ร้อนยิ่งกว่าไฟ [ it's You ] YAOI

ตอนที่ 1 : 007 // อัพครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    27 ม.ค. 64

ณ อพาร์ทเม้นท์เก่าแห่งหนึ่งแถบชานเมือง ขนาดที่ผู้คนหลับใหลยามค่ำคืน มีชายชุดดำ 5 คนพร้อมอาวุธครบมือกำลังขึ้นบันไดเพื่อไปทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายให้เสร็จสมบูรณ์ กว่าจะหาตัว 007 เจอนั้นไม่ง่ายเลยพวกเขาต้องไม่พลาดโอกาสนี้เพื่อขึ้นเป็นนักฆ่าอันดับหนึ่ง แทนที่ 007 

หนึ่งในนักฆ่าคิดในใจก่อนที่จะส่งซิกให้กับนักฆ่าในทีมให้ใช้น้ำกรดละลายลูกบิดและกลอนประตู ซ่าาา...

ร่างกำยำสูงโปร่งใบหน้าหล่อ ดุดัน ลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืด ตั้งแต่ได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่มาหยุดที่หน้าห้อง แน่นอนว่าถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไปคงไม่ได้ยินแต่ไม่ใช่นักฆ่าที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วนอย่างเขา ร่างกำยำที่มีรอยแผลเป็นทั่วลำตัว คว้าปืนพกที่อยู่ใต้หมอนพลิ้วตัวด้วยความเงียบแอบอยู่ที่ผนังห้อง 

แกร๊ง แก๊สยาพิษถูกโยนเข้ามาภายในห้องที่ถูกปิดตายไม่มีอากาศถ่ายเท

ผมกลั้นหายใจแล้วก้มมองดูเงาที่สาดลงมาที่พื้นจากแสงไฟนอกทางเดิน มากันมากกว่า 3 สินะ 

ปัง ปัง เงาคนสองคนได้ล้มลง ลูกกระสุนเจาะเข้าที่หน้าผาก อย่างแม่นยำ คิดว่าจะมาฆ่าคนอย่างผมมันง่ายไปมั้ย

" ชิ! " เสียงสบถอย่างหัวเสียจากนักฆ่าหน้าประตู ก้มมองร่างเพื่อนในทีมที่ตายแบบยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของมัน สมกับเป็น 007 ที่ทุกคนร่ำลือ

ร่างกำยำใช้จังหวะนี้คว้ากระเป๋าเป้ และวิ่งไปที่ประตู เพราะถึงจะไม่สูดแก๊สพิษเข้าไป แต่มันก็มีผลเสียต่ออวัยวะอื่น ๆได้เหมือนกัน 

ฟึ่บ พลั่ก ตุบ ตับ พลั่ก เกิดการต่อสู้กันขึ้นระหว่าง ชายชุดดำ 3 คน ล้อมวงรุมชายอีกคน ปืนทุกกระบอกหลุดออกจากมือระหว่างต่อสู้ หนึ่งในชายชุดดำคว้ามีดออกมาจากข้างเอว พุ่งแทงทางจากข้างหลัง แต่ร่างกำยำหันมาเอี้ยวตัวหลบทัน จึงโดนแค่ถากๆ ก่อนที่เขาจะจับมือที่ถือมีดของชายชุดดำแล้วดันจนร่างติดกำแพง จากนั้นหักข้อมือของมันทิ่มมีดเข้าหาคออย่างรวดเร็ว เลือดที่แย่งกันไหลทะลักออกมา อาบมือนักฆ่าหนุ่ม 

เฟี้ยวว ฉึกก โซ่ที่มีใบมีดรูปดาวกระจายถูกกระตุกคืนมือชายชุดดำคนที่สอง แผ่นหลังของเขาโดนครูดเป็นทางลึก เลือดสดๆไหลออกมาในปริมาณมาก

อึก ผมหันกลับไปมองชายชุดดำอีกสองคน ที่ตอนนี้กำลังยืนคนละมุมห่างจากผมพอสมควร หนึ่งคนกำลังควงโซ่ใบมีดอยู่ อีกหนึ่งคนกำลังจ่อปืนมาที่ผม

" ฮ่าๆ นี่หรอนักฆ่ามือหนึ่งขององค์กร " ชายที่ถือปืนหัวเราะเย้ยหยันมือหนึ่งขององค์กร ที่โดนเขาจัดการอย่างง่ายดายขนาดนี้

ฟิ้ววว หวืด ผมก้มหลบโซ่ใบมืด ถึงจะถูกฝึกเป็นเครื่องจักรสังหารคนตั้งแต่เด็กแต่ใช่ว่าผมจะไม่มีความรู้สึก เลือดที่ไหลไม่หยุดทำให้ร่างกายผมแย่ขึ้นเรื่อย ๆ

" 125 นายยังโรคจิตเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ เล่นกับเป้าหมายก่อนตายอีกแล้ว...โอ้ย " จังหวะที่ชายถือปืนผินหน้าไปคุยกับอีกคน ผมขว้างใบมีดทรงข้ามหลามตัดที่ซ่อนอยู่ที่เสื้อปักไปที่มือชายถือปืน ก่อนใช้จังหวะนี้วิ่งไปที่บันได

 ด้วยระยะที่ยืนห่างกันถ้ากำจัดคนถือปืนได้ แน่นอนว่าคนที่ควงโซ่มีดอยู่ไม่มีทางจะเหวี่ยงมันทันเขาแน่

 ใบมีดทะลุมือออกไปปักที่ผนัง  หมายเลข 125 เห็นเพื่อนร่วมทีมมือเกือบขาดแค่ในเวลาไม่ถึง 5 วินาที ก็เริ่มจริงจังขึ้นมาแล้วว่า พวกเขาประมาทเกินไป

 ฉึก ! หลังร่างชายชุดดำวิ่งตาม 007 ไป ก็มือร่างนึงล้มลงเลือดสีสดค่อยๆไหลออกจากร่าง เจิ่งนองบนพื้นทางเดิน ช่วยไม่ได้ที่นายมันโง่นะ 128 

องค์กรส่งคนจำนวนมากมาไล่ฆ่า 007  ใครที่สามารถฆ่าได้ก็จะได้ขึ้นมาแทน  ตำแหน่งมันเป็นของคน แค่คนเดียวอยู่แล้ว!!!

ผู้คนที่อาศัยอยู่ในอพาร์ทเม้นท์เก่าๆนี้ส่วนมากมีชีวิตที่ไม่ค่อยจะดีนัก จึงไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว แม้จะได้ยินเสียงปืน แต่ไม่มีใครออกมายุ่งวุ่นวาย เพราะกลัวโดนลูกหลงไปด้วย

ผมวิ่งลงมาถึงลานจอดรถ ที่ไร้ผู้คน พื้นที่แถบชานเมืองนี้เป็นป่าและถนนเส้นยาวที่ไม่มีใครผ่านยามค่ำคืน มีดวงไฟส่องแสงแค่พอให้เห็นทาง แผลที่หลังเริ่มปวดหนึบจนชา แต่จะให้หนีคงไม่พ้นเพราะเลือดที่หยดตามทางมาตลอดของผม บวกกับแผลหนักบนหลังการเคลื่อนตัวก็ช้าลง ฟึ่บๆ เสียงควงโซ่แหวกอากาศมาจากทางข้างหลังผม หึ ตามมาไวกว่าที่คิด

" ยอมจำนนเถอะ 007 นายไม่รอดหรอก "

" ไม่สงสัยรึไงว่าทำไมองค์กรต้องการกำจัดฉัน " เขาคิดว่าไม่มีทางที่มือสังหารพวกนี้จะรู้ ก็แค่ทำตามคำสั่งมา และต้องการมาแทนที่เขา คิดหรอว่าไอ้ตำแหน่งนี้เขาอยากจะได้มัน

" อย่ามาพูดเบี่ยงเบนเลยดีกว่า เพราะนายทรยศองค์กรหักหลังเพื่อนพ้อง บอกที่อยู่ขององค์กรกับตำรวจ เราต้องเสียหายไปตั้งเท่าไหร่ "

" พวกพ้องหรอ? แล้วเพื่อนนายไปไหนซะแล้วหละ โดนแค่นั้นคงไม่ถึงตายหรอกมั้ง " ใบหน้าหล่อกระตุกมุมปาก ส่งผลให้แววตา 128 วาบขึ้นช่วงขณะหนึ่ง 

แต่ก่อนผมก็เป็นเหมือนคนพวกนี้ถูกหลอกใช้ จงรักภักดีแล้วได้อะไร พวกนั้นสร้างเรามาเพื่อเป็นเครื่องจักรสังหารคน ตายไปก็มีคนอื่นขึ้นมาแทนที่

คนๆนั้น....ที่ผมเคยเทิดทูนยิ่งกว่าอะไร เป็นคนที่คิดว่าคือครอบครัว รับเด็กกำพร้าทุกคนมาเลี้ยงเพื่อฝึกให้เป็นนักฆ่า แต่แล้วผมก็ได้รู้ความจริง ว่าผมไม่ได้กำพร้า เด็กในองค์กรนี้ บ้างก็ถูกลักมาจากพ่อแม่ บ้างก็มาจากแม่ที่ไม่พร้อมและต้องการกำจัดเด็กทิ้ง ทุกคนถูกพาตัวมาตั้งแต่ยังแบเบาะเพื่อให้ไม่มีความทรงจำอะไรเลย และคนที่ผมเชิดชูมาตลอดก็คือคนที่ฆ่าพ่อกับแม่ผม ผมจะไม่ยอมให้องค์กรนี้มันคงอยู่ต่อไปแน่!!!

" นายทำเพื่อคนคนนั้น เขาไม่เคยภูมิใจในตัวนายหรอก นายตายเขาก็มีคนอีกหลายคนขึ้นมาแทนนายอยู่ดี "

" แล้วยังไง กี่รุ่นที่ผ่านมา คนที่มีฝีมือก็ต้องขึ้นมาแทนที่คนเก่าอยู่แล้ว แต่แย่หน่อยนะที่จุดจบของนายมันเกิดจากตัวนายทรยศเอง " 

ฟึ่บ เคร้ง ใบมีดถูกเขวี้ยงออกไป แต่ถูกโซ่มีดปัดได้ทัน  

" ที่แท้ 007 ที่เขาว่าเก่งก็ชอบเล่นทีเผลอหรอเนี่ย "  128 เดินเข้ามาเรื่อย ๆ พร้อมแกว่งโซ่แหวกอากาศอยู่ตลอดเวลา

การต่อสู้เกิดขึ้นอีกครั้ง ฝ่ายหนึ่งควงโซ่ อีกฝ่ายหนึ่งได้แต่หลบไปเรื่อย ๆ ข้อได้เปรียบของโซ่มีดคือโจมตีระยะไกล แต่ช่องโหว่ของการควงอาวุธโซ่ คือช้ากว่าการสู้มือเปล่า 

เมื่อคู่ต่อสู้จับทิศทางการเหวี่ยงโซ่ได้ ทำให้ 128 เริ่มโดนหมัดสวนกลับคืน ผมเบี่ยงขวาหลบใบมีดที่เฉียดแก้มไป แต่ก็หลบไม่พ้นโดนบาดที่แก้มซ้าย 

ผมใช้จังหวะนี้พุ่งเข้าใส่มัน ชกไปที่คอของมันสุดแรง ทำให้มันเผลอตัวยกมือไปกุมคอ จากนั้นเตะเข้าไปที่ชายโครงขวาแต่มันก็เอามือยกมากันทัน การต่อสู้ระยะประชิดเกิดขึ้น ทั้งผมและมันต่างก็โดนใบมีดจากโซ่ของมันบาดกันทั้งคู่

และการที่พวกเราขยับตัวต่อสู้กันตลอด ผมก็เหลือบไปเห็นแสงเลเซอร์อยู่ที่ตัวของมัน ซึ่งนั่นก็หมายความว่าบางจังหวะมันก็เล็งมาที่ผมด้วยเช่นกัน 1 2 ..3...ผมหาโอกาสก้มหลบหมัดขวามัน แต่ก็โดนหมัดซ้ายที่พ่วงด้วยโซ่ต่อยที่สีข้างขวา ปัง!

ผมคำนวณระยะยิงไม่พลาด กระสุนเจาะตรงหัวใจพอดี คนที่ยิงได้แม้เป่าขยับแบบนี้เขารู้จักดีอยู่คนนึง....

หมายเลข 128 เดินเซถอยหลังไปเรื่อย ๆ ยกมือขึ้นชี้หน้า ชายอีกคนที่ร่างสะบักสะบอมยิ่งกว่าเขา ก่อนที่จะขาดใจตายล้มไปในที่สุด

" นายมาช้าไปนะ 009 " ร่างที่เดินฝ่าความมืดเข้ามา คือคนที่เขาคุ้นเคยดี เพื่อนที่ตั้งแต่จำความได้ก็อยู่ด้วยกันมาตลอด คนที่เขาให้ทั้งความเชื่อใจและไว้ใจ

" ก็ฉันรู้ว่านายเก่ง...เลยต้องส่งคนมาตัดกำลังก่อนไง " นักฆ่าสองคนกำลังจ้องหน้ากันท่ามกลางเความเงียบ

" หมายความว่าไง " ผมมองคนตรงหน้าอย่างสับสน แล้วที่ผ่านมาคืออะไร คนที่นำข้อมูลเรื่องพ่อกับแม่มาบอกผมก็คือ 009

" เห้อ สมกับที่นายโตมาเพื่อเป็นนักฆ่าอย่างเดียวเลยนะ 007 เรื่องอื่นนายมันก็เหมือนแค่เด็กคนนึงเท่านั้น "

" นายทำอย่างนี้เพื่ออะไร แค่ต้องการไอ้ตำแหน่งงี่เง่านี่หนะหรอ !!! " ผมไม่สามารถบรรยายความรู้สึกที่มีอยู่ตอนนี้ได้ มันเจ็บยิ่งกว่าตอนที่รู้ว่าพ่อแม่ตัวเองโดนฆ่า อาจเป็นเพราะว่าผมไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับพ่อกับแม่เลย เหมือนแค่เรารู้ว่ามีแต่ไม่รู้สึกว่าเป็นยังไง...

" จะว่าเกี่ยว ก็ใช่นะ ก็นายมันได้รับคำชมจากเคนตะอยู่ตลอดไงหละ!!! ฉันทำดีเท่าไหร่ก็ยังด้อยกว่านาย "

" แล้วที่นายนำหลักฐานมาให้ฉัน ว่าพวกเราทุกคนถูกเคนตะหลอกใช้ นายโกหกหรอ " ผมยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโง่งม

" เปล่า มันคือเรื่องจริง ฮ่าๆ ก็ฉันรู้ไง 007 ว่าถ้านายรู้คนอย่างนายก็จะเป็นแบบนี้ นายเล่นไปตามแผนที่ฉันวางไว้ โดยที่ฉันแค่ชี้ทางให้นายได้เริ่มต้นแค่นั้นเอง...แล้วฉันก็จะเป็นคนจบมัน! "

" ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม นายไม่แค้นเขาหรอที่ทำกับพวกเราแบบนี้ "

" สำหรับฉันเขาคือพ่อ แต่งี่เง่าสิ้นดี ที่เขามองเห็นแต่นาย หึ ก็นายมันโชคดีไงที่มีพ่อแม่จริงๆ ตอนแรกฉันก็ดีใจนะที่รู้ว่าตัวเองมีแม่ แต่นังนั่นก็แค่ผู้หญิงคนนึงที่ทิ้งลูกตัวเองไปเลือกชีวิตสะดวกสบาย ฉันก็เลยตอบแทนหนี้บุญคุณที่ให้กำเนิดฉันไปแล้ว " 

009 เหมือนคนที่มีอาการทางจิต ผมเหมือนเจอคนที่ไม่ได้รู้จัก ทั้งๆที่คิดว่าตลอด 25 ปีที่ผ่านมา ผมรู้จักเขาดีกว่าใคร

" ไม่หรอก 009 ถ้าเคนตะให้ความสำคัญกับฉัน เขาจะสั่งพวกนายมาฆ่าฉันทำไม "  คนฟังมีสายตาลังเล เหมือนจะเศร้าแต่อยู่ดีๆก็ยิ้มร่าออกมา

" ก็เพราะนายทรยศพวกเราไง ฮ่าๆ ถ้าฉันฆ่านายได้ฉันก็จะขึ้นมาเป็นที่ 1 เคนตะจะต้องภูมิใจในตัวฉัน "

" เลิกหลอกตัวเองเถอะ คนอย่างเขาเห็นเราเป็นแค่เครื่องมือ ตั้งสติแล้วฟังฉันนะ เราหนีไปด้วยกันเถอะ ฉันให้อภัยนายได้ทุกอย่าง " 

ภาพในวันวานระหว่างผมกับ 009 ผุดขึ้นมาในหัวเต็มไปหมด ช่วงเวลาที่ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ เราก็จะมีกันและกันอยู่เสมอ มีแค่เขาที่ทั้งชีวิตนี้ผมเรียกว่าครอบครัว....

" ไม่!! ไอ้หน้าโง่ นี่แกยังไม่รู้อีกหรอว่าที่ผ่านมา ฉันก็หาผลประโยชน์จากตัวแก หลอกใช้แกเหมือนที่เคนตะทำ เมื่อไหร่แกจะตาสว่างซักทีหะ!! เคนตะมองไม่เห็นจุดอ่อนของแก แต่ฉันที่อยู่กับแกมาตลอดรู้ดีเลยหละ ว่าคนอย่างแกมันดีเกินไปไง 007 "  รอยยิ้มสะใจและเย้ยหยันถูกส่งมาที่ผม

ผมถึงกับหลุดอาการ ช็อคกับคำพูดของเพื่อนที่ไว้ใจที่สุดคนนี้ ไม่คิดเลยว่าที่ผ่านมา เขาแค่แกล้งทำ เจ็บยิ่งกว่าร่างกายก็คือจิตใจสินะ ผมพึ่งรู้ก็วันนี้ ชีวิตผมที่โตมาในค่ายกับการฝึกหนัก ในทุกๆวันร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผล ทำงานฆ่าคนไปเรื่อย ๆ ตามคำสั่ง ไม่มีจุดมุ่งหมายในชีวิต เหมือนหุ่นยนต์ที่ไม่มีหัวใจ
 

" ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ " ผมหัวเราะให้กับชีวิตตัวเองในชาตินี้ที่มันโคตรห่วย เคยรู้สึกเหมือนผมไหมที่เหนื่อยจนไม่รู้จะอยู่เพื่ออะไร...

" หัวเราะอะไร เป็นบ้าไปแล้วรึไงวะ!! "

" สมเพชชีวิตตัวเองหวะ แค่ชื่อเขายังตั้งให้เป็นตัวเลข ตามลำดับเลย "  ผมกระตุกยิ้มที่คิดว่ายียวนที่สุดไปให้ฝ่ายตรงข้าม เขามีสีหน้าที่เริ่มบิดเบี้ยว ตัวสั่นเทิ่มด้วยความโกรธ

" หุบปาก ฉันไม่อยากฟัง!!! " ชายชุดสูทควักปืนออกมาจ่อที่หน้าผากของอีกคน

" แกไม่มีวันเป็นที่หนึ่ง เหมือนที่ผ่านมาแกไม่เคยเอาชนะฉันได้ ยิงสิ!!!! ยังไงฉันก็จะรอแกที่นรกนะ " 

ผมจับเข้าที่มือของอีกคนที่กำลังสั่นให้กล้าๆมากกว่านี้อีก ผมอยู่ปกป้องเขาไม่ได้แล้ว อยากให้เข้มแข็งมากกว่านี้ เพราะ 009 ยังไงเขาก็คือเพื่อนของผม

" ไม่ต้องมายั่วโมโหฉันก็ฆ่าแกอยู่ดี นักฆ่ามือหนึ่งอย่างแกตายง่ายไปนะ หรือหมดหนทางจะหนีแล้ว ? " 

ชายชุดสูท จ้องตาที่ไม่มีความกลัวใดๆเลยของ 007 ยังไงหมอนี่ก็ชนะเขา อยู่วันยังค่ำ ขนาดนี้แล้วเขาก็ยังสับสน เพราะคำพูดที่อีกฝ่ายพูดคือเรื่องจริง แต่เขากลับรับไม่ได้และหลอกตัวเองอยู่

เขาก็แค่อิจฉาที่ 007 ทำได้ดีกว่าเขาไปหมดทุกอย่าง คนที่เขาเทิดทูนเหมือนพ่อเพราะให้ชีวิตใหม่แก่เขานั้นก็ไม่เคยเอ่ยปากชมหรือปลอบใจสักครั้ง ต่างจาก 007 ที่เขาคนนั้นดีด้วยมากกว่าใคร เพราะ 007 ทำได้ดีมากกว่าทุกคนเสมอ.....

หรือที่จริงแล้วเขามันก็แค่คนนึงที่ต้องการความรัก แต่กลับมองข้ามคนข้างตัวที่ดีกับเขามากที่สุดไป เพราะความมืดในจิตใจมันบังตา

" Lucky friends " เปลือกตาบางได้ปิดลง พร้อมทั้งกดน้ำหนักลงที่นิ้วชี้ของ 009 ให้ลั่นไก ปัง!

ผมไม่กลัวตาย เพราะชีวิตของผมมันก็ไม่ได้มีใครที่ต้องห่วงอยู่แล้ว จะอยู่ไปอีกทำไม......ร่างที่ล้มลงไปนั้นไม่ได้รับรู้เลยว่า ชายอีกคนที่ยังอยู่ได้ร้องไห้ออกมาท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืน

เขาเข้าใจแล้วว่าการที่ฆ่า 007 นั้น ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้น เขากลับรู้สึกโดดเดี่ยวในชีวิตอย่างแท้จริง.....คำที่ 007 ทิ้งท้ายไว้มันทำให้เขาตกใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน

เพราะนายดีเกินไปแบบนี้ไง ผมยิ้มทั้งน้ำตาให้กับมิตรภาพที่พึ่งเข้าใจได้ไม่กี่วิก็จบลง พร้อมกับชีวิตของ 007 มารู้สึกผิดก็ช้าไป...ฉันขอโทษนะ ต่อไปนี้ฉันจะชดใช้ให้นายเอง พวกมันต้องย่อยยับฉันสัญญา.

" ตู้ด ตู้ด.....ฮัลโหล สวัสดีครับผมยินดีให้ความร่วมมือทุกอย่าง เพื่อทำลายองค์กร DTC " 

ถึงฉันจะสู้นายเรื่องฝีมือไม่ได้ แต่เรื่องอื่นฉันชนะนายหวะ 007 // รอยยิ้มเหี้ยมได้ผุดขึ้นจากใบหน้าคมที่หล่อเหลา และเขาก็หายตัวกลมกลืนไปในความมืด

 

 

 

#AND จบตอนของชาติที่แล้ว

=0= เป็นยังไงกันบ้างทุกคน อยากให้เข้าใจเด้อ นี่คือตอนแรกที่เปิดเรื่อง ก็จะเครียดๆหน่อย เพราะต้องปูทางไว้ให้นายเอกของเราในชีวิตที่สอง ที่จะพลิกหน้ามือเป็นหลังมือกันเลยทีเดียว เตรียมตัวเตรียมใจไว้ ฟิน และฮา กันในตอนถัดๆไปนะคะ เป็นกำลังใจให้เราด้วยน๊า เลิฟๆทุกคน

------------- #ฝากตรงนี้อีกนิดนึง รบกวนอ่านให้จบนะคะเพื่อเพิ่มอรรถรสในตอนถัดไป

ปล.มีใครอ่านแล้ว งง ไหม T^T คือเราไม่สามารถเขียนและเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดในชีวิตที่ผ่านมาของนายเอกให้จบในไม่กี่บรรทัดได้ อยากให้นักอ่านคิดถึงชีวิตจริงที่ว่า ไม่มีใครมาเข้าใจเราได้เท่าตัวเราเอง การที่นายเอกจบชีวิตลงเขาก็มีเหตุผลของเขา อยากให้นักอ่านอินและพุ่งเป้าไปที่ใจความสำคัญหลักๆของตอนนี้นั่นก็คือ คนที่ชีวิตถูกฝึกมาให้เป็นนักฆ่าตั้งแต่เด็ก ไม่มีครอบครัว ไม่เคยได้รับความรัก สิ่งที่ยึดมั่นในชีวิตคือองค์กร และคนที่ให้ชีวิตแก่พวกเขา แต่นายเอกคือแตกต่าง ในชีวิตนางคือมีเพื่อนอยู่หนึ่งคนแต่เพื่อนกลับทรยศหักหลัง มันเจ็บปวดมากสำหรับคนที่ชีวิตไม่มีอะไรเลย.....ฝากไว้ตรงนี้นะคะ 3

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #5 philipthomp19y7 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 16:33

    เราชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

    #5
    0