[SEVENTEEN] :;All17Story

ตอนที่ 3 : OS:: What you doing :; CoupsHan Birthday JH

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ต.ค. 59

Welcome to Birthday Project 

#WYD

What you doing?

Coupshan

 

เช้าวันเสาร์ที่โคตรน่าเบื่อวนเวียนมาอีกครั้ง ผมที่เพิ่งลืมตาตื่นทำเพียงแค่จ้องมองเพดานห้องนอนสีทึบของตัวเองและได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ไม่รู้จะทำอะไรดีในวันหยุดน่าเบื่อนี้ดี อยากจะออกไปหาแฟน แต่แฟนก็ติดติวหนังสือ...

 

แล้วไอคนแบบผมก็ทำได้แค่เบื่อต่อไปสินะ เหอะๆ

 

หลังจากที่คิดอะไรไปเรื่อยจนเวลาล่วงเลยไปเป็นชั่วโมง ผมจึงได้ตัดสินใจลุกออกจากที่นอก สะบัดผ้าห่มทิ้งอย่างไม่ใยดีและเดินลงไปชั้นล่างของบ้านที่ตอนนี้มีเพียงแค่เสียงรายการวาไรตี้โชว์ดังออกมาจากโทรทัศน์ที่มีคุณนายของผมนั่งจ้องมันอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ

 

“ตื่นสายนะซึงชอล...จนจะตะวันจะตกดินอยู่แล้ว”

 

เสียงบ่นของหญิงวันกลางคนที่ขึ้นชื่อว่า แม่ดังขึ้นทันทีที่ผมเบี่ยงตัวจะไปที่ห้องครัว ผมทำได้แต่เดินก้าวถอยหลังออกมาฟังคำบ่นนั้นอย่างอดเสียไม่ได้ แม่น่าจะชินที่ทุกเสาร์อาทิตย์ผมจะตื่นนอนสายโด่งนี้สักทีนะ เฮ้อ..

 

“เมื่อคืนมัวแต่รอแฟนตอบแชทล่ะสิท่า...สมน้ำหน้าโดนปล่อยทิ้งอยู่คนเดียว”


“โห้ว นี่คุณนายชเวครับ...ถ้าไม่สงสารกันก็อย่าซ้ำเติมได้มั้ย นี่ก็คิดถึงใจจะขาดล่ะนะ”

 

แม่หัวเราะออกมาเสียงดังทันทีที่ฟังคำตอบของผม ก็ผมพูดจริงๆนี่ครับว่าผมคิดถึงแฟน ถึงแม้เราจะเจอกันทุกวันหลังเลิกเรียนและถ้าหากว่าอาทิตย์ไหนแฟนผมว่างเราก็จะไปเที่ยวด้วยกันทั้งวัน ทั้งวันที่เรียกว่าถ้าตะวันไม่ตกดินแล้วเห็นดาวก็จะไม่กลับบ้าน

 

“ก็แฟนแกเค้าเป็นเด็กเรียน ต่างกับแกเลยวันๆเอาแต่โดดเรียน นี่ชั้นก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมาคบกับแกเนี่ย!

 

“คนมันหล่อก็พอแล้วเหอะ...ไม่คุยด้วยล่ะ ไปกินข้าวดีกว่า”

 

ทิ้งท้ายประโยคนั้นและก้าวขาออกมาทันที ผมนี่ก็ไม่เข้าใจคุณนายเขาเลยจริงๆนะครับ ทำไมชอบซ้ำเติมกันอยู่เรื่อย ตอนนี้ผมก็คิดถึงใจจะขาดอยู่แล้ว อยากโทรไปหาก็กลัวจะยุ่งอยู่ ชีวิตในวันหยุดสัปดาห์ที่สองของชเวซึงชอลที่ไร้แฟนมันน่าสงสารจริงๆเลยว่ามั้ยครับ?

 

หลังจากที่นั่งกินข้าวไปอย่างเบื่อหน่าย กลับมาที่ห้องอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดใหม่และทิ้งตัวลงไปลงบนที่นอนอีกครั้งสไลด์หน้าจอโทรศัพท์ไปมาอย่างเบื่อหน่ายและกดแอปพลิเคชั่นสนทนายอดนิยมขึ้นมาดูแชทล่าสุดของผมกับแฟนเมื่อคืนนี้ มันก็ยังอยู่ที่ประโยคเดิม

 

 

แฟนของซึงชอล

S_Cheol : คิดถึงจัง... 22.04

                : คุณแฟนครับ ซึงชอลคิดถึง 22.05

 

 

 

 

ผมทำได้แค่กดออกและถอนหายใจออกมาเท่านั้น ตอนนี้จะกินข้าวหรือยังนะ ปกติก็ไม่ชอบกินข้าวให้เป็นเวลาอยู่แล้วด้วย ยิ่งเป็นช่วงที่ต้องอ่านหนังสือสอบแบบนี้ด้วย เจ้าตัวก็แทบไม่กินข้าวเลยจนบางครั้งเห็นได้ชัดว่าผอมลงมาขนาดไหน

 

ก็แก้มอ้วนๆที่ผมชอบฟัดมันซูบลงน่ะสิ!          

 

จะโทษใครได้ยังไงก็ล่ะ ก็แฟนคนสวยของผมเขาเป็นคนตั้งอกตั้งใจเรียนซะขนาดนั้นน่ะ เพราะเคยบอกว่าตอนมัธยมต้นไม่ตั้งใจเรียนเกรดก็เลยไม่ดี แล้วพ่อกับแม่ก็ดูผิดหวังมาก พอขึ้นมัธยมปลายมาก็เลยเอาแต่เรียนจนได้เกรดดีติด 1 ใน 3 ของนักเรียนดีเด่นประจำปี

 

ต่างกับผมที่วันๆเอาแต่นั่งเหม่อไม่ค่อยสนใจอะไรสักเท่าไหร่ ยิ่งวิชาไหนที่เรียกว่าเป็นศัตรูกันนี่ อย่าหวังว่าผมจะสนใจ หลับมันคาหนังสือเรียนเลยครับ จะตื่นอีกทีก็หมดคาบเรียนพอดี ทำแบบนั้นจนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

 

พูดถึงแฟนผม เขาอยู่โรงเรียนชายล้วนครับ สภาพแวดล้อมค่อนข้างดี มีเรื่องต่อยตีก็นานๆจะมีครั้ง ในขณะที่ผมอยู่โรงเรียนแบบสหศึกษา ชายหญิงรวมกัน เรื่องต่อยตีก็มีทุกวัน ยิ่งถ้าหากวันไหนไม่มีเรื่องเข้าห้องปกครองกันล่ะก็...วันนั้นคงเป็นวันที่พระอาทิตย์ไม่มีแสงแล้วล่ะครับ

 

ผมก็ไม่รู้จะปล่อยให้ตัวเองอยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ถ้าหากว่ารอให้ตอบแชทอยู่แบบนี้ก็คงรอจนขาดใจแน่ๆล่ะ ออกไปหาเลยก็แล้วกันจะได้จบปัญหาไปเลย หัวใจมันก็ร่ำร้องจนอดไม่ได้ แล้วตอนนี้ก็ใกล้จะเที่ยงแล้วด้วย คงจะออกมาพักกันแล้วล่ะ

 

ผมขี่รถมอเตอร์ไซต์คู่ใจออกไปตามถนนเพื่อตรงไปที่จุดหมายทันที วันนี้รถค่อนข้างติดเพราะเป็นวันหยุดที่ผู้คนเลือกจะไปเที่ยวกันตามสถานที่ต่างๆ และก็มีเพียงแค่นักเรียนมัธยมปลายที่ต้องสอบปลายภาคอย่างผมกับแฟนเท่านั้นแหละที่จะต้องจมอยู่กับหนังสือกองโต

 

หลังจากที่ฝ่าฟันการจราจรอันน่าอึดอัดออกมาได้แล้ว ตอนนี้ผมอยู่หน้าห้องสมุดที่มักจะมีนักเรียนมารวมตัวอ่านหนังสือกันที่นี่ นาฬิกาที่ข้อมือผมบ่งบอกเวลาว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงครึ่งแล้ว นักเรียนส่วนใหญ่ก็จะเลือกออกมาพักสมองและเติมพลังก่อนจะติวหนักอีกครั้ง

 

แต่ไม่ใช่กับแฟนของชเวซึงชอลคนนี้แน่นอนที่จะยอมละสายตาออกจากหนังสือเรียน และถ้าตั้งใจมากๆก็จะยิ่งไม่สนใจคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ขนาดว่าผมมายืนอยู่ใกล้ขนาดนี้แล้วแท้ๆยังไม่เงยหน้ามองเลยด้วยซ้ำ

 

“อ้าว...ซึงชอล มาหาแฟนเหรอ?”

 

เพื่อนสนิทของแฟนผมทักขึ้นเมื่อเงยหน้ามาเห็นผมพร้อมกับแฟนผมที่เงยหน้าขึ้นมาเช่นกัน ผมยาวสวยถูกมัดรวบเอาไว้เรียบร้อย มือเล็กจับผมที่บังหน้าทัดกับหูและส่งยิ้มมาให้ก่อนจะหัวเราะตามสไตล์ของเธอที่เรียกได้ว่า โคตรพ่อโคตรแม่น่ารัก

 

ยุนจองฮัน...อ่านหนังสือไม่สนใจอะไรอีกแล้วนะ”

 

“ขอโทษที่ไม่ได้สังเกตนะซึงชอล มานานแล้วหรือยัง มานั่งข้างเราสิ”

 

ผมส่ายหน้ากับท่าทางน่ารักของเขาก่อนจะพาตัวเองไปนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆกัน  เธอหันมายิ้มให้ผมและใช้มือเล็กๆนั้นวางบนศีรษะของผมและยีมันเบาๆเหมือนที่ชอบทำ รอยยิ้มน่ารักนั้นส่งมาให้ผมอีกครั้งก่อนจะหันไปสนใจหนังสือต่อ

 

ขอแนะนำแฟนอย่างเป็นทางการนะครับ แฟนของผมชื่อ ยุนจองฮันครับ อยู่ห้อง A เป็นเดือนประจำโรงเรียนด้วยครับ ชอบอ่านหนังสือพอๆกับการนอนของตัวเองนั้นแหละครับ สาเหตุที่ชอบนอนคือในช่วงเวลาที่อ่านหนังสือเธอแทบจะไม่นอนเลยด้วยซ้ำ

 

“กินข้าวกลางวันหรือยังจองฮัน?”

 

“ยังไม่ได้กินเลย แต่กินนมจีฮุนกับซูนยองซื้อมาให้แล้วล่ะ ซึงชอลล่ะ?”

 

“เราเพิ่งกินไปตอนสิบโมงหลังจากตื่นนอน...”

 

จองฮันหัวเราะออกมาแต่สายตาก็ยังจ้องไปที่ตัวอักษรในหนังสือนั้น สมาธิดีเหลือเกินนะครับคุณแฟน ขนาดนี้ยังไม่วอกแวกเลย แต่ก็นะผมว่าอย่าไปกวนเธอเลยดีกว่า..ให้เธออ่านหนังสือต่อไป ส่วนผมก็นั่งเผ้าอยู่แบบนี้แหละครับดีแล้ว

 

จะเรียกว่านั่งเฝ้าหรือหลับเฝ้าดีล่ะ?

 

พอผมลืมตาขึ้นมาตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้วครับ แต่คุณแฟนคนสวยฟุบลงไปกับหนังสือแล้วครับ ผมขยับตัวนั่งให้เรียบร้อยก่อนจะปัดผมที่ปิดหน้าน่ารักนั้นออก แล้วนอนฟุบลงไปเหมือนเดิม


ผมชอบเวลาที่เธอนอนอยู่แบบนี้ รู้สึกเหมือนทำให้เธอได้พักผ่อนหลังจากที่ต้องเตรียมตัวสอบทุกมิดเทอมและปลายภาค ซึ่งนั้นก็คือเวลาที่ผมกับจองฮันจะหาทางมาเจอกันยากหน่อย ทำได้เพียงแค่ไปส่งบ้านกลับมาคุยโทรศัพท์กันเพียงแค่นั้น

 

“จองฮัน...ฝันถึงเราอยู่รึเปล่า เราคิดถึงนะ

 

พอผมพูดประโยคนั้นจบดวงตาสวยก็เปิดขึ้นแล้วส่งยิ้มหวานที่ผมโคตรชอบมาให้ มือเล็กๆเอื้อมมือมาทาบที่หน้าของผมแถมด้วยการหยิกมันเบาๆจนผมก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้กับท่าทางน่ารักเหล่านั้นของจองฮัน

 

“ฝันถึงอยู่แล้ว...แล้วก็คิดถึงเหมือนกันนะ

 

오늘 모해  , 내일 모해 보고 싶어

너를 원해, 보고 싶어

cuz I’m lonely lonely yeah


 

-WYD-

วันๆนึงผ่านไปเร็วเหมือนกันนะครับ เพราะวันนี้มันเป็นวันอาทิตย์ เป็นวันที่สำคัญมากซะด้วย เพราะวันนี้เป็นวันครบรอบ 2 ปีที่ผมกับจองฮันคบกัน แต่ผมกลับมานั่งอยู่ที่สนามบาสในโรงยิมของโรงเรียนพลางโยนลูกบาสในมือไปมาอย่างไม่สนใจ

 

วันนี้จองฮันก็มีติวเหมือนเดิมเลยครับ อยู่ที่ห้องสมุดที่เดิม แต่เราแทบจะไม่ได้คุยกันเลย หวั่นว่าจองฮันจะลืมวันนี้หรือเปล่านะ ถ้าลืมผมก็คงโทษเธอไม่ได้หรอกเพราะจองฮันเองก็ต้องยุ่งกับการเตรียมสอบ


“คิดถึงอีกแล้ว วันนี้คงอ่านหนังสืออีกแล้วสินะ”

 

ผมเอื้อมไปหยิบกระเป๋าเป้ใบโปรดที่จองฮันซื้อให้เป็นคู่กันมาเปิดมันดูของที่ผมเตรียมมาด้านใน กล่องเล็กในกระเป๋าที่อุตส่าห์แอบไปซื้อมา แหวนเงินเกลี้ยงสองวงที่ผมคะยั้นคะยอให้คุณนายชเวพาไปซื้อวันก่อนเพื่อเตรียมแผนเซอร์ไพร์ส ขอให้วันนี้เป็นไปตามแผนเถอะ

 

“พี่ซึงชอล...ไปนั่งทำไรตรงนั้นน่ะ รีบมาซ้อมสิพี่ จะได้รีบกลับไง”

 

ผมพยักหน้ารับก่อนจะเก็บกล่องนั้นแล้วเก็บใส่กระเป๋าเหมือนเดิม แล้ววิ่งไปกลางสนามบาสที่มีคนในชมรมกำลังซ้อมอย่างขะมักเขม้นเพราะดูแล้วอยากจะกลับไปนอนกันใจจะขาดรวมถึงผมที่อยากซ้อมให้เสร็จก่อนจะไปรับจองฮันที่เลิกติวหนังสือตอนเย็น

 

พวกผมซ้อมกันจนเวลาที่ผมเพิ่งมาดูจากนาฬิกาหน้าจอมือถือว่ามันเป็นเวลาเกือบจะสี่โมงอีกไม่กี่สิบนาทีนี้ ผมจึงรีบคว้าเป้และของอย่างอื่นวิ่งเข้าไปอาบน้ำใหม่อย่างเร่งด่วน ผมต้องทำเวลาในการขับมอเตอร์ไซต์ให้ไปถึงหน้าห้องสมุดก่อนที่จองฮันจะออกมาก่อน

 

“ผมกลับล่ะนะครับพี่...หวัดดีครับๆ”

 

“โอโห้ มาเร็วเครมเร็วเหลือเกินนะ...รีบไปไหนว่ะ”

 

“ไปหาแฟนว่ะพี่...ไปล่ะๆ”

 

ผมวิ่งมาหน้าโรงยิมกระโดดขึ้นมอเตอร์ไซต์และสตาร์ทอย่างเร็วแล้วบิดออกไปทันที ทุกเวลามีค่ามากตอนนี้ ผมต้องไปแวะซื้อดอกไม้ที่ร้านอีก ขอแค่ไปให้ทันจองฮันก็พอไหนๆก็เตรียมแผนอันหลักแหลมนี้มาแล้ว

 

ใช้เวลาไม่นานผมก็เตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย และซื้อดอกไม้ที่ร้านประจำ ขี่รถอย่างระมัดระวังกับการจราจรอันน่าปวดหัวนี้เพื่อไม่ให้ตัวเองรถล้มซะก่อนจะถึงจุดหมาย ผมจอดรถอยู่หน้าทางเข้าที่ที่ห่างออกไปและแอบอยู่หลังพุ่มไม้จากตรงนั้น วัยรุ่นมากมายเดินออกจากห้องสมุดกันแล้วเป็นส่วนใหญ่ เช่นเดียวกับจองฮันที่เดินออกมาด้วยใบหน้าเครียดเล็กน้อย

 

“จองฮันครับ...”

 

ผมตะโกนเรียกจองฮัน ทำให้เธอหันมามองผมและหัวเราะออกมาอย่างอายๆ เพราะผมตะโกนเรียกจองฮันเสียงดังจนคนแถวนั้นต้องหันมามองกันหมด ผมชูดอกไม้ในมือให้จองฮันเห็นแล้ววิ่งเข้าไปหาทันทีแล้วสวมกอดอย่างแรงจนเขาเซ

 

“สุขสันต์วันครบรอบนะ...จองฮัน”

 

แรงกอดตอบกลับของจองฮันทำให้ผมต้องกอดแน่นกว่าเดิม ผมผละจากอ้อมกอดและยื่นดอกไม้ให้จองฮัน เธอหัวเราะก่อนจะเอื้อมมือมารับมันไว้แล้วทำหน้าตกใจเมื่อมีของบางอย่างตกลงกระทบกับมือเล็กนั้น

 

“แหวนเหรอซึงชอล...สะ...สวยมากเลย”

 

“มาสิ เดี๋ยวเราใส่ให้นะ...ยื่นมือมาเลย”

 

ผมค่อยๆบรรจงสวมแหวนนั้นให้ที่นิ้วของจองฮัน ก่อนจะสวมกอดกันอีกครั้ง คิดถึงกอดนี้เหลือเกิน นี่เราไม่ได้กอดกันนานขนาดไหนแล้วนะ นานจนผมไม่อยากจะปล่อยให้กอดนี้หายออกไปเลย คิดถึงเหลือเกิน

 

“ป่ะ...วันนี้เราไปนั่งที่สวนกันนะ นั่งจนกว่าจะมืดเลยเอามั้ย?”

 

“อื้ม ไปสิ...ไปกันเลยนะ”

 

ในที่สุดเราก็มานั่งในสวนสาธารณะที่ประจำ ผมกับจองฮันมักจะมานั่งกันอยู่ที่นี่แล้วถามไถ่กันเรื่องที่โรงเรียนเสมอ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นคำถามเดิมๆเช่น วันนี้มีใครมาจีบมั้ย? หรือไม่ก็ เบื่อมั้ยเป็นแฟนกับเรา?...จองฮันก็จะตอบมันทุกครั้งและไม่เคยพูดว่ามันน่าเบื่อหรือน่ารำคาญ

 

“ไม่ได้มาตั้งสองอาทิตย์ คิดถึงจังเลย...คิดถึงซึงชอลด้วย”

 

“เราก็คิดถึงจองฮันเหมือนกัน...คิดถึงตักนิ่มๆของจองฮัน”

 

ผมเอนตัวลงก่อนจะหนุนลงที่ตักนิ่มๆของจองฮัน เธอยิ้มให้ผมก่อนจะลูบหัวผมเล่นแล้วยิ้มออกมาเหมือนเคย ถึงจองฮันจะเป็นคนเงียบๆแต่ผมกลับชอบและไม่เคยเบื่อเลยเสียด้วยซ้ำไป แต่ก็มีแค่ผมคนเดียวเท่านั้นที่จองฮันจะเล่าอะไรให้ฟัง

 

“วันนี้อ่านหนังสือเป็นยังไงบ้าง?”

 

“ก็...อ่านจบแล้วล่ะ เดี๋ยวค่อยไปทวนเอาทีหลัง แล้วซึงชอลล่ะซ้อมบาสเป็นยังไง”

 

“เหนื่อยมาก...”

 

จองฮันหัวเราะออกมาเสียงดังกับคำพูดของผมเมื่อครู่นี้ ก่อนจะลูบหัวผมให้มากกว่าเดิม ผมยิ้มคืนไปให้แล้วเอื้อมมือไปกุมมืออีกข้างของจองฮันที่ยังว่างมากุมเอาไว้กับตัวเอง กดจูบลงบนมือนิ่มจนเธอหัวเราะเขินๆกลับมา

 

“แต่ถ้าได้นอนตักจองฮันแบบนี้ ก็หายเป็นปลิดทิ้งเลย”

 

“งั้นก็นอนจนกว่าจะหายเหนื่อยเลยนะ”

 

“ไม่เอาหรอก ถ้างั้นจองฮันก็เมื่อยน่ะสิ...เฮ้อ ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าเราจะมีวันครบรอบ 2 ปี”

 

“....”

 

“เรายังจำวันที่เราแกล้งเข้าไปจีบจองฮันได้อยู่เลย...จองฮันจำได้มั้ย?”

 

“จำได้สิ...จำได้แม่นเลยล่ะ แกล้งมาทักคนผิดตอนที่เรากำลังจะเดินกลับบ้าน”

 

ผมยิ้มกลับไปให้กับคำตอบของจองฮัน อย่างที่จองฮันบอกแหละครับ ผมแกล้งเข้าไปทักคนผิดแล้วก็ทำฟอร์มๆถามชื่อแก้เก้อแต่แปลกที่จองฮันยอมบอกชื่อตัวเองทั้งๆที่วันนั้นเราพบกันครั้งแรก แต่ผมแอบมองจองฮันอยู่ตลอด

 

“จำแม่นนะเนี่ยเรา...อย่างงี้ต้องให้รางวัลหรือเปล่านะ”

 

“ไม่ต้องเลยซึงชอล คนเยอะแยะ ฮ่าๆๆๆ”

 

เธอหัวเราะออกมาอีกครั้งเมื่อผมแกล้งลุกจะหอมแก้ม จองฮันยิ้มออกมาและกอดผมเอาไว้แน่นมาก อ้อมกอดที่จองฮันบอกว่าชอบมากที่สุดรองจากพ่อกับแม่คืออ้อมกอดของผม ซึ่งมันก็เหมือนกับที่ผมชอบกอดของจองฮันเหมือนกัน

 

“จองฮัน...คิดถึงจัง กว่าเราจะได้เจอกันอีกทีก็หลังจากสอบเสร็จใช่มั้ย?”

 

“อื้มมม เราก็คิดถึง แต่รอหน่อยได้มั้ย...ถ้าสอบเสร็จแล้วเราไปเที่ยวกันนะ”

 

“แต่อย่างนึงที่อย่าลืมทำคือคิดถึงเราเหมือนที่เราคิดถึงนะจองฮันนะ”

 

เธอพยักหน้าเป็นคำตอบผมจึงเอนตัวลงหนุนตักจองฮันเหมือนเดิม ต่อให้จองฮันไม่พูดว่าให้รอ ผมก็จะรออยู่แล้ว จะไม่มีทางทิ้งจองฮันอยู่คนเดียวแน่นอน แต่ว่าผมเนี่ยสิ ต้องจมกองความคิดถึงตายแน่ๆทุกคนว่ามั้ยครับ?

 

 -WYD-


อาทิตย์นึงที่ผ่านมาทำให้ผมใจแทบขาด ผมนั่งเฝ้าโทรศัพท์ทุกเช้าเย็นแต่ก็ไม่ได้ทักไปเพราะกลัวว่าจองฮันจะสอบและอ่านหนังสืออยู่ ส่วนตัวผมก็กลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียง ลื้อนู่นลื้อนี่มาดูไปเรื่อยๆ ส่วนใหญ่มันเป็นของจองฮัน และที่ผมชอบมากที่สุดคือสมุดบันทึกของจองฮันเล่มที่อยู่ในมือผมเนี่ยแหละ

 

“จองฮัน ทำอะไรเหรอ???”

 

“อื้มม กำลังเขียนหนังสืออยู่น่ะ....”

 

“ขอเราดูหน่อยสิได้มั้ย ขอดูหน่อยๆ”

 

“ไม่เอานะ ซึงชอล เอาคืนมาเลยนะ...ซึงชอลคนขี้แกล้งเอาคืนมาเลย”

 

“อ่ะๆๆๆ นี่ครับ ให้ก็ได้ๆ ขอบคุณนะจองฮัน”


ผมจำวันนั้นได้เลย ผมแกล้งจองฮันตอนที่เขากำลังเขียนสมุดเล่มนี้อยู่ ซึ่งพอผมแกล้งเจ้าตัวก็ทำงอนแก้มป่องอย่างน่ารัก มือเล็กนั้นก็พยายามเอื้อมมาหยิบมันคืนไปแต่ติดที่เจ้าตัวนั่งอยู่บนที่นั่งที่สูงกว่าผมจึงทำได้แค่เอื้อมมือมาแต่ก็ไม่ถึง

 

ข้อความมากมายที่เกี่ยวกับตัวผมและเขาถูกบันทึกด้วยลายมือสุดบรรจงแบบฉบับเด็กเรียน ทุกอย่างที่จองฮันเขียนเริ่มตั้งแต่วันแรกที่ผมแกล้งเดินเข้าไปจีบเขาจนถึงวันสุดท้ายก่อนที่เขาจะสอบ ผมเลยแอบหยิบมาตอนที่เจ้าตัวเผลอจากในกระเป๋า

 

และวันนี้ผมจะเอาไปคืนเพราะผมเขียนจนถึงวันล่าสุดให้เป็นที่เรียบร้อยถึงลายมือผมจะแย่ไปหน่อยก็เถอะแต่ผมก็พยายามเขียนสุดความสามารถแล้วนะ ที่เลือกจะคืนวันนี้เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการสอบของแฟนผมเอง

 

ผมที่รีบแต่งตัวให้เรียบร้อยคว้ากระเป๋าเป้กุญแจรถคู่ใจวิ่งฝ่าไปหน้าบ้านแต่ก็ไม่พ้นโดนคุณนายของบ้านกับพ่อตะโดนถามออกมาเสียงดังพร้อมกับเสียงบ่นน้อยๆอย่างน้อยใจที่พ่อกลับบ้านทั้งทีไม่คิดจะทักกันเลย กับพ่อเดี๋ยวค่อยกลับมาทักแล้วกันแต่กับแฟนเนี่ยขอไปทักไปหาก่อนแล้วกันนะครับพ่อ

 

ผมขับรถเร็วกว่าปกติเพื่อให้มาถึงก่อนที่จองฮันจะสอบเสร็จ ซึ่งนั้นก็ตรงเผงเท่าที่คลาดการณ์เอาไว้ เพราะผมมานั่งรอได้ไม่ถึงห้านาทีเหล่านักเรียนก็เริ่มเดินออกมาจากในโรงเรียนพร้อมด้วยจองฮันที่โบกมือลาเพื่อนๆอีกสามคนโดยไม่ได้สังเกตผมเลยแม้แต่น้อย

 

“ยุนจองฮัน....”

 

เจ้าของเสียงสะดุ้งทันทีก่อนจะยิ้มและวิ่งมาหาผมอย่างเร็ว ผมหัวเราะกับท่าทางน่ารักของเธอที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อย ก็อย่างว่าแฟนผมเขาเป็นคนนิ่งๆจนผมอดคิดไม่ได้ว่าทำไมจองฮันถึงได้นิ่งขนาดนี้กันนะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจองฮันเขาจะไม่แสดงความรู้สึกหรือความรักออกมาเลย

 

“มาได้ยังไงเนี่ย...แล้วมานานหรือยัง?”

 

“เพิ่งถึงเมื่อสักพักนี่เอง...ไปนั่งเล่นร้านกาแฟกันมั้ย หรืออยากไปที่อื่น”

 

“แล้วแต่ซึงชอลอยากพาไปเลยแล้วกันนะ”

 

ผมพยักหน้าก่อนจะยื่นหมวกกันน็อคประจำตัวจองฮันไปให้เขา เราสองคนพากันไปที่ร้านกาแฟร้านประจำที่เราชอบไป ใช้เวลาว่างที่เหลือจากนี้อยู่ด้วยกันเพื่อทดแทนความคิดถึงและความโหยหาที่มันจุกอกผมอยู่ตลอดเวลาในตอนนี้ หลังจากนั้นเราก็มาอยู่ที่สวนสาธารณะใกล้ๆกับบ้านจองฮัน ซึ่งก็เป็นที่ที่พวกเรามักมาอยู่ด้วยกันเสมอ

 

“คิดถึงจังจองฮัน”

 

ผมเอ่ยขึ้นทำให้จองฮันที่กำลังเงยหน้ามองท้องฟ้าอยู่ต้องหันกลับมามองและยิ้มมาให้ผมเหมือนที่เจ้าตัวชอบทำ คนข้างๆทิ้งศีรษะลงกับไหล่ของผมและถูไถไปมาอย่างน่ารักจนผมอดใจไม่ได้ที่จะกดจูบลงบนผมหอมนั้น

 

“คิดถึงเหมือนกันนะซึงชอล”

 

มือเล็กๆเอื้อมมาจับมือของผมเอาไว้ บีบเข้าหากันเหมือนไม่อยากให้จากไปไหน ผมเองก็กุมมือนั้นเอาไว้เพราะก็ไม่อยากให้คนข้างๆตอนนี้หายไปไหนเหมือนกัน จองฮันเขามีค่ากับผมมาก และมันจะเป็นอย่างนั้นตลอดไป

 

“เริ่มมืดแล้วสิจองฮัน...กลับบ้านมั้ย เดี๋ยวแม่เป็นห่วงนะ”

 

“ยังไม่อยากกลับเลย ยังอยากอยู่กับซึงชอลอยู่เลย”

 

เสียงงอแงของคนข้างๆทำให้ผมหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ทำไมต้องน่ารักแบบนี้นะยุนจองฮัน แบบนี้ผมก็รักหัวปรักหัวปรำกันพอดี ยิ่งนับวันยิ่งน่ารักให้ตายเหอะครับ

 

“ไม่เอานะจองฮัน...เด็กดื้อ กลับบ้านก่อนนะ”

“ยังไม่หายคิดถึงจริงๆนะ ซึงชอลอ่า ไม่อยากอยู่กับเราเหรอ”

 

สงบเลยครับ สงบปากสงบคำ แล้วจะให้ผมตอบว่ายังไงล่ะครับ มาแบบนี้ทีไรก็ยอมใจอ่อนไม่ได้ทุกทีเลย แต่วันนี้คงยอมให้เจ้าตัวไม่ได้ เพราะดูจากสภาพของเจ้าตัวตอนนี้ดูก็รู้ว่าเหนื่อยมากขนาดไหน ยอมอดนอนเพื่ออ่านหนังสือสอบ ผอมลงเพราะไม่ยอมกินข้าวแน่ๆ

 

“อยากอยู่สิครับ แต่วันนี้จองฮันต้องกลับไปพักก่อนนะ...เดี๋ยวพาไปเที่ยว”

 

“จริงเหรอ?”

 

“แน่นอนสิครับ ไม่โกหกหรอกนะ เรากลับกันเลยมั้ย?”

 

จองฮันพยักหน้าเป็นคำตอบเท่านั้น ผมก็รีบลุกขึ้นดึงมืออีกคนให้ลุกตาม เราสองคนเดินไปที่รถคู่ใจของผมอย่างช้าเพราะอยากจะอยู่ให้นานกว่านี้อีกสักสองสามนาทีก็ยังดี วิธียื้อเวลาอันไร้สาระนี้เคยเป็นของผมก่อนมันจะไปเป็นของจองฮัน

 

ผมขับรถมาส่งจองฮันถึงหน้าบ้าน ดูเหมือนในบ้านจะอยู่กับครบทั้งครอบครัวเพราะไปที่เปิดจ้าและเสียงคุยปนเสียงหัวเราะนั้น ดูเป็นครอบครัวที่ดีจริงๆ

 

“จะกลับเลยใช่เหรอซึงชอลอ่า?”

 

“ครับ จองฮันอย่าลืมกินข้าวนะ....ผมจะกลับแล้ว ยังไงจะโทรมาหานะ”

 

จองฮันพยักหน้าเข้าใจก่อนจะถอดหมวกกันน็อคออก และยื่นมันคืนให้ผมพร้อมรอยยิ้มแบบเสียดายเล็กน้อยที่ต้องบอกลากัน ซึ่งมันก็ไม่ได้มีแค่จองฮันที่เสียดาย ผมก็เสียดายเช่นเดียวกัน แต่ก่อนที่จองฮันจะหันหลังไปเปิดประตูบ้านผมก็หยิบสมุดบันทึกเจ้าตัวจากแจ็คเกตออกมา

 

“อ่ะนี่ครับจองฮัน...”

 

“หื้ม อะไรเหรอ...เอ๊ะ สมุดเรานี่หน้าไปอยู่กับซึงชอลได้ยังไง?”

 

ผมไม่ได้ตอบเจ้าตัวกลับไปเพียงแค่ยิ้มเท่านั้น จองฮันค่อยๆเปิดดูภายในว่ามีอะไรเปลี่ยนไปมั้ย แล้วหยุดอ่านที่หน้าของผมที่ผมเป็นคนเขียน ลายมือฉุ่ยๆทำให้จองฮันต้องเพ่งมองมากกว่าเดิมและเปลี่ยนรอยยิ้มแทน

 

“พรุ่งนี้ทำอะไรบ้าง โทรบอกเราบ้างนะ เราอยากรู้”

 

“....”

 

“เราคิดถึงจองฮันนะ คิดถึงมากเลยที่รัก”

 

“...”

 

“อ่อ มีอีกอย่างที่จะให้นะ ขอหาก่อนนะ”

 

จองฮันทำเพียงหัวเราะและรอดูสิ่งที่ผมบอกจะให้ ผมทำท่าล้วงเข้าไปในแจ็คเกตและควานหาให้สมจริงกับที่บอก จองฮันที่ลุ้นไปกับผมทำได้แค่ยิ้มกับท่าทางโอเว่อร์ของผม

 

“อ่ะ หาเจอแล้ว มาดูใกล้ๆสิ”

 

คนตรงหน้าขยับตัวเข้ามาหาอย่างที่ผมบอก ยื่นหน้ามาดูใกล้ๆเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผมฝังจมูกลงกับแก้มเนียนนั้นอย่างแรงและไม่ลืมที่จะสูดความหอมเข้าไปให้เต็มปอดเรียกให้จองฮันต้องยกมือขึ้นตีผมหนึ่งที

 

“หลอกนี่หน่าซึงชอล ไม่เอาหล่ะ ไปเลย รีบกลับบ้านไปเลย”

 

“รักนะจองฮัน...รักมากๆและคิดถึงมากๆนะ”

 

“....”

 

ฝันดีนะ...หลับฝันดีนะ...ขอให้ฝันดีนะครับ

 

 

오늘 모해

วันนี้คุณจะทำอะไรเหรอครับ?

내일 모해 보고 싶어

แล้ววันพรุ่งนี้ล่ะครับ จะทำอะไร?

너를 원해

ผมต้องการคุณนะ

보고 싶어

ผมอยากเจอคุณนะครับ

cause I’m lonely lonely yeah

เพราะผมมันคือคนขี้เหงาไง เหงามากๆเลย

 

Let's talk : ฟิคป่วงๆค่ะ 5555555

งานเร่งรีบเลย ลืมไปว่าจะมาอัพ ลืมจีจีนะ 


หลังวันเกิดนางฟ้าหลายอาทิตย์มาก 

ฮือ่อออออออออออ


ขอให้สนุกนะค่ะ อย่าลืมเม้นท์น้าา โอเค๊!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




O W E N TM.

5 ความคิดเห็น

  1. #2 sirilaknaksuk321 (@sirilaknaksuk321) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 17:44
    จะรอนะคะ
    #2
    0