ร้อนยิ่งกว่าไฟ [ it's You ] YAOI

ตอนที่ 5 : การเปลี่ยนแปลง // อัพครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    28 ม.ค. 64

 

 

ชายกลางคนในชุดไปรเวตเปิดประตูเข้ามาพร้อมด้วยผู้ช่วยที่ถือถาดอุปกรณ์

“ ผมหมอธวัชชัย หรือจะเรียกว่าหมอชัยก็ได้นะครับ ”  หมอชัยพูดด้วยพร้อมทั้งตรวจดูอาการผมไปด้วย

“ โชคดีที่แผลโดนยิงหายเกือบสนิทแล้ว ไม่งั้นก็แย่หน่อยนะครับ แล้วตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง ”  หมอชัยพูดกับผมเหมือนเป็นคนไข้ปกติ ไม่ได้แสดงออกว่าไม่ชอบผมแต่อย่างใด

“ ปวดเมื่อยตามร่างกายแล้วก็เจ็บคอครับ ”  ผู้ช่วยเอาที่วัดไข้สอดใต้รักแร้ของผม

“ เป็นอาการปกติของคนไม่สบาย คุณไม่มีโรคประจำตัวอะไรใช่ไหมครับ ”   

“ มีไข้ 37 ครับหมอ ”  หมอชัยพยักหน้า แล้วพูดคำศัพท์เฉพาะทางของหมอให้ผู้ช่วยจัดยาให้

“ ทานยาให้ตรงเวลานะครับ พักผ่อนมาก ๆ เดี๋ยวก็หายแล้ว ” 

“ ขอบคุณครับหมอชัย ผมคนโปรด หรือจะเรียกว่าโปรดเฉย ๆ ก็ได้ครับ ”  ผมยิ้มให้หมอชัย เขาดูชะงักไปนิดนึง

“ ยินดีที่ได้รู้จักครับ ไว้คุณโปรดหายดีแล้ว ผมขอตรวจดูอาการความจำเสื่อมของคุณหน่อยนะครับ ”  หมอชัยพูดจบแล้วก็ยิ้มให้ผมตามแบบฉบับคุณหมอใจดี 

ระหว่างที่รอให้ผู้ช่วยเปลี่ยนน้ำเกลือให้ผมอยู่ ผมจึงหาเรื่องคุยกับหมอชัย

“ เอ่อแล้ว หมอนที หละครับ? ผมไม่เห็นเขาเลยตั้งแต่แผลผมดีขึ้น ”  นที ที่ว่าคือหมอหนุ่มอีกคนที่คอยมาล้างแผลและจ่ายยาให้ผมกินตลอดในช่วงที่ผ่านมา เขาเป็นชายหนุ่มอายุเท่ากับตาล แถมยังหล่อตี๋มากเลยหละครับ 

“ อ้อ เขากลับไปเรียนต่อโทแล้วครับ ” ก็ว่าแล้วเชียว ไปก็ไม่บอกลากันซักนิด เอ้ะ!แล้วพึ่งไปหรอ 0.0 เรือ?

“ เรือออกจากเกาะหรอครับ ทำไมคุณท่านไม่บอกผมกันนะ ”  ชายร่างเล็กบนเตียงทำหน้าตาสงสัย

“ เรือออกไปรับคุณใหญ่กับคุณหนูหนะครับ ไม่เหมาะที่จะให้คุณไปด้วย ”  หมอชัยแก้ตัวให้คุณหญิง เพราะไม่รู้ว่าไปตกลงอะไรกับคนโปรดไว้ 

“ หรอครับ ”  ผมอยากจะออกไปจากที่นี่จะแย่แล้ว แต่ผมไม่มีความทรงจำอะไรเลย แถมไม่มีเงินที่เป็นปัจจัยสำคัญอีกด้วย 

หมอชัยสังเกตพฤติกรรมของโปรดไปพลาง ๆ ก่อนที่จะขอตัวกลับ

เมื่อหมอชัยกลับไปแล้ว ปัญหาอีกอย่างหนึ่งของผมคือความหิวววว ข้างเตียงมีข้าวต้มตั้งไว้เหมือนรู้ใจคนป่วย ผมจึงจัดการซัดลงท้องแบบรวดเร็วแล้วตบยาตามท้าย

 

 

 

ช่วงบ่าย 2 จะมีการผลัดเปลี่ยนการเฝ้ายาม แม้จะเป็นช่วงเวลาไม่ถึง 2 นาทีในการแลกจุด แต่เด็กชายกลับรู้ช่องทาง และคำนวณเวลามาเป็นอย่างดี

คุณหนูผู้เอาแต่ใจในสายตาคนอื่น แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นเด็กที่ฉลาดและช่างสังเกตมาก เขาใช้ช่วงเวลานอนกลางวันที่ไม่มีใครคอยติดตาม หลบหนีออกมาจากห้องนอนแล้วลัดเลาะมาทางห้องพักของคนรับใช้ที่ห่างจากบ้านหลังใหญ่ไปไม่มากนัก

ฟู่ เสียงเป่าลมออกจากปากบ่งบอกถึงความโล่งใจที่ผ่านมาได้ไม่มีใครเห็น เด็กชายเดินมาถึงห้องที่พี่คนนั้นพักอยู่ ก่อนจะค่อย ๆ แง้มประตูให้เบาที่สุดแล้วย่องเข้าไปข้างใน พร้อมทั้งไม่ลืมปิดประตูเผื่อใครอาจผ่านมาเห็น 

เขาไม่ได้มาลอบฆ่าพี่คนนั้นนะ แค่ขนมมันเหลือกินเลยเอามาให้เฉย ๆ 

“ อุ้ย ! ”  เจ้าเด็กแสบสะดุ้งโหย๋งเมื่อหันมาแล้วเห็นผมนอนตะแคงข้างลืมตาอยู่ 

นิสัยความไวต่อรอบตัวของผมมันติดมาด้วย ผมจึงไม่ค่อยหลับสนิท เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเหมือนคนพยายามเก็บเสียงจึงทำให้ตื่นทันที 

“ เอ่อคือ ”  พู่กันสายตาหลุกหลิกคิดหาข้อแก้ตัว ผมยิ่งยิ้มกว้างขึ้นไปอีก ทำไมเด็กคนนี้น่ารักแบบนี้เนี่ย

“ มาขอโทษพี่หรอครับ ”  เมื่อโดนจับได้ เจ้าตัวทำตาโตเสร็จก็สะบัดหน้าหนีแถมแก้มก็ค่อย ๆขึ้นสีแดง

ช่วยด้วย !! โปรดโดนเด็กตกแล้ววว

“ ไม่ ตะ แต่ว่า หื้อผมทำอะไรอยู่เนี่ย…ใช่ก็ได้ ขอโทษครับ ”  เด็กน้อยเถียงกับตัวเองก่อนที่จะพูดขอโทษออกมา

จากตอนแรกแค่จะเอาขนมมาแทนคำขอโทษพี่หน้าสวย แล้วทำไมผมถึงพูดอะไรแบบนี้ออกมากัน แค่พี่คนนั้นยิ้มกว้างมาก ๆ แค่นั้นเอ๊งง พู่กันไม่เข้าใจ 

“ มานี่สิครับ ”  พู่กันทำหน้าลังเล ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เตียง แล้วมือเล็ก ๆ ก็วางช็อกโกแลตที่ดูราคาแพง อันนึงไว้บนโต๊ะหัวเตียง 

“ ผมถือมาได้แค่นี้ -^-  ”  เด็กชายร้อนรนกลัวว่าเขาจะเอามาน้อยไป 

“ ขอบคุณครับ ^^ ”  เด็กชายหน้าขึ้นสีอีกครั้ง แถมยังลืมตัวให้อีกคนลูบหัวตัวเองได้อีกด้วย

หัวใจของผมฟูขึ้นมานิดนึงอย่างบอกไม่ถูก จริง ๆ แล้วพอรู้จักพู่กันมากขึ้น เด็กคนนี้ก็ไม่ได้นิสัยแย่ซักหน่อย แค่ถูกตามใจแบบผิด ๆ และไม่มีใครที่จะเข้าใจความต้องการของเขา คนรอบข้างก็คงใช้คำพูดไม่เป็นมากกว่า พู่กันเลยเป็นเด็กแข็งนอกอ่อนใน อารมณ์ยังเหนือเหตุผล จากตอนแรกที่โกรธไม่ลงอยู่แล้ว กลับเป็นเอ็นดูมากขึ้นไปอีก  

เด็กคืออนาคตของชาติ เราต้องเอาใจใส่ เพราะฉะนั้นต้องโทษคนเป็นพ่อ !!! แค่นึกถึงใบหน้าแสนเย็นชานั่น มันก็อยากจะตั๊นหน้าเข้าให้ หึ้ย

“ หาคุณหนูให้เจอ !! ”  เสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก 

“ แอบออกมาหรอครับ ? ”  เมื่อเด็กชายพยักหน้า ผมก็มีคำว่าซวยแล้วลอยขึ้นมาทันที ไม่รอช้ารีบคว้าพู่กันขึ้นมาบนเตียง คลุมผ้าหันหลังให้กับประตูแล้วกอดพู่กันให้แนบชิดกับตัวเองที่สุด โชคดีที่ทั้งเขาและพู่กันตัวเล็ก ทำให้ผ้าที่คลุมเหมือนคนนอนห่มผ้าทั่วไป

แกร๊ก บอดี้การ์ดชะโงกหน้าเข้ามาสำรวจภายในห้องแคบ ๆ ที่มีแค่ราวผ้า โต๊ะกับเก้าอี้ข้างหัวเตียง และบนเตียงโปร่งมีคนป่วยนอนคลุมผ้าหันหลังให้อยู่เท่านั้น เมื่อไม่มีที่ ที่สามารถใช้ซุกซ่อนคนได้ จึงทำให้บอดี้การ์ดย้ายไปค้นห้องอื่นต่อ

ช่วงระทึกผ่านพ้นไป ผมก็ยังไม่ปล่อยเด็กชายในอ้อมกอดไม่รู้ว่าทำไมแต่แค่อยากปกป้อง…หื้ม ? 

ส่วนอีกคนที่ถูกกอดเขากลับชอบมันมาก ๆ มันแตกต่างจากอ้อมกอดคุณย่า ยายหอม และปะป๊า เป็นกอดที่ให้ความสงบ แต่ก็แฝงความอบอุ่น ไม่นานทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างไม่ทราบสาเหตุ 

“ เดี๋ยวพี่ไปส่ง ”  ผมดึงสายน้ำเกลือที่เจาะที่หลังมือออก มีเลือดย้อนออกมาเล็กน้อย

“ ผมกลับเองได้ ”  ถึงเจ้าตัวจะว่าอย่างนั้น แต่ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะแก้ตัวกับปะป๊ายังไง ทุกคนตามหาเขาทั่วขนาดนี้ 

ผมบุ้ยปากไปที่ประตู ให้กับพู่กัน เด็กชายยิ่งทำหน้าคิดหนักเมื่อนึกถึงตอนโดนปะป๊าดุ

“ ผมคิดแต่วิธีมา ทำยังไงดีครับ T^T ”  พู่กันเอาเล็บขึ้นมากัด ผมจึงดึงมือเขาออก

“ เชื่อพี่สิ นี่คนโปรดซะอย่างนะ ”  พู่กันมองผมแบบไม่มั่นใจ แต่ก็พยักหน้ายอมจำนนด้วยสถานการณ์บังคับ

ผมงัดวิชาเท้าเบาออกมาใช้ แง้มประตูดูลาดเลาก่อนที่จะจูงมือเด็กน้อยออกมาจากห้องแล้วปิดประตู เราสองคนไถตัวแนบกับกำแพงไปเรื่อย ๆ 

“ เล่นตำรวจจับผู้ร้ายไหมครับ ”  เด็กชายมองพี่คนสวยตาแป๋ว แต่ก็ทำตามโดยกำมือแล้วชู นิ้วโป้ง นิ้วชี้ นิ้วกลาง ออกมาเป็นปืนแทน

“ เอาหละหมวด ข้ามไปแนบกับกำแพงฝั่งนั้นเร็ว ”  เด็กน้อยทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ต่างพากันเล่นไปด้วยแอบบอดี้การ์ดไปด้วย 

ชายร่างบอบบางที่เป็นผู้กอง กับเด็กชายตัวเล็กที่รับบทเป็นผู้หมวดน้อย ต่างเข้าขากันเป็นอย่างมาก พากันหลบออกมาจนพ้นมุมบ้าน เมื่อสอดส่องดูแล้วว่าไม่มีใคร จึงพากันคลานขนาบข้างต้น boxwood จนถึงบริเวณหลังบ้าน 

“ กลัวกระต่ายไหมครับ ”  เด็กชายส่ายหน้า 

ดังนั้นก็เข้าแผน เพราะผมเลี้ยงกระต่ายไว้แถวตีนเขา บังเอิญเจอพวกมันเมื่อสองวันก่อน

“ ถ้านายนั่นถาม เอ่อหมายถึงพ่อหนะ ให้บอกว่าไปเดินเล่นแถวตีนเขาเจอกับกระต่ายเลยแวะเล่น เวลาตอบให้ทำตัวปกติอย่ายืนเฉย ๆ แล้วก็อย่ากลอกตาไปมาด้วย ถ้าไม่อยากถูกจับได้ โอเคไหมครับ ”  พู่กันแท็กมือผมแล้วลุกวิ่งเข้าบ้านไปทันที

ผมเคลื่อนตัวออกจากตรงนี้ ใช้เวลากลับไปถึงห้องไวกว่าขามาหลายเท่า  จากนั้นเสียบสายน้ำเกลือเข้าที่ เก็บช็อกโกแลตราคาแพงแอบใต้หมอน จัดท่านอนไม่ให้ผิดสังเกต แล้วก็เผลออมยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัว…..หรือนี่จะเรียกว่า ถูกชะตากันแน่นะ ? 

 

 

 

 ชายใบหน้าหวานคุกเข่าอยู่กลางห้องโถง ด้วยใบหน้าสำนึกผิด โดยมีคุณหญิงพรพิมและคุณใหญ่นั่งไม่แสดงสีหน้าใด ๆ

“ เป็นความผิดของตาลเองครับที่ / คุณย่า ปะป๊า ”  เสียงของเด็กชายนำมาก่อนที่เจ้าตัวจะปรากฏตัวขึ้นด้วยใบหน้าร่าเริง

“ ทำอะไรกันอยู่หรอครับ ”  พู่กันวิ่งไปนั่งตรงกลางระหว่างคุณย่ากับปะป๊า พยายามไม่มองหน้าปะป๊ามากที่สุด

“ พู่กันไปไหนมาลูก รู้ไหมว่าทำคนอื่นเขาเป็นห่วงกันขนาดไหน ”  คุณย่าว่าพลางจับเนื้อจับตัวหลานชายพลิกไปพลิกมา

เตชินกดหูฟังที่หูบอกลูกน้องให้ยกเลิกการค้นหา

“ กฏข้อที่ 48 ”  นายใหญ่ของบ้านออกคำสั่งสูงสุด เตชินก้มหัวรับทราบและออกไปจัดการทันที เขาที่จำกฏ 75 ข้อของตระกูลได้อย่างขึ้นใจก็แอบสงสารเหล่าลูกน้องอยู่เหมือนกันที่ต้องโดนกักตัวท้ายเกาะ ฝึกหนัก 1 สัปดาห์เต็ม

“ พู่กัน ” เด็กชายตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปกอดเอวปะป๊า คนเป็นพ่อยังคงนั่งกอดอกท่าเดิมไม่เปลี่ยน อันที่จริงเขารู้อยู่แล้วว่าพู่กันไม่ได้หายไปไหนแน่ และก็คงไม่เกิดอันตรายขึ้นนอกจากลูกชายเขาจะไปแอบเล่นซนจนบาดเจ็บเอง นั่นจึงทำให้เขายังนั่งไม่ทุกข์ร้อนได้อยู่ เชื้อความแสบซนในวัยเด็กของเขาย่อมไม่ทิ้งแถว มันถูกส่งต่อทางDNAให้กับลูกชายไปหมดแม้กระทั่งหน้าตา

เขาก็มีวิธีเลี้ยงลูกในแบบของเขา ในเมื่อเป็นลูกของเพลิงนิล พู่กันจะไม่มีเขี้ยวเล็บไปได้อย่างไร ความภูมิใจในตัวลูกชายถูกฉายอยู่บนใบหน้าอันหล่อเหลา เด็กชายสามารถเล็ดรอดพวกการ์ดไปได้ ดังนั้นต้องสั่งฝึกการ์ดหนักขึ้นไปอีกเพื่อเอาไว้ทดสอบเจ้าลูกชาย

“ ปะป๊าาาา พู่กันแค่ไปเดินเล่นที่ตีนเขาเองครับ แล้วก็เจอเจ้ากระต่ายปุกปุยด้วย ”  การซ่อนพิรุธที่ดีที่สุดคือการเอาหน้าซุกกล้ามหน้าท้องแข็ง ๆ ของปะป๊า

เพลิงนิลแปลกใจเล็กน้อยที่ครั้งนี้เจ้าลูกชายพูดเอาตัวรอดได้ดีขึ้น แถมไม่แสดงอาการโกหกให้เห็นอย่างเคยอีกด้วย หรือว่าจะแค่หนีไปเที่ยวเล่นจริงๆ ?

“ เวลาไปไหนต้องบอกก่อนนะครับ ขอดี ๆ คุณย่าก็ให้ไปอยู่แล้ว ”  หลานชายพยักหน้าตอบคุณย่าอย่างเชื่อฟัง แต่ยังคงกอดบิดาของตัวเองอยู่เพื่อออดอ้อนเอาใจ

“ นายด้วย ”  ตาลที่กำลังแสดงบทบาทชายผู้สำนึกผิดอยู่นั้น เงยหน้าสบตากับชายที่เขาตกหลุมรักมาหลายปี ไม่รู้ว่าเขาแสดงความรู้สึกที่มีให้น้อยไปหรือมันไม่เคยอยู่ในสายตาของคนตรงหน้ากันแน่

“ ครับ ”  เขาได้แต่ก้มหน้าเพื่อซ่อนแววตาเกลียดชังไอ้เด็กที่หาเรื่องมาให้เขา โดยที่มันไม่รู้เลยว่าทำให้คนอื่นเดือดร้อน ไปฝึกที่ท้ายเกาะนั่นไม่เท่ากับว่าส่งเขาไปตายหรือยังไงกัน! 

พู่กันถึงจะเด็กแต่เขาก็รู้กฎทุกข้อของตระกูล แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าท้ายเกาะนั่นมีอะไร แต่เขาก็รู้สึกผิดที่ทำให้พี่เลี้ยงต้องโดนทำโทษในฐานที่ปล่อยปละละเลยหน้าที่ หรือทำหน้าที่ผิดพลาดนั่นเอง 

เมื่อพี่ตาลเดินออกจากห้องโถงไป เด็กชายก็หมายมั่นว่าจะไปขอโทษพี่ตาล เอ๊ะ! เขากลายเป็นคนอยากขอโทษคนอื่นไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย เด็กชายทำหน้าเหวอเพราะกำลังสับสนกับตัวเองอยู่ 

“ งั้นให้คนโปรดมาทำหน้าที่พี่เลี้ยงให้พู่กันแทนตาลไปก่อนแล้วกัน ”  คุณหญิงพรพิมพูดลอย ๆ ให้เจ้าลูกชายตัวดีได้ยิน 

“ หึ เอาที่คุณแม่สบายใจครับ ”  ร่างสูงของเพลิงนิล เดินขึ้นไปชั้น 2 เพื่อทำงานต่อ

 

 

-คนโปรด-

วันนี้อาการผมดีขึ้นมาก ไม่มีไข้แล้ว แค่ปวดเมื่อยตามตัวนิดหน่อย จริง ๆ ผมก็อยากจะนอนพัก//(เก็บตัว) ก็คิดดูสิเจอนายใหญ่อะไรนั่นแค่ครั้งเดียว ผมยังโดนทำโทษแบบไม่มีเหตุผล เกิดครั้งต่อไปเห็นหน้าผม แล้วอารมณ์หมอนั่นไม่ดี ผมไม่ถูกอุ้มฆ่าเลยหรอครับ ?

ไม่ใช่ว่าผมกลัว แต่ผมไม่ได้โง่ใช้ตัวเปล่าต่อสู้ท่ามกลางวงล้อมเสือแบบนี้หรอกนะ ถึงจะเริ่มใช้ชีวิตใหม่ได้ไม่นาน แต่มันทำให้ผมรักตัวเองมากขึ้น ผมอยากหาเหตุผลว่าคนเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร….

และมันก็เป็นเหตุผลที่ทำให้ผมพาตัวเองมาถึงตีนเขาแต่เช้าตรู่ ว่าแต่เรียกกระต่ายต้องทำเสียงยังไง - -* ผมเดินหาบริเวณรอบก็ไม่เจอพวกมัน ขยำถุงที่ใส่แครอทให้เกิดเสียง เผื่อพวกมันจะออกมาแต่ก็ไร้วี่แวว  มันอาจจะไปที่อื่นแล้วก็ได้ เพราะผมไม่ได้มาหาพวกมัน 2 วันแล้ว 

คิดได้ดังนั้น เจ้าตัวก็ตัดสินใจกลับ สัตว์ป่ามันจะไม่อยู่ที่เดิมก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร  หมอนั่นคงไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดเด็กน้อยหรอกมั้ง  ผมติดนิสัยตรงที่ต้องจัดการหลักฐานอยู่ตลอด

อ้อ ! เมื่อคืนผมฝัน ร่างกายที่ไม่ใช่ของผมมันขยับไปเอง ขาสองข้างกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในคฤหาสน์หลังหนึ่ง ผมคุ้นมากกับสถานที่แห่งนี้ มันพาร่างกายผมมาหยุดอยู่หน้าบานประตูสีทอง ก่อนจะเปิดเข้าไป

ทุกคนในห้องต่างหันมามองผม แต่สิ่งที่ดึงดูดผมที่สุดคือชายสูงวัยที่นอนอยู่บนเตียง แล้วรอบเตียงเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย 

“ ทำไมอยู่ ๆ เตี่ยก็ทรุดลงแบบนี้หละ ”  

“ ยังมีหน้ามาพูด คุณวิชัยเขาเป็นแบบนี้ก็เพราะลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไง ”   ผู้หญิง อายุประมาณ 40 กว่าพูดใส่ผม โดยมีชายหนุ่มหน้าตาน่ารักคนนึงคอยลูบแขนให้เย็นลง

“ ก็แล้วใคร มันคาบเรื่องมาฟ้องไม่ทราบ? คุณ หรือ มึงไอ้ปราณ ”   

“ ยังไงคุณวิชัยเขาก็ต้องรู้อยู่แล้ว ทำงามหน้าไหมหละ แกเป็นคนเดียวที่ถือหุ้นมากที่สุดในบรรดาพี่น้อง แต่แกขายหุ้นบริษัทให้แฟนของแกเนี่ยนะ ”   เธอโมโหมาก แต่ไหนแต่ไรลูกเธอก็ได้รับทุกอย่างน้อยกว่าไอ้ลูกเมียน้อยนี่เสมอ ที่อดทนเพราะคุณวิชัยคุ้มหัวมันอยู่ 

“ พวกเราจะแต่งงานกัน อีกอย่างฉันขายไม่ได้ให้ฟรี ๆ !! ”  

“ โง่สมกับเป็นแกดีหนิ ”  ผมหันไปหาคนพูดที่ยืนอยู่อีกฝั่งของเตียง เขาหน้าตาคล้ายกับชายหนุ่มคนเมื่อกี้ แต่ออกไปทางหล่ออบอุ่น ไม่สิ….ทั้งสองคนหน้าตาคล้ายผมด้วยนี่ หรือว่า พี่น้อง?

“ ไอ้ปราบ !! ”   

“ พอเถอะครับ ถือว่าเห็นแก่คุณท่าน ”  ชายกลางคนที่ใส่ชุดสูทพูดขึ้นมา ในมือเขามีกระเป๋าเอกสารอยู่ด้วย

สายตาผมหันไปมองชายที่นอนหลับอยู่บนเตียงอีกครั้ง ก่อนที่ร่างนี้จะพาตัวเองออกมาจากห้อง และเดินกลับมาขึ้นรถสปอร์ตสีขาวของตัวเอง

ครื้ด ครื้ดๆ  - สายเรียกเข้า ภพ -

“ ว่าไงครับพี่ภพ ”

“ เจ้าสัววิชัยเป็นยังไงบ้าง ”  

“ อาการไม่ได้แย่เท่าไหร่ครับ พี่ภพไม่ต้องคิดมากนะ ”

“ ครับที่รัก แต่พี่ว่าเราเลื่อนประกาศวันแต่งงานออกไปก่อนดีไหม ให้เจ้าสัวดีขึ้นกว่านี้ก่อน ”

“ ได้ครับ โปรดกำลังจะกลับไปที่สนามแล้ว แค่นี้ก่อนนะครับ ”

 

เมื่อคืนเป็นการฝันเห็นอดีตครั้งแรกของร่างนี้ พอมาคิด ๆ ดูแล้ว การเริ่มต้นชีวิตใหม่ของผมอาจไม่ราบรื่น จากเหตุการณ์วันแรกที่ผมลืมตามากลางทะเลพร้อมแผลถูกยิง ดูก็รู้ว่าต้องโดนคนไว้ใจหักหลัง แถมคนรอบตัวเยอะแยะไปหมด ที่มากกว่านั้นคือผมกำลังจะแต่งงาน ? แล้วแฟนก็เป็นผู้ชาย

 oh god ! มีปมในชีวิตเยอะแยะไปหมดเลย เจ้าของร่างเดิมคงสร้างศัตรูไว้เยอะพอสมควร  ชาติที่แล้วก็เป็นนักฆ่า ชาตินี้ให้เป็นนักสืบอีกรึไงนะ - -*  

 

 

 

 

ภาพประกอบ

 

 

ต้น boxwood

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #4 nannphathryolay (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 14:27

    ไรท์แกแกงฉันรึป่าวรูปมันไม่ขึ้น

    #4
    1
    • #4-1 UNICORN2018(จากตอนที่ 5)
      8 กรกฎาคม 2563 / 14:40
      อ้าวว แต่เช็คในเว็บมันขึ้นนะคะ เดี๋ยวเราแก้ไขให้ตอนอัพครบจ้า >0<
      #4-1