[FanFic-BTS] I’m sick of you [JinKook & GaV Ft. ETC.] [END]

ตอนที่ 23 : +22+ : How

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    12 ธ.ค. 60

   

             อาจารย์หนุ่มแทบจะวิ่งมาทีเดียวให้ถึงบริเวณที่เด็กคนนั้นกำลังรอเขาอยู่ แม้ว่าสังขารเขาจะไม่เหมาะกับการวิ่งเร็วๆติดต่อกันระยะเวลาหนึ่งเลย ซึ่งแม้จะเป็นระยะเวลาสั้นๆก็ตามจากจุดที่เขาจอดรถตัวเองเอาไว้


ตอนนั้นแค่จองกุกโทรมาหาเขาก็รู้สึกยินดี แต่ก็ผิดสังเกตเอาการ เนื่องจากว่าปกติเวลากลางคืนถ้าเด็กคนนั้นไม่ได้จำเป็นต้องอ่านหนังสือก็จะเล่นเกม ว่างอีกทีก็ดึกๆ ซึ่งเขาก็หลับไปตั้งแต่สี่ห้าทุ่มแล้ว


ยิ่งไปกว่านั้น เสียงสั่นๆที่เขาได้ยินจากปลายสายมันทำให้รู้สึกแปลกๆ จนกระวนกระวายเป็นห่วงขึ้นมา ก็เลยเป็นสาเหตุหลักๆเลยที่ตนต้องรีบวิ่งมาโดยไม่ห่วงหล่อแบบนี้ ...ไม่ใช่สิ จริงๆเขาไม่ต้องห่วงหรอกเพราะไม่ว่าจะท่วงท่าไหนก็หล่ออยู่แล้ว

จนกระทั่งเขาได้พบกับเจ้าตัวที่ตอนนี้ยืนรออยู่หน้าคาเฟ่แห่งหนึ่งที่ใกล้ๆกับตรงที่ไปนั่งวาดรูปประจำ


“...จองกุกครับ ...เธอ”


พอยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งเหมือนกับว่าอารมณ์ข้างต้นมันพลิกผันไปหมด แม้ว่าบนใบหน้านั้นจะไม่มีน้ำตาแล้ว แต่ก็ยังตกผลึกร่องรอยของความเศร้าเสียใจให้เห็นเป็นหลักฐาน ยิ่งทำให้เขารู้สึกใจสลายกว่าเดิม


“ทำไม..นี่เกิดอะไรขึ้นครับ”


เด็กหนุ่มหลุบหน้าลงพลางเข้ามาคว้าเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น


“พาผมไปจากตรงนี้ที ไปห้องอาจารย์ก็ได้ครับ ที่ไหนก็ได้ที่คนอื่นไม่รู้ตอนนี้”


ซอกจินแทบจะไม่เชื่อหูตัวเองที่จองกุกจะพูดแบบนี้ออกมา

มันเป็นไปได้หรือ

ไม่สิ มันต้องมีเรื่องอะไรหนักหนาแน่ เพราะดูตอนนี้ลูกศิษย์(ที่ตัวเองไม่ได้สอน) ดูเหมือนจะมีเรื่องยุ่งยากลำบากใจพอควร


...ท...ทำไงดีฟะ


ตอนนี้คุณอาจารย์ห้องพยาบาลกำลังสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกสติด้านดีกลับมาแล้วถามอย่างใจเย็น


“เอ่อ...มีเรื่องอะไรกันรึเปล่า ที่บ้านของเธอมีอะไ---“

“อาจารย์ ไปเถอะครับ”

“....”


เด็กหนุ่มเงยหน้าทั้งที่เม้มปากแน่นจนสั่นไปหมด ตากลมที่บวมแดงตุ่ยๆเนื่องจากผ่านการร้องไห้มามันนำพาให้ซอกจินใจอ่อนยวบอย่างไม่มีอะไรมาต้านทานได้

...เออ ไปก็ไปจ้า


ไม่ต้องรอตั้งคำถามอะไรในใจตัวเองอีกต่อไปเมื่อเด็กต้องการเช่นนั้นมีหรือเขาจะคัดค้าน (ถ้าไม่นับว่าอยากให้มาอยู่แล้ว) คนโตกว่าจับแขนอีกฝ่ายแล้วดึงเบาๆพอให้รู้ตัวแล้วเดินตามไปที่รถที่จอดอยู่ ก่อนจะมุ่งหน้ากลับไปที่คอนโดของตัวเองโดยระหว่างทางยังไม่มีใครพูดอะไรเพราะจองกุกยังคงเอาแต่นั่งก้มหน้าเงียบๆไม่เปิดช่องว่างให้เขาได้ลองถามหยั่งเชิงดูอีกครั้งเลย


อาจจะอยากไปคุยกันแบบส่วนตัวที่ห้องก็ได้...อืมงั้นไม่เป็นไร


บางทีนะก็อยากจะเอาหัวโขกพวงมาลัยรถยนต์เหมือนกันว่าตอนนี้มันซีนเศร้าซีนซึ้งเหมาะสำหรับการทำคะแนนไหม ไม่ใช่เวลามานั่งคิดอะไรที่มันใจบาป แต่พอเผลอแล้วมันก็เป็นแบบนี้ตลอด ถ้าหากว่าถามเรื่องนี้กับยุนกิเพื่อนรักแล้วล่ะก็หมอนั่นก็คงตอบว่า


“แก้ไม่ได้หรอก มันเป็นสันดานของมึงล้วนๆที่พ่อแม่ไม่มีส่วนร่วม”


จริงๆไม่ได้บอกว่าคงตอบ แต่มันตอบแบบนี้มาเลยต่างหาก ยังดีนะที่ว่าเป็นคำพูดของคนที่สนิทชิดเชื้อกันมาตั้งแต่เด็ก ถ้าหากสักวันจองกุกพูดแบบนี้เขาคงรับไม่ได้แล้วก็ต้องไปบวชเพราะสะเทือนใจแน่นอน


‘RRRRRRRRRRRRRRRRRR’

‘RRRRRRRRRRRRRRRRRR’

‘RRRRRRRRRRRRRRRRRR’


“จองกุกครับ ไม่รับโทรศัพท์เหรอครับ”


‘RRRRRRRRRRRRRRRRRR’

‘RRRRRRRRRRRRRR----


เด็กหนุ่มกดตัดสายไปอย่างว่องไว และดูเหมือนคราวนี้ถึงกับปิดเครื่องไปเลย แบบนี้มันไม่ธรรมดาแล้ว


“ที่บ้าน...”

“ผมยังไม่อยากกลับไปตอนนี้” น้ำเสียงของเด็กกระต่ายแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกอาการดื้อดึงที่เริ่มแสดงให้เห็น


...อะ ไม่กลับก็ไม่กลับ

ถึงอย่างนั้นซอกจินก็แอบเป็นห่วงคนที่บ้านขึ้นมาเสียแล้วเนื่องจากพอจะอนุมานได้หน่อยๆว่าจองกุกต้องหนีออกจากบ้านมาแน่ๆ และคงมีเรื่องบางอย่างที่ร้ายแรง ไม่อย่างนั้นเด็กที่ดูเงียบๆรักครอบครัวคงไม่น่าคิดทำอะไรบ้าบิ่นเช่นนี้หรอก


เมื่อเขาขับกลับมาถึงคอนโดตัวเองและจอดเรียบร้อยก็พาน้องขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องของตน และเริ่มรู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นมาอีกแล้วโดยพยายามบอกตัวเองว่าไม่ ไม่ ไม่ ก็คงเพราะว่าหมายถึงคนที่เขาชอบจะได้มาที่ห้องนี้ครั้งแรกน่ะ


ซึ่งเขาจะได้ซีนแบบนี้ตอนนี้ไม่ได้ แค่นี้ความเป็นพระเอกแสนดีก็แทบไม่เหลือแล้ว

แต่ซอกจินก็พยายามคิดจะหาจังหวะอยู่เพื่อไม่ให้เรื่องมันวุ่นวายไปมากกว่านี้


ชายหนุ่มไขประตูเข้าไปด้านในโดยที่ในห้องตอนนี้ก็ยังคงเปิดไฟเนื่องจากกะว่าอย่างไรก็ต้องรีบกลับมาอยู่แล้ว โดยจองกุกเมื่อเห็นห้องด้านในแล้วก็ตาโตขึ้นเล็กน้อย


“ห้องขนาดนี้อยู่คนเดียวเหรอครับ”

“ครับ ทำไมเหรอ?”

“มันกว้างประมาณบ้านชั้นเดียวหลังเล็กๆเลยล่ะ”

“เธอพูดแบบนี้มันก็เลยดูกว้างไงล่ะครับ ตามสบายนะเดี๋ยวผมมา”

“อ...อาจารย์จะไปไหนครับ” เขารีบหันไปจับชายแขนเสื้อคุณอาจารย์คิมทันทีด้วยความกังวล

“ผมไปจัดการธุระตัวเองแป๊บนึงน่ะครับ เดี๋ยวมา ถ้าจองกุกอยากกินอะไรในตู้เย็นก็มีนะ พวกขนมปัง นม เครื่องดื่ม ตามสบายกินได้ทุกอย่างเลยครับ”

“...แต่”

“จองกุกบอกว่าตอนนี้อยากอยู่ที่นี่ ผมจะไล่กลับไปได้ยังไงกัน”


ซอกจินยกมือลูบผมเจ้าหนูนี่ให้อาการระแวงนั้นสงบลงก่อนที่ตัวเขาจะขอตัวออกไปด้านนอก ซึ่งในที่สุดก็ได้จังหวะเสียที

ตนเดินออกห่างจากบริเวณห้องของตัวเองไปตามทางเดินแล้วไปยืนอยู่ริมระเบียงเปิดโล่งระหว่างทางเดินซึ่งจะมีทุกชั้นตั้งแต่ชั้นสามขึ้นไป และหยิบมือถือออกมากดเบอร์ที่เขาคุ้นเคยที่สุดนอกจากเบอร์ของยุนกิและคนที่บ้าน


“คุณแม่ครับ นี่ผมคิมซอกจินเองนะครับ ตอนนี้จองกุกอยู่กับผม”

[จริงเหรอคะอาจารย์คิม!! เขาไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ ไม่บาดเจ็บใช่มั้ย]

“ไม่ครับ ลูกชายคุณแม่ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเลย”


เสียงสะอื้นเบาๆที่ดังเข้ามาในสายทำให้อาจารย์หนุ่มรู้สึกโหวงๆอยู่ในใจ


[อาจารย์คิมพักอยู่ที่ไหนเหรอคะ ฉันจะได้ไปรับเขา]

“เอ่อ...เรื่องนี้ผมคิดว่าอย่าเพิ่งเลยครับ คุณแม่ต้องให้เวลาเขาหน่อย ใจเย็นๆนะครับ”

[ต...แต่ว่า]

“ไม่ต้องห่วงนะครับคุณแม่ ผมจะดูแลเขาเอง จนกว่าเขาพร้อมที่จะกลับบ้าน ถึงตอนนั้นผมก็จะพาเขามาส่งด้วยสภาพดีที่สุดอย่างที่คุณแม่เลี้ยงเขามาแน่นอนครับ”

[…]


แม้ว่าเขาจะรับรองเป็นมั่นเหมาะแต่ฮเยซองก็ยังกังวลมากนัก ซอกจินก็เลยต้องอยู่คุยเกลี้ยกล่อมเธอพักใหญ่จนในที่สุดก็ยอมตกลงให้จองกุกอยู่กับซอกจินได้จนกว่าลูกของเธอจะเอ่ยปากขอให้พากลับเอง


เป็นแบบนี้ก็น่าเห็นใจอยู่เหมือนกัน เขาไม่เคยนึกเลยจริงๆว่าครอบครัวที่ดูน่ารักอบอุ่นแม้ว่าจะไม่มีผู้นำครอบครัวที่ได้ชื่อว่าพ่อ จะกลับแฝงรอยร้าวบางอย่างไว้ซึ่งดูเหมือนว่าคนที่เห็นมันจะมีเพียงแค่ตัวเด็กคนนี้คนเดียว แล้วก็ไม่เคยนึกด้วยว่ามีวันหนึ่งที่ตนเองจะยอมเอาตัวเข้าไปรับรู้ปัญหาในครอบครัวคนอื่น


เขาเดินกลับไปที่ห้องหลังจากที่เคลียร์กันรู้เรื่อง อย่างน้อยตอนนี้ทางนั้นก็น่าจะสบายใจได้บ้างแล้ว เพราะเอาจริงถ้ามันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นมันก็ไม่มีหรอก


แต่พอเปิดประตูเข้าไปซอกจินก็แทบจะทำมือถือร่วงจากมือ


วัตฎาฟรรฆ
!!!


สิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้ก็คือ ด้วยความที่ห้องของตนเปิดประตูเข้ามาตรงหน้าก็จะเป็นโซนครัวกับนั่งทานอาหาร ซึ่งก็มีโต๊ะกินข้าวอยู่ตรงนั้นนั่นเอง และโต๊ะกินข้าวตอนนี้ก็มีเด็กจอนนี่นั่งอยู่ แล้วไม่ได้นั่งธรรมดา...


จองกุกกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่หันหน้ามาหาเขาโดยท่าที่คล้ายกำลังจะฟุบลงไปกับโต๊ะแต่อีกมือยังคงมีขวดสีเขียวที่ช่วยค้ำยันเอาไว้ กับอีกขวดข้างๆที่ไม่แน่ใจว่ากินไปแล้วหรือยัง


ใช่ นี่มันขวดโซจูของเขาเอง...


“จองกุกครับบบ!!! นี่กินไม่ได้นะ!!” ซอกจินรีบปิดประตูแล้วปรี่เข้าไปแย่งขวดโซจูมาทันทีแต่คนเด็กกว่าก็ยื้อไว้อย่างไม่ยอมพร้อมกับปัดมือทิ้งโดยลืมไปแล้วว่านี่อาจารย์

“ไม่ ผมจะกิน!!! อาจารย์บอกเองนี่ว่าผมจะกินอะไรก็ได้!!

“แต่ไม่ใช่เหล้าสิครับ เธอยังไม่บรรลุนิติภาวะนะ”

“ไม่มีใครบอกก็ไม่มีใครรู้แล้วครับ” จองกุกหรี่ตาแล้วหัวเราะฮึๆด้วยสองข้ามแก้มที่ออกแดงนิดๆ “ยิ่งถ้าคนอื่นรู้ว่าเพราะอาจารย์พาผมไปที่ห้องแบบนี้ คนที่เสียจะเป็นใครกันแน่”

“...”


คุณพระช่วย

ไม่รู้ว่าจะอึ้งหรืออะไรดีเลย เขาเพิ่งรู้ว่าเด็กคนนี้เหมือนจะมีแววเจ้าเล่ห์กว่าที่คิด


โดยในขณะที่อาจารย์หนุ่มกำลังพูดอะไรไม่ออกอยู่นั้น เด็กหนุ่มก็กระดกขวดให้โซจูไหลเข้าคออีกหลายอึกราวกับกระหายเป็นน้ำเปล่าอย่างรวดเร็วจนน่าสงสัยว่าไม่รู้สึกบาดคออะไรบ้างเลยหรือไง


ความจริงอีกใจซอกจินจะว่าจองกุกก็ไม่ได้อีกนั่นแหละ เพราะครั้งแรกที่แตะแอลกอฮอล์ก็เพิ่งสิบเจ็ด ก็ไปแอบจิ๊กเอามาจากมินิมาร์ทที่เขากับยุนกิเคยทำงานพิเศษสมัยยังอยู่มัธยมปลาย แต่พวกเขาก็จ่ายเงินไว้แล้วนะ แค่ไปซื้อหน้าร้านแบบตามปกติไม่ได้เท่านั้นเอง และผ่านมาสิบปีก็ไม่มีใครรู้นอกจากพวกเขา

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลงตรงข้าม


“งั้น มีอะไรอยากจะพูดกับผมมั้ยครับจองกุก”


เด็กหนุ่มมองตอบกลับมาด้วยตาออกฉ่ำๆแต่สีหน้านั้นไม่ค่อยอารมณ์ดีเท่าไหร่นัก

...อึดอัด

...ไหนว่ากินเหล้าแล้วจะพูดอะไรออกมาได้ง่ายขึ้นไง...


“เธอหนีออกจากบ้านมาใช่มั้ยครับ”


จองกุกพยักหน้าหงึกๆ


“...ทะเลาะกับคุณแม่มาเหรอ”


อีกฝ่ายพยักหน้าอีกครั้ง

ปล่อยให้ทั้งห้องมีแต่ความเงียบโดยที่ซอกจินยังไม่ได้เร่งถามอะไร


“....แม่ผม...แม่ผมจะให้ผมไปเรียนเมืองนอก”


น้องค่อยๆเล่าออกมาโดยมืออีกข้างที่ว่างอยู่เผลอกำแน่น ขณะที่ซอกจินก็แอบใจหายกับประโยคนี้อยู่เช่นกัน


“ทำไมเขาไม่ถามผมเลยว่าผมอยากไปมั้ย ต้องเพราะผู้ชายคนนั้นแน่ๆ ทำไมแม่เลือกที่จะเชื่อผู้ชายคนนั้นมากกว่าลูกของตัวเอง”

“...”

“ทั้งที่ผมพยายามที่โตขึ้นจะเป็นคนที่ดูแลเขาได้ในแบบของผมโดยไม่ต้องมีใครเข้ามายุ่งอีก ทำไมล่ะ ผมมันยังเป็นลูกที่แย่มากเลยเหรอ”

“...อ่า ไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะ..” อาจารย์หนุ่มเลื่อนมือมาวางทาบมือที่กำอยู่ของคนตรงหน้า


“ทำไมแม่ผมไม่เข็ด ตอนที่เขาทำร้ายแม่ ตอนที่เขาทิ้งแม่ไปแบบนั้น ทำไมถึงลืมว่าตัวเองเสียใจแค่ไหน ทำไมถึงลืมว่าผมก็รู้สึกแย่มากๆที่เห็นแม่เป็นแบบนั้น”  เสียงของจองกุกเริ่มสั่นเครืออีกครั้งพร้อมน้ำตาที่เริ่มเอ่อ เขาพยายามสูดหายใจและฮึบเอาไว้ไม่ให้หลุดสะอื้นออกมา

“ผมก็กลัวซักวันนึงต้องเป็นแบบแม่ กลัววันนั้นจะไม่มีใครมานั่งปลอบผม ถ้าแม่รู้ว่าผมเสียใจ แม่ก็จะเจ็บปวด แล้วมันก็จะยิ่งเลวร้าย .....ฮึก........ทำไม...ทำไมความรักมันแย่จังเลยครับ....ไอ้พวกที่มันพูดเอาไว้ว่าความรักมันสวยอย่างนั้นอย่างนี้อะ โกหกทั้งเพ”


ซอกจินนั่งฟังอีกคนที่เริ่มระบายออกมาเรื่อยๆก็รู้สึกตกใจกับมุมมองของเด็กคนนี้อยู่นิดหน่อย จนเขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าความจริง จองกุกไม่ได้กลัวเขาถึงได้พยายามจะหนี แต่อาจกลัวความรู้สึกนี้ที่มันอาจจะเกิดขึ้นได้ต่างหาก


“ขนาดผมรักแม่ผมยังต้องเจอกับเรื่องบ้าๆแบบนี้เลย ผมกำลังทำอะไรอยู่กันแน่”

“ใจเย็นๆนะจองกุก บางทีเธออาจจะกำลังคิดมากเกินไปนะ”

“ทุกคนก็ชอบพูดแบบนี้กับผม”


หนุ่มน้อยยังคงพูดเสียงอู้อี้พร้อมดื่มโซจูเข้าไปอีก จริงๆคุณอาจารย์คิมก็อยากห้ามแล้วแต่ถ้าหากว่านี่คือโอกาสที่เจ้าตัวจะได้ระบายความอัดอั้นที่สุมอกออกมาเสียทีก็น่าจะควรให้เวลานี้อย่างเต็มที่

เพราะงั้นจะมาหาว่าเขามอมเหล้าเด็กไม่ได้นะ...


“...งั้น จองกุกคิดว่าความรักมันคืออะไรล่ะครับ”


จองกุกนิ่งคิดด้วยสายตาเหม่อลอย ...อันที่จริงเขาก็ยังไม่รู้เลยว่าความรักมันคืออะไร ยิ่งตอนนี้สติสตังเขามึนๆเบลอๆก็ยิ่งแทบจะคิดไม่ออกเข้าไปใหญ่


“...แล้วอาจารย์รู้มั้ยครับ”


เขาตัดสินใจถามออกไป และคำตอบก็คือความเงียบ


...หึ

คนที่ถามยังไม่รู้เลย...

แล้วใครมันจะไปตอบได้...


ทว่าซอกจินนั้นหลุบตาลงเล็กน้อย


“ความรักของผมคงยังไม่ใช่สิ่งที่จองกุกยอมรับมันในตอนนี้หรอกครับ”

“...”


เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินมายืนอยู่ข้างๆเด็กหนุ่มที่ยังคงกำปากขวดโซจูเอาไว้ พลางยกมือลูบผมสีช็อคโกแลตที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยอย่างเอ็นดู


“มันมีหลายอย่างที่สามารถเรียกว่าเป็นความรักได้นับไม่ถ้วน การที่ผมเลือกจะมาหาเธอทั้งที่ยังไม่ได้ถามอะไรเลยก็นับว่าเป็นความรักครับ”

“...”


ริมฝีปากบางของเจ้ากระต่ายน้อยเบะออกเพราะกำลังจะกลั้นร้องไห้ไว้ไม่ไหวแล้ว แต่ก็ถูกแรงดึงเบาๆจากซอกจินดึงให้ตัวเขาลุกขึ้น


“แต่ตอนนี้ผมว่าเธอไปพักผ่อนก่อนดีกว่า ดื่มไปมากกว่านี้จะเริ่มปวดหัวแล้วนะ”

“..แต่ผม... ผมยัง...”

“ยังมีเรื่องอะไรอยากพูดอยู่รึเปล่าล่ะครับ”


จองกุกส่ายหน้าเบาๆ ตอนนี้ในหัวเขาเริ่มคิดอะไรไม่ออกแล้วจริงจัง และเหมือนสิ่งที่ติดค้างอยู่เมื่อครู่เขาก็ได้พูดมันออกไปแล้วตามความรู้สึกที่พาไปในตอนนั้น ซอกจินก็เลยสามารถจูงไปยังห้องนอนได้โดยง่าย

เด็กหนุ่มยืนพิงผนังมองดูเจ้าของห้องกำลังจัดที่นอนให้เรียบร้อยด้วยตาปรือๆ


“เดี๋ยวเธอนอนนี่นะ ผมจะไปหาน้ำกับเสื้อผ้ามาให้ใหม่ ตามสบายนะครับ” เขาหันมายิ้มให้ก่อนจะหลีกทางให้คนน้องเข้ามานอนบนเตียงคู่ของตนได้สะดวกด้วยหัวใจที่ตอนนี้เหมือนได้รับการชำระล้างแล้วเมื่อเขามีความรู้สึกที่กำลังพยายามทำเพื่อความสบายใจของจองกุกจริงๆ


แต่สิ่งที่ได้คือเด็กนี่กลับคว้าร่างของเขาเอาไว้อย่างกะทันหัน แล้วจับเหวี่ยงลงไปที่เตียงอย่างแรงจนดังอั้กทั้งที่ซอกจินยังไม่ได้ทันตั้งตัวเลยสักนิด เขาเบิกตากว้างมองอย่างงุนงงว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น ซึ่งเขาก็เห็นจองกุกที่ยืนมองด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดาพร้อมกลับใบหน้าที่เห่อแดงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์โดยสมบูรณ์แบบ


ร่างนั้นเดินใกล้เข้ามาจนกระทั่งคลานขึ้นมาบนเตียงอย่างเอาจริงเอาจัง เคลื่อนตัวขึ้นมาอยู่เหนือร่างของอาจารย์หนุ่มที่เลื่อนสายตาขึ้นมองด้วยความตกใจ


“ จ..จะทำอะไรผม”


อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรก่อนจะโน้มตัวลงมามองคนอายุมากกว่าใกล้ๆจนได้กลิ่นเหล้า ดวงตากลมสวยหรี่มองแป๊บหนึ่งก่อนจะขยุ้มเข้าที่เสื้อบริเวณอกของซอกจินแล้วดึงทึ้งขึ้นมาจนเสื้อร่นอยู่แถวไหปลาร้า ยิ่งทำให้เขารู้สึกสับสนกว่าเดิม


...เฮ้ย เดี๋ยว มันต้องไม่ใช่แบบนี้ดิเว้ย!!!??


“อาจารย์....ถอดเสื้อสิครับ ถอดเดี๋ยวนี้!


OH MY BUDDHA!!!!!!


“ต...แต่คือ.....”


พอถอดเสื้อไม่ได้ จองกุกก็เลยหันไปวุ่นวายกับเข็มขัดและกางเกงของคุณอาจารย์คิมแทนจนเขารีบตะปบมือนั้นแทบไม่ทัน


“ไม่ได้เหรอครับ...”


นี่เขาต้องทำเช่นไรกับสถานการณ์แบบนี้!!!


“........เอ่อ...คือ” ซอกจินกลืนน้ำลายมองหน้าอีกฝ่ายที่กำลังเริ่มจะงอแงได้ที่แล้ว พลันคำพูดที่เขาเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ก็ลอยเข้ามาอีกครั้ง


...ง...งั้นก็ไม่เป็นไรเนอะ...ช่างมันเถอะ...


“เห็นมั้ยครับจองกุก การที่ผมยอมให้เธอเป็นฝ่ายเสียบผม ผมก็นับเป็นความรัก”


????????????????????????????


“...”


อีกฝ่ายชะงักมือทันทีก่อนจะเงยหน้าเพ่งสายตามองใบหน้าหล่อที่ตัวเองเห็นแบบเบลอๆอีกครั้งอย่างไม่ค่อยเข้าใจ


“อาจารย์พูดอะไรไม่เห็นรู้เรื่อง หยุดทำไมล่ะ ทำต่อสิ ต่อสิครับ ชอบผมมากไม่ใช่เหรอ”


จองกุกขยับตัวขึ้นมาคร่อมบริเวณเอวของซอกจินเอาไว้ก่อนที่คราวนี้จะกลายเป็นถอดเสื้อของตัวเองออกแทนราวกับกิริยาชักช้ายืดยาดของคนพี่ไม่ได้ทันใจเอาเสียเลย


“อยากได้ผมนักนี่ เอาเลย ทำตามที่อาจารย์ต้องการเลย!!!


ยังไม่ทันที่ซอกจินจะชื่นชมกายขาวได้สัดส่วนตรงหน้าอย่างหนำใจ เด็กหนุ่มก็พยายามจัดการร่นกางเกงยีนส์ของตัวเองออกจนเห็นชั้นในสีเข้มให้ดึงดูดสายตาอีก


....อ๋ออออ...ที่แท้ก็อยากออนท็อปนี่เอง ตกใจหมด.........


...


ไม่เซ่!!!!!!!!!!!!!!!


ชายหนุ่มพยายามเรียกสติเสี้ยวสุดท้ายให้กลับมาเป็นผู้เป็นคนอีกครั้งเมื่อเหตุการณ์เริ่มจะเลยเถิดไปกันใหญ่แล้ว ก่อนที่เขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป รุนแรงกว่า Civil war ก็นี่เลย

ทว่าการกอดรัดที่ผิวเนื้อต่างแนบกันจนสัมผัสถึงไออุ่นมันยิ่งท้าทายความสงบมากไปกว่าเดิม จะจับตรงไหนมันก็มีแต่ผิวนุ่มๆของเด็กหนุ่มในมือของเขา


“นี่ พี่จะทนเราไม่ไหวแล้วนะ!


ตัวต้นเหตุแห่งความใจบาปทั้งปวงยิ้มจนเห็นฟันกระต่ายเหมือนจงใจกวนประสาท


ได้!!!


ซอกจินพ่นลมหายใจก่อนจะรวบรวมแรงจับพลิกร่างของอีกฝ่ายให้นอนจมลงกับเตียงลงไปแทน และคราวนี้เขาก็ถอดเสื้อของตนออกไปในที่สุด


“กล้ามากนะครับ ที่มาล้อเล่นกับจิตใจของผมแบบนี้ จอนจองกุก”



--------------



>>Talk

และเราก็ล้อเล่นกับจิตใจคนอ่านต่ออีกทอดค่---------------แค่กๆ

ตกใจมากเลยทุกคนรุมเข้ามาคอมเมนท์แบบ อัวแล้ว แง้ 555555 มาอัพเวอชั่นเต็มแล้วค่าาาา ไม่ปล่อยให้คอยนาน อิ๊อิ๊ (แต่ตอนหน้านั้นอาจจะนาน /อ้าว) เพราะงั้นคราวนี้มารุมคอมเมนท์ใส่ให้สาแก่ใจได้เลยค่ะ มาเลย!!!!

แต่ก็ถือว่าได้เฉลยปมออกไปแล้วล่ะค่ะ แต่ก็แค่เฉลย ยังไม่ได้ทำให้มันคลี่คลายนัก เพราะงั้นตอนหน้าจะเป็นอย่างไรได้โปรดรอกันด้วยนะคะ

ขอบคุณสำหรับเมนท์ เฟฟ วิว แท็ก และความรักที่เรามีให้กันค่ะ 55555 เจอกันตอนหน้า เย้เฮ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

417 ความคิดเห็น

  1. #375 Ren (@seris) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 17:58
    ถึงกับขยี้ตาแล้วนึกทวนอีกรอบว่านี่ฟิคจินกุก ฮือ 5555555555555555555555555555555555555555555555555 แล้วอะไรคือยอมให้เสียบด้วย พี่คะ 55555555555555 ความเศร้าไม่เคยอยู่กับเรานาน ทิชชู่ที่ซับน้ำตานี่ก็เพราะขำจนน้ำตาเล็ดค่ะ ฮือ 55555 /กุมท้อง ส่วนจกุกนี่อะไรกันคะ แม่ไม่เคยสอนให้หนูรุกผช.แบบนี้ กี๊ด พอเป็นออนท็อปแล้วฉากในรันก็ลอยมาเลยค่ะ ฟฟฟฟฟ มายิ้มยั่วอีก อ.ต้องควบคุมตบะไว้นะคะ สู้ค่ะ!!! ถ้าทำไปนี่แ*กแห้วทั้งสวนเลยนะคะ ฮึบไว้ค่ะฮึบไว้ เอิ้ว! /สะบัดพู่
    #375
    0
  2. #346 เมนจีม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 05:11
    รีบมาต่อเลยค่ะไรท์~~~~5555555
    #346
    1
    • #346-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      24 ธันวาคม 2560 / 04:13
      มาแร้ว!!! ฟว้าบบบบ~
      #346-1
  3. #345 awakemy (@awakemy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 19:19
    ลองให้อยาก แล้วจากไป T oT
    #345
    1
    • #345-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      24 ธันวาคม 2560 / 04:12
      กลับมาแล้วค่า จู๊บบบบบ
      #345-1
  4. #344 minitis (@kyuri13) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 13:31
    โอ้ยยยย ขำแรงมากความรักที่ยอมให้คุณเสียบบบบ โอ้ยยยเด๋อไรเบอนี้ซอกจินนนนนนน ไรท์ทำไมตัดจบแบบนี่คนใจร้ายยยย
    #344
    1
    • #344-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      24 ธันวาคม 2560 / 04:11
      555555555555555 เราต้องมีการพักหายใจสิคะ!
      #344-1
  5. #343 NCSJK (@Nayhrp) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 23:12
    โอ้ยยยย กำลังซึ้งๆ พอเจอปย.เสียบๆชองพี่จินก็จบกะนเลย! ฮื่อออ ไอ่บ้าาา55555555555555555555555555555555ขอขำก่อน ทำไมอ.คิมถึงได้ตลกแบบนี้เนี่ย ฮื่ออ ละน้องกุกของพี่ หนูเมาละงอแงมากเลยยย แต่พอได้ฟังที่น้องระบายละสงสารจังค่ะ แต่ก็ยัง งงๆอยู่ สรุปคนที่ทำร้ายคือคุณอีหรอคะ? อะไรยังไง แต่ว่าพี่มิ้นท์ตัดจบค้างมาก ฮื่อออออแ รออ่านต่อนะคะะๆๆๆ
    #343
    1
    • #343-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      13 ธันวาคม 2560 / 05:42
      เป็นพระเอกสายบันเทิงโดยแท้ทรูค่ะ คุณได้ซีนแล้ว แต่ซีนคุณ............(.......)
      ตอนนี้เรามาภาวนาเอาใจช่วยน้งกันนะคะว่าจะรอดมั้ย 555555555555 ส่วนคนที่ทำร้ายน้องไม่ใช่คุณอีค่า แต่เดี๋ยวจะมีการสรุปอีกแน่นอน
      ไว้จะรีบมาต่อนะคะ!

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 ธันวาคม 2560 / 05:43
      #343-1
  6. #342 bunnyrenejub (@bunnyrenejub) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 21:15
    คือแบบอยากสคริปไปตอนหน้าแบบรัวๆ ขำพี่จินด้วย ฮ่าๆ ตอนแรกนี่อึ้งมากแบบเอ๊ะยังไงนะคะ 55555555555
    #342
    1
    • #342-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      13 ธันวาคม 2560 / 05:32
      เรื่องนี้คู่หลักจะชดเชยความซีเรียสจากคู่รองทั้งหมดทั้งมวลค่ะ handle เยอะหน่อยเลยผกผันกันขนาดนี้----------
      #342-1
  7. #341 XCIII (@pharunya) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 19:21
    จะว่าอึ้งก็อึ้ง ขำก็ขำ555555
    #341
    1
    • #341-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      12 ธันวาคม 2560 / 21:27
      เน้นความบันเทิงค่ะอย่าคิดมาก---
      #341-1
  8. #340 ` จู ลิ เ ลี ย ต .★ (@sugarmail) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 19:17
    ขำไดอะล็อกความคิดคุงคูเหมือนคนบ้าแล้วค่ะ ฮือ 555555555555555555555555555555555555555555 รูกน้อยของแม่จะพ้นคุงคูใช่มั้ยคะ จริงๆพี่จินไม่ควรถามว่าน้องจะทำอะไร เพราะพี่ควรถามตัวเอง5555555555555
    #340
    1
    • #340-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      12 ธันวาคม 2560 / 19:44
      นั่นสิคะ พิควรถามตัวเอง :'D เจอเด็กรุก(?)ละงงไปไม่เป็นจนสับสนโพสิชั่นตัวเองค่ะ5555555555555555
      #340-1
  9. #339 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 15:17
    กำลังอึ้งว่าน้องจะทำอะไรแต่จินพูดมาแบบยอมให้เสียบนี่ถือเป็นความรักช้ะ 55555555555555555 จินน้องเมาใจเย็นนนนนนนน
    #339
    1
    • #339-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      12 ธันวาคม 2560 / 16:20
      พิกำลังงงๆค่ะ แต่ถ้าเป็นน้องพี่ก็ยอมเพราะนี่คือความรัก 5555555555555555555555
      #339-1
  10. #338 ปลาวาฬ. (@juja_huangmeili) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 11:34
    เเเงงงงงงงงงงรอค่าาาาาาา
    #338
    1
    • #338-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      12 ธันวาคม 2560 / 11:41
      พักชมสิ่งที่น่าสนใจก่อนนะคะ 5555
      #338-1
  11. #337 Jinpair (@manuya4435) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 11:26
    ไรท์ทำเราค้างอ่ะ 5555
    #337
    1
    • #337-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      12 ธันวาคม 2560 / 11:33
      ให้พักหายใจค่ะ ฮาาาาาาา
      #337-1
  12. #336 noonin90 (@noonin90) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 10:43
    นึกสีหน้าคุณคิมไม่ออกเลยนะคะเนี่ย ว่าจะทำหน้ายังไง ตอนเข้าใจผิด 555555555555555 จองกุกในโหมดเมานี่นับว่าเด็ดมากค่ะ 😳
    #336
    1
    • #336-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      12 ธันวาคม 2560 / 11:11
      กำลังปลงแล้วค่ะ ยอมแล้ว พี่ยอมทุกอย่างเพื่อนาย 5555555555555555555555555555
      น้องจอนโหมดเมานี่ ปลุกความเจ้าเล่ห์ในตัวนุ้งค่ะ อิอิ
      #336-1
  13. #335 k_922 (@k_92) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 10:00
    ช่วงที่ซอกจอนปลอบน้องก็แบบเออนี่สิพระเอก แต่ก็ได้แค่นั้นแหละ 555555
    #335
    1
    • #335-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      12 ธันวาคม 2560 / 11:08
      โควต้าหมดเร็วเกินค่ะ5555555555555555555555555555555555555
      #335-1
  14. #334 RMJHyun (@RMJHyun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 08:58
    จะทำอะไรผม โว่ย!!! ถามออกมาได้ไง พี่นั่นแหละจะทำอะไรน้อง!!! 555555555 สงสัยคุณแม่จะไม่ได้ลูกกลับไปในสภาพดีแบบที่คุณแม่เลี้ยงมาแล้วแหละค่ะ คนบาปเอ๊ย /ว่าคุงคู
    #334
    1
    • #334-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      12 ธันวาคม 2560 / 10:59
      555555555555555555555555555555555555555555555555555 มีความตกใจค่ะกลัวโดนพลิก แต่พลิกก็ได้ถ้าเป็นจกุกพี่ยอม---
      อันนี้ไม่รู้แล้วค่ะว่าคุงคูแกจะรักษาสัญญาที่ให้กับแม่เขาได้มั้ย 5555555555555555555555
      #334-1
  15. #333 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 07:42
    ตลก ฮือออออออ ขำกล่องความคิดพี่จินมาก โอ๊ยยยยย ขำจนเป็นบ้าแล้ว5555555555555 จองกุกใจเย็นๆนะลูก กระต่ายน้อยของแม่ทำไมรุกหนักจังคะ555555555
    #333
    0
  16. #332 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 07:41
    ตลก ฮือออออออ ขำกล่องความคิดพี่จินมาก โอ๊ยยยยย ขำจนเป็นบ้าแล้ว5555555555555 จองกุกใจเย็นๆนะลูก กระต่ายน้อยของแม่ทำไมรุกหนักจังคะ555555555
    #332
    1
    • #332-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      12 ธันวาคม 2560 / 08:03
      5555555555555555555555555555555 เป็นพระเอกมันก็จะลำบากหน่อยๆค่ะ(เรอะ) ส่วนน้องตุ่ยตอนนี้กำลังเครื่องรวนค่ะ จะคืนร่างทันหรือไม่---
      #332-1
  17. #331 WORLDMAS (@asd222) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 06:53
    เหมือนนกุกลองใจเลยอ่ะ 555 จารย์ต้องใจเย็นๆเน้อ อย่าไปทำน้องตอนเมาาาา
    #331
    0
  18. #330 WORLDMAS (@asd222) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 06:53
    เหมือนนกุกลองใจเลยอ่ะ 555 จารย์ต้องใจเย็นๆเน้อ อย่าไปทำน้องตอนเมาาาา
    #330
    1
    • #330-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 23)
      12 ธันวาคม 2560 / 07:35
      น้องไม่ได้ลองนะคะ เมาจริงจังค่ะ ตอนนี้อยู่ที่อ.แร้วว่าจะทำยังไงต่อ 55555555555555
      #330-1
  19. #329 minitis (@kyuri13) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 03:15
    ใจเย็นไว้ยังไม่ถึงเวลานะจารย์คิมมม
    #329
    0
  20. #328 XCIII (@pharunya) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 03:06
    อาจารย์555555 ใจเย็นๆค่ะพี่ ฮึบไว้ฮึบ55555
    #328
    0
  21. #327 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 22:58
    คิมซอกจินอย่าทำอะไรน้องนะคะ5555555555555555
    #327
    0
  22. #326 k_922 (@k_92) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 22:03
    ใช่เวบามาคิดอะไรแบบนั้นมั้ยยยยย
    #326
    0
  23. #325 aitagawa (@aitagawa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 16:57
    อาจารย์ใจร่มๆก่อน
    #325
    0
  24. #324 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 15:22
    รอน้าาาาาาา
    อาจารย์ซอกจินอย่าเพิ่งคิดเรืีองบาปปลอบน้องก่อน. 555
    #324
    0
  25. #323 NCSJK (@Nayhrp) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 11:03
    จองกุกออกอาการดื้อกะอ.คิมแล้ววว แน่ก็ยังมีอ้อนๆด้วย แง้ แค่อ่านยังอยากจะปลอบน้องเลย อ.คิมต้องหยุดใจยาปก่อนนะคะ! ปลอบน้องก่อน! 55555 รออ่านต่อนะคะะะ
    #323
    0