้านก็ไม่เจอหนูอิน ป้าปริกบอกให้ผมมาดูที่สนามเด็กเล่นแล้วผมก็มาเจอเจ้าตัวดื้ออยู่กับเด็กผู้ชายอีกคนที่ตามตัวมีบาดแผลและรอยช้ำอยู่เต็มไปหมด

พี่มินนี่หลิวเพื่อนใหม่ของหนูเอง หนูอินแนะนำเด็กผิวขาวข้างๆ ผมมองเด็กคนนั้นอย่างพิจารณา เขาหลบตาผมแต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

 

สวัสดีฉันเป็นพี่ชายของหนูอินชื่อมิน.. ผมบอกออกไปแค่นั้น

 

ยินดีที่ได้รู้จักครับ เด็กคนนั้นยิ้มให้ผมจนตาปิดจะว่าไปเด็กคนนี้ก็น่ารักดีแฮะ

 

พี่มิน หนูให้หลิวไปกินข้าวเย็นบ้านเรานะ..นะๆพี่มินนะ หนูอินเกาะแขนผมแล้วเอาหน้ามาถูๆ อย่างกับแมวน้อย อ้อนขนาดนี้ไม่ใจอ่อนก็ไม่ใช่คนแล้ว

 

อืม ตามใจสิ” ผมรู้สึกร้อนๆยังไงไม่รู้สิ

 

พี่มินเป็นไรรึเปล่า ทำไมหน้าแดงๆ เจ้าเด็กผิวขาวมันถามผม เอาแล้วไง จะให้ตอบไงละทีนี้

 

ไหนๆ พี่หน้าแดงจริงด้วยไหนวัดไข้สิหนูอินพูดบ้างแล้วจับหัวผมให้ก้มลงมาก่อนจะ เอาหน้าผากมาแตะหน้าผากผม ใครเขาสอนให้วัดไข้แบบนี้!

 

ใบหน้าน่ารักห่างเพียงแค่จมูกแตะกัน กลิ่นหอมๆจากตัวหนูอินทำเอาใจสั่นไปหมด

 

ก็ตัวไม่ร้อนนี่ฮะ หนูอินบอกหลังจากผละออกไป หรือว่าพี่จะหิว งั้นเรากลับไปกินข้าวเย็นกัน ป่ะหลิวไปบ้านเรากัน ให้ตายสิหนูอินทำไมน่ารักได้มากขนาดนี้

 

หนูอินเดินจูงมือผมกับหลิวมาจนถึงบ้าน ไม่ต้องสงสัยตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว ผมหิวมากๆเพราะข้าวเช้าไม่ได้กินเลย จากที่จะมาตามหนูอินไปกินข้าว เช้าเลยกลายเป็นข้าวเย็นไปซะแล้ว พอกลับมาถึงบ้านหนูอินก็บอกกับผมว่า

 

พี่มิน หนูอินสัญญาว่าจะแข้มแข็งจะไม่ร้องไห้เพราะ เจฟฟี่อีกแล้ว

 

บอกได้เลยว่าตอนนั้นผมดีใจ เพราะตั้งแต่วันนั้นหนูอินก็กลับมาเป็นหนูอินที่น่ารักคนเดิมของผม สดใสยิ้มเก่ง แต่แม้เขาจะแสดงออกมาแบบนั้นผมก็รู้ว่าลึกในใจ เจ้าตัวยังคงไม่ลืมไอ้เจฟฟี่นั่นหรอก แต่ได้เท่านี้ก็ดีแล้วคนเก่งของพี่มิน


.......................................


เป็นอินโทที่โคตรจะยาว 

เอาล่ะยังไม่ได้คิดแท็ก เพราะงั้นเสนอกันมาเลยค่ะ เวลาหาฟิคจะได้หากันง่ายๆ

ฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ 

My Twitter : @toontun16

ทักได้ค่ะไม่กัด เจอกันตอนหน้าจ้า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Lholy07 (@Yuuisan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 22:45
    โห อ่านแล้วน้ำตาซึม เห็นความหน่วงมาแต่ไกลเลยค่ะ รอค้าบบบบบบ
    #2
    0