[FanFic-BTS] I’m sick of you [JinKook & GaV Ft. ETC.] [END]

ตอนที่ 16 : +15+ : Flirt

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    10 มิ.ย. 60



                เรื่องราววุ่นวายที่สภานักเรียนได้คลี่คลายลงหลังจากได้พิจารณาหลักฐานที่ยุนกิเอามาให้ บวกกับยืนยันแล้วอย่างแน่นอนว่าประธานนักเรียนอย่างคิมแทฮยองนั้นไม่มีความผิดอย่างที่คนอื่นๆกว่าค่อนโรงเรียนสงสัย แต่คนร้ายตัวจริงซึ่งเป็นรองประธานนักเรียนนั้นได้โดนเรียกไปสอบสวนตั้งแต่เมื่อวันพุธหรือเมื่อวานหลังจากที่เรียกประชุมที่หอประชุมไป โดยที่มินแจถูกเรียกไปตอนพักเที่ยง


โทษแรกจากโรงเรียนที่เขาได้รับคือพักการเรียนหนึ่งเดือนพร้อมทำทัณฑ์บน และได้แจ้งไปยังผู้ปกครอง ส่วนที่นอกเหนือจากนั้นก็คงจะต้องไปตกลงกันเองเกี่ยวกับพวกอันธพาลที่มินแจเข้าไปยุ่งเกี่ยวจนเกิดเรื่อง เพราะถ้าหากมีพวกยาเสพติดเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยทางโรงเรียนอาจจะพิจารณาให้ไล่ออกแม้จะเป็นความผิดพลาดครั้งเดียวก็ตาม ซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่ได้ข่าวเกี่ยวกับการใช้ยาแต่อย่างใด


ส่วนตอนนี้ในกลุ่มเด็กๆของจองกุกนั้นก็ได้คุณประธานนักเรียนที่เป็นหัวหน้าห้องคนเก่งเข้ามาร่วมกลุ่มด้วยเพราะจากการที่พวกเขาตัดสินใจเข้าไปช่วยเหลือเมื่อตอนนั้น เพราะจองกุกเป็นคนพูดขึ้นมาว่าเขาเป็นคนหนึ่งที่ไม่เชื่อว่าแทฮยองจะเป็นคนทำ เพราะดูจากนิสัยจากการที่ชอบช่วยเหลือคนอื่นแถมยังมีอาสอนอยู่ที่นี่ คงไม่โง่ทำให้ตัวเองเสียชื่อเสียงหรือเสียประวัติง่ายๆ และคนอื่นๆในกลุ่มก็เห็นด้วย


และถึงว่าที่นั่งปัจจุบันในห้องของแทฮยองจะไปนั่งอยู่แถวหลังกับคนอื่นๆ แต่เจ้าตัวก็ไม่มีปัญหาอะไร ถ้าคนจะตั้งใจเรียนซะอย่าง นั่งที่ไหนมันก็ไม่ค่อยต่างกันเท่าไหร่


แต่...เอาล่ะ ถึงแม้ว่าเรื่องคนอื่นจะเป็นไปในทางที่ดีแล้ว แต่จองกุกก็คิดว่าเรื่องของตัวเองนั้นมันรู้สึกชวนปวดหัวอยู่หน่อยๆ


เด็กหนุ่มตาโตนั่งคิดถึงตอนพักเที่ยงของเมื่อวานที่ตัดสินใจไปหาซอกจินที่ห้องพยาบาลเนื่องจากอีกฝ่ายนั้นส่งข้อความมาหาเพราะว่าอยากจะถามเรื่องงานพิเศษ...แล้วทำไมทางนั้นถึงรู้เรื่องที่จองกุกตัดสินใจจะทำงานพิเศษได้น่ะหรือ...มันก็มีความเป็นมาอยู่นิดหน่อย


เขาไม่กล้าโทรไปคุยโดยตรงก็จริงเพราะรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่แปลกๆ แต่สุดท้ายเจ้าตัวก็ตัดสินใจส่งข้อความไปแทน เพราะอย่างน้อย คุยกันทางตัวอักษรก็ยังมีจังหวะที่ให้หายใจหายคอได้บ้าง

ก็จนกระทั่งถามไปว่าแถวไหนเหมาะที่จะนั่งวาดรูปนี่ล่ะ


“ผมว่าแถวฮงแดก็ดีนะครับ ถ้าจองกุกเคยมาเธอก็น่าจะรู้ว่าตรงนั้นคนเยอะ แล้วก็น่าจะมีพื้นที่เหมาะๆนั่งวาดได้นะ”


ซอกจินบอกกับเจ้าหนุ่มน้อยที่นั่งอยู่ตรงหน้า โดยพยายามจะทำท่าทีตัวเองให้ปกติ(ดูมีสติ)และดูสุขุมน่าเชื่อถือมากที่สุด


“เอ่อ อาจารย์รู้จักแถวนั้นดีเหรอครับ” ที่จองกุกถามแบบนี้ไม่ได้ตั้งใจจะกวนแต่อย่างใด แต่เขาหมายความว่าต้องการจะรู้ให้ชัวร์จริงๆ เพราะทำเลเป็นเรื่องสำคัญมาก

“คอนโดผมอยู่แถวนั้นเองแหละครับ จะไม่รู้จักดีก็เกินไปแล้วล่ะ”


อาจารย์หนุ่มสุดหล่อหัวเราะเบาๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้ารับเล็กน้อย ดูเหมือนจะวางใจไปได้หน่อยว่าอย่างน้อยเขาอาจจะไม่ไปเก้อก็ได้


“...ถ้าจองกุกจะมาแถวนั้นเดี๋ยวผมไปรับได้นะครับ”

“อ..เอ๊ะ?”


จองกุกตาโตเล็กน้อยเมื่อคนโตกว่ายื่นข้อเสนอมาให้ ตอนนี้ความลังเลใจได้ก่อตัวขึ้นมาอีกระลอก


“จะได้ไม่ต้องลำบากถืออะไรต่อมิอะไรขึ้นรถสาธารณะให้วุ่นวายไงครับ เดี๋ยวผมไปรับที่บ้าน เอาของใส่รถผมไปถึงที่เลยก็จบ สะดวกดีออก”

“อ่า........”


พอคิดตามที่เจ้าตัวบอกมันก็สะดวกจริงๆ อย่างเขาที่ต้องสะพายกระเป๋าและแบกกระดานกับกระดาษมาอีกก็คงถืออะไรไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ แต่อีกใจนึงมันก็เกรงใจที่จะต้องให้คนเป็นอาจารย์มารับมาส่งแบบนี้ มันดีแล้วหรือ นี่ยังไม่รวมบรรยากาศแปลกๆที่เขาเคยสัมผัสได้ และความรู้สึกของอีกฝ่ายที่รู้แล้วว่าคิดยังไงกับตนอีกนะ


เขาไม่ได้รังเกียจหรอก อย่างที่คิดอยู่ในใจตนเองเสมอ...เขาแค่กลัว


ภาพของแม่ที่ร้องไห้อย่างหนักยังคงวนเวียนอยู่ในใจเสมอตั้งแต่วันนั้น


ไม่อยากเป็นแบบนั้น...


แต่ก็นั่นล่ะ คิมซอกจินคนกล้าที่ลงทุนปีนกำแพงที่ไม่รู้ว่าสูงขนาดไหนก็ยังจะปีน นี่มันบ้ามากๆ และแม้ว่าจองกุกจะไม่รู้เลยก็เถอะว่าระหว่างที่อีกฝ่ายพยายามปีนนั้นคิดอะไรไปแล้วบ้าง(...)


สุดท้ายตัวเด็กหนุ่มเองก็ไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจนไป แต่ก็ไม่ได้มีทีท่าปฏิเสธอะไร เลยมานั่งคิดว่านี่มันดีแล้วหรือเปล่านะ แต่ก็ได้แต่คิดปลอบตัวเองต่อว่าเดี๋ยวใกล้ๆจะลองส่งข้อความไปหาอีกทีก็ได้เมื่อตัดสินใจแล้ว


บางทีก็นึกรำคาญตัวเองอยู่เหมือนกัน เอาจริงคนที่ถอยๆจากไปก็เพราะว่าความขี้ลังเลแบบนี้ของเจ้าตัวนั่นล่ะ แต่ถ้าหากว่าซอกจินยังคงเดินหน้าต่อไป เห็นทีคราวนี้จะทำตัวไม่ถูกของจริง


...หรือว่าเราควรจะลองเสี่ยงไปเลยดี?

จะลองคุยกับเพื่อนสักคนดูดีไหมนะ...


จองกุกพลิกตัวไปหยิบมือถือข้างหมอนมาหลังจากที่นอนเล่นบนเตียงคิดอะไรเรื่อยเปื่อยหลังจากจบมื้อเย็นวันนี้ไปแล้ว เข้าแอพกาเกากดเข้าห้องรวมไปไล่ดูรายชื่อในกลุ่มอย่างชั่งใจว่าจะเลือกใครดี...ไม่สิ ต้องบอกว่าเขาควรจะคุยกับใครก่อน เพราะเดาได้ว่าเดี๋ยวมันก็ลามๆไปอยู่ดี

ความสามัคคีพร้อมเพรียงในกลุ่มแบบนี้ทุกคนก็รู้กันดีนั่นล่ะนะ

 

 





               ซอกจินเดินกลับห้องตัวเองไปแล้ว


ยุนกิที่ปิดประตูตามหลังอีกฝ่ายแล้วก็ไปทิ้งตัวลงนอนแผ่ร่างบนโซฟาหน้าโทรทัศน์ต่อ ก่อนหน้านั้นเพื่อนรักแวะมาหาที่ห้องเพื่อมานั่งคุยตามปกติโดยเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากที่เขาโดนพักการสอนไป


อย่างเรื่องเด็กมินแจนั่นที่ถูกลงโทษทำทัณฑ์บนกับพักการเรียนไป มันก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้างที่ผู้อำนวยการยังทำอะไรบ้าง เขาไม่รู้หรอกว่าเด็กนั่นฐานะทางบ้านเป็นอย่างไร แต่ถึงกับต้องขโมยเงินไปใช้หนี้หรืออะไรก็ตามแสดงว่าคงไม่ได้มีเงินก้อนไว้ใช้แน่นอน เพราะอะไรน่ะหรือ เขากลัวเรื่องจะเงียบและทิศทางที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเพราะอิทธิพลของเงินอีกนั่นล่ะ


เอาเถอะเขาอาจจะคิดมากไป


แต่ตอนนี้นอกจากเรื่องโทษของคนร้ายตัวจริงนั่นแล้ว อีกคนที่เขาก็อดที่จะแอบนึกถึงไม่ได้ก็ไม่พ้นเจ้าลูกหมาตัวใหญ่คนนั้นว่าตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง แต่ก็อาจจะดีขึ้นละมั้งเพราะรู้ว่าผู้อำนวยการเรียกเด็กๆทั้งโรงเรียนมาชี้แจงเรื่องของเจ้าตัวแล้ว ซึ่งเป็นวันหลังจากที่ตัวเองนั้นได้กลับคอนโดไป

ก็แค่อยากรู้ว่าเด็กคนนั้นกลับมายิ้มได้มากขึ้นหรือยัง...


...เด็กคนอื่นจะกลับมามองนายเหมือนเดิมแล้วใช่มั้ย


ยุนกิยื่นมือออกไปข้างหน้าแล้วมองพิจารณามันอยู่ครู่หนึ่ง มือของตนเองที่ข้อทุกนิ้วปูดออกมาเล็กน้อยเพราะหักนิ้วบ่อยๆที่ไม่มีร่องรอยอะไรที่ดูผิดสังเกตบนผิวขาวๆนั่น แต่ตนเองรู้อยู่แก่ใจว่าก่อนหน้านั้นมันมีทั้งรอยฟกช้ำ รอยเลือดอยู่บนมือข้างนี้แม้ว่าข้างซ้ายก็ไม่ได้ต่างกัน แต่เพราะเขาถนัดขวา ก็เลยใช้มือขวามากกว่า


นี่เขาชกต่อยซะจนลืมนึกไปเลยแล้วใช่ไหมนะว่าตัวเองเล่นดนตรี


ถึงตอนแรกๆจะเจ็บมือมากก็เถอะ แต่พอได้เรียนรู้วิธีการต่อยที่ถูกต้องและจุดที่ควรต่อยบนใบหน้าแล้วเขาก็ไม่ได้กังวลเรื่องนิ้วจะหักหรือซ้นอีกต่อไป นั่นก็เป็นสิ่งที่เขาคิดมาเสมอเพื่อป้องกันตัวเอง แต่ครั้งนี้สิ่งที่เขาทำลงไปก็เพื่อที่จะ...ปกป้องคนอื่น


ชายหนุ่มร่างเล็กกำมือขวา มันเป็นความรู้สึกที่แปลกออกไป ยุนกิรู้ตัวว่าเขาไม่ใช่ฮีโร่ที่ต่อสู้กับผู้ร้าย กลับกันตนอยู่ในข่ายนักเลงหัวไม้ อันธพาลอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ เพราะงั้นที่ซอกจินชอบด่าเขาว่าสมองเป็นก้อนกล้ามมันก็ไม่ผิดเท่าไหร่หรอก


ความจริงตอนนี้ตั้งแต่มีงานมีการทำก็ดีกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว ยิ่งเป็นงานที่อยู่กับเด็ก(โต)และดนตรีที่เขาชอบและถนัดอยู่บ่อยๆ มันก็ทำให้ตนเองจิตใจสงบลงมากขึ้น แม้ลงท้ายถ้าพูดไม่รู้เรื่องมันก็จบที่เขาต้องใช้กำลังก็เถอะ


แต่ครั้งนี้เขาทำไปก็เพื่อช่วยแทฮยอง...ใช่ เขา
ช่วยเจ้าเด็กประธานนักเรียนคนนั้น


คนที่เขาตามดูมาตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายไปเห็นความลับของเขาครั้งแรก เนื่องจากอคติที่มีต่อพวกนักเรียนในตำแหน่งนี้แท้ๆ

สุดท้ายก็ยังไงล่ะ...


“กูเกลียดมึง ไอ้เพื่อนเวร”


ถึงปากจะโทษเพื่อนแต่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าความจริงมันไม่ได้เป็นเพราะซอกจินที่ชอบไซโคเขาอยู่เนืองๆหรอก




 

------------------------




 

                “อาจารย์ซอกจินอยู่มั้ยครับ”


เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาจากการเช็คสมุดบันทึกการเข้าใช้ห้องพยาบาลแล้วก็ต้องขมวดคิ้วแปลกใจเล็กน้อยที่คนที่มาถามหาเขาในวันนี้ไม่ใช่ทั้งเด็กจองกุกและเด็กคนอื่นที่ดูท่าทางจะมาขอความช่วยเหลือเพราะเจ็บตัวหรือไม่สบาย แต่คราวนี้กลับเป็นคิมแทฮยอง ประธานนักเรียนคนนั้น


“มีอะไรรึเปล่า เธอ..”

“คิมแทฮยองครับ”

“อ่า ครับ ผมรู้จักเธออยู่” ...แซวไอ้กิมันทุกวันทำไมจะจำไม่ได้ ซอกจินคิดในใจต่อให้

“คือ...” เด็กหนุ่มหลุบหน้าลงและเบนสายตาไปทางอื่นเล็กน้อย ก่อนจะกลับมามองหน้าอีกคนแล้วพูดต่อ “อาจารย์มีที่อยู่ของอาจารย์ยุนกิมั้ยครับ”

“หืม? ก็มีนะครับ”

“คือผมขอที่อยู่ได้มั้ยครับ พรุ่งนี้ผมว่าจะไปเยี่ยมเขา...ผมมีเรื่องอยากจะพูดกับอาจารย์ยุนกิน่ะครับ”


ซอกจินได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างมาก เด็กนี่จะไปหาเพื่อนเขาถึงห้อง...ไปหาถึงห้อง...ไปถึงห้องเชียวนะ!!


มีแต่เขาที่(เคย)ไปบุกถึงห้องของจองกุก ก็อยากมีฟิลลิ่งที่อีกฝ่ายมาหามาเยี่ยมที่ห้องบ้าง มานั่งเล่น มากินข้าว มาหลับนอ..........มานอนอะไรแบบนี้ก็ยังดี แทบจะประเคนที่อยู่ให้ถึงที่แล้วแม้ว่าจริงๆตอนนี้จะแค่อาสาไปรับส่งเจ้าตัวทำงานพิเศษเฉยๆก็เถอะ แต่ก็ยังไม่ได้รับการคอนเฟิร์มเลย เศร้าเหลือเกิน


อาจารย์หนุ่มดึงตัวเองกลับมายังปัจจุบันอีกครั้งเพราะอีกฝ่ายกำลังรอคำตอบอยู่


“อะ งั้นรอแป๊บนะ เดี๋ยวผมเขียนการเดินทางคร่าวๆให้ แทฮยองจะเริ่มจากแถวไหนล่ะครับผมจะได้เริ่มถูก”


แทฮยองบอกไปว่าจะเริ่มจากสถานีรถไฟแถวบ้านของเขา ซึ่งซอกจินก็จัดการบอกให้ทุกอย่างตั้งแต่ลงสถานีอะไรยันเลขที่ห้อง และเมื่อเด็กหนุ่มได้ที่ตัวเองต้องการแล้วก็โค้งขอบคุณลากลับไปที่ห้อง ทิ้งให้อีกฝ่ายมองตามไปด้วยอารมณ์สงสารตัวเองในใจเบาๆ


แต่นั่งเซ็งไม่เท่าไหร่ จู่ๆมือถือตัวเองก็แจ้งเตือนข้อความเข้า

เมื่อหยิบมาดูเขาก็ต้องตาโตเมื่ออ่านประโยคที่อยู่ในนั้น 






 

                วันเสาร์ที่สามมิถุนายน บ่ายสองโมงกว่า


เด็กหนุ่มเอ่ยกับคุณอาของเขาว่าวันนี้จะขอออกไปข้างนอก ซึ่งก็บอกไว้ว่าเขาจะไปเยี่ยมยุนกิหลังจากที่วันก่อนได้ตัดสินใจเล่าให้นัมจุนฟังไปว่ายุนกินั้นอุตส่าห์ไปเอาเงินมาคืนให้กับเขา แม้ว่าคนเป็นอาจะสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าทำไมทางนั้นถึงยอมช่วยถึงขนาดนี้แต่หลานก็ไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังมากกว่านั้นตนก็เลยไม่ถามต่อ แม้ว่าจะสงสัยเอามากๆเลยก็เถอะ


แต่พอนัมจุนบอกว่าเดี๋ยวเขาจะขับรถไปส่งเอง แทฮยองก็ปฏิเสธพร้อมบอกว่าอยากให้อาได้พักผ่อนมากกว่า


“เดี๋ยวผมจะรีบกลับละกันนะครับ คุณอาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”

“อืม งั้นก็ไปดีๆล่ะ จะกลับก็โทรบอกด้วยนะ”


ร่างสูงยกมือตบปุๆที่หัวของหลานชายอย่างเอ็นดูก่อนที่อีกฝ่ายจะโค้งแล้วเดินออกจากบ้านไป ซึ่งเมื่อแผ่นหลังของเด็กหนุ่มนั้นลับประตูไปแล้วนัมจุนก็มาครุ่นคิดต่อว่า ท่าทางอาจารย์มินนั่นน่าจะรู้จักกับหลานของตนมากกว่าที่คิด แต่มันตั้งแต่เมื่อไหร่ ยังไง อะไรกันแน่นะ...


ฝ่ายแทฮยองที่ออกมาจากบ้านแล้วก็คิดว่าไหนๆก็ไปหาผู้ใหญ่แล้วควรจะซื้อของกินอะไรติดมือไปฝากนิดหน่อยก็คงจะดี แต่ก็ไม่รู้ว่ายุนกิชอบกินอะไรนี่สิ จะซื้อผลไม้เดี๋ยวก็เหมือนไปเยี่ยมไข้ และคนอย่างทางนั้นคงไม่น่าจะชอบกินของหวานๆเท่าไหร่ สุดท้ายก็ไปจบที่เบเกอรี่ในร้านสะดวกซื้อ ซึ่งตรงนี้แทฮยองก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเหมือนที่บ้านของจองกุกจะขายขนม ซึ่งเสียดายว่าทำไมมานึกได้เอาป่านนี้กันนะ ไม่งั้นคงสั่งขนมจากเพื่อนไปแล้ว


ระหว่างที่นั่งรถไฟไปก็นั่งคิดต่างๆนาๆว่าไปถึงแล้วจะคุยอะไรบ้าง แล้วจะทำตัวยังไงดี เพราะตลอดมาไม่เคยคิดจะเป็นคนที่เข้าหาฝ่ายนั้นก่อนเลย แถมยังพยายามหนีอีกต่างหาก ...ก็ตอนนั้นอาจารย์เขาน่ากลัว


แต่ดูตอนนี้สิ รู้ตัวอีกทีก็มายืนอยู่หน้าห้องเขาแล้ว


เจ้าหนุ่มผิวเข้มกลืมน้ำลายอึกใหญ่อยู่ตรงหน้าบานประตูสีขาวที่เขารู้สึกว่ามันดูใหญ่โตขึ้นมายังไงไม่รู้ในความคิดของตัวเอง แต่จะมามัวยืนอยู่อย่างนี้ไม่ได้


เขายืนทำใจอยู่อีกพักก่อนจะยกมือเคาะไปที่ประตูไม่แรงมาก จากที่ซอกจินบอกมาว่าวันหยุดยุนกิจะตื่นสาย บางทีจะตื่นเที่ยงตื่นบ่าย แทฮยองก็เลยกะเวลาว่ามาใกล้ๆเย็นก็น่าจะตื่นแล้วมั้ง


และเมื่อเขาเห็นว่าประตูกำลังเปิดออกก็ยิ่งตื่นเต้น จนกระทั่งเห็นร่างเล็กในชุดสบายๆที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนที่หลังประตูนั่น ผมสีดำที่ดูจะเหมือนสางลวกๆมากกว่าหวีให้เรียบร้อยแบบตอนมาสอนก็ค่อนข้างจะแปลกตา


“มาได้ยังไง”

“...ผมขอที่อยู่มาจากอาจารย์ซอกจินครับ”

“แล้วนี่มาคนเดียว?”


แทฮยองพยักหน้าพร้อมกับบอกว่าเขาซื้อขนมมาฝากด้วย ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะชอบรึเปล่า ซึ่งยุนกิก็บอกเขากินอะไรก็ได้ แต่คราวหลังถ้าจะมาก็ไม่ต้องซื้อมาหรอกมันเปลือง

ทั้งคู่เดินเข้าห้องมาแล้ว และเด็กหนุ่มก็วางถุงขนมบนโต๊ะกินอาหารที่ใกล้ครัว ก่อนตามไปนั่งบนโซฟาข้างๆแต่ก็ไม่ได้ใกล้กับยุนกิมากนัก


“ผม...ผมจะมาขอบคุณอาจารย์ที่ช่วยผมครับ แล้วก็ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ที่ทำให้อาจารย์ต้องถูกพักการสอน”


คนเป็นนักเรียนก้มหน้าเล็กน้อย สีหน้าแสดงความสำนึกผิดทั้งๆที่ไม่ใช่ความผิดของตัวเองในเรื่องนี้ ทำให้ยุนกิถอนหายใจออกมาเบาๆ


“ไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหน แล้วฉันก็ไม่ได้โดนไล่ออก ไม่เป็นไรหรอกน่า”

“ต...แต่ ทำแบบนั้นมันเสี่ยงที่จะโดนไล่ออกมากๆนะครับ ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นเลยถ้าพวกอาจารย์คนอื่นเขาไม่ฟัง”

“ทีงี้ล่ะอยากให้ฉันอยู่ เมื่อก่อนยังอยากให้ฉันไปให้พ้นหูพ้นตา”


อาจารย์หนุ่มร่างเล็กเอ่ยแหย่ขึ้นมา ซึ่งทำให้แทฮยองที่เมื่อกี้หันหน้ามาคุยด้วยก็ก้มหน้ามองมือตัวเองที่ตักอีกครั้ง


“ก็เมื่อก่อนอาจารย์น่ากลัวนี่”

“...ละตอนนี้?”


ริมฝีปากสวยนั้นเม้มเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาตามที่ตัวเองรู้สึก


“ถ้าตอนนี้อาจารย์ยังคิดว่าผมจะไปบอกเรื่องนั้นอยู่ ยังไงก็คิดว่าน่ากลัวอยู่ดีครับ”

“ช่างเถอะ ป่านนี้คงรู้กันทั้งโรงเรียนแล้วล่ะว่าฉันโดนพักการสอนเพราะมีเรื่องทะเลาะวิวาท”

“...”


ตาเรียวเล็กเหลือบมองเด็กข้างกายตัวเองแล้วก็เอนตัวพิงกับพนักโซฟาพลางเปรยๆออกมา


“ดีใจที่ไม่ใช่ฝีมือนาย”


แทฮยองค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อยที่รู้ว่าอย่างน้อยอาจารย์ก็ไม่ได้เข้าใจเขาผิด แต่ก็นั่นล่ะ มันมีเรื่องที่น่าสงสัย...


“แล้วทำไม...อาจารย์ถึงช่วยผม”

“ฉันก็แค่นึกภาพนายขโมยเงินไม่ออก”


ตอนนี้ทั้งคู่หันมาสบตากันโดยไม่ตั้งใจ พร้อมกับบทสนทนาที่ขาดช่วงไปชั่วอึดใจหนึ่ง


“และนายคงไม่มีทางทำแบบนั้น”


สิ้นสุดคำนี้ ในแววตาของแทฮยองก็เป็นประกายวิบวับขึ้นมาพร้อมกับตาที่โตขึ้น และรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าที่ปรากฏขึ้นเพราะความดีใจอย่างตรงไปตรงมาจนขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้น


“อาจารย์เชื่อผมใช่มั้ยครับ! อาจารย์เชื่อผมใช่มั้ย!


น้ำเสียงที่ดูตื่นเต้นดีใจกับท่าทางที่เหมือนหมาน้อยแบบนั้นทำให้ยุนกิเผลอยิ้มออกมานิดหน่อย แต่ก็ไม่ลืมที่จะพยักหน้าตอบกลับไปก่อนจะหันไปทางอื่นแล้วยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง


...ร้ายแรงกว่าที่คิดแฮะ


จริงๆก็หลังจากที่ตามดูแทฮยองมาได้พักใหญ่จนพอจะรู้นิสัยของเด็กคนนี้มาบ้าง ว่าอย่างน้อยเป็นคนยังไง เห็นจากที่เรื่องชกต่อยของตนนั้นไม่ได้เป็นข่าวทั่วโรงเรียนอะไรอย่างที่ตัวเองกังวล แม้จะไม่แน่ใจว่าเพราะตัวเองขู่ไว้ด้วยหรือเปล่า แต่ดูจากหลายๆอย่างประกอบแล้ว ทางนั้นกลับเลือกที่จะทำตามที่เขาพูดทั้งที่มีโอกาสฟ้องได้มากมาย


แทฮยองเป็นเด็กดีจริงๆ...

เขาดูเลวขึ้นหลายเท่าไปเลย


“ว่าแต่นายอุตส่าห์มาถึงนี่คงไม่ได้มาเพื่อพูดขอโทษกับขอบคุณใช่มั้ย”

“...เอ่อ ผมมาแค่นี้ล่ะครับ”


ยุนกิอยากขำขึ้นมาแต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงขำกันนะ เพราะเป็นเด็กนี่พูดด้วยหน้าซื่อๆแบบนั้นหรือไงกัน


“ไม่อยู่กินมื้อเย็นด้วยกันก่อนเหรอ จะได้ไม่เสียเที่ยว”

“คือ....”


ตอนแรกใจแทฮยองก็เกือบจะตอบตกลงเพราะไหนๆผู้ใหญ่ก็เป็นคนเอ่ยปากชวนจะได้ไม่เสียมารยาท แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ามันจะไม่เป็นอะไรหรือถ้าสมมติซอกจินจะมาหายุนกิที่ห้องแล้วเจอเขาอยู่กันสองต่อสองแบบนี้ แล้วนี่จริงๆแล้วพวกเขาอยู่ด้วยกันหรือเปล่ายังไม่รู้ แทฮยองอยากจะตีหัวตัวเองแรงๆสักทีที่เอาแต่คิดว่าจะทำยังไง ไม่ได้นึกถึงเรื่องอื่นเลย


“...อ..อาจารย์ซอกจิน...ไม่อยู่เหรอครับตอนนี้”


ชายหนุ่มผมดำเลิกคิ้วเมื่อได้ยินคำถามแปลกๆ


“เจ้านั่นมันก็อยู่ที่ห้องตัวเองสิ”


คำเรียกที่ดูสนิทสนมแบบนั้นก็ยิ่งทำให้แทฮยองลำบากใจขึ้น


“...แต่...”

“อะไร”


คนเด็กกว่าหลบตาไม่กล้าพูดต่อ ทำให้ร่างเล็กยื่นหน้ามาหรี่ตามองอย่างจับผิด นั่นยิ่งทำให้เจ้าหนุ่มนี่ออกอาการลนมากกว่าเดิมจนเขยิบถอยไป จนทำให้อีกฝ่ายกระตุกยิ้มขึ้นมา


“อย่าบอกนะว่านายคิดว่าฉันคบกับมันเหมือนที่ได้ยินมา”

“...อะ....ก็...” จู่ๆแทฮยองก็รู้สึกว่าสองข้างแก้มตัวเองร้อนวูบเพราะเหมือนจะถูกจับได้ว่าเหมือนไปสอดรู้เรื่องคนอื่นเข้า แต่ก็แบบ...ลือกันให้แซ่ดทั้งโรงเรียนขนาดนี้ไม่เข้าหูเขาเลยมันก็เกินไป

“โสด”


ยุนกิพูดทั้งๆที่ยังไม่ละสายตาจากเด็กหนุ่มผิวคล้ำตรงหน้า


“แต่ไม่ให้จีบ”

“เอ่อ...............”


แทฮยองรู้สึกกระอักกระอ่วนแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้จะแสดงความรู้สึกยังไงออกไปดีกับบทสนทนาแบบนี้


แต่ดูเหมือนคนเป็นอาจารย์จะไม่สนใจท่าทีแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย กลับสนุกจนตาเล็กๆนั้นเป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะแกล้งเขยิบตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น ซึ่งแทฮยองเองก็ถอยไปเรื่อยๆเช่นกันจนในที่สุดก็ชนเข้ากับพนักวางแขน ทำให้ร่างตัวเองหงายหลังลงไปนอนเพราะไม่มีอะไรค้ำไว้แล้วราวกับเป็นซีนที่เหมาะเจาะอะไรเช่นนี้


ยุนกิเคลื่อนตัวมาเหนือร่างของแทฮยองและเอามือค้ำไว้ที่เบาะโซฟากลายเป็นท่าล่อแหลมไปในทันที ทำให้เด็กสิบเจ็ดออกอาการตื่นๆทางสีหน้ามากกว่าเดิม


ร่างเล็กโน้มตัวลงไปใกล้จนอีกฝ่ายสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆข้างหู


“เพราะฉันชอบจีบมากกว่า”




 

-------------------------------




 

                กระดาษขนาดเกือบเท่าเอสามถูกม้วนปิดผนึกแล้วส่งให้กับคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า หลังจากที่พลิกกระดานให้ ลูกค้าของเขาได้เห็นผลงานแล้ว


“ขอบใจมากนะจองกุก”

“...ม..ไม่เป็นไรครับอาจารย์”


เด็กหนุ่มยิ้มแห้งให้กับลูกค้าของเขาที่นั่งอยู่ตรงหน้า...อาจารย์คิมซอกจิน คนที่เขาตัดสินใจให้มารับตนเองมาที่ฮงแดในวันหยุดในที่สุด


แต่ก็อย่างที่เห็น เขารอจนใกล้จะสองทุ่มจนก่อนหน้าซอกจินต้องไปซื้อน้ำซื้อข้าวมาให้ แล้วก็นั่งรอเป็นเพื่อน เจ้าหนูนี่ก็ยังไม่ได้ลูกค้าสักคน สีหน้าเศร้าๆเป็นกระต่ายหงอยมันชวนน่าสงสารเหลือเกิน ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะต้องไปนั่งให้จองกุกวาดรูปให้แบบนี้ในฐานะลูกค้า ไม่ใช่คนรู้จัก และเขาก็ยินดีที่จะจ่ายเต็มจำนวนไม่ต่อราคาแต่อย่างใด


“ผมว่าผมควรกลับบ้าน”

“นั่นสินะ กลับกันเถอะ มืดมากแล้ว เดี๋ยวคุณแม่จะเป็นห่วงเอานะ”


จองกุกพยักหน้าเบาๆพลางลุกขึ้นเก็บของโดยมีซอกจินช่วยด้วย พวกเขาพากันเดินไปที่รถและเอาอุปกรณ์ต่างๆไปวางไว้ที่เบาะหลัง แต่พอหันมาก็ยังเห็นเด็กหนุ่มยืนหน้าเศร้าอยู่ ก็คงจะคาดหวังเอาไว้มากจริงๆ...


คนโตกว่าเอื้อมมือจะไปลูบหัว แต่ก็ชะงักค้างไว้ก่อนจะลดมือลงแล้วเม้มปาก


เขาตัดสินใจแล้ว


ซอกจินคว้าข้อมือของจองกุกแล้วดึงเข้ามาหาตัวจนร่างอีกฝ่ายเซเข้ามาในอ้อมกอดพอดี ซึ่งเจ้าตัวนั้นก็ตกใจอยู่หน่อยๆกับความกะทันหันเช่นนี้


“ไม่เป็นไรนะ อย่าเพิ่งยอมแพ้นะครับ”


มือข้างหนึ่งของอาจารย์หนุ่มลูบผมคนน้องเชิงปลอบ

...แบบนี้ดีกว่าเยอะเลย

ด้านจองกุกพอค่อยหายตกใจแล้วก็ขมวดคิ้วพยายามกลั้นไม่ให้ความผิดหวังแสดงออกมาทางสีหน้าโดยการซบลงที่บ่าพร้อมกับสองมือกำเสื้อซอกจินเอาไว้


“ขอบคุณครับอาจารย์”


เขาเงยหน้าขึ้นมามองคุณอาจารย์โดยเริ่มเผยรอยยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะพูดคำที่ชวนให้ใจเต้น


“พรุ่งนี้มาด้วยกันอีกนะครับ”

“...”


ทายสิว่าตอนนี้ซอกจินเป็นลมหรือยัง



------------------------------



>>Talk

โอ้โห้ โอ้โห้ โว้วววววว /รี้ดบอกหร่อนกลับรพ.ไปเลยไป

กลับมาอย่างแกรนด์ค่ะ 55555 และกลับมาพร้อมกับคนร้ายกาจตัวจริง----------  ก็แหมชื่อตอนมันฟ้องอยู่ววว แหะ

ขอโทษที่ทำให้รอนานด้วยนะคะ ;;-;; ยังมีคนรออยู่รึเปล่าเนี่ย แง 5555 พอดีเพิ่งจะเคลียร์คิวที่แทรกๆกลางคันได้ค่ะ O]=[ 

ตอนนี้ก็มีอะไรคืบหน้าละเนอะ บอกแล้วค่ะว่าเลยช่วงเปลี่ยนผ่าน ทุกอย่างจะเดินหน้าแร้ว ฮ่าฮ่า

ขอบคุณทุกๆคนที่แวะเข้ามาอ่านเช่นเคยนะคะ เฟฟด้วย แชร์ด้วย แล้วก็คอมเมนท์ และคนที่อุตส่าห์ทวง ฮือ ขอบคุณจริงๆค่ะ

เจอกันตอนหน้านะ! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

417 ความคิดเห็น

  1. #297 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 13:42
    พูดเลยว่าชะนีถึงกับต้องหยุดอ่านฟุบหน้ากรี๊ดอัดหมอน คือบับ ทำไรไม่ถูก เขินโว้ยยยยย กรี๊ดดดดดดดดด มิน!ยุน!กิ๊! เธอมาเล่นกับหัวใจชะนีแบบนี้ไม่ได้นะ เกร้ดดดดดดด และมันทำให้มีความคิดแวบเข้ามาในหัวว่านี่พี่จินมันกากไปรึเปล่า ยุนกิดูก้าวหน้ากว่าเยอะเลยนะเนี่ย555555555555555
    #297
    0
  2. #266 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 15:31
    โง้ยยยยยยยยย เฟลิร์ตจริงไรจริง อิพี่กิพ่อทุกสถาบันนี่คนจริงมากๆ พอยอมรับใจตัวเองนี่ไม่มีกั๊กเลยค่า
    ส่วนจารย์พี่จิน...ยินดีด้วยค่ะ น้องพูดงั้นนี่กำลังใจมาเต็มเลยใช่ก่คะ 55555
    #266
    0
  3. #203 k_922 (@k_92) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 15:21
    เดี๋ยวนะยุนกิพอรู้ตัวนี่รุกเลยนะ ซอกจินก็สู้ๆนะ 555
    #203
    1
    • #203-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 16)
      12 กรกฎาคม 2560 / 09:56
      รุกแน่นอนค่ะ ไม่นั่งแล้ว /นั่นลุก
      พี่จินกำลังพยายามและหักห้ามใจตัวเองอย่างมากค่ะ 55555555
      #203-1
  4. #187 minitis (@kyuri13) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 16:19
    อ.มินมันร้ายยยย ไม่ให้จีบจะจีบเองกรี๊ดดดดด อ.จินตายไปแล้วเจอจองกุกแอคแทค55555
    #187
    0
  5. #182 rikear_lope (@bill-lion) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 10:21
    อ.มินนนนนนน ร้ายกาจอ่ะร้ายกาจมากๆเลย ใจชุ้น นำอ.ซอกจินไปสิงเท่าแล้วค่ะ ยอมมม อ.ซอกจินเค้ากล้าขึ้นแล้วค่ะทุกคน เค้าได้กอดน้องแล้วค่ะ ฟินไหมให้ทาย
    #182
    0
  6. #178 NCSJK (@Nayhrp) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 11:32
    ในที่สุดไรท์ก็กลับมาอัพสักที แล้วก็กลับมาอย่างยิ่งใหญ่มากค่ะะะะ กรี้ดดดดดดกกด จองกุกกก หนูเริ่มเปิดใจให้อาจารย์คิมแล้วใช่มั้ยลูกกกกกกกก ตายๆๆๆ เจอปย.นั่นเข้าไป พี่จินต้องหัวใจวายตายไปแล้วแน่ๆ55555555 ส่วนอาจารย์มินนี่ก็ร้ายไม่เบาเลยนะคะ ใสซื่อกว่าจองกุกก็คงจะเป็นแทฮยองนี่แหละค่ะ สงสารเด็กสองคนนี้จัง ต้องมาเจออาจารย์ร้ายกาจแบบนี้55555

    อยากอ่านต่อแล้วววว ไรท์รีบกลับมาอัพน้าาาา
    #178
    1
    • #178-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 16)
      12 มิถุนายน 2560 / 19:55
      คัมแบคทั้งทีต้องปังค่ะ--- แต่บางคนยังคงคอนเซ็ปกากเสมอต้นเสมอปลาย(....)
      ส่วนอาจารย์มินนี่คือตัวตนที่แท้จริง //แค่ก
      #178-1
  7. #170 kukk1kk (@rakprom) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 03:42
    ก่อนอื่น อจมินนนนนนน กริ้ดดดดดดด โอ้ยยยยยยย เขินตั้งแต่ออกจากห้องด้วยชุดไม่เรียบร้อย คำปฏิเสธ บอกโสด และอื่นๆอีกมากมาย โอ้ยยยยย -//////- มันเขินนน ฮืออออออออ
    ส่วนอจ.จินคะ ใจเย็นๆนะคะ อย่าเพิ่งเป็นลม555555555 หัดมีภูมิต้านทานเหมือนเพื่อนหน่อยค่ะ เพื่อนนำไปไกลแล้ว555555555555555555
    #170
    1
    • #170-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 16)
      12 มิถุนายน 2560 / 07:55
      อย่าเปิดช่องให้อ.มินค่ะ พูดเลย 555555555555555 มาเป็นคอมโบ
      ส่วนอ.ห้องพยาบาลนั้นโดนโจมตีกะทันหันค่ะยังไม่ทันได้ตั้งตัว ช็อค 5555555555555555 /คงคอนเซ็ปคนกากได้เสมอต้นเสมอปลาย---
      #170-1
  8. #154 kaimook98 (@kaimook98) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 19:47
    อีกแปปอ.มินคงข่มขืนเเทฮยองอ่ะ อ.คิมสู้ๆนะคะ5555
    #154
    1
    • #154-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 16)
      11 มิถุนายน 2560 / 20:14
      พรู่ดดดดด ใจเย็นๆนะคะะะะ อ.มินไม่รีบ----- ส่วนคุณซอกจินนั้นต้องไปเสริมสร้างภูมิคุ้มกันค่ะ 555
      #154-1
  9. #153 MPBTT (@maprang_buntita) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 18:14
    ดาเมจทั้งสองคู่ -///- อ.มินรุกแรงไปนะคะส่วนอ.คิม...ยังสบายดีอยู่ใช่มั้ยค-------/หลังจากที่นกมาตั้งนาน 555555555
    #153
    1
    • #153-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 16)
      11 มิถุนายน 2560 / 18:41
      อ.มินทำเด็กหัวใจจะวาย ส่วนอ.คิมจะตายเพราะเด็กค่ะ 55555555555555 จะล้างอาถรรพ์คนนกได้หรือไม่
      #153-1
  10. #152 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 17:37
    แทลูกกกกกก อาจารย์เค้าจะจีบละป่ะเนี่ย ><
    ละอาจารย์ซอกจินเป็นไงมั่งคะเจอเด็กแอทแทคไปน่ะ
    #152
    1
    • #152-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 16)
      11 มิถุนายน 2560 / 17:51
      มาขนาดนี้น้องแทต้องเข้าใจละค่ะ ถถถถถถ
      ส่วนอ.คิม CPR ตัวเองไปก่อนนะคะ 555555555555
      #152-1
  11. #151 Ren (@seris) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 14:12
    กรี๊ดดดดดดฟฟสฟาห่ก่ก่หาหาฟวฟววฟสฟ กลับมาด้วยดาเมจระดับอัลติบอส ฮืออออ อ.มินคนร้ายกาจ! /เสียงรอน ฮือ บ้าแล้ว บ้าหลอ เขินมากเลยค่ะ ฮื้ออออ น้องแทหน้าแดงจนระเบิดไปรึยังลูก มีคนจะจีบหนูแล้วหนูเข้าใจอาจารย์เค้าใช่มั้ยคะฟฟฟฟ โอ๊ย เขินอ่ะ อ.มินรุกแรงมาก แง ทำมาโสดไม่ให้จีบ เพราะชอบจีบมากกว่า ชอบจีบมากกว่าก็ไปเรียนรำไทยเลย ฮือ /ผิด 5555
    ส่วนอีกคู่ อ.คิมรุกแรงมาตลอดจอดสนิทด้วยประโยคทำลายล้างของน้องประโยคเดียวอ่ะค่ะ 555 ไหนนกุกบอกพี่สิคะว่าหนูไม่ได้ตั้งใจอ่อย /เอาแครอทจิ้มแก้ม อ.คิมนกมากนะคะ ตลกการอิจฉาเพื่อน 5555 ไงล๊า เด็กเพื่อนไปหาถึงห้องแล้ว วั้ย สยายปีกเรยคนเรา แล้วอะไรคือการไปหลับนอ... อย่าคิดไม่ดีกับน้อง!! /ตีมือ ตอนท้ายก็เนียนไปกอดน้องแล้ว นกฉวยโอกาส ร้ายกาจมากค่ะ ทำมาแบบนี้ดีกว่าเยอะเลย มาดีดปากที หมั่นไส้ค่ะ 5555
    ส่วนน้องกุก หนูไม่อยากรู้หรอกค่ะว่าระหว่างนั้นอ.คิมเค้าคิดอะไรไปแล้วบ้าง ถ้ารู้หนูจะแย่งพี่โทรแจ้งตำรวจแน่นวล แล้วพระเอกก็จะโดนจับ จบบริบูรณ์--- 55555555 ตอนท้ายที่น้องเกาะเสื้ออ.คิมแล้วเงยหน้ามาพูดนี่ต่อให้ไม่ใช่อ.ก็เป็นลมอ่ะค่ะ น่ารักกระแทกใจมาก ฮือ กะตุ่ยอ้วงของพรี่ /น้วยแก้ม แต่แอบสงสารน้องเหมือนกันนะคะ หนูอย่าเพิ่งเศร้าไป เดี๋ยวลูกค้าก็มาค่ะ พี่จะเกณฑ์คนไปให้หนูวาดเอง!! /ทุบพุงอย่างฮึกเหิม
    #151
    1
    • #151-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 16)
      11 มิถุนายน 2560 / 14:41
      เรียนรำไทยแล้วได้จีบกันสนุกแน่นอนค่------------- อ.มินไม่ผิดนะคะน้องแทมาหาถึงห้องเอง ผักบุ้งเข้าปากเต่าเอง /มั่ย
      โอกาสไม่มีก้ต้องสร้างขึ้นมาเองค่ะ 55555555555 สุดท้ายนกถูกยิงร่วงด้วยดาแมจครั้งเดียว(....) //อย่าเพิ่งจับพระเอกค่ะะะะะ เอาเพื่อนพระเอกไปด้วย #เดี๋ยวสิ
      #151-1
  12. #150 Soskycm9 (@Soskycm9) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 13:34
    มาต่อเร็ววว ฮื่อชอบตอนที่สุดอ่ะโครตชอบอ่ะฮื่ออออ ยุนกิกะแทแท คู่นี้จริงๆ
    จินกุกปล่อยนางแห้วไปก่อนตอนนี้ต้อง กิแท????
    #150
    1
    • #150-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 16)
      11 มิถุนายน 2560 / 14:02
      คุงครูมินเผยธาตุแท้(?)ออกมาแล้วค่ะ 555555555
      ไม่สงสารครูคิมหน่อยเหรอคะ ถถถถถถถถ
      #150-1
  13. #149 Jewelry_T (@kimhyunjah) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 10:32
    โสด ไม่ให้จีบ เพราะชอบจีบมากกว่า /ฟาดอ.มิน
    #149
    1
    • #149-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 16)
      11 มิถุนายน 2560 / 11:27
      วิถีคนโฉด เอ๊ย โสด ตามสไตล์อ.มินค่ะ 5555555555
      #149-1
  14. #148 Obscura (@Pattranit--) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 08:49
    ฮือ จารย์มินรุกแล้ว นี่ก็จะกรี้ดตาม----
    #148
    1
    • #148-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 16)
      11 มิถุนายน 2560 / 10:25
      ผักบุ้งเข้าปากเต่าแล้วค่ะมีหรือจะพลา---
      #148-1
  15. #147 chocEHEH (@tonliw08) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 00:12
    แหมมมมมมม มินยุนกิ ฉันชอบจีบมากกว่าคืออะไรคะ จะผันตัวไปเป็นครูสอนนาฏศิลป์หรอมม ปล.มีโปรเจคโดเนทถังออกซิเจนให้คิมซอกจินไหมคะ รู้สึกเหมือนเขาใกล้จะขาดใจตายแล้ว55555555
    #147
    2
    • #147-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 16)
      11 มิถุนายน 2560 / 00:37
      พูดซะไรต์เผลอจีบตามเลยค่ะ 55555555555555555555555555555555 แงงง นั่งขำเมนท์นี้นานมาก
      เอาน่ะดนตรีนาฏศิลป์ก็ใกล้ๆกันโนะ //หราาาา
      แบบนี้ครูคิมต้องปฐมพยาบาลตัวเองแล้วล่ะค่ะ :'D เรียนพยาบาลมาเพื่อรักษาตัวเองนี่เอ-------
      #147-1
    • #147-2 Obscura (@Pattranit--) (จากตอนที่ 16)
      11 มิถุนายน 2560 / 08:48
      ชอบเม้นนี้55555555 ขำ
      #147-2
  16. #146 XCIII (@pharunya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 22:30
    คิมซอกจินยังมีชีวิตอยู่มั้ย5555 โดนเด็กแอคแทค55555
    #146
    1
    • #146-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 16)
      10 มิถุนายน 2560 / 22:54
      วิญญาณท่าทางจะกระเด็นออกร่างไปเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ 5555555555
      #146-1