HANA KISS [HUNHAN]

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 : นางไม้รินะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 มิ.ย. 63

*ใครที่อ่านตอนที่2อันเดิมแล้วข้ามได้เลยค่ะ

ครืด~~

เสียงเลื่อนบานประตูเรียกความสนใจคนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้าก้มตาร้องไห้ ลู่หานรีบเช็ดน้ำตาโดยเร็วแล้วหันไปมองคนที่เข้ามา ไม่ใช่เซซึนะอย่างที่คิดไว้แต่กลับเป็นผู้หญิงสวมชุดกิโมโนและใบหน้าขาวผ่องที่งดงามดั่งภาพวาดแต่สายตาที่มองมาที่เขากลับไม่เป็นมิตรเอาซะเลย

“ท่านเซซึนะให้ข้าพาเจ้าไปอาบน้ำแต่งตัว” พูดจบก็ตวัดสายตาเซมองไปทางอื่นแบบไม่สนใจอีกคนที่อยู่ในห้อง

“ไม่ไปได้ไหม”

“มิได้ ถึงข้าจะมิอยากทำแต่หากเป็นคำสั่งของท่านเซซึนะแล้วข้าก็ต้องทำ” จากนั้นเดินเข้าไปกระชากข้อมือของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเตียงคนที่ไม่ทันตั้งตัวก็ล้มลงไปกับพื้น หัวเข่ากระแทกกับพื้นอย่างแรงจนช้ำเขียว

“โอ้ยเจ็บ”

“อย่ามาทำตัวสำออย ข้ามิเห็นใจมนุษย์สกปรกโสโครกเช่นเจ้าหรอก ลุกขึ้นมา!” คนตัวเล็กลุกขึ้นมาและกระชากนำคนตัวเล็กไปอาบน้ำ

ทันที่มาถึงที่อาบน้ำ ที่แห่งนี้เป็นเหมือนสวนขนาดย่อมมีพุ่มไม้ขนาดเล็กถูกตัดแต่งอย่างสวยงาม ทางเดินถูกทำไว้โดยหินกรวดกลมขนาดเล็กวางเรียงจนไปถึงอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่เป็นอ่างไม้และมีไอหมอกสีขาวลอยฟุ้งออกมาทั้งอ่าง เป็นสถานที่ที่ร่มรื่นเป็นอย่างมาก

“ถอดชุดของเจ้าออก”

“อะ อะไรนะ”

“ข้าบอกให้เจ้าถอดชุดของเจ้าออกให้หมด จะทำการอาบน้ำมิเข้าใจหรือ”

“แต่ แต่ว่า”

“เจ้านี่ช่างชักช้ายืดยาด” ความขี้อายของลู่หานทำเอาหญิงสาวรำคาญจึงจัดการถอดเสื้อผ้าของลู่หานด้วยตัวเอง

“เฮ้ย คุณ” คนตัวเล็กที่ถูกถอดกระชากเชื้อออกรีบยกแขนขึ้นมาโอบกอดกายตนเองเอาไว้

“เป็นหญิงอะไรมิมีหน้าอกหน้าใจ สู้ข้ามิได้สักนิด นี่หรือที่นายท่านพิสมัย หึ” พร้อมแสยะยิ้มเพื่อเยาะเย้ย

“เราขออาบคนเดียวได้ไหม”

“มิได้ นี่เป็นคำสั่งของท่านเซซึนะ”พูดจบก็ดึงกางเกงของลู่หานลงแต่กางเกงในตัวเล็กที่สวมใส่อยู่ดันติดลงมาด้วย

“นี่ นี่เจ้าเป็นชายหรอกรึ! หนอยอยากเข้าหอหลับนอนกับนายท่านจนตัวสั่นละสิท่า เป็นชายแต่มิเจียมตัวใช้มารยาแบบไหนหลอกล่อล่ะ ถ้านายท่านรู้คงส่งเจ้าให้ไอ้พวกโยวไคกินเป็นแน่”

“คุณพูดอะไรของคุณหนะ เราไม่รู้เรื่อง” ลู่หานยืนงอตัวใช้แขนทั้งสองข้างโอบกายเปลือยเปล่าและตอบกลับไปทันทีอีกคนพูดจบเพราะเหตุอะไรทำไมอยู่ดีๆก็โดนนางผู้นี้พูดจาถากถางทั้งๆที่เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย

“อย่ามาทำเป็นไขสือ แต่เพราะข้าต้องทำตามคำสั่งของนายท่าน เดินลงอ่างน้ำไปเดี๋ยวนี้” ลู่หานทำตามคำสั่งของนางเพราะไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงด้วย หญิงสาวหยิบเอาใยบวบก้อนกลมมาขัดผิวกายให้คนตัวเล็ก แต่เพราะความหมั่นไส้ที่เซซึนะพามาหลับนอนด้วย อีกทั้งตนเองก็ชังมนุษย์มาตั้งแต่ไหนแต่ไร แล้วไหนจะที่เซซึนะให้การดูแลมนุษย์ผู้นี้เป็นพิเศษก็เผลอลงแรงขัดผิดคนตัวเล็กตามความเกลียดชังโดยไม่สนว่าอีกคนจะเจ็บผิวหรือเป็นอย่างไรทำเอาผิวคนตัวเล็กแดงเถือกไปหมด

“โอ้ย เราเจ็บนะคุณ เดี๋ยวเราทำเองก็ได้”

“นั้นมิใช่หน้าที่เจ้า เจ้าจงจำไว้เลยนะว่าข้าเป็นคนโปรดของท่านเซซึนะ เป็นคนที่ท่านเซซึนะรักต่อให้เจ้าดีเลิศขนาดไหนเจ้าก็เป็นแค่มนุษย์สกปรกโสโครกเท่านั้นละ” ลู่ทำเพียงสงบปากสงบคำเพราะยังไม่เข้าใจว่านางผู้นี้ต้องเอาเขาไปเปรียบเทียบกันตัวนางด้วย

หลังจากขัดสีฉวีวรรณจนสะอาดสะอ้านทั่วกาย หญิงสาวที่ไม่ใช่มนุษย์? ส่งตัวเขามาให้หญิงอีกนางหนึ่งแต่ตัวให้ แต่นางผู้นี้ไม่ทำร้ายหรือพูดจาถากถางลู่หานตรงกันข้ามนางพูดจาและให้การตอบรับลู่หานเป็นอย่างดี นางผู้นี้แต่งตัวให้ลู่หานโดยให้ลู่หานสวยชุดกิโมโนสีแดงสวยแถมยังผัดหน้าทาแป้งจนขาวผ่อง แต่งแต้มสีแดงบนริมฝีปากบางนิดหน่อยจนใบหน้าของคนตัวเล็กงามเสียยิ่งกว่าหญิงสาวบางคนเสียอีก หลังจากที่แต่หน้าแต่งตัวกันเสร็จลู่หานของให้นางผู้นี้อยู่เป็นเพื่อน พูดคุยกันลู่หาน จนสืบรู้มาว่าคนที่ทำงานรับใช้เซซึนะในถ้ำนี้เป็นภูตินางไม้แถมยังต้องหน้าตาสะสวยเพราะท่านเซซึนะชอบของสวยงาม ส่วนสาวงามที่พาเขาไปอาบน้ำมีนามว่า รินะ ชอบทะนงตัวว่าเป็นคนโปรดของท่านเซซึนะเพราะท่านเซซึนะเรียกใช้งานบ่อยกว่านางไม้ทุกตนในนี้ ชอบทำตัวหวงท่านเซซึนะออกนอกหน้า บางคราที่ท่านเซซึนะไปเทียวโรงน้ำชาที่โลกแล้วเอาสาวทานุกิ*ที่โรงน้ำชากลับมาด้วยรอเวลาให้นางอยู่คนเดียวก็จะทำร้ายพวกนางแล้วไล่พวกนางกลับโลกปีศาจแต่ท่านปีศาจจิ้งจอกก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะก็เหมือนรินะช่วยปัดรำคาญพวกที่เกาะแกะให้เซซึนะ

จากที่นั่งคุยกับนางไม่คนก่อนหน้านี้ก็ต้องถึงเวลาที่นางต้องไปทำงานของนาง ลู่หานที่ไม่มีทางเลือกอื่นก็ต้องเข้ามานั่งๆนอนๆอยู่ในห้องพำนักของปีศาจจิ้งจอกตามเดิม เมื่อถึงเวลาก็มีคนนำอาหารมาให้หลังจากรับประทานเสร็จลู่หานที่ไม่รู้จะทำอะไรก็เผลอหลับไป

ใกล้ตกเย็นปีศาจจิ้งจอกเซซึนะกลับจากไปส่งสาส์นที่สวรรค์และเดินตรวจป่าที่ตนรักษานิดหน่อยก็รีบกลับเพื่อมาพบหน้าคนตัวเล็นที่คงจะแต่งเนื้อแต่งตัวสวยรอเขาอยู่

ครืด~~

ทันทีที่เลื่อนบานประตูกระดาษออกก็พบร่างแน่งน้อยนอนทอดกายหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงนุ่มนิ่ม ใบหน้าที่แต่งแต้มสีสันเพิ่มความงามให้คนตัวเล็กดูสวยหวานขึ้นไปอีก รวมถึงชุดกิโมโนสีสวยที่ดูสบายตากว่าเสื้อผ้าอาภรณ์ของมนุษย์ ความน่าหลงใหลในตัวลู่หานทวีคูณขึ้นมากเกินที่จะนับได้ ปีศาจจิ้งจอกตรงดิ่งไปหาร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงทันที จากนั้นนั่งลงข้างกายบางก้มลงไปจุมพิตริมฝีปากบางอมชมพูและข้างแกมแดงระเรื่อ ลดใบหน้าลงมาที่ซอกคอหอมฝังใบหน้าลงซุกไซร้ซึมซับกลิ่นกายหอมดั่งดอกซากุระกำลังผลิบาน ซุกไซร้จุมพิตลำคอสวยทำเอาอีกคนตื่นจากห้วงนิทรา ตกใจตื่นผลักอกคนด้านบนออก

“ออกไปนะ! หยุดเดียวนี้” คนตัวเล็กที่พยายามผลักอีกคนออกแต่เนื่องด้วยพละกำลังที่ต่างกันออกแรงเท่าไหร่ก็ไม่สะทกสะท้าน

“จะหยุดได้อย่างไรก็เจ้าหอมชวนหลงใหลขนาดนี้” คนตัวเล็กที่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ดิ้นขลุกขลักไปมาสร้างความรำคาญให้ร่างสูง จับรวบข้อมือบางของคนตัวเล็กทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะ

“ฮื่อ อย่าทำแบบนี้เลยนะ ฮึกได้โปรด”

“มิได้หรอก แล้วเจ้าจะมีความสุขเอง เชื่อข้าเถิด” คนตัวเล็กร้องไห้น้ำตาอาบแก้มขอร้องอ้อนวอน แต่เมื่อราคะบังตาปีศาจจิ้งจอกจึงหาความสงสารได้ไม่ กลับรู้สึกตื่นเต้าเร้าใจที่อีกคนไม่เหมือนสาวนางอื่นที่เพียงแต่สมยอมเขาท่าเดียว จัดการกระชากกิโมโนคนตัวเล็กออก ขอบชายผ้าพาดอยู่บริเวณไหล่เปิดเผยผิวขาวใสเนียนละเอียดต่อสายตาปีศาจจิ้งจอก แต่จุดสนใจกลับเป็นรอยถลอกแดงชัดบนผิวขาวราวน้ำนม

“เหตุใดเจ้ามีรอยเช่นนี้ นี่เจ้ามิอยากอยู่กับข้าจนต้องทำร้ายตัวเองเลยรึ”

“ฮึก เราไม่ได้ทำ ฮือ คุณปล่อยเราไปเถอะนะ ฮึก” พูดสะอึกสะอื้นทั้งน้ำตา

“แล้วใครทำกันเล่า เจ้าบอกข้-”

“ไปถามคนของคุณเองสิ” ยังไม่ทันที่คนด้านบนกล่าวจบ ลู่หานก็สวนขึ้นมาทันควัน

“คนของข้ารึ เจ้าอยู่ที่นี่รอข้าก่อนนะยาหยี” ร่างสูงเดินออกจากห้องไปจัดการปัญหาขัดใจที่ใครบางคนทำเกินหน้าที่

“ไปตามรินะมาให้ข้าที” หลังจากออกจากห้อง ก็ออกคำสั่งกับนางไม่ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูห้อง

“เจ้าค่ะนายท่าน”

“ท่านเซซึนะเรียกหาข้า มีความประสงค์อันใดหรือเจ้าค่ะ” รินะที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพร้องกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“มาใกล้ๆข้าสิ วันนี้เจ้าทำดีมาก” พูดพร้อมกับเชยคางอีกคนขึ้นมาสบตากับเขา

“ด้วยความยินดีเข้าค่ะ” และส่งยิ้มหวานตอบกลับไป

“แต่ข้าว่ามีสิ่งหนึ่งที่มันนอกเหนือจากคำสั่งข้านะ ว่าไหม” รินะหยุดหายใจไปเสี้ยววินาที แต่ยังคงปั้นหน้ายิ้มต่อไป

“นายท่านหมายถึงสิ่งใดหรือเจ้าคะ ข้ามิเห็นเข้าใจเลย” ยังทำหน้าซื่อตาใสไม้รู้ความ

“ถ้าเจ้ามิรู้ข้าจะบอกให้เอง ว่าเจ้าทำดอกไม้ของข้าช้ำทั้งๆที่ข้ายังไม่ทันได้ดอมดมเลยน่ะสิ” ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงใจเย็น พลางหยิบช่อผมยาวดำขลับของนางไม้ขึ้นมาดมเป็นการหยอกเอิน แต่สายตาที่ใช่มองกลับเย็นเฉียบจนหัวใจแทบหยุดเต้นเลยก็ว่าได้

“ข้ามิได้ตั้งใจ โปรดท่านยกโทษให้ข้าด้วยเถิด”

“หากพรุ่งนี้ฟ้าสาง แล้วข้ายังเห็นหน้าเจ้าอีกข้าจะจับเจ้าโยนลงนรกให้ไปบำเรอไอ้พวกโยวไคสกปรก”

“ท่านอาจจะยังไม่รู้ว่ามนุษย์ผู้นั้นเป็นชายหาได้เป็นหญิงสาว ท่านกำลังโดยหลอกนะเจ้าคะ”

“เป็นชายหรอกหรือ แล้วอย่างไรข้าไม่สน”

“ไม่นะนายท่านอย่าทอดทิ้งข้าเลย ข้ารักท่านรักหมดหัวใจ ได้โปรดเมตตากรุณาข้าด้วยเถิด” เซซึนะที่กำลังจะเดินกลับหอนอนก็โดนนางไม่สาวพุ่งตัวมากอดขาไว้ก่อน

“นี่แหละ ความกรุณาที่ข้ามีให้เจ้า” ก้มลงไปจับไหล่มนให้ลุกขึ้นมาพร้อมลงยิ้มเย็นๆไปให้

“ไหนท่านบอกว่าท่านรักข้า บอกว่าข้าเป็นคนโปรดของท่านมิใช่หรือ”

“รักรึ ข้าพูดตอนไหนมิเห็นจำได้ และอีกอย่างคนโปรดของข้าหาได้มีเพียงเจ้าคนเดียวนะรินะ

“ท่านทำแบบนี้ไม่ได้นะ เซซึนะ!” รินะที่ลืมตัวเผลอขึ้นเสียงใส่เจ้านายตนและเรียกชื่ออีกคนแบบห้วนๆออกไปด้วยความโกรธ เบิกตากว้างกับสิ่งที่ตนทำลงไป เซซึนะได้ยินเช่นนั้นก็หันกลับมาทันที

“เจ้าว่าอย่างไรนะ เจ้าพวกโยวไคที่อยู่ด้านนอกจงมาหาข้าบัดเดี๋ยวนี้” สิ้นเสียงปีศาจที่น่าสะอิดสะเอียนทั้งหลายที่เฝ้าหน้าประตูถ้ำอยู่ด้านนอกสุดก็เข้ามากันโดยเร็ว

“มีเหตุอันใดขอรับนายท่าน”

“นางไม้หน้าตาสะสวยนางนี้ ข้ายกให้พวกเจ้า อยากทำอันใดกับนางก็เชิญ” พูดพลางลูบไล้ใบหน้าเนียน ออกแรงบีบสองข้างแก้มและผลักหน้านางหันไปอีกข้างอย่างแรง กล่าวด้วยน้ำเสียงใจเย็นและมองสาวงามตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนโยนแต่ประโยคที่กล่าวออกมาทำหัวใจนางสลายทันที

“ขอบพระคุณขอรับนายท่าน” ปีศาจหน้าเกียจมองรินะด้วยสายตาโลมเลีย กรูเขามาจับตัวนางไม้

“ได้โปรดเถิดท่าน ฮึก อย่าทำแบบนี้เลยโปรดกรุณาข้าด้วย กรี๊ด ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ อย่ามาจับข้าไอ้พวกสกปรกโสโครก ปล่อย!!” เซซึนะไม่สนใจกับเสียงกรีดร้องโวยวายของนางไม้ตรงดิ่งเดินเข้าหอนอนเพื่อหาสิ่งที่รออยู่ทันที ใครหลายคนชอบคิดว่าท่านปีศาจจิ้งจอกตนนี้มีอุปนิสัยใจดีขี้เล่นเพียงแต่คนพวกนั้นไม่เคยเห็นภูมิหลังของเขาเลยต่างหาก

________________________________________________________________________________________

โยวไค*youkai [妖怪 ]= โยวไค นี้เป็นศัพท์ที่ใช้เรียกเหล่าบรรดาภูติ ผี ปิศาจ ปอบ เปรต และอสุรกายที่มีมาแต่ช้านาน ซึ่งแหล่งที่อยู่เดิมของเหล่าผีพวกนี้คือขุมนรกบ้าง สวรรค์บ้าง บนโลกมนุษย์บ้าง

สาวทานูกิ

ทานูกิ*ทานูกิ 狸 •たぬきมันมักจะเสกใบไม้ให้กลายเป็นเงิน เพื่อหลอกตาคนเสมอๆ เนื่องจากว่าของที่ทานูกิโปรดปรานก็คือ เหล้าสาเก ทั้งยังชอบเรื่องตลกขำขัน และธรรมชาติที่สงบ ทานูกิเชี่ยวชาญการแปลงกายเป็นสิ่งของมาก แต่กลับอ่อนเชิงเมื่อมันพยายามแปลงกายเป็นมนุษย์ เพราะจะเหลือหลักฐานมากมายให้จับได้

 

_______________________________________________________

ชัลโยรุ-ชานยอล

ทาโอะ-เทา

รินะ-ไอรีน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

5 ความคิดเห็น