คัดลอกลิงก์เเล้ว

Gamer Chrismas : Santacros

โดย Tutsumi

25 ธันวาคม เขาจำได้ว่าในวันนี้ของเมื่อปีที่แล้วได้มีคนเคยพูดกับเขาว่าอยากเห็นคุณซานต้าตัวเป็นๆซักครั้ง ถ้าคนๆนั้นอยากเห็นซานต้าล่ะก็… จะยอมให้ซักครั้งละกัน…ถึงแม้ว่าซานต้าคนนี้อาจจะหล่อเกินไป

ยอดวิวรวม

242

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


242

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 ธ.ค. 58 / 15:52 น.
Gamer Chrismas : Santacros | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

santacros

เบสคิว (ft.เอกออย เชฟโน๊ต)

                เป็นฟิคสั้นแต่งตามลูกบ้าของเรานะฮะที่อยากแต่งฟิคบ้าๆไร้สาระเล่น ดันเหลือบไปเห็นปฏิทินข้างหัวเตียงเลยคว้าโน๊ตบุ๊คมากดซะเลย  ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นไม่ได้ต้องการทำให้เสื่อมเสียและ ไม่ได้สอดคล้องกับชีวิตจริงของเหล่าพี่ๆเกมส์เมอร์แต่อย่างใด โปรดมีสติในการอ่านนะครับ 

                ขอขอบคุณเพจ เอกออย FC ที่ปลุกกระแสของทั้งสามคู่นี้ขึ้นมานะครับแม้แอดมินจะชอบอู้ไปบ้าง(?) แต่ก็ขอบบคุณสำหรับแฟนอาร์ตและโดจินต่างๆที่พี่เจน แอดมินเจ้าของเพจวาดและเผยแพร่มาให้ได้ชม และเป็นแรงบันดาลให้เราเข็นฟิคเรื่องนี้ออกมาได้

                ขอขอบคุณน้องฟ้าสาววายกิตติมศักดิ์ประจำกลุ่มและน้องคิวเบ๊(?)ที่คอยชี้แนะแนวทางการเขียนนิยายวายและนิยายแนวอื่นๆเสมอ(แม้พี่ชายคนนี้จะชอบดองมากๆก็ตาม) ของคุณเพื่อนแอ็กค์ เพื่อนฟาง ที่คอยแชร์ประสบป์การณ์รักๆใคร่ๆกับคนเพศเดียวกันของพวกนายให้ฟัง และที่ขาดไม่ได้ ขอขอบคุณเฮียเอย์ที่คอยสร้างวีรกรรมการสร้างฮาเร็มที่ไม่เหมือนใครทำให้ผมผวาไปถึงซีรีบรั่ม  และก็ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านด้วยนะครับ

                                                                                                                                                                ขอให้สนุกครับJ  T-Fa

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ธ.ค. 58 / 15:52


*********

                เนื้อเรื่องจะมีการสมมุติว่า เกมส์เมอร์ทั้ง 5 คน อาศัยอยู่บ้านเดียวกันแบบหลักการแชร์บ้านนะครับ แต่มีพี่เบสที่แยกออกไปอยู่คนเดียวต่างหาก และทุกคนก็ยังเรียนอยู่นะครับ

                เรียงลำดับอายุเป็น พี่เชฟ           พี่โน๊ต           พี่เอก  = พี่เบส            พี่ออย            พี่คิว  นะครับ

                ในเรื่องนี้สมมุติว่าพี่เบสกับพี่คิวคบกันอยู่แล้วด้วยนะครับ

                อาจมีการหลุดคาแร็คเตอร์มาก(เกิน)พอสมควรนะครับ

*********

25 ธันวาคม

เขาจำได้ว่าในวันนี้ของเมื่อปีที่แล้วได้มีคนเคยพูดกับเขาว่าอยากเห็นคุณซานต้าตัวเป็นๆซักครั้ง

สำหรับเขาแล้วเรื่องซานตาครอสเป็นเรื่องหลอกเด็กไร้สาระ  วันคริสมาสนี่ก็แค่วัฒนธรรมของต่างประเทศที่คนไทยเอามาเห่อเหมือนกับเทศกาลอื่นๆนั่นแหละ

แต่ก็นะถ้าคนๆนั้นอยากเห็นซานต้าล่ะก็

จะยอมให้ซักครั้งละกันถึงแม้ว่าซานต้าคนนี้อาจจะหล่อเกินไปแล้วก็ไม่ได้ลงพุงเหมือนในนิทานด้วย

 

 

*********

“ไอ้คุณเอกกกกกกกกกกกกกก”

เสียงโวยวายดังขึ้นก่อนจะปรากฏร่างสองร่างวิ่งไล่จับแลดูเหมือนจะไร้สาระราวกับเด็กไม่รู้จักโตเล่นกัน

ถ้าไม่ติดว่าร่างที่เป็นฝ่ายวิ่งไล่ถือมีดทำครัวตามมาด้วยน่ะนะ

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!ไอ้บ้า!

“ใครจะหยุดให้คุณเอามีดกระซวก(?)ล่ะครับออย?”

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลที่วิ่งนำหน้าหันกลับมามองคนด้านหลังด้วยแววตาใสซื่อใส่ชายหนุ่มผมสีเหลืองทองที่ถือมีดวิ่งไล่หลังมาด้วยใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำ

“ ถ้านายไม่หยุด ฉันจะปามีดนี่จริงๆนะ!!!

“ โถออยครับ เขินก็อย่าเอะอะฆ่า(?) เอะอะกระทืบ(?)สิครับ ผมป็นคนนะไม่ใช่ศรีทนได้”

“กร๊าซซซ  ตูไม่สน! มาให้เฉาะหัวเอาเลือดออกซะดีๆไอ้ปลาไหลผัดเผ็ด!!

แล้วมหกรรมไล่ฆ่าล้างอาย(?)ก็ดำเนินต่อไป(?)

“พี่เอกกับพี่ออยเค้าทะเลาะอะไรกันเหรอครับพี่โน๊ต?”

คิว ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินที่เพิ่งเดินมาทันเห็นฉากไล่ล่าเมื่อครู่หันมาถามหนุ่มแว่นที่นั่งเล่นแล็ปท็อปอยู่ที่โซฟาเงียบๆคนเดียว

“ก็บ้าๆบอๆกันเหมือนเดิมนั่นแหละ แล้ววันนี้คิวไม่ออกไปไหนเหรอ?”  ผู้อาวุโสกว่าชำเลืองตามองคนหัวน้ำเงินที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่ข้างโซฟา

“ก็อยากออกไปนะฮะ แต่ว่า

“เบสไม่ว่างไปด้วย?”

“พี่โน็ตอ่า”

“แทงใจดำเหรอ?”

ถามด้วยเสียงเรียบนิ่ง แต่คนถูกถามกลับไม่ตอบอะไรแต่นั่งปุ๊กลงข้างๆคนถาม  ดวงตาสีแดงสดฉายแววเหงาๆออกมาวูบนึงก่อนหยิบนิตยสารเกมส์บนโต๊ะขึ้นมาอ่าน โน๊ตเห็นท่าว่ารุ่นน้องจะไม่อยากพูดอะไรต่อเลยกลับไปสนใจแล็ปท็อปในมือเหมือนเดิม แว่วเสียงชายเอกกรีดร้องลอยมาตามลม

“โน๊ตตตตตตต”

เสียงที่ดังมาไกลจากหน้าบ้านถึงห้องนั่งเล่นทำให้คิวสะดุ้งเฮือกจนเกือบนิตยสารของในมือร่วง  โน๊ตกรอกตาไปมาก่อนคว้าหมอนใกล้มือมาถือไว้ก่อนปาออกไปสุดแรงเกิดเมื่อเห็นร่างสูงสุดคุ้นตาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น

ผัวะ!!

“อุก!เฮียเจ็บนะโน๊ต ทำไมต้องทำร้ายใบหน้าอันหล่อเหลาของเฮียด้วยล่ะ?ถ้าเฮียเสียโฉมแล้วหาคนเข้าฮาเร็มมาอยู่เป็นเพื่อนโน๊ตไม่ได้โน๊ตจะเหงาเอานะ?”

“เสียโฉมสิดี จะได้ไม่ต้องไปทำหน้าภาชนะหุงต้มใส่ชาวบ้านเขา”

“อุ่ย! พูดแบบนี้หึงเฮียอ่ะดิ? อ๊าย เขินอ่ะโน๊ตพูดอะไรก็ไม่รู้”ร่างสูงเอาสองมือกุมแก้มแล้วบิดไปบิดมาเหมือนสาวน้อยมีรักแรก

“เมาแดดเหรอครับเฮีย? หรือละเมอกลางวัน? จะเพ้อเจ้อก็ไปหลับแล้วเพ้อเอาในฝันเถอะ”

…..ทำไมรู้สึกเจ็บ

ร่างสูงผมเงินยืนยิ้มค้างอยู่กับที่ต่อมน้ำตาเกือบจะแตกอยู่รอมร่อ พลางคิดว่าทั้งที่โดนตอกแบบนี้ก็ออกบ่อยทำไมไม่ชินซักที ก่อนเบนความสนใจไปหาน้องเล็กประจำกลุ่ม

“คิวครับ?วันนี้ไม่ออกไปเที่ยวข้างนอกเหรอครับ?” ถามด้วยรอยยิ้มที่ค้างมาจากเมื่อครู่

“ก็อยากไปอยู่นะฮะแต่พอดีพี่เบสไม่ว่างไปด้วย” คิวตอบพร้อมยกนิ้วเกาแก้มเก้อๆ

“ไม่ต้องเสียใจไปนะคิว” ปลอบพร้อมเดินมาจับบ่าบีบเบาๆ คิวเงยหน้ามองผู้อาวุโสที่สุดในบ้าน

“ถ้าเหงาก็มาเข้าฮาเร็มเฮียสิ!

กะแล้วว่าไม่พ้นอีหรอบนี้

คิดพร้อมสลัดมือที่บีบบ่าออกอย่างรวดเร็วแล้วลุกขึ้นถอยห่างจากคนผมเงินราวๆสามเมตร

“ผมว่า  ผมเปลี่ยนใจแล้วล่ะ เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอกแล้วก็เลยไปหาพี่เบสเลยดีกว่า” พูดจบก็วิ่งเข้าห้องส่วนตัวไปหยิบกระเป๋าเงินกับเสื้อกันหนาวแล้วออกจากบ้านไปทันที  เชฟยืนนิ่งหันมาถามหนุ่มแว่นใกล้ตัว

“โน๊ตครับ”

“ครับ?” ตอบรับทั้งที่สายตาก้มมองจออยู่

“เมื่อกี้คิวรีบออกไปเพราะเขินเฮียรึเปล่า?”

“นั่นเฮียเอาสมองหรือหัวแม่โป้งเท้าคิดครับ?”

“แหม่ก็สมองสิครับเฮียไม่ได้แค่หล่อนะเฮียยังฉลาดอีกด้วย!” บอกด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจในตัวเองจนคนฟังส่ายหน้า

…..” เอาเลยครับ  เอาที่เฮียสบายใจนะ

 

                                                                                                                                                                                      

สองข้างทางที่เดินผ่านเต็มไปด้วยร้านค้าที่ประดับประดาด้วยโทนสีแดงและสีเขียว ซุ้มจำหน่ายของคอสเพลย์และร้านเกมส์ต่างก็ไม่ได้น้อยหน้ามีทั้งพนักงานใส่ชุดคอสเพลย์เป็นคุณซานต้าบ้างกวางเรนเดียร์บ้าง เยอะแยะไปหมด  คิดกอดถุงกระดาษสีน้ำตาลติดโบว์สีแดงสดไว้แน่นขณะเดินไปข้างหน้าเพื่อป้องกันไม่ให้ถุงหล่นตอนเดินเบียดฝูงชนที่เดินจับจ่ายซื้อของอยู่ทั่วทั้งบริเวรก่อนเดินเลี้ยวเข้าร้านข้างทางร้านหนึ่ง

กริ้ง!!

“ยินดีต้อนรับค่า”

เสียงพนักงานต้อนรับดังขึ้นหลังเสียงกริ่งร้านเงียบลง ร่างบางส่งยิ้มให้พนักงานประจำร้านก่อนเดินสำรวจของในร้านที่มีทั้งเครื่องประดับ ตุ๊กตา แล้วก็ชุดคอสเพลย์มากมายละลานตาไปหมด

“เข้ามาหาอะไรหว่า ทั้งๆที่ของขวัญก็ซื้อแล้วแท้ๆอ๊ะ!

คิวหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชุดคอสเพลย์ชุดหนึ่งที่เน้นสีแดงเกือบ 90%ของชุด ตรงชายเป็นสีขาวทั้งเสื้อและกางเกง แถมมีหมวก รองเท้าบู๊ตประกอบครบชุดด้วย

ชุดซาตานครอส

“ขอโทษครับ” คิวส่งเสียงเรียกพนักงานสาวที่ยืนตรวจเช็คสินค้าอยู่ใกล้

“คุณลูกค้ามีอะไรเหรอคะ?” พนักงานสาวเดินเข้ามาหาพร้อมยิ้มให้อย่างน่ารัก มองลูกค้าร่างบางทำหน้าประหม่าอย่างน่าเอ็นดู

“ผมอยากได้ชุดนั้น”ชี้ไปยังชุดที่ตั้งโชว์หน้าร้านทั้งที่ยังมองหน้าพนักงานอยู่ เธอพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเดินไปด้านหลังร้านเพื่อหยิบชุดเซ็ตเดียวกับที่ตั้งโชว์มาให้

“นี่ค่ะคุณลูกค้า โอกาศหน้าเชิญใหม่นะคะ”

“ขะ ขอบคุณครับ”

คิวรับถุงชุดมาถือรวมกับถุงกระดาษสีน้ำตาลแล้วเดินออกจากร้านเดินตรงไปที่จุดหมายปลายทางต่อทันที

 

 

หลังเข้ามาในคอนโดมิเนี่ยมสูงที่เป็นที่พักของเบส คิวแตะคีย์การ์ดสำรองที่คนผมชมพูเคยให้เอาไว้ก่อนผลักประตูเข้าไปเบาๆ แล้วเดินสำรวจเพื่อตรวจดูให้แน่ใจว่าเจ้าของห้องไม่อยู่ เมื่อแน่ใจแล้วร่างบางจึงเดินเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนชุดที่เพิ่งซื้อมา

“อ๊ะ!

 

 

ชายหนุ่มผมสีชมพูแตะคีย์การ์ดห้องพักแล้วเปิดประตูเดินเข้าห้องไปด้วยความเหนื่อยล้า มือเรียวเอื้อมไปเปิดไฟห้องก่อนทิ้งตัวนั่งบนโซฟา ทันใดนั้นมือคู่หนึ่งก็เอื้อมมาปิดตาของเขา

ไม่ต้องทายก็รู้เลยว่าเป็นใคร เพราะมีเพียงคนเดียวที่เขาให้คีย์การ์ดสำรองเอาไว้

“เล่นอะไรเหรอครับคิว” พูดพร้อมพยายามแกะมือนิ่มที่ปิดตาอยู่ออก

“ยะ  อย่าเพิ่งมองนะครับ”

“หือ? ทำไมล่ะครับ?คิดมีอะไรเหรอ?”

“งือ..ขอเวลาคิวทำใจก่อนสิครับ”

“อ่ะๆ โอเคๆ พี่ไม่มองก็ได้คิวปล่อยมือก่อนก็ได้”

คิวครุ่นคิดก่อนจะยอมปล่อยมือออก ทันทีที่มือคลายออกจากตา เบสก็หันไปมองด้านหลังทันทีก่อนจะเบิกตากว้าง

“พี่เบส!คนขี้โกง!

แซนตี้ผมน้ำเงินเบะปากอย่างน่ารัก ใบหน้าของคิวขึ้นสีแดงก่ำดวงตารื้นน้ำเหมือนจะร้องไห้ได้ทุกเวลา  เบสกระพริบตาปริบๆก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก

“น่ารัก”

“งื้อออ อย่าพูด! คิวอาย”

“หึๆ ไม่เห็นต้องอายเลยมีคนอยู่แค่สองคน” พูดพลางดึงตัวแซนตี้ที่ยืนหน้าแดงอยู่ให้เดินอ้อมมานั่งที่โซฟาด้วยกัน

“ก็อายพี่เบสแหละ”

“ครับๆ แล้วทำไมคิวถึงได้แต่งคอสเพลย์ชุดนี้ล่ะ?หืม?”

“กะก็”

“ก็อะไรครับ??” ถามพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าน่ารัก สบกับดวงตาสีแดงคู่สวยที่ไหววูบด้วยความประหม่า คิวช้อนตามองคนผมชมพูก่อนจะตอบเสียงเบา

“ก็พี่เบสเคยบอกว่า อยากเห็นซานตาครอสนี่”

คำตอบของร่างเล็กทำเอาเบสอึ้งไปนิด ก่อนจะดึงตัวคิวเข้ามากอดแน่น

“ขอบคุณนะคิว”

“อื้อๆ คิวมีของขวัญให้พี่เบสด้วยนะ”

คิวยื่นถุงกระดาษสีน้ำตาลติดโบว์สีแดงไปให้เบส ซึ่งเบสก็รับมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว

“นี่มัน”

“ก็หน้าหนาวแล้วนี่”

เบสมองเสื้อฮู้ดสีน้ำเงินเข้มในมืออย่างตื้นตัน คิวยิ้มเล็กน้อยกับปฏิกิริยานั้น ร่างบางกอดแขนอีกคนแน่น

“ชอบไหมครับ?”

“อืม  ชอบสิ คิวให้อะไรพี่ก็ชอบทั้งนั้นแหละ  แต่พี่ดันไม่ได้เตรียมอะไรให้คิวเลย ขอโทษนะ”

“ไม่เป็นไรฮะ”

คิวยิ้มพร้อมเอียงคอเล็กน้อยอย่างน่ารักแล้วประโยคนึงออกมา

“แค่พี่เบสรักผมเหมือนเดิมก็พอ Merry Christmas นะครับพี่เบส”

Merry Christmas เหมือนกันครับคิว”

                *********

                Merry Christmas นะออย”

                ตุ๊กตาลูกหมาสีเหลืองถูกยื่นมาให้ ออยมองคนที่ยื่นมาก่อนจะฉีกยิ้มแล้วปาลูกอมให้หนึ่งเม็ด

                “Merry Christmas เหมือนกันเจ้าบ้า!

                *********

“หือ?”

กล่องของขวัญสีเงินปริศนาที่วางอยู่ตรงหน้าห้องทำให้หนุ่มแว่นผมดำเลี่ยงไม่ได้ที่จะเปิดมันออกมาอย่างใคร่รู้

                “สนใจมาทำพันธะสัญญากับผมไหม?”

                “……..

 

                ปัง!!

                ประตูห้องของหนุ่มผมเงินถูกเปิด(หรือถีบ)ออกอย่างแรง เชฟมองคนที่ยืนอยู่ประตูในมือถือกระต่ายไว้

                “โอ๊ะ ! เป็นไง?ถูกใจกับขวัญของเฮี----

                ผัวะ!!!

                กระต่ายลอยละลิ่วเข้ากระแทกหน้าคมอย่าจัง คนขว้างที่พอขว้างเสร็จก็เดินปึงปังกลับห้องตัวเองไปทิ้งเอาไว้แค่คนผมเงินที่โดนกระต่ายปาหน้า

                “เดี๋ยวสิโน๊ตเฮียทำผิดอัลไลยยยยย์”

                                                                                      The End

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Tutsumi จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 22:58
    หนุกอะ ชอบมาก~~ หาคู่เบสคิวมานานแล้วคะ ><
    #1
    0