HANA KISS [HUNHAN]

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 : ลักพาตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 พ.ค. 63

“นักเรียนเทอมนี้ห้องเรามีนักเรียนใหม่ เชิญเข้ามาเลยครับ” หลังจากที่ครูประจำชั้นพูดจบ นักเรียนที่ย้ายเข้ามาใหม่ก็เดินเข้ามาในห้องและหยุดอยู่ตรงหน้าชั้นเรียน เพื่อแนะนำตัว

“สวัสดีครับ ผมชื่อลู่หาน เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากประเทศจีนครับ” หลังจากที่ลู่หานแนะนำตัวทุกคนก็ต่างตื่นเต้นดีใจเพราะเป็นชาวต่างชาติ

ลู่หาน นักเรียนและเปลี่ยนจากประเทศจีน สอบชิงทุนเพื่อมาเรียนที่ญี่ปุ่นเพราะลู่หานชอบประเทศญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก ทั้งวัฒนธรรม ทั้งภาษาและรวมถึงการ์ตูนด้วย

หลังจากที่แนะนำตัวหน้าชั้นเรียนเสร็จเซนเซ(ครู)ก็ให้ลู่หานมานั่งกับเพื่อนซึ่งเหลือโต๊ะว่างที่อยู่แถวหลังสุด ทันทีที่ลู่หานนั่งลงเพื่อนข้างโต๊ะก็แนะนำตัวกับเขาอย่างเป็นมิตรและอัธยาศัยดี

ตอนนี้ลู่หานเรียนที่นี่ได้เป็นเวลาเดือนกว่าเกือบเข้าเดือนที่สองแล้ว ภาษาญี่ปุ่นของลู่หานดีขึ้นกว่าเดิมพูดได้เร็วขึ้นเพราะเพื่อนของลู่หานชวนคุยเก่งมาก

“อา นักเรียนครับเราจะมีกิจกรรมเข้าค่ายกันนะครั..”

“เย้! เย้ๆ”ยังไม่ทันที่เซนเซพูดจบนักเรียนในห้องก็ร้องโฮกันด้วยความดีใจ เพราะการเข้าค่ายก็ถือว่าเป็นกิจกรรมที่สนุกมากๆเลย

“ฟังก่อน ฟังก่อน”เซนเซพูดพร้อมกับยกมือขึ้นบอกให้นักเรียนหยุดเสียงดัง

“ครั้งนี้เราจะไปเข้าค่ายกันที่ป่าxxกันนะครับ วันที่เราจะไปก็คือวันอังคารอาทิตย์หน้า สิ่งที่บังคับว่านักเรียนทุกคนต้องเองไปก็คือเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายสุภาพเรียบร้อยทะมัดทะแมงเหมาะกับการเข้าค่ายในป่า ใครที่มีโรคประจำตัวอย่าลืมเอายาไปด้วย เต้นท์ ไฟฉาย.....” เซนเซพูดสั่งนักเรียนกับสิ่งที่จะต้องเอาไป ถามว่าลู่หานตื่นเต้นไหมก็ตื่นเต้นนะ แต่ในใจของลู่หานก็คือเขาต้องไปหาซื้อของทั้งหมดนี้ได้จากที่ไหน มาอยู่ญี่ปุ่นแค่เดือนกว่าเองคงต้องให้เพื่อนแนะนำแล้วแหละ

“อันนี้เป็นใบอนุญาตการไปเข้าค่ายนะครับ เอาไปให้ผู้ปกครองเซ็น และก็ครูขอภายในอาทิตย์นี้นะครับ เลิกเรียนครับ”

“นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ” หัวหน้าบอกชั้นเรียน นักเรียนทุกคนยืนขึ้นและโค้งเคารพพร้อมบอกทำความเคารพครูก่อนกลับบ้าน

ありがとうございます。”[อาริงาโตะ โกไซมัส (ขอบคุณครับ/ค่ะ)]

“ลู่หาน วันไปนั่งข้างเรานะ” ไคที่นั่งทางฝั่งซ้ายมือลู่หานหันมาถามด้วยรอยยิ้ม

“อืมได้สิ แต่ว่าไคพอจะแนะนำได้ไหมว่าเราจะไปซื่อของเข้าค่ายได้ที่ไหนบ้างอะ”

“ได้ดิ เดี๋ยวเราไปเดินซื้อเป็นเพื่อนละกัน วันนี้เราไม่รีบกลับบ้าน” ไคพูดพร้อมกับยิ้มให้ลู่หาน

“บาคุโก ไดสึกิ ไปด้วยกันมั้ย” ลู่หานถามเพื่อนอีกสองคนที่นั่งอยู่โต๊ะตัวหน้า

“เออไป..เอ่อ..ไปไม่ได้อ่ะวันนี้เราจะไปกินไอติมกันใช่ไหมไดสึกิ” ไดสึเกะที่นั่งฟังก็ต้องพยักหน้าอย่างงๆ ตอนแรกบาคุโกก็กะจะไปด้วยแต่พอเห็นสายตานิ่งๆของไคที่มองมายังเขายังก็ต้องกลับคำพูดทันที

“อ้าวหรอ โอเคๆเราไปกับไคสองคนก็ได้ ให้คนมีความรักไปกินไอติมด้วยกันดีกว่าเนาะ” ไคเองก็ดีใจอยู่เล็กๆข้างใน เพราะว่าวันนี้จะได้ไปเดิมห้างกับลู่หานสองต่อสอง แถมยังเป็นโอกาสให้ใกล้ชิดลู่หานอีกด้วย

วันเข้าค่าย

“นักเรียนครับ เดี๋ยวเราจะตั้งแคมป์กันตรงนี้นะ ตอนนี้ใกล้เย็นแล้วนักเรียนแบ่งกลุ่มคนไปทำอาหารกับไปตั้งเต้นท์นะนักเรียน ถ้าเสร็จแล้วไปอาบน้ำทำธุระส่วนตัวนะครับ”

“ครับ/ค่ะ” ทุกคนตอบรับคำสั่งของเซนเซและลงมือทำหน้าที่ของตัวเองทัน ซึ่งลู่หานกับไดสึกิก็ได้รับหน้าที่ให้ไปทำอาหาร เพราะพวกผู้ชายอ้างว่างานแบบนี้มันเป็นงานของผู้ชาย เอ้า แต่พวกเขาก็เป็นผู้ชายเหมือนกันหนิ

ตอนนี้ผู้หญิงทุกคนกำลังวุ่นวายกับการทำอาหารรวมถึงไดสึกิด้วย ก็เพราะไดสึกิชอบทำอาหารแถมยังทำอร่อยอีกด้วย ไดสึกิตอนนี้เลยเป็นเหมือนพ่อครัวใหญ่ไปเลย ส่วนลู่หานที่ไม่มีทักษะด้านทำอาหารเลยแม้แต่นิดเดียว ก็ไม่รู้จะทำอะไรเลย

“ลู่หานทำอะไรอยู่หรอ” เพื่อนผู้หญิงในห้องที่ชื่อซานะยิ้มถามลู่หาน

“ไม่ได้ทำอะไร เราทำอาหารไม่เป็นอะ แหะแหะ” พูดพร้อมหัวเราะแก้เขิน

“งั้นลู่หานเอาผักไปล้างให้เราหน่อยนะ” พูดพร้อมกับยื่นผักที่หอบมาให้ลู่หาน

“ได้เลย” หลังจากที่ตอบรับและเอาผักมาถือ ลู่หานจะต้องเดินไปหลังป่าที่เป็นธารน้ำเพื่อที่จะไปล้างผัก ระหว่างที่เดินไปยังธารน้ำกับสองมือที่ถือตะกล้าผัก อยู่ดีๆก็รู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองเขาอยู่ ด้วยความระแวงลู่หานหันขวับไปมองด้านหลังและด้านข้างซ้ายขวาทันที แต่ก็ไม่พบอะไรนอกจากต้นไม้สีเขียวนานาพันธุ์ เห็นเป็นแบบจึงคิดว่าตัวเองคงคิดมากไปเอง จึงเดินต่อไปโดยไม่สนอะไร แต่หารู้ไม่ว่าเซนส์ของลู่หานนั้นไม่ผิดไปหรอก เพราะมีใครบ้างคนกำลังแอบซุ้มมองคนสวยจากพุ่มไม้ แถมยังยกยิ้มริมฝีปากราวกับเจอสิ่งถูกใจ

“ข้าไม่ได้เห็นมนุษย์ที่งดงามขนาดนี้มากี่ร้อยปีแล้วนะ หึ”

เวลากลางคืนที่แสนเงียบงันในป่า มีเพียงแต่เสียงลมพัดโบกไปมากับเสียงน้ำที่ยังคงไหลเวียนไปตามลำธาร นักเรียนทุกคนอยู่ในเต้นท์พากันนอนหลับคลุมโปงเพราะเมื่อรับประทานอาหารเย็นกันเสร็จก็มีกิจกรรมรอบกองไฟเพื่อผิงไฟเพิ่มความอบอุ่นก่อนเข้านอนพร้อมฟังเรื่องเล่าสนุกสนานจากคุณครู แต่ก่อนที่จะส่งนักเรียนเข้านอนคุณครูก็ไม่วายเล่าเรื่องชวนสยองขวัญให้นักเรียนได้ขนหัวลุกว่า หากใครยังไม่นอนแล้วลุกขึ้นโหวกเหวกโวยวายสร้างเสียงดัง ภูตผีปีศาจที่รักษาป่าผืนแห่งนี้จะมาเอาชีวิตไปอยู่ด้วยและจะไม่ได้กลับออกจากป่านี้อีกเลย หลังจากที่ทุกคนได้ฟังจบ บางคนก็หัวเราะขึ้นมาทันทีเพราะรู้ทันทีที่ครูเล่าจบว่าทั้งหมดเป็นเรื่องสร้างขึ้นเพื่อหลอกให้นักเรียนไม่ออกเดินเพ่นพ่านกลางดึก แต่ก็ยังมีบางคนที่กลัวจนอยากเข้าไปนอนในเต้นท์เต็มที่ แต่ถ้าความคนอย่างลู่หานกลัวไหม ตอบได้ว่าไม่เลย เพราะลู่หานไม่เคยจะสนใจเรื่องผีสางนางไม้อะไรแบบนี้เลยแถมตอนที่เซนเซกำลังเล่าก็ยังหันไปคุยเล่นกับซึอิโกะอีกด้วย

กลางดึกเงียบสะงัดกับอากาศเย็นทำให้นอนหลับสบายแต่กลับมีสิ่งกวนใจทำไห้ลู่หานต้องลืมตาตื่นขึ้นมาก็คือ

“ทำไมต้องมาปวดฉี่ตอนนี้ด้วยนะ” กระซิบบ่นกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับควานหาไฟฉายเพราะถ้าให้ทนอั้นถึงเช้ามีหวังฉี่รดที่นอนโดนเพื่อนล้อยันแก่แน่ๆ แต่ถึงจะมีไฟฉายแต่จะให้เขาไปคนเดียวได้อย่างไรหละบรรยากาศในป่าตอนกลางคืนน่ากลัวแค่ไหนใครก็รู้ เพราะสัตว์ป่าชอบออกหากินตอนกลางคืน จริงไหม จึงหันซ้ายไปสะกิดให้ไดสึกิตื่นไปส่ง ขอโทษนะไดสึกิแต่ลู่หานอั้นไม่ไหวจริงๆ

“ไดสึกิ ไดสึกิ” เรียกพร้อมกับเขย่าแขนเรียกให้ตื่น ต้องเรียกให้เบาที่สุดเพราะกลัวว่าจะไปรบกวนเต้นท์หลังอื่น

“อื้อ มีอะไรลู่หาน” ไดสึกิที่รู้สึกว่ามีคนกำลังกวนตอนนอนก็ตอบเสียงงัวเงียกลับไป

“ไปส่งเราไปฉี่หน่อย”

“หื้อ อะไรนะลู่หาน”

“ไปส่งเราไปฉี่หน่อย แหะๆ” พูดจบพร้อมส่งยิ้มไปให้ที่ต้องรบกวนเพื่อนในเวลานี้

“ห้ะ! ตอนนี้ อั้นไว้ก่อนไม่ได้หรอลู่หานมันดึกมากเลยนะ”เมื่อกันไปดูนาฬิกาดิจิตอลก็บ่งบอกว่าเป็นเวลาตีหนึ่งกว่าๆเกือบตีสองแล้ว อีกอย่างคนอย่างไดสึกิหนะ เชื่อเรื่องผีสางอะไรแบบนี้เป็นอย่างมากเลยด้วย

“เราอั้นไม่ไหวหรอก เราปวดฉี่จริงๆนะ นะ ไปส่งหน่อย”

“ก็ได้ๆ” ไดสึกิที่เห็นเพื่อนทำหน้าน่าสงสารก็ใจอ่อน

กรอบ แกรบ

เสียบใบไม้แห้งที่ทั้งสองเดินเหยียบแบบที่เลี่ยงไม่ได้ ลู่หานและไดสึกิเดินจับมือกันแน่นและถือไฟฉายมาคนละอันส่องไปตามทางเดิน

“ลู่หานรีบๆเลยนะ เรากลัว” ไดสึกิพูดพร้อมกับยืนหันหลังให้ลู่หาน

“ได้ๆ” พูดจบคนสวยก็รีบไปทำธุระของตัวเองทันที

“ลู่หาน เสร็จยัง”

“แปบนึงๆ” พูดพร้อมกับใส่กางเกงไปด้วยจัดการธุระส่วนตัวเรีบยร้อยก็หันหลังเพื่อเดินไปหาไดสึกิ แต่พอหันมาก็พบกับแผงอกใครไม่รู้ ตัวสูงกว่าลู่หานไปเยอะ แต่งกายด้วยชุดยูกาตะสีขาวแดงลายสวยงาม ลู่หานเงยหน้าขึ้นไปมองพบว่าชายคนนี้ผมยาวสีขาวทั้งยังมีหูตั้งสีขาวเหมือนสุนัขอีกด้วย ลู่หานยังคงตกใจไม่หายสบตาเข้ากับชายตรงหน้าอย่างจัง เพียงไม่กี่เสี้ยววินาทีลู่หานก็รู้สึกเวียนหัว ภาพตรงหน้าเบลอมัวจนมองไม่เห็นไม่รู้อะไรเป็นอะไร แล้วทุกอย่างก็ดับลงมีเพียงความมืดเท่านั้นที่คนสวยเห็นเป็นภาพสุดท้าย

“ลู่หานเสร็จยัง เร็วๆ” ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ

“ลู่หานๆ อย่าเล่นแบบนี้นะ” พูดในขณะที่สาวเท้าเดินไปหาลู่หาน

เมื่อลู่หานสลบไปมือน้อยก็ปล่อยไฟฉายคู่กายลงพื้น ชายตัวสูงกระตุกริมฝีปากยกยิ้มอย่างได้ใจพร้อมยังประคองคนตัวเล็กไว้ในอ้อมอก

พึบ

“ลู่หาน!!” ทันทีที่ไดสึกิได้ยินเสียงก็รีบเดินมาให้เร็วที่สุดแต่ก็พบแต่ความว่างเปล่ากับไฟฉายที่เปิดใช้งานอยู่วางที่พื้น ไดสึกิเดินไปเก็บไฟฉายและพูดออกมาเสียงดัง

“ลู่หานอยู่ไหน ออกมานะเราไม่แบบนี้นะ ลู่หาน!!” ตอนนี้ไดสึกิกลัวมากถึงมากที่สุด เขาเป็นคนกลัวความมืดและเป็นคนขี้ตกใจมาก ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำตาปลิ่มออกมาและส่องไฟฉายไปรอบๆเพื่อหาเพื่อน แต่ก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิมเพราะความกลัวทำให้ขาของไดสึกิขยับไปไหนไม่ได้เลยและถึงกับอ่อนแรงเลยที่เดียว

“ลู่หาน ฮือ อย่าแกล้งเราแบบนี้นะ ฮึกลู่หานไปไหนออกมาเถอะ ฮือ” ไดสึกิร้องไห้ตัวสั่นทรุดลงไปนั่งกับพื้น

“ไดสึกิ!!” เสียงเรียกทำให้คนที่นั่งร้องไห้อยู่หันไปมอง และก็เป็นบาคุโอะกับเซนเซและเพื่อนผู้ชายอีกสองสามคน บาคุโอะที่เห็นคนรักร้องไห้อยู่ก็วิ่งเข้าไปกอดปลอบ ใช้มือประคองใบหน้าและปาดเช็ดน้ำตาไดสึกิอย่างอ่อนโยน

“ไม่เป็นอะไรแล้วนะ” บาคุโอะพูดพรางลูบแขนของอีกคนไปด้วย

“ฮึกลู่หาน ลู่หานหายไปไหนไม่รู้ ลู่หานฮึกไปไหนไม่รู้ ฮึกฮือ ” เซนเซทุกคนออกตามหานักเรียนชาวจีนที่หายไปและสั่งให้ทุกคนรออยู่ที่แคมป์ห้ามเดินไปไหนเด็ดขาด ไดสึกิเสียใจและร้องไห้จนสลบไปเอาแต่คิดว่าถ้าเขาอยู่ใกล้ลู่หานมากกว่านี้ลู่หานก็คงไม่หายไปไหน ทางเซนเซก็โทรไปแจ้งตำรวจและเจ้าหน้าที่ที่ดูแลป่าถึงเหตุการณ์ที่มีนักเรียนหายไป กิจกรรมเข้าค่ายถูกยกเลิก นักเรียนทุกคนกลับบ้านทันที่ฟ้าสว่างเหลือเพียงนักเรียนลู่หานที่ยังคงตามหาอยู่ ____________________________________________________________________________________________

บาคุโก-แบคฮยอน

ไดสึกิ-คยองซู

ซึอิโกะ-ซึลกิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #2 5201990 (@5201990) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 01:50
    มีเจ้าหัวขโมยมาเอาตัวน้องไป
    #2
    2
  2. #1 nid131202 (@nid131202) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 10:04

    สนุกมากกกก~
    #1
    1