ร้อนยิ่งกว่าไฟ [ it's You ] YAOI

ตอนที่ 2 : ลอยทะเล // อัพครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    27 ม.ค. 64

 

การตายแบบไม่ห่วงอะไรมันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง....คนตายแล้วไปไหน? สำหรับคนที่ทำบาปมาทั้งชีวิตอย่างผม คงต้องไปนรก!!! และไม่แน่ ผมอาจจะเจอเจ้ากรรมนายเวรที่ผมพรากชีวิตพวกเขาไป รอผมอยู่ก็ได้?

 ผมเริ่มรู้สึกตัวเหมือนคนที่หลับไปแล้วกำลังจะตื่น แต่ผมกลับลืมตาไม่ขึ้นแถมยังเริ่มรู้สึกร้อนมาก อาา...สงสัยผมคงอยู่ที่นรกแล้ว ว่าแต่ทำไมโดนยิงที่หัวแต่มันเจ็บที่อกขวาวะ

" จับพวกมันโยนลงไปให้หมด " ท่ามกลางเรือที่แล่นกลางทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา ดาดฟ้าของเรือเต็มไปด้วยเหล่าชายชุดดำ นอกจากนั้นยังมีร่างที่เปื้อนเลือดนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นอีก 2 คน ไม่นานสองร่างนั้นก็ถูกโยนลงทะเล เกิดเป็นน้ำสีแดงผุดขึ้นตามร่างที่จมหายลงไป

คล้อยหลังเรือแล่นห่างออกไปได้ซักระยะ ก็มีร่างนึงผุดขึ้นจากน้ำ....นับว่าเป็นโชคดีของคนๆนั้นที่คนบนเรือไม่มีใครหันกลับมาเห็น

ผมที่กำลังจับต้นชนปลายไม่ถูก ก็รู้สึกว่าร่างกายได้สัมผัสกับน้ำ เอ้ะ! ในนรกมีน้ำด้วยหรอ.....คนที่ตายเป็นผีเขาหายใจกันไหมผมไม่รู้ แต่ที่รู้ตอนนี้คือผมรู้สึกเหมือนจะขาดใจตาย!! 

เมื่อมันใจแล้วว่าตัวผมนั้นกำลังจมอยู่ในน้ำแน่ๆสัญชาตญาณของมนุษย์ทำให้ร่างกายตะเกียกตะกายขึ้นผิวน้ำเพื่อหาอากาศหายใจ

"เฮือกก แค่กๆ แค่กๆ " ผมสำลักน้ำจนแสบจมูกกับคอมาก มันทำให้นึกถึงตอนเด็กๆที่ถูกฝึกให้ว่ายน้ำอย่างทรหด ทรหดที่ว่าคือถูกจับโยนลงน้ำทั้งๆที่ว่ายน้ำไม่เป็น

ผมที่ลืมตาได้แล้วก็ต้องหรี่ลงอย่างรวดเร็ว ภาพแรกสู่สายตาคือแดดที่ร้อนมากๆสะท้อนกับคลื่นน้ำที่ขยับไปมาทำให้เกิดแสงวิบวับ หลังจากปรับสายตาได้ก็เริ่มมองไปรอบๆตัว...นี่มันทะเล!!!! 

แต่ผมตายแล้วหนิ คนตายเขาถูกปล่อยลอยคอแบบนี้หรอวะ??? เกิดความสงสัยในหัวเต็มไปหมด แต่ต้องชะงักเพราะความเจ็บที่หน้าอกขวา เมื่อก้มไปดูก็พบว่ามีเลือดไหลออกมา เหมือนจะถูกยิงแหะ

ร่างที่กำลังลอยอยู่ท่ามกลางทะเลอย่างโดดเดี่ยว เห็นเกาะขนาดใหญ่อยู่ไม่ไกล ด้วยร่างกายที่เริ่มจะไม่ไหวแล้วทำให้เขาไม่มีเวลาได้คิดต่อ เขาปัดปัญหาต่างๆเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้ต้องรีบเอาตัวรอดตามนิสัยเดิม 

เพราะอย่างนั้นคนที่ฟื้นลืมตาขึ้นมาอีกครั้งอย่าง งงๆ จึงได้ลืมสังเกตไปว่ามือที่เคยใหญ่และด้านของเขาแทนที่ด้วยมือนุ่มนิ่มเหมือนคนที่ไม่เคยทำงานหนักเลย อีกทั้งแขนที่เคยเต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นของชายร่างโตๆ กลายเป็นแขนขาวเรียวมีกล้ามเล็กน้อยอย่างคนสุขภาพดี

ผมกัดฟันว่ายน้ำไปให้ถึงเกาะ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ฝังอยู่ในเส้นเลือดทำให้ใจมันสู้ไม่ยอมแพ้ สำหรับผมที่ถูกฝึกให้แช่น้ำ ทั้งวันทั้งคืน และว่ายข้ามทะเลลึกมาแล้ว แค่นี้ดูจะจิ๊บๆ .....จิ๊บกับผีสิ!!! จะไม่ไหวแล้วโว๊ย

เมื่อว่ายมาถึงจุดที่ขาสามารถแตะพื้นถึง ผมก็อาศัยคลื่นพาเข้าหาฝั่ง ทำให้ช่วยทุ่นแรงผมไปบ้าง แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในตอนนี้ก็หมดลงด้วยเช่นกัน ทำไมร่างกายมันดูอ่อนแอขนาดนี้วะ

ผมพยายามคลานขึ้นฝั่งเพื่อให้พ้นกระแสน้ำที่ซัดขึ้นมาบนเกาะ กันผมโดนคลื่นลากลงไปในทะเลอีก.....ก่อนที่สติผมจะดับวูบภาพสุดท้ายที่เห็นคือผู้หญิงวัยกลางคน 2 คน พร้อมมีชายชุดดำเดินตามมาอีกเป็นพรวน กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

"ช่วย....ด้วย" และผมก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย


 

 

ถึงบนเกาะจะไม่มีอะไรขาดตกบกพร่อง มีทุกอย่างครบเหมือนอยู่ในเมือง แต่มันก็ไม่ได้มีอะไรให้ทำมากนัก นั่นจึงเป็นเหตุผลให้คุณท่านออกมาหน้าหาดเพื่อหาเก็บเปลือกหอยไปทำโมบาย

“ คุณท่านหอมว่าเก็บแถวนี้ก็เหมือนกันแหละค่ะ ” สาวใช้คนสนิทที่อยู่รับใช้มาตั้งแต่เด็ก อายุไล่เลี่ยกันเสนอความเห็นเพราะวันนี้แดดแรงกว่าปกติและคุณท่านก็ยังไม่เจอเปลือกหอยที่ถูกใจซักที

“อีกนิดเดียวหน่าหอม ” ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอคิดว่าสุดปลายหาดนี้จะมีเปลือกหอยสวยๆอยู่แน่

“ ว้ายตายแล้ว! คุณท่านหยุดก่อนค่ะ นั่นคนค่ะ ” อยู่ดีๆสาวใช้คนสนิทก็ชี้นิ้วโวยวายขึ้นมาใหญ่โต

ไม่ไกลจากจุดที่ยืนอยู่เธอก็เห็นชายคนนึงนอนคว่ำหน้าใส่เสื้อสีฟ้าแบบคนที่มาเที่ยวทะเล ไม่รอช้าการ์ดที่ติดตามมา พร้อมใจควักอาวุธปืนเข้าล้อมร่างที่สลบไม่ได้สติทันที

“ คุณท่านอย่าเข้าไปใกล้ค่ะ อันตรายๆ ” คนพูดพยายามดึงเจ้านายถอยออกห่างพร้อมหันหน้าทั่วทิศอย่างระแวง

ร่างบางที่นอนคว่ำหน้าถูกพลิกหงายขึ้นมาเช็คว่ายังมีชีวิตอยู่ไหม

“ มีแผลถูกยิงแต่ยังหายใจอยู่ครับหัวหน้า ” หนึ่งในลูกทีมที่เอามือตรวจชีพจรรายงาน

“ ฆ่าแล้วเอามันขึ้นเรือไปปล่อยให้ไกลจากที่นี่ ไม่ใช่นักท่องเที่ยวที่จมน้ำแล้วลอยมาติดเกาะแน่ ”

“ เดี๋ยวก่อน!!! ” หญิงกลางคนแหวกวงล้อมของเหล่าชายฉกรรจ์เข้ามา

“ มีอะไรครับคุณท่าน ” หัวหน้าของทีมเป็นคนถาม

คุณท่าน หรือ คุณหญิงพรพิม เดิมคือนายหญิงของนายใหญ่เอกภูมิผู้นำของตระกูลคนก่อนสมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ และตอนนี้ท่านก็เป็นมารดาของนายใหญ่คนปัจจุบัน

เมื่อได้เห็นหน้าชายปริศนาชัดๆเธอก็รู้สึกถูกชะตากับชายคนนี้มาก แวบหนึ่งหน้าของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนก็ปรากฏขึ้นมาในหัว ใบหน้าที่มีริ้วรอยของอายุยกยิ้มร้ายทำเอาเหล่าชายฉกรรจ์รับรู้ได้ถึงหายนะจากอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้นใกล้ๆนี้

ความคิดของคุณท่านที่ต้องการหาสีสันให้กับชีวิตนั้นช่างสวนทางกับความคิดของเหล่าบอดี้การ์อย่างสิ้นเชิง พวกเขาต้องระแวงและระวังตัวอยู่เสมอ ด้วยที่ตั้งของเกาะนี้นั้นอยู่ห่างไกลจากฝั่งมากกว่าเกาะอื่นๆ 

นานเป็นปีกว่าจะมีศพถูกซัดมาติดที่เกาะ บางปีก็ไม่มีเลยด้วยซ้ำ แล้วนี่เป็นคนที่ยังมีลมหายใจ ถึงจะคิดว่าชายคนนี้โชคดีมากที่รอดมาได้แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะได้รอดออกไปอยู่ดี....

ถ้าเกิดคนที่อาศัยอยู่ที่นี่เป็นแค่คนธรรมดาพวกเขาคงไม่ต้องคิดเยอะที่จะช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน แต่เกาะนี้คือเกาะส่วนตัวและยังเป็นที่ซ่อนลับของตระกูลพยัคฆ์ ทำให้ไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น ไม่แน่ชายคนนี้อาจเป็นศัตรูที่แฝงตัวมา......แต่เพราะพวกเขาไม่กล้าขัดคำสั่งของคุณท่าน พวกเขาจึงต้องจำใจหามชายแปลกหน้าคนนี้มาด้วย

ส่วนคนที่ออกคำสั่ง(บังคับ) ก็เดินยิ้มอย่างอารมณ์ดีที่สุดในรอบหลายๆปีที่ผ่านมา โดยลืมไปว่าตัวเองออกมาเก็บเปลือกหอย แต่ได้มนุษย์หน้าตาจิ้มลิ้มน่าเอ็นดูกลับมาแทน-.-“

“ ตายแน่ คุณใหญ่เล่นป้าตายแน่ๆ อีหอมคงอยู่รับใช้คุณท่านได้เพียงเท่านี้แล้วหละค่ะ ฮือๆ”

“ นี่ให้มันน้อยๆหน่อยหอมหรืออยากจะ...จริงๆห๊ะ ” คนพูดเว้นจังหวะก่อนทำท่าเอานิ้วปาดคอตัวเอง

“ คุณท่านก็ หอมล้อเล่นค่ะ ” สาวใช้คนสนิทหัวเราะกลบเกลื่อนทั้งๆที่ในใจก็ภาวนาไม่ต่างกับเหล่าชายฉกรรจ์

“ ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอกหอม เรามาช่วยกันทำเรื่องสนุกๆกันดีกว่า ” เพราะอยู่รับใช้คุณท่านตั้งแต่เด็ก รอยยิ้มของคุณท่านทำให้หอมอยู่ดีๆก็ขนลุกขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ.....ก็ไม่แปลกใจว่าคุณใหญ่ได้นิสัยมาจากใคร ถ้าไม่แน่จริงคงเป็นคุณหญิงพรพิมแห่งตระกูลพยัคฆ์ไม่ได้หรอก = =* (หอมแสนรู้ : คุณท่านไม่ได้กล่าว )

“ คำนี้ไม่ได้ยินมานานแล้วนะคะ หอมรู้สึกขนลุ๊กกก ~ ขนลุก ”

จากนี้คงจะมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้น แต่ก็นะ ช่วงหลายปีให้หลังที่ผ่านมา ชีวิตเธอก็ไม่ค่อยจะมีเรื่องให้น่าตื่นเต้นเท่าไหร่ เป็นเพราะตั้งแต่เจ้าลูกชายตัวดีของเธอขึ้นเป็นผู้นำตระกูลแทนสามีที่เสียชีวิตไป จัดการเก็บกวาดเหล่าเสี้ยนหนามทั้งหลาย และควบคุมให้เชื่อฟัง ตระกูลพยัคฆ์ของเราถึงได้สงบสุขเรื่อยมา

 

 

 

ใช้เวลาเพียง 10 นาทีในการเดินเท้า และนั่งรถกลอ์ฟ ต่ออีก5นาทีก็กลับมาถึงบ้านพักตากอากาศขนาดใหญ่ 2 หลังที่ห่างกันพอสมควร แบ่งเป็นส่วนที่ทำงานและส่วนที่เป็นที่พัก

" หอมไปตามหมอชัยมา " ชายร่างบางถูกหามมาวางลงบนเตียง

" ค่ะคุณท่าน "

" สภาพปางตายขนาดนี้ คงไม่มีพิษมีภัยอะไร " คุณท่านจงใจพูดให้หัวหน้าทีมการ์ดได้ยิน เพราะทั้งห้องนั้นเต็มไปด้วยเหล่าชายฉกรรจ์นับสิบคน

" ......... " การสื่อสารไม่ได้ผล ชายกล้ามโตทั้งหลายไม่อาจเข้าใจได้ว่าคุณท่านนั้นพูดเสียดสีพวกเขา

" พวกแกหนะ....ออกไปได้แล้ว ฉันอึดอัด!!! " คุณหญิงพรพิมกุมขมับให้กับความใสซื่อของลูกน้อง หรือจะเรียกว่ารู้แต่ตีมึนดี?

" ไม่ได้ครับคุณท่าน เพื่อความปลอดภัย "

" ส่งคนไปรายงานตาใหญ่หรือยัง " ถึงกับสะดุ้งกันเป็นแถบ

" บอกตาใหญ่ไปว่าขัดคำสั่งฉันไม่ได้ " มีบิ๊กใหญ่หนุนหลังอยู่ เขาและคนในทีมก็ใจชื้นขึ้นมาเกิน 5 ส่วน

" ครับ!! เอ่อ....งั้นผมจะส่งคนมาเฝ้าตลอด 24 ชั่วโมงนะครับ " ก่อนไป หัวหน้าทีมการ์ดสั่งการให้ลูกน้อง 2 คน เฝ้าชายแปลกหน้าไว้

รอไม่นานหอมก็พาชายวัยภูมิฐานสวมชุดกาวน์เดินเข้ามาพร้อมกับมีผู้ช่วยเข็นรถเข็นอุปกรณ์การรักษาตามมาด้วย

" หมอชัย ฝากด้วย....เจ้าหนูนี่ต้องรอด " ไม่ใช่ประโยคขอร้องแต่มันคือประโยคคำสั่งเด็ดขาดจากคุณหญิงพรพิม

หมอประจำตระกูลผู้มากความสามารถ หมอที่ไม่ได้มีหน้าที่แค่รักษา แต่เป็นเหมือนคนดูแลความปลอดภัยให้กับคนในตระกูลอีกเปราะหนึ่ง จึงเข้าใจได้ไม่ยากถึงสายตาที่คุณท่านส่งมา ครั้งนี้เขาจะแกล้งรักษาพลาดไม่ได้เด็ดขาด

 

 

เปลือกตาของร่างที่นอนไม่ได้สติมา 1 วันเต็มเริ่มขยับ ตาสีน้ำตาลเข้มของเจ้าของร่างกรอกตามองเพดานอยู่สักพัก ก่อนจะค่อยๆลุกพิงหัวเตียง

ภาพสุดท้ายก่อนสลบคือมีคนกำลังมุ่งหน้ามาทางผม หรือจะเป็นคนที่ช่วยผมไว้? แต่ผมตายไปแล้วไม่ใช่หรอ มันเกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่

ผมกวาดสายตามองห้องที่ตกแต่งด้วยสไตล์ยุโรป ทุกๆอย่างมันเหมือนกับโลกที่ผมเคยอาศัยอยู่เลย ไม่สิอากาศแตกต่าง ที่นี่คงเป็นประเทศที่มีอากาศร้อนแน่ ๆ เพราะมีเครื่องทำความเย็น ต่างจากประเทศที่ผมอยู่ เพราะที่นั่นหนาวจนติดลบตลอดทั้งปี  

ผมคว้ารีโมทอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงกดเปิดทีวีจอโค้งขนาด 55 นิ้ว

' สวัสดีค่ะ/ครับ พบกันทุกเช้าในรายการข่าวเช้าช่องXX ประจำวันจันทร์ที่ 24 มีนาคม พ.ศ.25XX ครับ เรามาเริ่มต้นเช้านี้ด้วยข่าว นาย ก คว้าปืนบุกยิงเพื่อนบ้านบาดเจ็บสาหัส สาเหตุนั้นมาจากหมาของนาย ข มุดรั้วเข้ามาผสมพันธุ์กับหมาบ้านนาย ก / นาย ก ไม่ได้หนีนะครับรอมอบตัวกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ ให้การว่าเกิดอารมณ์ชั่ววูบโมโหจนลืมยั้งคิด.....'

' สมัยนี้สังคมมีข่าวปล้น ฆ่า ชิงทรัพย์กันทุกวันเลยค่ะ ดูข่าวนี้แล้วผู้ชมทางบ้านก็มีสติใจเย็นๆกันบ้างนะคะ / ครับ ข่าวต่อไปเกิดขึ้นที่จังหวัด......' ติ้ด!

หื้ม 24 มีนาคม พ.ศ.25XX ไม่รู้ว่าตัวเองสลบไปนานแค่ไหน แต่ถ้านับต่อจากวันที่ผมเจอ 009 วันนั้น....ก็แปลว่าพึ่งผ่านมาได้แค่2วันเองหรอ !!!! 

จากที่กำลังสับสนและมึนงงอยู่นั้น เจ้าของร่างบางก็ได้พึ่งสังเกตตัวเองว่า มือของเขาเปลี่ยนไป....ไม่สินี่มันเปลี่ยนไปทั้งตัว!!!พระเจ้า

มือบางรีบคลำๆลูบๆหน้าของตัวเอง แต่ไม่พบกับหนวดเคราที่เขาสุดแสนจะหวงแหนที่สุด แค่นั้นยังไม่พอ เจ้าตัวรีบพุ่งไปที่ห้องน้ำเพื่อส่องกระจก......อ๊ากกกก

อันที่จริงผมไม่ได้ตั้งใจจะเปล่งเสียงแหลมๆแบบนี้ออกมา ผมแค่อุทานเพราะตกใจมากถึงมากที่สุดแค่นั้นเอง!!!

ภาพในกระจกบานใหญ่สะท้อนชายแปลกหน้าที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน รูปร่างเล็กกว่ามาตรฐานชายทั่วไป แต่หุ่นก็ไม่ถึงกับขี้ก้าง นับว่าเรื่องนี้ยังพอรับได้ รูปหน้าผสมผสานกันอย่างลงตัว คิ้วหนา ตาโต จมูกโด่ง ปากซีดกลืนไปกับผิวขาวอมชมพู ทั้งหมดนี่คือผมหรอ วอทเดอะฟัค!!!

จากชายร่างใหญ่บึกบึนกล้ามโตกลายเป็นหนุ่มน้อยหน้าตาน่าฟัดแบบนี้ไปได้ยังไง สมองของผมตอนนี้ตีกันยุ่งเหยิงไปหมด

ใช่....คนตรงหน้านี่คือตัวผมแน่ เมื่อมาคิดทบทวนดูแล้ว หรือผมจะตายแต่วิญญาณกลับมาอยู่ในร่างของคนอื่น?

ผมเคยอ่านหนังสือมาบ้างที่บอกว่ามนุษย์นั้น จิตวิญญาณกับร่างกายมันแยกส่วนกัน ในหนังสือมีประสบการณ์ของคนตายแล้วฟื้นกลับมาเล่าว่าตอนตายตัวเองไปไหนมา หรือ แม้แต่ความเชื่อของการถอดจิตก็มี ผมไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติพวกนี้เพราะคิดว่ามันคือเรื่องที่ถูกแต่งขึ้น จนเมื่อเจอกับตัวเองจากที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้กลายเป็นว่าทุกสิ่งมันเป็นไปได้หมด

อาจเพราะชีวิตเก่าของผมมันบัดซบ จนพระเจ้าสงสาร ผมเลยถูกส่งมาให้ใช้ชีวิตใหม่ในร่างนี้....เอาหละ เมื่อมีโอกาสได้ใช้ชีวิตของตัวเองอีกครั้ง ผมก็จะเป็นคนกำหนดทางเดินของผมต่อจากนี้เอง!

 

 

ป้าหอมที่กำลังมาดูชายแปลกหน้าแต่เช้า ตามคำสั่งของคุณท่าน  เมื่อเดินมาใกล้จะถึงกลับได้ยินเสียงดังมาจากในห้องซะก่อนก่อน ไวกว่าป้าหอมคือการ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าห้อง 2 คน ได้พุ่งตัวตัดหน้าไป

ป้าหอมรีบตามเข้ามาก็เห็นเหล่าการ์ดยืนชี้ปืนจ่อไปในห้องน้ำ เห็นดังนั้นป้าหอมจึงรีบเข้าไปห้ามก่อนที่ ‘ เรื่องสนุก ’ ของคุณท่านจะโดนยิงซ้ำสอง

“ นี่ ๆ วางปืนลงเดี๋ยวนี้เลยนะ ” 

เอะอะควักตลอดเลยพวกนี้ โป้งป้างมาจะทำยังไง -0- แล้วป้าหอมก็จัดการดัน 2 ชายฉกรรจ์ให้พ้นจากหน้าประตูห้องน้ำ

“ พ่อหนุ่มเป็นยังไง...บ้าง...-///0///- ”  โอ้ย...ลูกเต้าเหล่าใครเนี่ยน่ารักน่าชัง

ภาพที่ป้าหอมหันไปเจอคือหนุ่มน้อยตัวขาวผมยุ่ง ยืนทำตาแป๋วอยู่

“ ครับ ( . . ) ” ชายหนุ่มขานรับ

ตอนแรกที่หน้าหาดตัวเธอเองไม่ได้เห็นหน้าหนุ่มน้อยคนนี้ชัดๆ แต่ตอนนี้ถึงกับบางอ้อ เข้าใจคุณท่านทันที//ยิ้มร้าย

 

-คนโปรด-

จากที่ยืนสำรวจตัวผมคนใหม่ได้ไม่นานก็มีชายสองคนเอาปืนมาจ่อผมซะงั้น?

ผมกำลังถกแขนเสื้อและก็คอเสื้อย้วยๆนี้ขึ้น เตรียมตัวพร้อมมีเรื่อง แต่ก็ได้ยินเสียงคนมาห้ามซะก่อน

ปรากฏงวัยกลางคนๆหนึ่ง ซึ่งผมจำได้ว่าเป็นหนึ่งในคนที่ผมเห็นก่อนจะสลบไป

“ อะแฮ่มๆ ป้าชื่อหอมนะจ๊ะ ”  เป็นภาษาที่ผมไม่เคยได้ยิน แต่กลับเข้าใจ ? 

หญิงร่างท้วม หน้าตาเป็นมิตรแนะนำกับผม

“ ครับ ผมชื่อ... ”  Oh x!! ผมพูดภาษานี้ได้  

พอเริ่มอยู่กับร่างนี้ไปสักพักก็พึ่งรู้ตัวว่าสมองของผมมันว่างเปล่า

“ คนโปรด ”  ผมหลุดคำนี้ออกไป เพราะอยู่ดี ๆ มันก็ลอยขึ้นมาในหัว อาจจะเป็นความทรงจำของร่างนี้ก็เป็นได้

“ ว้าย รู้สึกอยากเด็กลงซัก 30 ปี เลยนะเนี่ย ปะ ไปกับป้า ไม่ต้องกลัวนะหนูคนโปรด ” ส่วนไหนของผมที่บ่งบอกว่าผมกลัวไอ้2คนนั้นกัน  เมื่อกี้ถ้าป้าไม่มาขัดคงได้กระทืบคนไปแล้ว

ป้าหอมที่ผมพึ่งรู้จักหมาด ๆ เข้ามาจูงมือผม แล้วพาออกมานอกบ้าน

“ เอ่อป้าหอมครับ ที่นี่คือเกาะใช่ไหมครับ ” ผมหันไปมองบ้านที่พึ่งเดินออกมา และทัศนียภาพรอบๆตัว พระเจ้านี่มันสร้างเป็นรีสอร์ทได้เลยนะเนี่ย

“ ใช่จ้ะ ” เพราะผมเคยเป็นนักฆ่ามาก่อน แค่นี้ก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ที่สำหรับนักท่องเที่ยวแน่ แต่คงเป็นของมหาเศรษฐีที่รวยมาก ไม่งั้นคงไม่บ้าบิ่นพอจะสร้างสระว่ายน้ำที่ใหญ่ขนาดนี้บนเกาะกลางทะเลหรอก!!!!


 

 

 

 

ใจเย็นๆเด้อนี่พึ่งตอนที่ 2 ค่าตัวพระเอกไม่แพงจ้า อยู่บนเกาะแบบนี้ไม่มีทางที่จะเจอกันน้อยเนาะ

#ฝากติดตามเค้าด้วยจุ้บๆ รักนักอ่านทุกท่านค่ะ

#สงสัยเนื้อเรื่องก็คอมเม้นท์นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #2 BENZ SUPACHAYA (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 21:53
    มาต่อไวๆน๊า สู้ๆ
    #2
    0