[FanFic-BTS] I’m sick of you [JinKook & GaV Ft. ETC.] [END]

ตอนที่ 9 : +8+ : Awkward

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,097
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    25 ก.พ. 60

    

            เมื่อซีรี่ส์และรายการวาไรตี้ในคืนวันสุดสัปดาห์นี้จบลง ต่างคนต่างก็พากันแยกย้ายกลับขึ้นห้องของตัวเองเพื่อไปพักผ่อน

เด็กหนุ่มกล่าวราตรีสวัสดิ์ให้กับสองสามีภรรยาวัยกลางคนที่เป็นเจ้าของบ้านที่เขามาอาศัยอยู่ตลอดสองปีที่ผ่านมาตั้งแต่เขามาอยู่ที่เกาหลีตอนขึ้นปีหนึ่ง แล้วก็แยกกลับเข้าห้องไป ซึ่งเด็กอย่างเขาก็ไม่ได้คิดจะนอนในทันทีเพราะว่าไหนๆก็วันศุกร์แล้วจะดึกบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก โฮสท์ก็ไม่ได้ว่าอะไรแค่อย่าทำเสียงดังรบกวนก็พอ


แบมแบมเปิดโน้ตบุคของตัวเองที่เอามาจากไทยด้วยโดยที่คุณแม่ของเขาซื้อไว้ให้ตอนที่จะมาเกาหลีโดยเฉพาะ แล้วเข้าไปในเฟซบุคดูว่ามีอะไรอัพเดทตามฟี้ดบ้าง ความจริงเพื่อนที่แอดไว้ก็ไม่ได้เยอะอะไร เพื่อนที่ไทยก็แค่เพื่อนในห้องแล้วก็ญาตินิดหน่อย แล้วก็เพื่อนบางคนที่นี่ที่มีเฟซของตัวเอง


ทันทีที่เปิดเข้ามาหน้าเฟซ ตัวเลขโนติสีขาวในกรอบแดงก็เด้งขึ้นมาจำนวนหนึ่ง เขาย่นคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนหน้าจอลงไป แล้วก็แทบจะสำลักกับสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าวอลของตัวเอง


“ไอ้จุนเฮวววววววว!!!


เจ้าหนุ่มไทยถึงกับกุมขมับเมื่อเห็นภาพที่หนึ่งในเพื่อนรักแก๊งตัวเองแท็กมาหา จะเป็นอะไรไม่ได้เลยนอกจากเป็นภาพตัวเขาและลิซ่าในมุมจากด้านหลัง ซึ่งกำลังช่วยพยุงกันเดินอยู่พร้อมกับแคปชั่นว่า Friendship GOAL


...ยังดีนะที่ใช้คำว่าเฟรนด์ชิป ถ้าเป็นสถานะอื่นอาจจะชิบหายได้


นิ้วที่กุมเมาส์เล็กซึ่งต่อแยกมาต่างหากไถลเลื่อนหน้าจอลงมาเพื่อจะดูคอมเมนท์ซึ่งก็มีอยู่พอประมาณ สายตาไล่อ่านว่ามีเมนท์อะไรที่ดูสุ่มเสี่ยงบ้างอย่างระทึกใจ ซึ่งเท่าที่เห็นผ่านตาในตอนนี้ก็เป็นเมนท์ชื่นชมในความเป็นไนซ์กายของเขาและถามไถ่ว่าลิซ่ายังไม่หายเจ็บขาหรือ จนกระทั่งเลื่อนลงมาเจอเมนท์หนึ่งก็ทำให้ตาโตขึ้นมาทันที


/กรี๊ดๆๆ จิ้นคู่นี้ๆๆ/


แบมแบมร้องชิทออกมาในใจเมื่อเห็นสิ่งนี้ และพอเห็นว่ามีอีกสองสามคอมเมนท์ที่มาในแนวนี้อีกก็เริ่มจะกังวลขึ้นมา เขาไม่อยากให้ลิซ่ามาเห็นแล้วคิดมาก แล้วก็ยังไม่อยากให้เธอรู้อะไรในตอนนี้ด้วย


ก็เพราะว่าเขาชอบเธอจริงๆน่ะสิ

แต่เด็กหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะพิมพ์คอมเมนท์ถามลงไปว่าไปถ่ายอะไรตอนไหนยังไง ซึ่งจุนฮเวก็มาตอบไวมากราวกับเฝ้าหน้าเฟซอยู่


/ก็ตอนที่มึงเดินออกไปนั่นแหล่ะ/


...มันไม่เคยเห็นคนพยุงกันเดินรึไงวะ แบมแบมคิดพลางถอนหายใจแรง


แต่หลังจากที่อีกฝ่ายตอบมาแล้วเขาก็ไม่ได้เมนท์อะไรตอบกลับไปอีก จนกระทั่งไม่เท่าไหร่ก็เห็นแจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง


‘Lalisa ได้ถูกใจ...


คราวนี้ระทึกของจริงเมื่อคนที่กำลังคิดถึงอยู่ได้โผล่มาไลค์ภาพ แต่เขาก็นั่งรอสักพักก็ไม่ได้เห็นเมนท์จากลิซ่าแต่อย่างใด ซึ่งก็อาจจะพอวางใจไปได้มั้ง และสุดท้าย แบมแบมก็ไม่ได้คอมเมนท์อะไรต่ออีก


...อ่า แอบชอบนี่มันลำบากจังเลยนะ


มันไม่ได้เป็นความรู้สึกที่ผิดพลาด แต่มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะตัดสินใจเหลือเกินว่าจะทำอย่างไรต่อไป มันไม่ใช่การที่ชอบคนที่เพิ่งจะรู้จักแล้วต่อด้วยการสานสัมพันธ์ แต่นี่คือเพื่อน...เพื่อนที่เป็นเพื่อนสนิทซะด้วย


แบมแบมนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองแป๊บหนึ่งก่อนที่จะถูกเสียงแจ้งเตือนจากคาทกดึงความสนใจไปอีกครั้ง


Gyeommy : {OW กันมึงงงงงง} 11.22 PM


พอเหลือบมองชื่อห้องกลุ่มอีกที ... โอเค มาจากห้องที่พวกเขาสร้างเอาไว้ใช้นัดเล่นเกมเมื่อราวๆปีที่แล้วนี่เอง


มิงมิง : {ไม่หลับไม่นอนนะไอ้หมี} 11.25 PM

Gyeommy : {ทีมึงยังไม่นอนเลย} 11.26 PM

มิงมิง : {อย่าๆ กูนอนแล้ว นี่กายทิพย์กำลังตอบมึงอยู่} 11.26 PM

Gyeommy : {ทุ้ย กายทิพย์มากมั้ย เร็วๆ เล่นป่าว} 11.27 PM

11.27 PM แบมแบมแบม : {มา กูเข้าเกมแป๊บ}


เด็กหนุ่มพิมพ์ตอบไปในทันทีเพราะไหนๆพรุ่งนี้ก็หยุด แล้วเขาเองก็อยากจะหาอะไรมาดึงความสนใจจากความคิดที่ว้าวุ่นเมื่อกี้ออกไปจากหัวด้วย ไปเล่นเกมสักหน่อยก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ดี


และหลังจากนั้นก็มีข้อความของจองกุกเด้งขึ้นมาว่าตกลงรับคำชวนเช่นเดียวกัน ดูเหมือนเรื่องเกมนี่เพื่อนกระต่ายของเขาจะไม่เคยปฏิเสธเลย แล้วมินกยูที่ทำลีลาท่ามากพอเข้าเกมไปก็เจอมันนี่แหล่ะออนรอก่อนทุกที ส่วนจุนฮเวกับสาวๆจะเป็นสายเกมมือถือมากกว่า เลยไม่ได้มาอยู่ในห้องนี้ด้วย


...เอาเถอะ ยังไงก็ยังพอมีเวลาอยู่ พวกเราไม่ได้กลับไทยกันพรุ่งนี้ซักหน่อย


เขาคิดในใจพลางล็อกอินเข้าสตีม และคิดว่าคืนนี้ก็น่าจะยาวเหมือนกับคืนอื่นๆที่เล่นเกมกับเจ้าพวกนี้





 

-------------------------





 

                เริ่มต้นสัปดาห์ใหม่กับเดือนใหม่ กับกิจวัตรประจำวันแบบเดิมๆ

ซอกจินก็นั่งเหงาอยู่คนเดียวเช่นเดิม เพื่อนรักก็ไม่อยู่ เด็กน้อยที่น่ารักคนนั้นก็ไม่มา(อีกแล้ว)


ก่อนหน้านี้หลังจากที่ออดคาบก่อนพักกลางวันดังขึ้นไม่นานเขาก็เจอเด็กหนุ่มตัวสูงผิวเข้มอีกคนหนึ่งที่จำได้ว่าเด็กคนนี้เป็นหนึ่งในเด็กที่เคยหิ้วจองกุกมาส่งห้องพยาบาลนั้นเป็นคนเอาขนมที่เขาสั่งไว้มาให้แทน ซึ่งเขาก็รับไว้แล้วจ่ายเงินแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป ได้แต่เก็บความขมขื่นเบาๆไว้ในใจ

อาจารย์หนุ่มล้วงหยิบมือถือขึ้นมาดูเบอร์โทรของจองกุกที่เมมเอาไว้ด้วยชื่อที่บ่งบอกถึงความขี้มโนได้เป็นอย่างดี


กระต่ายน้อยจองกุกกี้ที่น่ารักมากๆของอาจารย์คิมซอกจินสุดหล่อ


ตัดภาพมาที่เบอร์เพื่อนรักร่วมสิบกว่าปีอย่างมินยุนกิ


ชยู้บ


ชื่อนี้ท่านได้แต่ใดมา มันย่อมาจากชื่อในวงการดีเจของทางนั้นที่ใช้ชื่อว่าชูก้านั่นเอง

จริงๆถ้าไม่ติดที่ว่าหมอนั่นต้องการเวลานอนที่เพียงพอในตอนกลางคืนป่านนี้ก็คงไปเป็นดีเจประจำที่ผับรุ่นพี่ของตัวเองแล้วล่ะ


ซอกจินเปลี่ยนความคิดจากเรื่องเพื่อนเลิฟวนกลับมาที่เด็กปีสามคนนั้นต่อ เขามองห่อขนมที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างอาวรณ์โดยไม่รู้ว่าต้องเป็นแบบนี้ไปอีกกี่วันกัน

และจนกระทั่งมันผ่านไปสองสามวันเขาจึงตัดสินใจถามกับเด็กที่เอาขนมมาให้แทนในวันนี้ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเด็กต่างชาติ


“อ่า ขอโทษนะ ว่าแต่จองกุกไม่มาเหรอ”

“ผมให้มันไปจองโต๊ะเองล่ะครับอาจารย์ ผลัดกันน่ะ”


แล้วหลังจากนั้นเขาก็ไม่อาจจะถามอะไรต่อไปได้อีกในวันต่อๆมา

ส่วนยุนกิที่ตอนนี้เปลี่ยนที่กินมื้อเที่ยงจากห้องพยาบาลที่เคยอยู่ประจำมาเป็นโรงอาหารจนพบเห็นได้บ่อยเข้า เด็กนักเรียนบางกลุ่มก็เริ่มสงสัยและจับกลุ่มคุยกันไปเรื่อย


“แกว่าอาจารย์เขามีปัญหาอะไรกันป่าวอะ ฉันเห็นอาจารย์มินมานั่งโรงอาหารหลายวันแล้วนะ”

“บ้า ไม่หรอกมั้ง อาจจะแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศก็ได้”

“ถ้าจะเปลี่ยนบรรยากาศทำไมมาคนเดียวอะ ต้องมาทั้งคู่ไม่ใช่เหรอ”

“นั่นดิแก อย่าทะเลาะอะไรกันเลยนะ สองคนนี้ออกจะน่ารัก ฮือ”

“ฉันว่าพวกแกแหล่ะคิดมาก ตอนเย็นก็ยังเห็นกลับด้วยกันอยู่เลยนะยะ”


นักเรียนหญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างเซ็งๆ ซึ่งพอเพื่อนในกลุ่มของเธอคิดถึงข้อนี้ก็ต่างพยักหน้าตามๆกันไป บางคนก็เอามือทาบอกอย่างโล่งใจที่เรือของตัวเองไม่ล่ม


“แต่ว่านะๆ อันนี้ดีกว่า พวกแกรู้ปะว่าอาจารย์จองที่สอนเกาเขาไม่ชอบอาจารย์คิมอิ๊งแหล่ะ”

“เหยจริงอะ อาจารย์จองเนี่ยนะจะไม่ชอบหน้าใคร”

“คนโดนเกลียดนี่ต้องพิจารณาตัวเองแล้วล่ะ”

“แต่ฉันไม่เห็นอาจารย์คิมจะไม่ดีอะไรตรงไหนเลยง่ะ”

“นั่นดิ คิดไปเองแล้วมั้ง”

“พวกหล่อนก็ลองสังเกตเอาเองละกันย่ะ ขี้เกียจพูดละ”


เธอสะบัดเสียงช่วงท้ายพร้อมกับสะบัดผมด้วย ทำให้เพื่อนสาวๆในกลุ่มอดที่จะผลักหัวเจ้าหล่อนไม่ได้

และท่ามกลางความวุ่นวายจากรอบสารทิศในโรงอาหารแห่งนี้ ก็ยังคงมีใครคนหนึ่งที่นั่งละเลียดมื้อเที่ยงอยู่อย่างสุขุมและดูเหมือนกำลังจดจ่ออยู่กับอาหารตรงหน้า เห็นได้จากท่าทีที่สงบนิ่งดูไม่สนใจอะไร


แต่ประโยคที่พวกนักเรียนหญิงกำลังคุยกันเป็นประเด็นกอสซิปอยู่นั้นมันลอยเข้าหูเขาทุกคำ เพราะจริงๆแล้วที่เห็นนิ่งๆนั่นก็คือกำลังใช้สมาธิเพื่อที่จะซึมซับเรื่องราวเข้าหัวได้ถนัดๆต่างหาก


...เรื่องของอาจารย์ยุนกิกับอาจารย์ซอกจิน

...เรื่องของอาจารย์โฮซอกกับอาจารย์นัมจุน

...แล้วก็อีกหลายๆเรื่องรอบรั้วโรงเรียนที่นี่


มือเล็กถือตะเกียบคีบอาหารเข้าปากอย่างคูลๆพร้อมกับใบหน้าที่มีมาดสมกับเป็นผู้รอบรู้เรื่องคนอื่นอย่างปาร์คจีมินคนนี้

 





-------------------------------

 





                “ฮือออออ กูจะทำยังไงดี อาทิตย์นึงแล้วนะเว้ย”


เสียงร่ำไห้คร่ำครวญของเพื่อนรักที่ดังอยู่ข้างกายนั้นทำให้คุณอาจารย์สอนดนตรีร่างเล็กนั้นเหยียดริมฝีปากอย่างเซ็งๆ


“เด็กนั่นไม่บอกอะไรมึงเลยเหรอ เอ๊ะ! บอกแล้วว่าอย่าใช้เสื้อกูเป็นทิชชู่!


ซอกจินเบะปากเมื่อโดนฝ่ามือของอีกฝ่ายตีผัวะเข้ากลางหน้าผากขณะที่ตัวเองเอียงหน้าไปซบต้นแขนในสภาพคนที่กำลังฟูมฟาย แปลกใจตัวเองที่ปกติมักจะคีปคาล์มให้กับหลายๆเรื่องสมกับเป็นผู้ใหญ่อายุจะสามสิบแล้วแท้ๆ แต่พอเป็นเรื่องนี้เหมือนตัวเองจะกลายเป็นเด็กเจ็ดขวบที่พ่อแม่ไม่ซื้อของเล่นให้


“ไม่อะ กูเจอแต่เพื่อนน้องทุกวันเลย จะฝากไปบอกเดี๋ยวก็ผิดสังเกตอีก”

“ที่เขาหนีไปแบบนี้นี่เพราะไปทำมิดีมิร้ายอะไรให้เขากลัวรึเปล่าวะ ตั้งแต่ออกอาการเนี่ยมึงไม่น่าไว้ใจเลยว่ะ”

“จะให้ไปทำอะไรได้นอกจากในจินตนาการเล่า” 


เขาเชื่อว่าสิ่งที่เขามโนอยู่ทุกวันนั้นหากเป็นความจริงและจองกุกสามารถท้องได้ ป่านนี้มีลูกเป็นโหลแล้ว


“แล้วมึงกับเด็กมึงล่ะ”

“นี่ก็ยัดเยียดให้เป็นเด็กกูจัง ก็ไม่ไง แต่ทุกครั้งที่เห็นกูแม่งดูกลัวจนหัวหดเลยว่ะ สนุกดี”


ยุนกิกอดอกไขว่ห้างพลางยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจเมื่อคิดถึงสีหน้าตื่นๆเหมือนลูกหมาโดนวิ่งไล่ของเด็กแทฮยองนั่น ท่าทางแบบนั้นมันชวนน่าขันจนอดที่จะเผลอหัวเราะออกมาไม่ได้ แต่ก็เป็นตอนที่เด็กคนนั้นลับสายตาไปแล้วน่ะนะ

...หมาน้อยจริงๆ

ถึงตัวจะสูงกว่าก็เถอะ


“มึงอะน่าโดนจับเข้าคุกกว่ากูอีก ขู่กรรโชกเด็กนักเรียนเนี่ย”

“งั้นกอดคอกันเข้าไปเลยมั้ยล่ะ เจริญเหอะ”

“ห่าเอ๊ย เป็นอาจารย์อยู่ดีๆไม่ชอบรึไงกัน”


ทั้งสองคนถอนหายใจออกมาพร้อมกันจากเรื่องราวที่สนทนากันถึงสถานะที่ขาแหย่เข้าไปในห้องกรงข้างหนึ่ง แต่ก็นะ พวกเขายังไม่ได้เริ่มทำอะไรที่มันเป็นอันตรายกับเด็กพวกนั้นเลยนี่นา


“มึงสนใจเรื่องของมึงเหอะไอ้จิน เอางี้ ถ้าไม่ชัวร์พรุ่งนี้ก็ไปหาเขาที่บ้านซะ ไปคุยให้จบๆ”

“เอางั้นเหรอ...”

“เออ ไปแบบไม่ต้องบอกนะ เดี๋ยวเขาหนีออกจากบ้านแล้วจะมาร้องอีก”

ซอกจินฟังคำแนะนำของเพื่อนแล้วก็คิดตาม ก่อนที่จะพยักหน้ารับ

นั่นสินะ ถ้าไปโดยไม่ให้รู้ตัวละก็คงจะเจอล่ะมั้ง ถ้าไม่ได้คลาดกันแบบคราวโน้นอีกนะ

 







                ยามสายของซอยบ้านที่คุ้นเคย รถเก๋งฮุนไดสีบรอนซ์ทองแล่นมาจอดเทียบอยู่ตรงหน้ารั้วบ้านหลังน้อยของจอนจองกุก เขาดับเครื่องแล้วก็ลงจากรถมากดกริ่งหน้าบ้านพลางยืนรอด้วยจิตใจที่กระวนกระวายอยู่เล็กน้อย ซึ่งคนที่ออกมาเปิดประตูรั้วให้เขาเข้าไปด้านในได้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากคุณนายจอน


“สวัสดีครับ ผมขออนุญาตรบกวนหน่อยนะ”

“ฮะๆ ไม่เป็นไรค่ะ ตามสบายเลย วันนี้อยากมาซื้ออะไรเป็นพิเศษรึเปล่าคะ”


ซอกจินยิ้มค้างอยู่แป๊บหนึ่งเพราะเขากำลังคิด แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจบอกอีกฝ่ายไปว่าเขามาหาจองกุก ซึ่งเธอก็สงสัยนิดหน่อยแต่ซอกจินบอกว่าลูกชายเธอไม่ได้สร้างปัญหาอะไร ขอให้สบายใจได้


“จองกุกทำการบ้านอยู่ที่ห้องนั่งเล่นน่ะค่ะ” คุณนายจอนพูดขณะพาซอกจินเดินเข้าบ้านมาทางประตูที่อยู่ด้านหน้า ซึ่งถ้าเป็นตำแหน่งนี้ห้องนั่งเล่นก็จะอยู่ด้านหลัง และตรงข้างหน้าก็จะเป็นห้องอทานอาหารและครัว


เมื่อเข้ามาข้างใน อาจารย์หนุ่มเห็นหลังของเด็กกระต่ายนั่นไวๆในเสื้อยืดสีขาวกางเกงสามส่วนสบายๆอย่างคนอยู่บ้าน โดยบนโต๊ะพับที่นั่งทำการบ้านอยู่นั้นมีหนังสือเล่มหนาวางอยู่อีกสองสามเล่ม จนเมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ๆจึงพบว่าเป็นดิกชันนารี่

...การบ้านภาษาอังกฤษสินะ


“แม่ครับ ผมขอแซนด์วิชกับเป๊บซี่ในตู้เย็นหน่อยสิ ผมหิวอะ”


จองกุกพูดขึ้นมาโดยไม่ได้หันกลับมามอง ทำให้ซอกจินแอบยิ้มนิดหน่อยก่อนจะเดินไปหาคุณนายจอนที่รอขนมอบเสร็จอยู่หน้าเตาเพื่อจะขอสิ่งที่เด็กหนุ่มต้องการแล้วเดินถือมาให้


!!? อ...อาจารย์!?


พอเจ้าเด็กนี่กระเถิบตัวหันกลับมาก็เป็นอันต้องตกใจจนตาโตเมื่อแทนที่จะเป็นคุณแม่ ดันกลายเป็นคนที่เขาหลบหน้ามาทั้งอาทิตย์ซะอย่างนั้น


“อื้อ ผมเอง คุณแม่บอกว่าเธอทำการบ้านอยู่สินะ”

“เอ่อ... ครับ ใช่”


จองกุกถึงกับนั่งตัวเกร็งอย่างลำบากใจ ถึงจะเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีที่ดูปกติก็เถอะแต่มันก็อดจะกังวลไม่ได้


“มีอะไรให้ผมช่วยรึเปล่า”

“...มันจะไม่รบกวนอาจารย์เหรอครับ”

“ไม่หรอก วันนี้ผมว่างทั้งวัน นะ” คำสุดท้ายพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนอยู่ในทีพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ จนคนเด็กกว่าก้มมองสมุดตัวเองสลับกับหน้าหล่อๆของอีกฝ่าย แล้วสุดท้ายเด็กหนุ่มก็ยื่นมันให้กับอาจารย์ที่มานั่งอยู่ตรงข้าม


เขาพบว่ามันเป็นบทความที่คล้ายกับนิทานสั้นๆ ซึ่งมีทั้งพาร์ทแปลและตอบคำถาม และตอนนี้ดูเหมือนจองกุกกำลังทำพาร์ทแปลอยู่

ซอกจินอ่านคำแปลสลับกับบทความไปด้วย ตอนเขาเรียนมหาวิทยาลัยก็คุ้นเคยกับภาษาอังกฤษค่อนข้างมาก ถึงไม่ได้สอนแต่ก็เข้าใจอยู่ และเท่าที่ดูก็เหมือนว่าจองกุกจะทำได้ดีระดับหนึ่ง

จนกระทั่ง...


“เดี๋ยวนะ ทำไมตรงนี้กลายเป็นโรเบิร์ตไม่มีสันหลัง” ซอกจินชี้จุดที่จองกุกแปลมาได้ครึ่งทางแล้วด้วยสีหน้าที่ยากจะบรรยาย คือเมื่อกี้เขาก็อ่านซ้ำแล้วนะว่าเนื้อเรื่องมันไม่ได้มีการต่อสู้หรืออุบัติเหตุสักหน่อย ก็แค่เรื่องของผู้ชายกากๆคนหนึ่งเท่านั้นเอง

“เอ๊ะ ผมแปลว่าสันหลังเหรอ เดี๋ยวนะครับ”


พอจองกุกเอากลับมาดูแล้วเปิดเทียบอีกที พบว่าศัพท์ที่เขาจดไว้ระหว่างแปลมันเขียนไว้ว่า Spine = สัน,กระดูกสันหลัง +Less แปลว่าไม่ ...รวมกันก็ไม่มีสันหลังถูกแล้วไม่ใช่เหรอ...


แต่พออ่านแล้วมันดันได้ใจความว่า
นาตาลีอยู่ข้างหน้า แต่โรเบิร์ตไม่มีสันหลังเลยไม่ได้คุยกับนาตาลี


...เชี่ยอะไรวะเนี่ยจอนจองกุกกกกก


ยอมรับว่าเขาแปลแล้วยังไม่ได้อ่านซ้ำเลย ได้คำไหนก็ใส่ๆไปก่อน และความจริงถึงอ่านซ้ำแล้วเขาก็ไม่ได้ชัวร์ซะด้วย


“จริงๆคำนี้มันแปลอีกอย่างว่าคนใจเสาะหรือขี้ขลาดก็ได้นะครับจองกุก”

“อ๊ะ เอ่อ จริงเหรอครับ ข..ขอบคุณครับ”


เขารีบลบแก้แล้วใส่คำที่ถูกต้องลงไปทันที ซึ่งพบว่าพออ่านใหม่แล้วมันดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นเยอะ

และแล้วจองกุกก็นั่งทำการบ้านไปโดยมีซอกจินให้ความช่วยเหลืออยู่เนืองๆ ซึ่งมันก็รุดหน้าไปได้อย่างรวดเร็วกว่าตัวเองนั่งงมคนเดียวจริงๆ อาจารย์หนุ่มช่วยดูการบ้านของอีกฝ่ายจนสักพักเขาก็เปรยๆขึ้นมา


“จองกุกกลับมาส่งขนมให้ผมอีกได้มั้ย”

“...”


เด็กหนุ่มเงยหน้ามองด้วยตากลมๆที่แสดงความสงสัย ซึ่งซอกจินก็ยิ้มน้อยๆไปให้ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่มแต่แฝงความจริงจังไว้


“ผมอยากเจอเธอนะครับ”

“ค...คือผม...”


จองกุกไม่รู้จะตอบซอกจินออกไปอย่างไร ตอนนี้เหมือนน้ำท่วมปาก จะพูดก็พูดไม่ได้ ได้แต่อ้ำๆอึ้งๆอยู่อย่างนั้นกับความรู้สึกผิดที่ก่อตัวขึ้นมาด้วย


และดูเหมือนว่าวันนี้โชคจะไม่เข้าข้างเด็กหนุ่มเอาเสียเลย


“เชิญค่ะคุณอี นั่งรอตรงนี้ก่อนก็ได้นะคะ”


เสียงของคุณนายจอนที่ดังขึ้นกับคำทักทายคนแปลกหน้าทำให้ทั้งคู่หันไปมองยังประตูบ้านด้านหน้าที่ใกล้ครัวทันที ซึ่งฝ่ายจองกุกนั้นพอเห็นร่างของผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่เข้ามาใหม่ก็มีท่าทีตกใจ พร้อมกันนั้นอีกฝ่ายก็มองมาทางนี้พร้อมกับยิ้มให้อย่างเป็นมิตร เด็กหนุ่มก็เลยต้องค้อมหัวทักทายตอบกลับไปก่อนจะหันกลับไปทำการบ้านต่อ


แต่เขาเริ่มจะไม่มีสมาธิแล้วนี่สิ


ส่วนซอกจินที่นั่งอยู่ตรงข้ามนั้นเขาแอบชะเง้อมองผู้ชายคนนั้นอีกที บุคลิกที่ดูภูมิฐานและมีความสง่าแม้ว่าจะใส่เพียงชุดลำลองสบายๆ แต่เขาก็สัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่น่าจะธรรมดา ก็ดูสิ นาฬิกาข้อมือราคาคงเท่ารถเขาเห็นจะได้ ก็เริ่มจะสงสัยแล้วว่าคนมีฐานะที่พบเห็นได้ตามโรงแรมหรูๆมาทำอะไรที่บ้านเล็กๆนี่กัน


หรือจะมาสั่งขนม...แต่ถ้ารวยขนาดนั้นจะฝากลูกน้องมาซื้อก็ได้นี่


พอเบนสายตากลับมาหาจองกุกก็พบว่าเจ้าตัวมีท่าทีหลุกหลิกอยู่หน่อยๆแต่ก็ยังคงอดทนนั่งอยู่ แถมบรรยากาศตอนนี้ชักจะไม่ค่อยเป็นใจเท่าไหร่แล้ว

ชายมีฐานะยังคงอยู่บริเวณห้องทานอาหารกับคุณนายจอนโดยเหลือบมองมาทางนี้เป็นระยะ โดยที่เธอเองก็มองมาเช่นกันแล้วก็กลับไปคุยกันต่อ คงเป็นเพราะว่าทางนั้นอาจจะสงสัยซอกจินก็ได้ว่าเป็นใครมาจากไหน


ในขณะที่คนอื่นกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่แตกต่างกันไป จองกุกที่นั่งถือปากกาปลายจ่อกระดาษก็ตัดสินใจวางของแล้วรวบสมุดหนังสือทั้งหมดแล้วลุกขึ้นจากโต๊ะจนซอกจินที่ตกใจก็เผลอลุกขึ้นตาม


“ผมจะขึ้นห้อง”

“อ..อ้าว แล้วผม..?” อาจารย์หนุ่มชี้ที่ตัวเองอย่างงงๆ

“อาจารย์กลับไปก่อนเถอะครับ” จองกุกพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ลำบากใจชวนอึดอัดยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะเดินหอบของทั้งหมดกลับขึ้นไปบนห้องโดยที่ผู้ใหญ่ทั้งสองที่โต๊ะอาหารก็มองตาม แล้วพวกเขาก็หันมามองซอกจินต่อ


กริบ...


เขาเห็นคุณนายจอนเองก็แอบยิ้มแห้งอยู่เหมือนกัน ส่วนผู้ชายคนนั้นก็มองมาทางเขาด้วยสายตาที่ไม่สื่อความหมายใดๆนอกจากการไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าเงียบๆ มีเพียงท่าทางที่ดูไว้ตัวถือตัวนิดๆที่แสดงออกมาเท่านั้นแต่ก็ไม่ได้แบบดูถูกเหยียดหยามอะไร แต่ถึงอย่างนั้นซอกจินก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างระหว่างชนชั้นชัดเจนมาก


สุดท้ายเขาก็เลยทำเพียงแค่ยิ้มให้แล้วค่อยๆเฟดตัวเองออกจากบ้านหลังนั้นมาอย่างมึนๆ

จนเขามองไปเห็นรถหรูที่จอดอยู่หน้าบ้านก็อดจะอุทานเบาๆออกมาไม่ได้


...โอ้โหย ขับบีเอ็มซะด้วย เฟี้ยวเหมือนกันนะเนี่ย

พอมาจอดข้างๆฮุนไดของตัวเองนี่รู้สึกดับขึ้นมาทันที รถเขานี่ล่ะดับ


ซอกจินขึ้นรถแล้วจัดการถอยรถออกไปยังซอยที่กลับรถอย่างระมัดระวัง ก่อนจะขับออกไปอย่างสวัสดิภาพ และเมื่อรถของตัวเองได้มุ่งสู่ถนนใหญ่สายหลักแล้วเขาก็เริ่มคิดถึงสิ่งที่ตัวเองเจอมาเมื่อกี้อีกที


ผู้ชายคนนั้นที่เขาไม่รู้จัก และดูเหมือนน่าจะเป็นคนเดียวกับที่เขาเห็น(แค่รถ) เมื่อคราวก่อนโน้นก็ได้ ว่าแต่มาทำอะไรนี่ตนเองยังสงสัยอยู่

ไหนจะท่าทีแปลกๆของจองกุกอีก คราวนี้มันชัดกว่าตอนที่เดินกลับบ้านครั้งนั้น ถ้าให้เดา ดูเหมือนว่าน้องจะไม่ชอบผู้ชายคนนั้นหรือเปล่า??

แล้วถ้าไม่ชอบ ทำไมถึงไม่ชอบกันล่ะ... อันนี้ก็ไม่อยากจะเดาเรื่อยเปื่อยด้วยสิ

แต่หลักๆก็คือ เขาเห็นสีหน้าจองกุกเป็นแบบนั้นแล้วไม่ค่อยสบายใจเลย มันต้องมีอะไรสักอย่างอยู่ในใจเด็กคนนั้นแน่ๆ

เห็นดูกามๆหัวงูแบบนี้จริงๆเขาก็เป็นคนที่แคร์คนอื่นมากๆอยู่เหมือนกัน แล้วยิ่งโดยเฉพาะคนที่มีความสำคัญในความคิดของตนด้วยแล้วนั้น...


“...จองกุกอา พี่เป็นห่วงเรามากนะรู้มั้ย”


ซอกจินถอนหายใจเบาๆกับภาพในหัวของเขาที่เป็นตอนที่ตนเองนั้นกำลังนั่งลูบผมปลอบโยนจองกุกที่ทำหน้าเศร้าอยู่

...มันจะมีโอกาสเป็นจริงบ้างไหมนะ





--------------------------------





>>Talk

ฮือ...ชื่อตอนอึดอัดแต่เนื้อก็.........อึดอัดเหมือนกัน(อ้าว555)

แว้บไปที่แทกุกไลน์นิดๆ แล้วก็เริ่มเผยปมของน้องกุกค่ะ ปมเรื่องภาษาอังกฤ------/ผิดๆ 

พี่จินเหมือนจะเห็นปัญหาแล้ว แต่จะทำยังไงต่อได้มั้ย ต้องมาร่วมลุ้นกันต่อไป ไป ไป ไป~~~~~

ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ เฟฟ แล้วก็วิวมากๆนะคะ! หรือจะติดแท็กกันด้วยก็ได้ ฮืออดีใจที่ยังมีคนเข้ามาอ่านกันเพราะเดื่อนนี้อัพน้อยมาก 555 แต่เดือนหน้าก็น่าจะน้อยอีกเพราะไรต์ต้องเตรียมตัวสอบละค่ะ ._. ฮึก

ยังไงก็ เจอกันตอนหน้านะค้า ซียาาาห์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

417 ความคิดเห็น

  1. #412 Sera (@mabel-211) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 20:05

    ปาร์คจีมินคนขี้เสื-* แค่กๆ ท่าทางจะเป็นคนรอบรู้จริงๆ ^-^'

    #412
    0
  2. #408 ไมน'รูม (@icez-icecream) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 09:13
    จีม... สรุปนายแค่อยากเสือ-เฉย ๆ หรอ 5555555
    #408
    1
    • #408-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 9)
      22 พฤษภาคม 2561 / 12:39
      ใช่ค่------
      #408-1
  3. #290 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 10:51
    เราก็คิดว่าจีมจะชอบยุนกิซะอีก ที่ไหนได้55555555555555555555555
    #290
    0
  4. #242 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 14:54
    คือตัวละครมีคู่เขาดูมีชีวิตวุ่นวายสับสนปนๆกันไป
    แต่จารย์พี่จีมนี่คือยังไงคะ จะมามีแคแร๊คเตอร์พี่จีมรู้โลกรู้งี้มั้ย 555555
    #242
    0
  5. #196 k_922 (@k_92) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 12:32
    จีมินนี่ดูขี้เสือ--- 55 คนนั้นจีบแม่กุกอยู่หรอ
    #196
    0
  6. #180 minitis (@kyuri13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 11:45
    ขนาดนี้แล้พี่จินยังเห็นรางนกอยู่เลยสงสารจีจี
    #180
    0
  7. #163 kukk1kk (@rakprom) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 03:26
    ผชคนนี้เป็นพ่อเลี้ยงคนใหม่กุกหรือเปล่าาาาา~~~~~~
    #163
    0
  8. #82 NCSJK (@Nayhrp) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 21:12
    โอยยยยยยย พี่จินรุกหนักแล้วว น้องจะทำยังไงเนี่ย แอบสงสารพี่แกเหมือนกันนะ น้องไม่สนใจเลยยย555
    #82
    1
    • #82-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 9)
      5 มีนาคม 2560 / 01:31
      ฮือ55555 น้องไม่สนใจเพราะมีเหตุผลอยู่ค่ะ ฟฟฟฟ ซึ่งจะค่อยๆเผยมาแน่นอน
      #82-1
  9. #81 Obscura (@Pattranit--) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:15
    วือ สงสัยย---- อยากเห็นก้าวีให้มากกว่านี้ค่ะ//โดนตบ
    #81
    2
    • #81-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 9)
      25 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:01
      ก้าวีรอก่อนนะคะเดี๋ยวจัดแน่นอน 5555
      #81-1
  10. #80 rikear_lope (@bill-lion) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:02
    ผู้ชายคนนั้นคือใครคะ น้องกุกดูไม่ชอบเอามากๆพอกับอ.คิมเลยค่ะ (ซอกจินผิดอารายยยยย) //น้องล้อเล่นนะคะ ภาษาอังกฤษน้องกุกนี่ทำเราเครียดเลยค่ะ หนูอยากได้ติวเตอร์ไหมลูก ตลกครูปาร์คอ่ะค่ะ ขอเข้าร่วมกับครูปาร์คได้ไหมคะ เราน่าจะสายเดียวกัน แทกุกไลน์นี่แอบสงสารตาหนูแบม คนแอบชอบก็เศร้างี้แหละลูก ตบบ่า
    #80
    1
    • #80-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 9)
      25 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:57
      ฮือ กุกกำลังเรียนอยู่ค่ะ ของแบบนี้ต้องค่อยๆเติบโต (555555555555555)
      นี่ก็ขอเป็นแนวร่วมอ.ปาร์คด้วยเช่นกันค่ะ สมาคมผู้รอบรู---
      แอบชอบเพื่อนก็ต้องทำใจค่ะ //ซับหัวตาพลางเปิดเพลงเพื่อนสนิท
      #80-1
  11. #79 BMoo1208 (@BMoo1208) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:32
    อาจารย์ทั้งหลายใจเย็นๆนะคะ จารย์คิมกับจารย์มินเสี่ยงลงคุกจังเลยค่ะ ส่วนจารย์ปาร์ค5555555555555555อะไรอ่ะ5555555555555ผู้รอบรู้เรื่องคนอื่นนี่ขี้เผือกใช่มั้ยคะ555555555555 แล้วชายขับบีเอ็มนั่นใครคะ ทำไมสงสารหนู รอบตัวดูมีความระแวงอ่ะ 5555555555555555 รอต่อนะคะ ฮี่
    #79
    1
    • #79-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 9)
      25 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:50
      ตอนแรกเหมือนอ.คิมจะไปคนเดียวนะคะแต่ตอนนี้จะไม่เหงาแล้วค่ะ //เดี๋ยว
      ส่วนอ.ปาร์คก็ตามนั้นค่ะ555555555555555555555555555555555555555
      ชายขับบีเอ็มเดี๋ยวไม่นานจะมีบทมากขึ้นนะคะ ฮา ส่วนตอนนี้เด็ก(?)ของสองอาจารย์นั้นก็ระแวงต่อไป--

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:13
      #79-1
  12. #78 ซิกแพ็ควอนโฮ (@mtuanna93) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:47
    ผช.คนนี้ใครมาชอบแม่จองกุกหรอ
    #78
    1
    • #78-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 9)
      25 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:12
      เดี๋ยวตอนต่อๆไปได้รู้กันแน่นอนค่า <3 //จริงๆก็น่าจะเดาได้อยู่ (5555)
      #78-1
  13. #77 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:52
    อาจารย์เด็กมันหลบหน้านี่ทนไม่ไหวแล้วสินะ อิอิ ไปค่ะคุกค่ะคุกก5555.
    #77
    1
    • #77-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 9)
      25 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:29
      เด็กมีความผวาค่ะ 555555 /ผวากันคนละเหตุผล และอ.ก็มีโอกาสเข้าคุกด้วยคนละเหตุผลเช่นกั---
      #77-1
  14. #76 Ren (@seris) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:53
    แบมลิซน่าร้ากกกกกกกกก ลิซมีมากดถูกจงถูกใจด้วยนะแหมๆ อะไรยังไงคะ แล้วอาจารย์ทั้งสองนี่โคตรฮา เอาตามที่พูดอ่ะ เป็นครูดีๆ ไม่ชอบ 55555555 อยากทัวร์ฮ่องกงก็ไม่บอกโด่ว ส่วนอาจารย์จีมนะคะ ขำมาก ตอนแรกอ่านๆ มา ใครวะ พอเฉลยแล้วลั่นเลย แบบขำจนตาสว่าง 55555555
    ส่วนน้องกุกคนดีของพี่ไม่เอาไม่คิดมากนะคะ อย่าเปิดช่องให้อาจารย์หัวงูด้วยค่ะ แล้วก็ถ้าหนูไม่เก่งอิ้งพี่สามารถสอนหนูได้ รับรองว่าปลอดภัยด้วย!
    ปล.คิดถึงอาจาย์มินกับลูกหมาของเขามากค่ะ แฮ่
    #76
    1
    • #76-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 9)
      25 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:12
      เกือบแล้วค่ะ อีกนิดก็ได้ทัวร์สมใจแล้ว 555555 /ตั้งกระทู้เที่ยวฮ่องกงไม่ง้อทัวร์ (.....)
      ในส่วนของอ.จีมนั้นนนน นั่นล่ะค่ะตัวตนของเขา--
      ตอนนี้จกุกกำลังมีเรื่องลำบากใจเลยค่ะ โดยเฉพาะอิ๊ง //เดี๋ยวนะ
      ส่วนอ.มินกับหมาน้อยเดี๋ยวไว้เจอกันนะคะ 555
      #76-1