[FanFic-BTS] I’m sick of you [JinKook & GaV Ft. ETC.] [END]

ตอนที่ 17 : +16+ : Deal

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    12 ก.ค. 60



                อาจารย์หนุ่มหล่อผมชมพูกำลังนอนตะแคงกอดผ้าห่มด้วยใบหน้าที่ยิ้มจนแก้มแทบระเบิด

ฝ่ามือของเขายังรู้สึกถึงสัมผัสของผมนุ่มนิ่มได้อยู่เลย ไหนจะกลิ่นหอมที่คุ้นเคยจากที่ไม่ได้(แอบ)ดมมานาน(เพราะไม่มีจังหวะให้อยู่ใกล้)


ขนาดยืนกอดเฉยๆยังทำเขาเป็นเอามากขนาดนี้ ถ้าได้นอนกกกอดบนเตียงนี่ล่ะก็.........อาห์


มโนภาพต่างๆลอยออกมาเป็นฉากๆตามประสาชายโสดที่อารมณ์เริ่มเปลี่ยวจนปล่อยให้ตัวเองเคลิบเคลิ้มนอนตาเยิ้มเหมือนเมากาว ก็แหม ภาพที่ตัวเองกอดฟัดเด็กคนนั้นจนแทบจมเตียงแล้วก็สูดกลิ่นกายหอมบางเบาตั้งแต่แก้มนิ่มๆนั่นไปจนทั่วกายมันช่างทำให้เขามีความสุขเหลือเกิน


“เชี่ย หมอนกู”


ซอกจินได้สติเมื่อเพิ่งระลึกได้ว่าเขาเผลอคิดอะไรต่อมิอะไรเพลินจนน้ำลายไหลใส่หมอนตัวเองแบบนี้ เขารีบเอาสันมือถูๆแถมเอาเสื้อมาเช็ดหมอนก่อนจะพลิกตัวตะแคงไปอีกทางเพื่อสงบใจตัวเองทั้งที่ยังหายใจแรง


พอเริ่มคิดถึงจองกุกอีกครั้ง คราวนี้ใบหน้าที่นิ่งๆเจือความเศร้าอยู่ในแววตาก็ลอยขึ้นมาแทนจนซอกจินขมวดคิ้วเล็กน้อย ถึงจะเป็นกังวลเรื่องลูกค้าของเจ้าหนูนี่ก็จริง แต่การที่ตอนนี้เด็กหนุ่มก็ยังไม่ยอมเล่าหรือเผยอะไรออกมาให้เขาเข้าใจชัดเจนนัก แม้ว่าจะพอคาดเดาสถานการณ์ทางบ้านหรือครอบครัวได้ แต่ก็ไม่กล้าฟันธงแน่นอนลงไปเพราะบางทีที่ตนเองคิดอาจจะผิดก็ได้ อีกอย่างเขาอยากฟังจากปากเจ้าตัวเองมากกว่า


แต่การที่จองกุกยินยอมที่จะมากับเขาในวันพรุ่งนี้ ก็ถือว่าเป็นความคืบหน้าอย่างนึงแล้วล่ะนะ




 

                ส่วนอีกด้านหนึ่งในคืนเดียวกัน แทฮยองที่กลับมาถึงบ้านตัวเองตอนเกือบทุ่มนั้นได้เอ่ยทักทายคุณอาของตนที่ตรวจการบ้านเด็กอยู่ที่ห้องนั่งเล่น และขอตัวไปอาบน้ำเพื่อจะขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องของตนเอง ความจริงถ้านัมจุนว่างอยู่เขาจะลงมานั่งคุยนั่นคุยนี่ตามประสาอาหลาน แต่ในเมื่ออีกฝ่ายกำลังทำงานเขาเลยไม่อยากกวน


และความจริงประเด็นวันนี้ก็ดูไม่น่าคุยกับผู้หลักผู้ใหญ่เท่าไหร่นักซะด้วยสิ


น้ำเสียงแหบต่ำที่อาจารย์ร่างเล็กบอกเขาในตอนที่ทั้งคู่อยู่โพสิชั่นสุดล่อแหลมนั้นมันก็ยังวนอยู่ในหัว


แต่เขาควรจะรู้สึกยังไง...


ยุนกิแค่อยากจะบอกเฉยๆก็ได้มั้ง


เพราะหลังจากนั้นพวกเขาก็ไปนั่งกินมื้อเย็นกันตามปกติ แต่บรรยากาศความกระอักกระอ่วนมันก็ยังคงลอยอยู่หน่อยๆ


“นายจะมาอีกมั้ย”

“ค..ครับ?”


แทฮยองเงยหน้าจากชามข้าวแล้วมองคนโตกว่าตาปริบๆ


“นายจะมาหาฉันอีกรึเปล่า”

“เอ่อ...ไม่รู้สิครับ อาจารย์อยากให้ผมมาเหรอ” เด็กหนุ่มถามออกไปอย่างซื่อๆ

“ฉันอยู่ห้องคนเดียวตั้งสองอาทิตย์มันน่าเบื่อจะตาย”

“แล้วถ้าผมมาอาจารย์จะหายเบื่อเหรอครับ...ผมคุยไม่เก่งเท่าไหร่หรอก”

“ก็ทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่คุย”

“...”


สายตาของยุนกิที่มองจ้องมาให้ความรู้สึกแปลกประหลาดวูบวาบจนตัวเองเผลอหลบตา เลยไม่ทันเห็นอีกฝ่ายยกยิ้มมุมปากด้วยอารมณ์นึกสนุกที่เห็นปฏิกิริยาแบบนั้นจากเจ้าเด็กประธานนักเรียนนี่


“รึอยากจะทำอะไรดีล่ะแทฮยอง”

“เอ่อ...”


อาจารย์หนุ่มยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกหน่อยที่แม้จะไม่ได้เข้ามาประชิดมากเพราะต่างคนต่างนั่งอยู่ตรงข้ามกันที่โต๊ะกินอาหารที่ไม่ได้แคบเท่าไหร่นักแต่ก็ไม่ได้กว้างมาก


ด้านแทฮยองที่ตำแหน่งที่เขานั่งนั้นใกล้กับประตู สายตาจึงได้เหลือบไปเห็นเปียโนหลังเล็กสีดำตั้งอยู่ในมุมด้านในที่อยู่ข้างกับกำแพงห้องน้ำพอดี ซึ่งความจริงเขาก็เห็นตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องนี้แล้วเพราะตัวเองอดจะมองสำรวจไปทั่วไม่ได้

แต่เชื่อไหมว่าเขาไม่เคยเห็นเจ้าของห้องเล่นเจ้าสิ่งนี้เลย


“เล่นเปียโนได้มั้ยครับ”


เขาพูดออกมาถึงในสิ่งที่ตัวเองคิดอย่างเผลอไผลอยู่ตอนนี้ ซึ่งยุนกิก็เลิกคิ้วเล็กน้อย


“...อ่า ผมไม่ได้ลงทะเบียนวิชาเลือกเป็นดนตรีเลยซักปีน่ะครับ” เด็กหนุ่มรีบเอ่ยขึ้นมาสมทบอย่างลนๆเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป

“อ๋อ ได้สิ ถ้านายอยากเล่นฉันจะสอนให้”


ถ้าคนเด็กกว่าไม่ได้สังเกตอะไรผิดเพี้ยนไป รู้สึกเหมือนเห็นท่าทีของคนตรงหน้าจะอ่อนลงเล็กน้อยกับคำพูดเมื่อกี้

แต่ก็กลับมาเป็นมินยุนกิคนที่เขารู้จักในตอนนี้อีกครั้งอย่างรวดเร็ว


“เฉพาะตอนที่นายมาที่นี่เท่านั้นนะ”


แทฮยองไม่แน่ใจนักว่าตอนนั้นในใจตัวเองตั้งใจจะตอบรับอีกฝ่ายว่ายังไงกันแน่ ทั้งที่เป็นเรื่องเมื่อตอนเย็นแท้ๆ


เขาลุกขึ้นไปเปิดสมุดแพลนเนอร์ของตัวเองที่เขียนของทั้งเดือนนี้เอาไว้มาพิจารณาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอายางลบลบแผนงานที่เขาเขียนเอาไว้ในวันเสาร์ออกทั้งหมดและเขียนมันลงไปใหม่หลังจากที่ตัดสินใจแล้ว


Sat 10/6 - 01.30 PM เรียนเปียโน

Sat 17/6 - 01.30 PM เรียนเปียโน

Sat 24/6 - 01.30 PM เรียนเปียโน

 



------------------------------




 

                หลังจากที่กินมื้อเที่ยงเสร็จเรียบร้อย จองกุกก็ขึ้นห้องไปเตรียมของที่จะเอาไปวาดรูปที่ฮงแดในวันนี้อีกครั้งหลังจากที่เอ่ยชวนซอกจินไปเมื่อวาน

เขาก็แปลกใจตัวเองนิดๆเหมือนกันที่บอกอีกฝ่ายออกไปแบบนั้น ทั้งที่ตอนแรกยังระแวดระวังหรือไม่ยอมไว้ใจง่ายๆแท้ๆ

เพียงเพราะแค่ซอกจินได้กอดปลอบอย่างนั้นหรือ...


...จอนจองกุกใจง่ายไปมั้ยเนี่ย


เด็กหนุ่มขยี้ผมหน้าตัวเองเล็กน้อยพลางนึกทบทวนถึงสิ่งที่ผ่านมา...สิ่งที่อีกคนพยายามทำให้เขาอย่างน้อยก็ตั้งแต่ตอนที่เริ่มต้นรู้จักกันมาตลอดแม้ว่าจะหายๆไปบ้างตอนที่ตัวเองพยายามหลบหน้าซอกจินในช่วงแรก


ส่วนเพื่อนๆของเขาที่ตอนนี้รู้เรื่องหมดแล้วก็ทยอยถามไถ่บ้างเป็นครั้งคราว และเขาก็เลือกตอบไปตามที่ตัวเองรู้สึก


แต่ถ้าหลังจากนี้นี่สิ...จะอธิบายว่าไงดีนะ


จองกุกแบกของทั้งหมดออกจากห้องลงมาด้านล่าง แต่เมื่อสายตาเขาเห็นกับแผ่นหลังกว้างของชายวัยกลางคนที่เขาจำได้ดีก็หยุดชะงักค้างอยู่ตรงบันได


จนคุณนายจอนนั้นเห็นลูกชายตัวเองยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นก็เอ่ยทักขึ้นทำให้ซังฮุนหันมามองด้วยเช่นกัน ทำให้จองกุกไม่อาจเลี่ยงที่จะไม่เสวนากับอีกฝ่ายได้ เขาค้อมหัวให้กับคนอาวุโสกว่าอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ยังไม่ทันจะเบี่ยงตัวออกจากบ้านไปทางประตูด้านหน้าก็โดนทักขึ้นมาอีก


“จองกุก นั่นจะไปไหนน่ะ”


เขาเม้มปากเล็กน้อยโดยที่ยังไม่มองหน้าคู่สนทนา


“ผมไปทำธุระ เดี๋ยวกลับครับ”

“เดี๋ยวอาไปส่—“

“ไม่เป็นไรครับมีคนมารับแล้ว ผมไปก่อนนะครับ”


จองกุกพูดขัดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นรถฮุนไดที่คุ้นเคยแล่นมาจอดที่หน้าบ้านแล้ว เด็กหนุ่มค้อมหัวให้ซังฮุนเร็วๆก่อนจะรีบเปิดประตูบ้านแล้วสาวเท้าไปเปิดรั้วและเดินออกไปขึ้นรถของซอกจินอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายที่ชะเง้อมองตามออกไปนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย


“อาจารย์คิมเขามารับจองกุกออกไปทำงานพิเศษตั้งแต่เมื่อวานแล้วน่ะค่ะคุณอี”

“....งั้นเหรอ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อาจารย์คิมดีกับจองกุกมากจริงๆ”


ซังฮุนยังมองออกไปด้านนอกด้วยแววตากังวลเพราะความเป็นพ่อคน แม้ว่าความจริงจองกุกจะยังไม่ยอมรับเขา และเขาก็ยังไม่ได้เป็นอะไรกับครอบครัวนี้ แต่ตนก็เอ็นดูเจ้าหนูจอนนี่เหมือนลูกอีกคนไปแล้ว


แต่ถ้าฮเยซองบอกมาเช่นนี้ก็คงไม่ต้องห่วงมากละมั้ง...






 

                [นายไม่สนใจลองไปสอนต่างจังหวัดดูบ้างเหรอ]

“...ก็คิดอยู่ แต่ฉันไม่มั่นใจว่ามัน....”


ปลายสายเงียบไปก่อนจะมีเสียงถอนหายใจเบาๆตอบกลับมา


[พ่อนายยังไม่เลิกยุ่งกับนายสินะโฮซอกอา]

“อืม”

[ไปต่างจังหวัดมันก็ต่างจากโรงเรียนดีๆในเมืองจริงๆนั่นแหละ แค่มันอาจจะไม่มีสิ่งที่นายต้องการ หรือทำให้พ่อนายพอใจ]


อาจารย์หนุ่มเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงมองพื้นห้องตัวเองด้วยสายตาเหม่อลอย


“ฮเยริน...”

[หืม?]

“ตกลง...ฉันเป็นครูไปทำไม...ฉันทำทุกอย่างเพื่อหนีจากผู้ชายคนนั้นมาตลอด แต่สุดท้าย ฉันก็ยังโดนเขาครอบงำจนหนีไปไหนไม่ได้...ทุกวันนี้ฉันไม่รู้แล้วว่าฉันสอนเด็กไปเพื่ออะไร ฉันทำงานพวกนี้ไปเพื่อความฝันของฉัน หรือเพื่อให้ตัวเองแข็งแกร่งพอที่จะมีอิสระของตัวเองกันแน่....”


มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาที่เอ่อคลอจนล้นไหลลงมาตามแก้ม น้ำเสียงที่สั่นเครือชวนอึดอัดนั้นทำให้หญิงสาวเพื่อนร่วมรุ่นที่มหาวิทยาลัยของเขานั้นอดที่จะสะเทือนใจไปด้วยไม่ได้


“...ฉันเหนื่อยจังฮเยริน ...ฉัน.....”

[นายต้องใจเย็นๆนะ ฉันอาจจะไม่ได้เข้าใจนายทั้งหมด แต่เรื่องอาชีพของนายน่ะ อยากให้คิดดีๆนะรู้มั้ย]

“...”


โฮซอกไม่ได้ตอบอะไรนอกจากเสียงสูดจมูกเท่านั้น


[...เอางี้ เดี๋ยวฉันจะลองหาโรงเรียนอื่นในโซลไปพลางๆแล้วกัน นายพอจะส่งเรซูเม่ของนายมาให้ฉันเอาไปเป็นหลักฐานช่วยพิจารณาได้มั้ย ฉันเชื่อนะว่าเด็กเกียรตินิยมจากมหาลัยแถวหน้าอย่างนายอะ ถ้ามีตำแหน่งว่างละก็เขาก็คงอยากจะยื่นให้ถึงมือแน่ๆ]


เสียงของเธอผ่อนคลายและสดใสมากขึ้นพร้อมกับคำพูดให้กำลังใจให้อีกฝ่ายพยักหน้าช้าๆและตอบรับด้วยเสียงแผ่วเบา

ทั้งคู่คุยกันอีกไม่กี่ประโยค ฮเยรินก็วางสายไป


ร่างโปร่งเพรียวนั้นลุกขึ้นเอาโทรศัพท์ไปเก็บก่อนจะมานั่งลงตรงหน้าโต๊ะเล็กที่เขาเอาไว้ใช้ตรวจงานเด็กนักเรียนอีกครั้งพลางหวนคิดถึงเมื่อวันพุธที่ผ่านมา ตอนที่มีสายของพ่อตนโทรเข้ามาขณะที่ตัวเองยังคุยอยู่กับนัมจุน


เนื้อความก็ไม่มีอะไรนอกจากเรื่องเดิมๆ เขาไม่ได้เกลียดอะไรกิจการที่บ้านของตัวเองหรอก แต่คนที่ทำให้เขายิ่งเกลียดและไม่อยากยุ่งมากขึ้นก็คงเป็นใครไม่ได้นอกจากพ่อเขา


มันถึงขั้นทำให้เขาเกลียดแม้แต่ตัวเองที่เกิดมาเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัวนี้


และทางเดียวที่จะหลุดพ้นได้ก็คงมีแต่ทำให้ตนเองมีชีวิตที่ดีพอ เขาถึงได้พยายามและกระเสือกกระสนดิ้นรนมากกว่าที่ควรเป็น


ในเมื่ออยู่ที่นี่ไปก็ไม่เห็นว่าอะไรมันจะดีขึ้น...เขาก็คงต้องตัดสินใจไป


ไปอยู่ในที่ที่ไม่มีคิมนัมจุนเช่นกัน


แต่พอนึกถึงคนคนนั้นขึ้นมาเขาก็เผลอเม้มปาก


โฮซอกรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนไม่ดีอะไร แต่เพราะแบบนั้นมันก็เลยทำให้เขายิ่งอึดอัด แล้วก็โมโหตัวเองทุกครั้งที่เห็นหน้าของนัมจุน โมโหที่อีกฝ่ายก็ยังพยายามเข้าหาและทำดีกับเขาทั้งที่ตนก็แสดงออกชัดขนาดนี้ว่าไม่อยากยุ่งด้วย


ไหนจะสิ่งที่เขาเคยสอนนักเรียนทุกคนตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่ ตนเองยอมรับว่ายังประสบการณ์ไม่มากพอ แต่ความผูกพันมันก็มีอยู่ในฐานะของคนที่สอนและดูแลความรู้ของเด็กๆเหล่านั้น


แต่บางทีหลายๆอย่างมันก็ไม่อำนวยเอาซะเลย


เขานั่งนิ่งสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นรื้อค้นเอกสารของตัวเองออกมา รวมทั้งข้อมูลตัวอย่างแผนการสอนที่เขาเคยบันทึกเอาไว้มาตลอดสี่ปีที่ทำงาน ทุกสิ่งทุกอย่างที่คิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์ได้


โฮซอกไม่ได้คิดจะยอมแพ้ แต่อะไรที่ตอนนี้มันไม่สามารถตอบโจทย์ตนเองได้ มันก็คงจำเป็นต้องเลือกที่จะไปหาสิ่งใหม่ๆ


โดยที่ยังรู้ตัวอยู่เต็มอกว่าตอนนี้ตนก็ยังคงเป็นตุ๊กตาที่ถูกบังคับด้วยเชือกอยู่






 

                ตอนนี้ที่ฮงแดฟ้าก็เริ่มจะมืดแล้ว ส่วนจองกุกเองก็เพิ่งจะส่งงานให้กับลูกค้ารายล่าสุดที่เพิ่งแวะเข้ามาไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

สถานการณ์ของเด็กหนุ่มตอนนี้เริ่มดีขึ้นมาหน่อย เมื่อมีผู้คนสนใจลองมาให้เขาวาดรูปให้บ้าง แม้จะยังไม่มากพอที่จะคิดว่าเป็นรายได้เป็นกอบเป็นกำ แต่ก็พอสำหรับอาหารสามมื้อในวันวันหนึ่ง

เขาเหยียดขายืดเส้นสายแก้เมื่อยในช่วงที่ยังไม่มีลูกค้าเพราะว่ามานั่งตรงนี้นานพอสมควรแล้ว


“อ้าว จองกุก?”

“??”


เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อของตนเอง เมื่อเห็นคนตรงหน้าก็ตาโตขึ้นนิดหนึ่งเพราะว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหนึ่งในเพื่อนในแก๊งของเขาอย่างแบมแบมที่มองกลับมาอย่างประหลาดใจเช่นกัน


“มานั่งรับจ๊อบแถวนี้เหรอ” หนุ่มน้อยชาวไทยพูดขณะนั่งลงตรงข้ามเพื่อน

“อือ ก็...งานพิเศษที่กูเคยเปรยๆกะพวกมึงตอนนั้นไง”

“อ๋อ ก็ดีนะ แล้วเป็นไงบ้าง ลูกค้าเยอะมั้ย”

“พออยู่ได้วันนึงอะ กูเพิ่งมาวันนี้วันที่สองเอง”

“เหรอ โอเค งั้นกูจองตัวมึงตอนนี้เลยละกัน”


แบมแบมพูดพลางหยิบมือถือของตัวเองออกมากดๆเข้าแอพเก็บภาพก่อนจะเลือกมาภาพหนึ่งแล้วส่งมือถือนั้นให้จองกุก

เมื่อตาโตของเจ้าหนุ่มกระต่ายเห็นภาพที่อีกฝ่ายให้เขาดูนั้นก็หรี่ตาลงพร้อมขมวดคิ้วอย่างสงสัย เพราะว่าคนในภาพก็คือลิซ่า สาวน้อยชาวไทยเพื่อนอีกคนในแก๊งของเขาเอง


“มึงวาดได้ปะ ถ้าเป็นแบบในเนี้ย”

“...ก็วาดได้ แต่ทำไมมึงไม่วาดเองวะ มึงอยู่ชมรมเดียวกับกูไม่ใช่เหรอ”

“เส้นมึงวาดคนดูดีกว่ากูน่า กูยังไม่อยากวาดเขาเป็นปิกัสโซ่สไตล์นะเว้ย”

“ลิซ่าอาจจะชอบก็ได้นะมึง”

“ไม่เอ๊า มึงวาดแหละ เดี๋ยวกูจ่ายตังให้ด้วย กล้าขัดลูกค้าก็เอาดิ”


พอเพื่อนรักพูดมาขนาดนี้แล้วจองกุกก็เลยพยักหน้ารับพร้อมกับเอาแบบมานั่งดูแล้วก็เริ่มสเก็ตช์ภาพ


แบบที่แบมแบมเอามาให้ดูนั้นเป็นลิซ่าตอนปล่อยผมที่ยาวถึงกลางหลังซึ่งต่างจากตอนมาโรงเรียนที่เธอมักจะถักเปียมาเสมอ ไม่ใช่ว่าจองกุกจะไม่เคยเห็น ตอนที่ไปเที่ยวกันครบแก๊งก็มีหลายครั้งที่เธอปล่อยผมไม่ก็ทำทรงอื่น


เขาคิดว่าลลิษาเป็นเด็กสาวที่สวยคนหนึ่งเลยทีเดียว เขาไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงประเทศไทยปกติหน้าตาออกไปทางโทนไหน แต่ได้ข่าวว่าเครื่องหน้าจะออกชัดเจนและมีมิติกว่าคนประเทศเกาหลีนักซึ่งก็น่าจะจริง เพราะดูจากแบมแบมก็แยกออกทันทีว่าไม่ใช่คนชาติเดียวกัน


แถมเธอเป็นคนที่ยิ้มสวย รูปร่างดี สูง ไปเป็นนางแบบได้สบายๆ แต่การที่เจ้าหล่อนเลือกอยู่ชมรมกรีฑามันก็เหมาะกับขายาวๆของลิซ่าดี


จองกุกจำได้ว่าช่วงปีแรกๆมีเด็กต่างห้องแอบมามองๆห้องเรียนเขาอยู่หลายคนแถมหลายรอบ เดินลงไปกินข้าว เพื่อนสาวต่างชาติของเขาก็ยังเป็นจุดสนใจ จนกระทั่งหลังๆก็ไม่ได้อะไรแล้ว ส่วนนึงก็คงเห็นจนชิน และอีกส่วนก็คือการที่แบมแบมมักจะอยู่กับเธอด้วยตลอดนี่ล่ะ มันก็จะน่าสงสัยหน่อยๆ


เด็กหนุ่มนั่งวาดไปได้สักพักก็รู้สึกถึงใครบางคนที่มานั่งอยู่ข้างตัว พอหันไปมองก็พบว่าเป็นซอกจินที่ซื้อน้ำซื้อข้าวเย็นมาให้กับลูกศิษย์สุดที่รัก(ที่ตัวเองไม่ได้สอน)นี่เอง โดยที่คนโตกว่าเห็นจองกุกกำลังนั่งใช้สมาธิอยู่ก็เพียงแค่ยิ้มให้แล้วก็นั่งเงียบๆ ในขณะที่เจ้าตัวแอบเหลือบมองไปยังเพื่อนตัวเองที่นั่งอยู่ตรงหน้า ซึ่งแน่นอนว่าเด็กชาวไทยก็มองตอบกลับมาเช่นกัน


ซึ่งสุดท้ายจองกุกก็รีบก้มหน้าวาดรูปต่อเงียบๆ แบมแบมก็เลยหันไปทักทายซอกจินแทนเพราะยังไงก็คิดว่าอีกฝ่ายน่าจะพอจำเขาได้ แถมยังเป็นอาจารย์ ยังไงก็ต้องทำความเคารพล่ะนะ


ด้านคนที่วาดรูปอยู่นั้นก็เร่งมือขึ้นนิดหน่อยเห็นได้จากการลากเส้นที่เฉียบคมกว่าเดิมในครั้งเดียว กระทั่งไม่นานก็วาดเสร็จจึงส่งภาพและมือถือคืนให้กับเพื่อนก่อนที่จะรับค่าจ้างมาเก็บ เด็กหนุ่มลูกค้าก็ลุกขึ้นและขอตัวกลับโดยที่ไม่ลืมลาซอกจินที่นั่งอยู่ข้างๆจองกุกด้วย


หลังจากนั้นก่อนที่จะค่ำมืดไปมากกว่านี้ จองกุกก็ได้ลูกค้าเพิ่มอีกสองสามคน ก็นับว่าเป็นการเติบโตที่ไม่เลวร้ายนัก


ทั้งสองคนขึ้นรถกลับบ้านเหมือนกับเมื่อวาน ต่างที่วันนี้สีหน้าของเจ้าหนูกระต่ายดูดีขึ้นไม่หงอยจนน่าสงสารเพราะไม่มีลูกค้าแล้ว ซึ่งก็ทำให้ซอกจินอดที่จะโล่งใจไม่ได้


“วันนี้เป็นวันที่ดีแล้วนะครับ”


จองกุกพยักหน้ายิ้มบาง มันดูน่ารักและน่าเอ็นดูจนคุณอาจารย์สุดหล่ออยากจะยื่นมือไปขยี้ผมอีกทีเหลือเกิน

แต่มือเขาดันร่วงลงไปทัชที่ต้นขาของเด็กหนุ่มแทนนี่สิ(....)


ซอกจินรีบชักมือหนีไปจับพวงมาลัยรถต่อทันทีแล้วเก๊กหน้านิ่งปกติแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคนข้างๆก้มมองตำแหน่งมือของตนเมื่อกี้ แล้วก็ไปนั่งคิดเรื่องอื่นแทนแก้ฟุ้งซ่าน


ตอนนี้เห็นจองกุกสีหน้าดีขึ้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย เพราะตอนที่ตนไปรับที่บ้านมาเมื่อกลางวัน เขาจำรถ
BMWของผู้ชายคนนั้นได้ และจากนั้นก็เห็นเด็กนั่นเร่งรีบมาขึ้นรถของเขาด้วยสีหน้าที่ปั้นยากพิกล เขาเลยได้ถามไถ่นิดหน่อยพอสังเขปเพราะขืนเอาความมากกว่านี้แล้วไปสะกิดอะไรเจ้าตัวเข้าโดยที่ยังไม่พร้อมก็อาจจะซวยได้


บ้าจริง นี่เขาไม่เคยอดทนอะไรขนาดนี้มาก่อนเลยนะ
!


“จองกุกอยากกินอะไรอีกมั้ยครับ”

“...ไม่เป็นไรครับอาจารย์ ผมไม่อยากรบกวนให้แวะนั่นแวะนี่หรอกครับ”

“งั้นเหรอ แต่ความจริงเธอคงชอบขนมของคุณแม่มากกว่าล่ะสิใช่มั้ยล่ะ”

“ฮะๆ ดูออกสินะครับ” เด็กหนุ่มหัวเราะเขินๆพลางยกมือลูบผมตัวเอง ทำให้คุณอาจารย์ห้องพยาบาลกำพวงมาลัยแน่นมาก ทั้งเสียงและท่าทางแบบนั้นทำให้เขาต้องพยายามสงบใจไม่เลี้ยวหาที่สอนสุขศึกษาสองต่อสองในยามนี้ จนในที่สุดก็สามารถประคองมาถึงหน้าบ้านจองกุกได้อย่างสวัสดิภาพ และพบว่ารถบีเอ็มคันหรูนั้นไม่ได้จอดอยู่แล้ว ซึ่งผู้ชายคนนั้นก็คงกลับไปแล้วแม้ว่าจะไม่รู้ว่ากลับไปเมื่อไหร่ก็ตาม

“พักผ่อนเยอะๆนะครับ วันนี้ท่าจะเหนื่อยเยอะแล้ว”


จองกุกที่หอบข้าวของลงมาจากรถแล้วก็ค้อมหัวรับความปรารถนาดีจากอีกฝ่าย ก่อนที่ตากลมคู่สวยนั้นจะฉายแววหลุกหลิกเก้อเขินเล็กน้อย


“...อ..อาจารย์ก็ด้วยนะครับ ขับรถไปๆมาๆน่าจะเหนื่อยกว่าผมอีก..”


คำพูดจากปากหนุ่มน้อยนี้ทำให้ซอกจินยิ้มกว้าง


“แค่รู้ว่าจองกุกเป็นห่วงผมก็หายเหนื่อยไปได้เยอะแล้วล่ะครับ”


คนเด็กกว่ารีบเม้มปากจนแก้มป่อง พร้อมกับริ้วสีเรื่อที่เจืออยู่สองข้างแก้มก่อนจะหันหลังเดินเข้ารั้วปิดประตูและวิ่งทั่กๆกลับเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว





 

                “กลับมาแล้วเหรอเรา เป็นไงบ้างวันนี้”

“อ๋อ ก็มีลูกค้ามาบ้างแล้วล่ะครับแม่ ค่อยยังชั่วหน่อย”

“เหรอ ดีแล้วล่ะ อนาคตคงได้วาดจนเมื่อยแน่ๆเลยล่ะเนอะ”

“หูย ขอให้เป็นความจริงเลยครับ”


เด็กหนุ่มวางของแล้วรีบเข้าไปกอดคุณแม่ของตนแน่นจนร่างบอบบางนั้นแทบจะจมไปกับอกลูก เธอเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่าลูกชายคนเดียวนั้นตัวโตขนาดนี้แล้ว


“แล้วกินอะไรมารึยังน่ะ ถ้ายังไม่อิ่มแม่ยังมีขนมอยู่ในตู้เย็นนะ”

“ไม่ค่อยหิวแล้วล่ะครับ ผมว่าจะอาบน้ำแล้วก็นอนเลยดีกว่า ขนมเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยกิน”

“โอเค งั้นก็ตามใจเราแล้วกัน เดี๋ยวแม่เก็บครัวแป๊บนึงก็จะไปอาบน้ำเหมือนกัน”


จองกุกพยักหน้ารับหงึกๆก่อนจะก้มหยิบของแล้วเดินขึ้นบันไดขึ้นไปข้างบนเพื่อที่จะเก็บของและใช้ห้องน้ำข้างบนไปเลย

แต่ในจังหวะที่เขาโยนเจ้าสมาร์ทโฟนราคาแพงของตนเองไปบนเตียง เสียงแจ้งเตือนจากแอพกาเกาก็ดังขึ้นจนเขาต้องหยิบมาดู ก็เห็นผิดสังเกตเพราะมันเป็นแจ้งเตือนถึงข้อความจากแบมแบมที่เด้งขึ้นมาตัวต่อตัว


07.48 PM July J : {มีไรมึง กูวาดไม่สวยเหรอ ไม่คืนตังนะเว้ย}

แบมแบมแบม : {ไม่ใช่งั้นดิวะ กูจะถามมึง ตกลงกับอาจารย์ซอกจินนี่ยังไง เขามานั่งกับมึงได้ไง} 07.49 PM

07.49 PM July J : {.........}

07.49 PM : {เอ่อ...ก็....}

แบมแบมแบม : {กูไม่ว่าหรอกถ้ามึงจะคบกับเขาอะ แต่บอกกันด้วย กูตกใจนะ} 07.50 PM

07.50 PM July J : {ยัง!}

07.51 PM : {เขาแค่มานั่งรอเป็นเพื่อน เพราะคอนโดอาจารย์แกอยู่แถวนั้นอะ}

แบมแบมแบม : {หร๊อออออออออ} 07.51 PM

{แล้วเขารู้ได้ไงว่ามึงจะมาวาดรูปที่นี่วะ?} 07.51 PM

07.52 PM July J : {...เดี๋ยวค่อยเล่า}

07.52 PM : {กูถามมึงเรื่องลิซ่าดีกว่า}

07.52 PM : {นึกไงมาให้กูวาดรูปให้วะ}

07.53 PM : {มึงชอบเขาอ่อ?}

แบมแบมแบม : {จอบจองกุก มึงงงงงงง} 07.53 PM

{ทำไมทีงี้เสือกฉลาด} 07.53 PM

07.53 PM July J : {555555555555555555 ไอ้ห่า ชัดขนาดนี้}

07.54 PM : {พอจะมีเวลาว่างซักสองสามชั่วโมงมั้ยครับ? เล่ามา กูจะไม่พูดถ้ามึงยังไม่ต้องการแน่นอน}


จองกุกมองข้อความของเพื่อนที่เด้งขึ้นมาพลางยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ไหนๆก็ไหนๆรู้เรื่องของเขาแล้ว ทำไมจะรู้เรื่องของคนอื่นบ้างไม่ได้

ของแบบนี้มันก็ต้องมีการแลกเปลี่ยนบ้างสิ ใช่ไหมล่ะ



-----------------------



>>Talk

EP ของคนขี้เผือก //ผิชชชช

แต่น้องจอนก็ยังไม่รู้ว่าเพื่อนในแก๊งหมาดๆอีกคนก็....55555555555555555555 /อวยพรให้น้องแทด้วยนะคร๊---

ตอนนี้ก็มีความเปลี่ยนแปลงเคลื่อนไหวในหลายๆอย่างแล้วค่ะ อาจจะค่อยเป็นค่อยไป ไม่ได้เร่งรีบนัก แต่ก็คงไม่เรื่อยแน่ค่ะ 555 ตั้งใจว่าจะเขียนไม่เยอะแล้วคราวนี้ YvY


ยังไงก็ขอบคุณทุกๆอย่างทั้งเฟฟวิวคอมเมนท์ด้วยนะคะ ขอโทษที่ก่อนหน้าหายไปนานอีกแล้ว ฟฟฟ เพราะเร่งปิดเล่มฟิคจับกระต่ายอยู่น่ะค่ะ ส่วนหลังจากนี้ก็...ฮรึก เปิดเทอมแล้ว แต่ก็พยายามกลับมาอัพสม่ำเสมอนะคะ

เจอกันตอนหน้าค่า ซียาาาาาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

417 ความคิดเห็น

  1. #358 seris (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 18:48
    ลืมเม้นก้าวีค่ะ กรี๊ด ความภัยของอ.คิมบังตา 5555555555 น้องแทลูก หนูมีใจให้อ.มินแล้วถูกมั้ยคะ ฮือ เหมือนลูกจะมีแฟน คุณแม่เปงห่วงหนู ; ^ ;
    งี้น้องแทก็จะไปหาพี่ยุนกิทุกเสาร์เลยชั่ยมั่ยชั่ย อ่ะ แผนสูงนะคะอ.มิน หลอกน้องมาอยู่ในห้องกันสองคน จะทำอะไรก็ได้------ แค่กๆๆๆ แต่ตอนน้องลบแพลนเดิมแล้วเขียนเป็นเรียนเปียโนหมดเลยนี่แบบ แงง นว้องงง หนูหวั่นไหวแล้วสินะ ฮือ ลูกหนูตกเป็นเหยื่อเต่าโฉด โดนหลอกให้สมยอม 55555555 เห็นภาพอ.ทำรุ่มร่ามกับน้องเลยค่ะ เช่น ท่อนนี้ต้องวางมือแบบนี้นะ อ่ะ จับมือสอน นั่งให้ดีๆ สิ อ่ะ ซ้อนหลัง กรี๊ดดดดด เขิล /นี่สรุปหล่อนดีใจหรือเสียใจที่ต้องยกลูกให้ชายโฉด ฮือ 55555555
    #358
    0
  2. #357 seris (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 18:42
    กรี๊ดดดดดดดดดด 555555555555555555555555555555555555555555555555555555555 ทำไมแค่เปิดตอนก็อยากกดโทรหา 191 แล้วแบบนี้คะ อ.คิมอย่าคิดกัมกับลูกเลา!!! /จับมัด ตอนพาไปส่งบ้านก็เหมือนกัน แหม แหมมมมม มือดันร่วงไปทัชต้นขา โกหก! จะลวนลามลูกเราล่ะซี่ ออกไป๊นะ คุงแม่จะปกป้องนกุกเองลูก มาหลบหลังคุงแม่มา /กอดกุกแน่น แล้วอะไรคือเห็นน้องเขินแล้วอยากพาเลี้ยวไปสอนสุขศึกษา อาจารย์คิมโว้ยยยย 555555555555555 นี่ยังเป็นพระเอกอยู่ถูกมั้ยคะ โอ่ย 555555555
    แบมกับลิซน่ารักกก จริงๆ ก็ดูชอบกันอยู่รึเปล่านะคะ แต่น่ารักอ่ะ ฮ่อยยย ข้อความที่แบมคุยกับกุกตอนท้ายนี่ทำไมรู้สึกเหมือนวันหลังมีอะไรเกี่ยวกับอ.คิม กุกจะปรึกษาแบมก่อนก็ไม่รู้ค่ะ แบบช่วยให้รู้ใจตัวเองด้วยงี้ น่อววว
    ส่วนคุณครูโฮซอก ฮือ เศร้า ก็เข้าใจที่บ้านนะคะว่ามีลูกคนเดียว อยากให้สืบทอดกิจการ แต่มันก็สงสารพี่โฮปอ่ะ ตอนคุยโทรศัพท์ก็แอบดูเครียดจนอีกนิดคงสติแตกแล้ว มีคิดไว้นะคะว่าถ้าเพื่อนไม่ทักจะเกิดอะไรไม่ดีมั้ย ฮือ ; ^ ; ถึงดูแล้วครต.พี่ไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ง่ายๆ ดูจะชอบเอาชนะด้วย น่าจะลุยแหลกไปข้างมากกว่า 555555555 แต่ถึงจะลุยๆ มันก็จะมีคนที่ยังไงก็กลัวอยู่สินะคะ เช่น คุณพ่อ---- (ตอนจบพาร์ทพี่โฮป ชอบประโยคสุดท้ายมากค่ะ ที่ประมาณว่ายังไงพี่ก็ยังเป็นหุ่นที่ขยับตามคนเชิดอยู่ดีน่ะค่ะ ไม่รู้ทำไมถึงชอบเหมือนกัน 555555555 /เอากรรไกรตัดเชือก---- แต่เอ๊ะ ....งี้แบบนี้ก็อาจจะย้ายไปสอนโรงเรียนอื่นเหรอคะ แง อย่าทิ้งอ.นัมจุนปัย----
    #357
    0
  3. #298 mayupong-111 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 14:00
    คิมซอกจินจะต้องอิจฉาตาลุกเป็นไฟค่ะ แทฮยองจะมาหายุนกิทุกเสาร์เลยนะคะ กรี๊ดดดดดดด พี่จินคืออีพีไหนไม่คิดอกุศลคงต้องประหาดใจมากแน่ๆ55555555 ฮปๆอ่าาาา จะหนีนัมๆ(?)ไปไหนนนน ฮื่ออออ
    #298
    0
  4. #267 anajulianovela (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 15:45
    น้องแบมต้องสู้นะลูก แลกเปลี่ยนจบกลับไทยก็สม่ำเสมอกะน้องลิซ่า อย่าปล่อยให้ความรู้สึกลดน้อยลง ไฟ้ติ้งนะคะ

    ส่วนจารย์พี่จิน 5555 ฟินล่ะสิ น้องจกุกน่ารักเนอะ นี่ถ้ายอมเปิดใจมากกว่านี้ต้องขี้อ้อนด้วยแน่ๆ อิจฉาพี่จินล่วงหน้าก่อน
    #267
    0
  5. #214 awakemy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 22:15
    เริ่มพัฒนาแล้ว สู้ๆต่อไปนะคะ
    #214
    0
  6. #213 Soskycm9 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 11:44
    คู่จินกุกก็ชอบ แต่ชอบสไตล์ยุนกิแทมากกว่าขอตอนพิเศษด้วยนะคะ เค้าเป็นกำลังใจให้~~~
    #213
    0
  7. #212 bill-lion (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 18:19
    อาจารย์ซอกจินยังมีจินตานาการที่ดีเหมือนเดิมนะคะ ซอกจินก็คือซอกจินอ่ะ เห็นเด็กน่ารักหน่อยไม่ได้ แต่ๆๆๆๆเหมือนว่าจะแพ้เพื่อนแล้วนะคะอาจารย์ซอกจิน 
    #212
    0
  8. #211 miloploy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 00:44
    ฮื่อรอเรื่องนี้นะคะ ภาษาสวยมากเลย ชอบมั่กมั่ก!
    #211
    0
  9. #210 k_92 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 10:38
    ในขณะที่ยุนกิล่อลวงแทได้แล้ว แต่ซอกจินที่เริ่มอะไรๆ ก่อนยังคงต้องจินตนาการต่อไป 55555
    #210
    1
    • #210-1 Tsukihana(จากตอนที่ 17)
      13 กรกฎาคม 2560 / 11:51
      น่าสงสารเค้านะคะ 55555555555555555555 แต่อย่างน้อยน้องจอนก็เริ่มรู้สึกดีกับอ.คิมเขาแล้วน้าา
      #210-1
  10. #209 kyuri13 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 09:35
    ค่อยเป็นค่อยไปค่ะอ.จิน ใจเย็นๆให้เด็กมันหายกลัว555555 โอ้ยชอบแทกิคือน่ารักกกก
    #209
    1
    • #209-1 Tsukihana(จากตอนที่ 17)
      13 กรกฎาคม 2560 / 11:50
      เนอะคะ ต้องค่อยๆตะครุบกะตุ่ยน้อยเนอะ // ส่วนแทกินี่น้องหมาสุดซื่อค่ะ ฮือ5555 คุงครูเต่าเลยสบายเลย(....)
      #209-1
  11. #208 rakprom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 04:46
    อ.มินหลอกเด็กอะค่ะ 555555555
    ส่วนอจ.จินนี่เห็นแล้วอยากยื่นยาดมให้มากๆ กลัวอจจะอกแตกตายซะก่อน 5555555555555
    #208
    1
    • #208-1 Tsukihana(จากตอนที่ 17)
      13 กรกฎาคม 2560 / 07:01
      555555555555555555555555555 เขาพยายามอดทนค่ะต้องเข้าใจ
      #208-1
  12. #207 RMJHyun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 04:32
    ดูเหมือนอ.คิมกับจองกุกเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว เลยมาเชียร์อ.มินกับประธานนักเรียนขาดใจเลย
    #207
    1
    • #207-1 Tsukihana(จากตอนที่ 17)
      13 กรกฎาคม 2560 / 07:00
      คู่นั้นกำลังงอกงามค่ะ ส่วนอีกคู่...........เอ่อ......... :D /อวยพรน้องแทกันดีกว่าค่----
      #207-1
  13. #206 Nayhrp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 12:10
    อ.มินกะอ.คิมนี่เขาภัยสงคมเหมือนกันเลยนะคะ ถึงว่าคบกันได้55555 แทฮยองกะจองกุกหนูต้องระวังตัวดีๆนะลูก ถ้าเผลอนี่เสร็จอ.แน่น--- แค่กๆๆๆ

    อ่านพาร์ทอ.คิมกะจองกุกแล้วเขินจังค่ะะะ จองกุกเริ่มจะชอบอ.คิมมากขึ้นเรื่อยๆแล้ววว ดีใจแทนอ.55555555

    รีบๆมาต่อนะคะะะ รออ่านอยู่ตลอดเลยยย
    #206
    1
    • #206-1 Tsukihana(จากตอนที่ 17)
      12 กรกฎาคม 2560 / 14:26
      นี่คือตัวอย่างของคำว่าศีลเสมอกันค่----- ไม่น่าแปลกใจอีกต่อไปทำไมคบกันได้ (555555555)
      เตรียมฉลองให้อ.คิมห้องพยาบาลกันค่ะ บอกลาความนก /หื้ม
      #206-1
  14. #205 tienin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 08:28
    แอร๊ยยยยยย ยุนกิพูดจาเข้าน้องแทใสใสนะ ส่วนซอกจิน ใจเย็นนะ555555 อดทนเข้าไว้
    #205
    1
    • #205-1 Tsukihana(จากตอนที่ 17)
      12 กรกฎาคม 2560 / 10:06
      55555555555 /หลอกเด็กกันซึ่งหน้าค่ะ //เอ๊ะ คนร้ายตัวจริงอยู่นี่แล้---
      มาเอาใจช่วยให้คุณซอกจินต้านทานความน่ารักของน้องให้ได้มากกว่านี้กันค่ะ ถถถถ
      #205-1
  15. #204 Pattranit-- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 07:35
    ซอกจินนี่เผลอทีไม่ได้เลย อนาคตไม่แน่นะ5555 อาจจะหนักกว่านี้ ยุนกิก็รีบๆสร้างโมเม้นได้แล้ววว5555 อยากเห็น~
    #204
    1
    • #204-1 Tsukihana(จากตอนที่ 17)
      12 กรกฎาคม 2560 / 10:00
      คนเรามันต้องมีกันบ้างค่ะ 555555555 /อ.คิมไม่ได้กล่าว
      ส่วนคุณยุงกิ ไหนๆก็หลอกเด็ก(?)ได้แล้ว ไม่พลาดแน่นอนค่---
      #204-1