[FanFic-BTS] I’m sick of you [JinKook & GaV Ft. ETC.] [END]

ตอนที่ 14 : +13+ : Punish

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    9 เม.ย. 60


                คาบเช้าในวันพฤหัส คลาสเรียนดนตรีของชั้นมัธยมปลายปีสองไม่ได้เงียบเหมือนอย่างเคย เมื่อหัวข้อสนทนาในวันนี้นั้นเป็นหัวข้อที่พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลย


เรื่องที่เกี่ยวกับคุณประธานนักเรียนคิมปีสามคนนั้น


เพราะว่าเสียงคุยกันที่ติดไปทางกระซิบกระซาบทำให้ได้ยินแต่เพียงเสียงงึมงำๆไม่ค่อยได้ศัพท์เท่าไหร่นัก แต่อาจารย์สอนดนตรีอย่างมินยุนกินั้นก็พอจะเดาได้อยู่บ้าง เพราะจากตอนที่ตนเองยังไม่ได้เข้าสอน เรื่องมันก็ลอยเข้าหูมาอยู่เนืองๆ


พอเลิกชั่วโมงดนตรีของวันนี้ เขาก็พยายามจะเริ่มหาข้อมูลเพิ่มเติมทันที ก็ไม่แน่ใจว่าจะเริ่มจากตรงไหน ด้วยความที่หลังจากคาบแรกเขาก็ไม่มีสอนยาวไปยันพักเที่ยง ตนเองก็เลยแวะลงมาหาเพื่อนรักที่ห้องพยาบาลเพื่อจะถามไถ่ว่าได้ข่าวอะไรบ้างไหม


แต่ซอกจินเองก็ส่ายหน้าเบาๆเช่นกัน


“กูก็มาถึงโรงเรียนพร้อมมึงปะวะ แถมกูเฝ้าห้องพยาบาลทั้งวันจะไปหาข่าวจากไหนได้”

“เฮ้อ มึงนี่ไร้ประโยชน์จริงๆ”

“เออออออ ตอนนี้ใครมันจะไปสำคัญเท่าเด็กมึงล่ะครับเพื่อนมิน”

“ยังไม่เลิกอีก ก็บอกว่าไม่ใช่ไงโว้ย”

“หึ กูจะพูดจนกว่าเด็กนั่นจะได้เสียกับมึง”

“ไอ้สัส”


ยุนกิคิดว่าตอนนี้เพื่อนสนิทของตนเองชักจะไม่ได้เรื่องแล้ว ยิ่งคุยก็ยิ่งออกทะเลไปไกลขึ้นเรื่อยๆ เขาเลยขอตัวลาจากห้องพยาบาลแล้วไปตามทางของตัวเองต่อ จนกระทั่งมีเสียงเสียงหนึ่งได้เรียกเขาเอาไว้


“นี่ไม่มีสอนแล้วเหรอครับ”


ร่างเล็กหันไปก็พบกับอาจารย์ตัวเล็กพอๆกับเขาอีกคนยืนยิ้มตาหยีอยู่ ไม่ใช่ใครที่ไหน ปาร์คจีมินหนึ่งในอาจารย์พละนี่เอง


“...อ่อ ก็ ว่างยันพักเที่ยงน่ะครับ”

“อ่า ดีจัง ว่าแต่มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ เหมือนอาจารย์ต้องการความช่วยเหลือ...รึเปล่า”


จีมินถามออกไปเหมือนจะแบ่งรับแบ่งสู้ ทั้งที่ในใจตนรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายต้องการรู้อะไรบางอย่างอย่างแน่นอน คนที่ช่ำชองต่อการเสาะแสวงหาข้อมูลเรื่องชาวบ้านอย่างเขารู้ดี

ซึ่งคนโตกว่านั้นก็เม้มปากอย่างชั่งใจ ก่อนที่จะเรียบเรียงคำพูดในหัวก่อนจะพูดเพื่อจะได้ไม่ดูเป็นคนใฝ่รู้จะดับเวิร์ลไวด์นัก


“คือ...พอดีผมได้ยินเด็กๆจู่ๆก็พูดถึงประธานนักเรียนปีนี้ เลยสงสัยน่ะครับว่ามีเรื่องอะไรกันแน่”

“เรื่องนั้นน่ะเอง ตอนนี้เด็กๆหลายคนกำลังสงสัยกันเลยล่ะครับว่าเงินกองกลางในสภาที่หายไปจะเป็นฝีมือของประธานนักเรียนคิมคนนั้น”

“หือ?”


อาจารย์หนุ่มผมดำแทบจะไม่เชื่อหูของตนเอง จะเป็นไปได้อย่างไร เด็กคนนั้นดูไม่มีแนวโน้มที่จะเป็นคนขี้ขโมยแบบนั้นได้เลย มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ


“อาจารย์จีมินแน่ใจเหรอครับว่าเด็กคนนั้นเป็นคนทำ”

“จริงๆผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ก็ได้ยินเด็กๆเขาคุยกันมาอีกที แต่ถ้าเป็นจริงก็น่าเสียดายอยู่นะครับ ท่าทางเป็นเด็กดีแท...”

“ไม่ ไม่ใช่แทฮยอง เขาต้องไม่มีทางทำแบบนั้น”


จู่ๆยุนกิก็พูดสวนขึ้นมาจนจีมินตกใจอยู่หน่อยๆ ซึ่งพอเจ้าตัวได้สติก็กระแอมเล็กน้อยก่อนจะส่ายหัวและเอ่ยแก้


“ผมหวังว่ามันจะเป็นแค่ข่าวลือที่เชื่อถือไม่ได้”

“ผมก็คิดเหมือนอาจารย์ยุนกิล่ะครับ”

“ยังไงก็ขอบคุณมากนะครับอาจารย์จีมิน ผมจะได้ไม่ต้องคาใจเวลาเด็กนักเรียนแอบคุยกันในช่วงนี้แล้ว”

“ฮะๆ ไม่เป็นไรครับ คนเรามีเรื่องให้สงสัยตลอดแหละ”


คุณอาจารย์ตัวขาวยิ้มพลางพยักหน้ารับคำพูดส่งท้ายของอีกฝ่ายโดยที่แอบคิดในใจเล็กน้อย

...อาจารย์แกจะสื่อว่ามนุษย์ทุกคนล้วนขี้เสือกใช่มั้ย...


แต่ว่านะ ข้อมูลที่เขารู้มาในตอนนี้ก็ทำเอาตัวเองประหลาดใจไม่น้อยเลยทีเดียว และก็อดจะคิดถึงเจ้าเด็กลูกหมาตัวใหญ่นั่นไม่ได้...ซึ่งป่านนี้ก็คงหน้าดำคร่ำเครียดคิดมากไปแล้วแน่ๆ จากที่ตามดูมาหลายวันก็พอจะเดานิสัยได้อยู่

เดี๋ยวพักกลางวันลองไปทักดีกว่า...

 







                และนั่นก็คือเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ยุนกิจะไปเจอกับแทฮยองในห้องน้ำ แล้วก็เผลอพูดอะไรไม่เข้าหูอีกฝ่ายไปนั่นล่ะนะ

แต่ในเมื่อมันเป็นแบบนี้แล้ว เขาคงต้องแวะไปดูอะไรให้แน่ใจสักหน่อย เพราะจำได้ว่ามันมีบางสิ่งที่ตงิดอยู่ลึกๆตอนที่รู้ข่าวนั่น ทำให้ตอนนี้ตนเปลี่ยนเส้นทางจากห้องพักครูหมวดของตนเอง เป็นห้องสภานักเรียนที่เขาคุ้นเคย(ด้านนอกห้อง)เป็นอย่างดี


และเพราะว่าบอร์ดที่ติดข้างประตูห้องสภานั้นส่วนหนึ่งจะมีข้อมูลของพวกสภานักเรียนติดอยู่ด้วยเพื่อสะดวกในการร่วมงานและเรียกใช้ ซึ่งแน่นอนว่าจะมีรูปของทุกคนติดเอาไว้ ตาเล็กหรี่ลงอย่างพิจารณาพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้รูปของนักเรียนชายคนหนึ่ง


ไม่ผิดแน่

คิมมินแจ


เจ้าเด็กคนนี้ที่เขาเห็นท่าทางที่มีพิรุธตอนวิ่งเข้าไปในห้องแล้วก็วิ่งออกมาด้วยสีหน้าแปลกๆ ยิ่งพอคิดทบทวนไป ดีกรีความน่าสงสัยก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเท่าตัว

ยุนกิมองข้อมูลของเด็กนี่คร่าวๆว่าชื่ออะไร ตำแหน่งไหน เรียนอยู่ชั้นปีอะไรอยู่ห้องไหน ก่อนที่แววตาของเขาจะเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา


เขาตามแทฮยองโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัวก็ทำมาแล้ว แต่สำหรับคนที่มีชนักปักหลังแบบนั้นก็น่าจะย่อมระวังตัวมากขึ้นกว่าปกติ ซึ่งก็ยังไม่ใช่ปัญหาของยุนกินักเพราะว่าเขารู้ว่ามินแจไม่น่าเคยมีเรื่องชกต่อยกับใคร ต่อให้ระวังขนาดไหนความรู้สึกมันต้องมีช่องโหว่บ้างล่ะ


แหงสิ ก็เด็กนั่นน่ะ เป็นถึง รองประธานนักเรียน เลยนะ

คงไม่เอาตัวเข้าไปพัวพันเรื่องการทะเลาะวิวาทให้ประวัติตัวเองเสียหายหรอก

แต่ครั้งนี้ เห็นทีคงจะได้ด่างพร้อยเป็นจุดใหญ่เลยแน่ๆ

 






--------------------------





 

“อาจารย์นัมจุน...”


เสียงแหบเล็กน้อยซึ่งเบากว่าปกติที่เรียกอยู่ด้านหลังเจ้าตัวนั้นทำให้กาแฟดำที่จิบอยู่เกือบจะหกเทลงรดโต๊ะหมดเพราะว่าความตกใจ...ตกใจเพราะคนที่ปกตินั้นเมินเขาตลอดเกินสามเวลาหลังอาหารอย่างอาจารย์โฮซอกนี่จะเป็นคนกล้ามาทักเขาก่อน

นัมจุนหันกลับไปอย่างแทบไม่เชื่อสายตา แต่อีกฝ่ายนั้นกลับขมวดคิ้วมองกลับมาก่อนที่จะเบือนหน้าหนีเล็กน้อย


“เอ่อ มีเรื่องอะไรให้ผมช่วยรึเปล่าครับ”


พอถูกถามมาอย่างนั้นโฮซอกก็ถอนหายใจก่อนจะเหลือบมองไปรอบๆ วันนี้เหลือเพียงแค่นัมจุนกับตัวเขาอยู่ที่ห้องพักครูเนื่องจากคาบก่อนจะพักเที่ยงนั้นอาจารย์ที่เหลือนั้นออกไปสอนกันหมด ซึ่งแน่นอนว่าถ้าเป็นวันอื่นๆโฮซอกจะไม่โอเคจนตอนเดินหนีออกไปข้างนอกทุกครั้งไป แต่วันนี้ไม่ใช่  เพราะกลับเข้ามาคุยกันตัวๆเลยทีเดียว


“เรื่องของคิมแทฮยองหลานคุณ รู้แล้วใช่มั้ยครับ”


คนเป็นอาได้ยินมาถามถึงหลานชายตัวเองก็ยิ้มค้าง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ


“ผมคิดว่า เขาไม่ได้ทำหรอกคุณ”

!


โฮซอกที่เห็นอีกฝ่ายมีท่าทีอึ้งๆเล็กน้อยก็พูดต่อ


“เรื่องแบบนี้มันอาจจะกระทบถึงภาพลักษณ์ของคุณในที่ทำงานใช่มั้ยล่ะ แต่เอาเป็นว่า ผมไม่เชื่อที่เด็กคนนั้นเป็นคนทำเรื่องไม่ดีอย่างนั้นแน่นอน”


ตอนนี้ในใจของนัมจุนนั้นลุกขึ้นไปสวมกอดเพื่อนอาจารย์ร่วมหมวดคนนี้ด้วยความซาบซึ้งและดีใจแล้ว แต่ความจริงเขายังคงนั่งนิ่งๆรับฟังสิ่งที่อีกคนพูดออกมาอยู่อย่างนั้น ก่อนที่จะยิ้มออกมาเล็กน้อย


“นี่คุณนึกยังไงถึงมาบอกผมครับนี่”

“ผมเป็นห่วงแทฮยอง เขาเป็นเด็กที่ดีและไม่มีแนวโน้มที่จะทำอะไรแบบนั้น”


อาจารย์หนุ่มเว้นช่วงประโยคสูดหายใจ


“และคิดว่าคุณก็คงกังวลเรื่องของเขาอยู่ไม่น้อย ผมก็เลยแค่มาบอกไม่ให้คุณต้องคิดมากไปกว่านี้”

“...อาจารย์โฮซอก....”

“แค่นี้ล่ะครับ ผมขอตัว”

“ด...เดี๋ยวครับ”


จู่ๆนัมจุนก็ลุกพรวดขึ้นมาจากเก้าอี้แล้วคว้าข้อมือของคนที่กำลังจะหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะตัวเอง พร้อมกับเผลอออกแรงดึงจนเจ้าตัวเซไปด้านหลังซึ่งเกือบจะชนกับแผ่นอกของอาจารย์คิม ทำให้ฝ่ายที่โดนดึงไว้นั้นรีบหันมาตวัดมองอย่างขุ่นเคืองทันที


“อ...เอ่อ ขอโทษครับ ผมแค่อยากจะขอบคุณ”


ชายหนุ่มรีบดึงข้อมือตัวเองให้หลุดจากมืออีกฝ่ายทันที


“ทีหลังแค่พูดก็พอมั้งครับ”

“แหะๆ พอดีผมกลัวว่าคุณจะเดินไปก่อนไม่ทันฟังน่ะ”


แต่คุณอาจารย์จองเลือกที่จะเดินหนีกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองโดยที่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เมื่อคนตัวสูงเห็นแบบนั้นก็เม้มปากนิดๆแล้วนั่งลงเช่นเดิม จริงๆเขาโดนเมินจนชินแล้วล่ะ โดนอีกสักทีก็คงไม่ทำให้เฟลไปมากกว่านี้แล้ว


และอีกอย่าง นาทีนี้กลับมีแต่ความอัศจรรย์ใจและประหลาดใจเท่านั้นที่ถูกทักก่อน แม้ว่าจะคุยเรื่องของหลานตัวเองก็ตาม


นั่นก็ทำให้นัมจุนสัมผัสได้ว่าจริงๆแล้วโฮซอกเป็นคนที่จิตใจดีทีเดียว ยิ่งทำให้เขารู้สึกด้านบวกกับอีกฝ่ายขึ้นมาอีกพอสมควร แม้ว่าทางนั้นจะยังดูไม่ค่อยชอบหน้าตนอยู่ก็ตาม ซึ่งตัวเขาก็คิดว่าไม่เป็นไรหรอก เพราะเมื่อมาเห็นแบบนี้แล้ว การที่โฮซอกมาตั้งแง่ไม่ยอมญาติดีด้วยมันต้องมีเหตุผลอยู่แน่นอน


เขาหวังว่าจะได้รู้เหตุผลนั้นสักทีโดยที่ยังไม่ช้าเกินไป






 

                ตั้งแต่เมื่อวานที่เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนโดนคนอื่นเทและนินทาซุบซิบกันจนปวดประสาท แถมสิ่งที่เขาไม่โอเคมากที่สุดก็คือการที่คุณอาจารย์สอนดนตรีตัวเล็กคนนั้นเข้ามาพูดตอกย้ำซ้ำเติมในเรื่องที่เขาไม่อยากจะฟังแล้ว


เขาโมโหและเสียใจมากจริงๆ


แม้พักกลางวันนี้เขาจะไม่ได้เจออะไรแบบนั้นอีก แต่การที่กลับห้องมาด้วยสภาพจิตใจที่ว้าวุ่นแบบนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก เพราะมันทำให้จดจ่ออยู่กับบทเรียนยากเหลือเกิน


แทฮยองฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียนที่อยู่แถวหน้าสุดของตนเองเงียบๆ เพราะว่าวันนี้ตนก็กินข้าวไม่ค่อยลงอีกแล้วเลยขึ้นห้องมาเร็วกว่าคนอื่น

บางทีก็อยากจะหลับไปนานๆเหมือนกัน


แต่ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของนักเรียนคนอื่นก็เริ่มดังขึ้นมาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงประตูห้องเรียนเลื่อนเปิด ทำให้รู้ว่าเริ่มมีเพื่อนคนอื่นกลับห้องมากันแล้ว แต่ก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาอยู่ดี


“แทฮยอง”


เด็กหนุ่มรู้สึกว่ามีใครมาเขย่าแขนของตัวเองและส่งเสียงเรียกอยู่ข้างตัว ซึ่งเสียงนั้นก็คุ้นหูอยู่ทีเดียวจนต้องเงยหน้าขึ้นมา แล้วก็ต้องเลิกคิ้วแปลกใจเมื่อคนที่มาเรียกตนนั้นก็คือเพื่อนร่วมชั้นที่นั่งเรียนด้วยกันทุกศุกร์ตอนคลาสเรียนพิเศษตอนเย็นอย่างจอนจองกุก


“...นายมีอะไรเหรอ”

“คือว่า...นายโอเคมั้ย มานั่งกับพวกเราข้างหลังได้นะ มีที่ว่างที่นึงพอดี”


แทฮยองยืดตัวไปมองด้านหลังแถวของตัวเองก็พบกับเพื่อนๆที่ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับจองกุกกำลังนั่งคุยกันอยู่ บ้างก็มองมาทางนี้แล้วพยักหน้า


“ฉัน...ฉันนั่งได้เหรอ”

“ได้สิ พวกฉันนั่งคุยกันแล้วล่ะ เห็นอาการนายไม่ค่อยดีเลย มานั่งคุยกับพวกเราก็ได้ จนกว่านายจะสบายใจ”


จองกุกว่าพลางยิ้มให้อย่างเป็นมิตร เขาเองก็เชื่อเหมือนกันว่าหัวหน้าห้องที่คอยช่วยเหลือเขาเรื่องเรียนมาตลอดนั้นไม่มีทางจะทำอะไรอย่างนั้นแน่นอน ซึ่งโชคดีที่เพื่อนๆที่เหลือในกลุ่มตนก็เห็นด้วย จากที่นั่งคุยกับในกรุ๊ปแชทกับเมื่อตอนพักกลางวันนี้ ที่ทุกคนตัดสินใจให้อีกฝ่ายมานั่งด้วยกัน


“อ่า..ขอบใจพวกนายนะ”


ซึ่งในที่สุด แทฮยองก็ตัดสินใจเก็บของแล้วลุกจากที่นั่งเดิมไปนั่งรวมกับคนที่เหลือในแถวหลัง ซึ่งให้ความรู้สึกแปลกใหม่อยู่ไม่น้อย เพราะจริงอยู่ถึงว่าพวกเขาจะเป็นเพื่อนร่วมห้องกันแต่ระดับความสนิทสนมก็ไม่เท่ากัน บางคนวันวันนึงคุยกันไม่กี่ประโยคด้วยซ้ำ


เขาไม่ใช่คนมนุษยสัมพันธ์แย่หรือว่าขี้อายเกินไป ใครเข้ามาคุยด้วยเขาก็ยินดีเสมอ เพียงแต่เหมือนมีกำแพงบางๆกั้นอยู่นิดหน่อย ก็เลยไม่ได้มีเพื่อนสนิทกับเขาสักทีจนกระทั่งมัธยมปลายปีสุดท้าย

แต่สงสัยหลังจากวันนี้ไป เขาอาจจะมีเพิ่มมาก็ได้




 

---------------------------




 

                ดวงตาเรียวเล็กคู่เดิมนั้นสะท้อนร่างของเด็กหนุ่มตัวสูงผิวเข้มที่เขาคุ้นเคยดี

แล้วยิ่งสีหน้าที่อาการน่าเป็นห่วงนั้นมันก็ยังคงติดอยู่ในใจเขา เพียงแต่วันนี้มันแตกต่างออกไป เขารู้สึกว่าเด็กคนนั้นเริ่มยิ้มได้มากขึ้นนิดหน่อย อย่างน้อยก็มากกว่าตอนที่เกิดเรื่องใหม่ๆ


เป็นเพราะเด็กๆกลุ่มนั้นหรือเปล่านะ?


ยุนกิกวาดสายตามองเข้าไปในกลุ่มเด็กๆก็เห็นเจ้าหนุ่มที่คุ้นหน้าคุ้นตาอย่างมาก เขาจำได้ทันทีว่าเด็กคนนั้นเป็นคนที่เพื่อนสนิทของตนนั้นอยากเคลมใจจะขาดอยู่แล้ว พอมาเห็นแบบนี้แล้วมันก็รู้สึกแปลกๆนิดหน่อย


พวกเขาจะไปทำเด็กดีเสียคนไหมนี่

...ไม่หรอกมั้ง


วันนี้ยุนกิบอกกับอาจารย์ดนตรีอีกคนว่าเขาคงจะออกจากโรงเรียนเร็วขึ้น อาจจะไม่ได้อยู่ช่วยเก็บของเพราะว่ามีธุระ ซึ่งฝ่ายนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะปกติอาจารย์มินไม่ได้หนีงานอยู่แล้ว


ร่างเล็กจำได้ขึ้นใจเลยว่าเย็นวันนี้ต้องมีอะไรอย่างแน่นอน จากที่เขาได้ยินเด็กรองประธานนั่นคุยโทรศัพท์เมื่อพฤหัสที่แล้ว ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยในวันจันทร์หน้า ซึ่งก็คือวันนี้นั่นเอง


เขานอนคิดมาตลอดเสาร์อาทิตย์ว่าควรจะทำอย่างไร มีวิธีอื่นอีกไหม แต่คนอย่างเขาเนี่ย ถ้าไม่มีสันติวิธีอะไรจะใช้แล้ว สุดท้ายก็ต้องเข้าวิถีคุยด้วยลำแข้งไปตามระเบียบ


ตนก็ไม่อยากจะทำร้ายเด็กหรอก เห็นสภาพแบบนั้น โดนเขาต่อยไปหมัดเดียวน่าจะนอน


เขาไม่ได้บอกซอกจินว่าจะทำอะไร เพราะร้อยทั้งร้อยหมอนั่นต้องคัดค้านหัวชนฝาแน่ๆ แม้ว่าจริงๆอาจจะยอมให้เขาทำก็เถอะ แต่ก็ไม่อยากฟังเสียงบ่นอยู่ดี ให้มันเก็บปากเก็บคำไว้เต๊าะเด็กจองกุกนั่นก็พอแล้ว


ยุนกิบอกเพียงแค่ว่าวันนี้เขาจะไปทำธุระ และจะกลับไปทีหลัง โดยไม่ได้เปิดช่องใดๆให้ถามต่อ แล้วก็ทิ้งกระเป๋าเอกสารตัวเองไว้ที่ห้องพยาบาลฝากเพื่อนเอากลับไปด้วย


ส่วนตอนนี้ตนก็แต่งตัวเพิ่มนิดหน่อย โดยเอาเสื้อฮู้ดสีกรมท่ามาสวมทับเสื้อเชิ้ตใส่ทำงานของตัวเอง พร้อมกับผ้าปิดปากสีดำที่ใส่ประจำ ซึ่งออกมาใส่ที่ด้านนอกโรงเรียนไม่อย่างนั้นจะผิดสังเกต จากนั้นก็ยืนรอว่าเป้าหมายจะออกมาเมื่อไหร่


พอรอไปสักพัก กลุ่มเด็กนักเรียนก็ทยอยกันเดินออกมาจากประตูโรงเรียน บ้างก็มายืนรอรถ บ้างก็เดินออกไปเพื่อจะไปสถานีรถไฟใต้ดินที่ใกล้ที่สุดแถวนี้ ซึ่งมันเป็นคนละสายที่เขาเคยใช้ขึ้นเพื่อจะกลับคอนโด วันนั้นเขาก็เลยต้องติดมอเตอร์ไซค์ของจีมินไปลงที่สถานีโซลซึ่งเป็นสถานีใหญ่แทน


และในตอนนี้เขาเห็นเด็กมินแจนั่นแล้ว จึงออกเดินตามเจ้าตัวไปโดยรักษาระยะห่างไม่ให้ผิดสังเกต ซึ่งดูเหมือนทางนั้นเองก็เดินไปขึ้นรถไฟใต้ดินเช่นเดียวกัน เด็กนั่นไปสถานีไหนเขาก็ซื้อตั๋วตามไปด้วย พอรถไฟมาเขาก็ขึ้นไปด้วยกันโดยอาศัยคนอื่นช่วยพรางตัวเอง เรียกว่าโชคดีหรือเปล่าไม่รู้ที่เขาตัวเล็ก และเป้าหมายก็ไม่ได้เอะใจสงสัยหรือเห็นอะไรผิดแปลกแม้แต่น้อย ก็คงเป็นเพราะกำลังกระวนกระวายอยู่มั้ง


เขาเห็นมินแจคุยโทรศัพท์อีกครั้งแต่ไม่ได้ยินเนื้อความ จนกระทั่งถึงสถานีที่เขาจะต้องลงและเดินตามไปเรื่อยๆ จนออกจากสถานีแล้วก็ยังเห็นเด็กคนนั้นยังคงเดินไป และยุนกิก็สังเกตบริเวณรอบๆไปด้วย ซึ่งดูเหมือนเป็นที่ที่เขาไม่คุ้นเคยเท่าไหร่นัก เพียงแต่เห็นแล้วล่ะว่าถ้าไปต่อจะเป็นสวนสาธารณะ


แล้วเด็กหนุ่มก็เดินเลี้ยวเข้าไปข้างในสวนนั่น เวลาเย็นก็มีคนมาพักผ่อนหย่อนใจอยู่เนืองๆ ไม่ได้มากมายเท่าไหร่ ก็เลยเงียบสงบพอควร ซึ่งพอเป็นแบบนี้แล้วยุนกิก็ต้องตามตามอย่างระมัดระวังมากขึ้น นี่เขาต้องขอบคุณตัวเองที่ฝึกฝนมาจากการเป็นสตอล์กเกอร์อ่อนๆตอนที่ตามดูแทฮยองหรือเปล่า...


มินแจเดินมาถึงบริเวณด้านในที่ค่อนข้างลึก เขายืนรออยู่คนเดียวด้วยกระวนกระวายโดยที่ไม่นานนัก พวกคนที่มาทวงหนี้ก็พากันมายืนล้อมเอาไว้


“ว่าไงมึง เงินของพวกกู”

“น น ...นี่ครับ ผมเอามาแล้ว”


เขารีบเปิดกระเป๋าแล้วหยิบห่อกระดาษที่คาดว่าน่าจะใส่เงินจำนวนมากเอาไว้ด้านในยื่นให้กับหนึ่งในพวกมัน ซึ่งพอมันรับไปดูและนับอยู่ครู่หนึ่ง ชายคนนั้นก็ยิ้มมุมปากออกมาอย่างพอใจ


“รอดตัวไปทีนะ ไม่งั้นไตมึงได้ไปอยู่ในตลาดมืดแน่”


พอได้ยินแบบนี้แล้วเด็กหนุ่มก็ยิ้มเจื่อนทันที ก่อนจะรีบโค้งให้คนพวกนั้นแล้วหันกลับไปเพื่อจะรีบออกไปให้พ้นๆจากตรงนี้ซะ แต่ก็กลับชนเข้ากับร่างเล็กของผู้ชายอีกคนที่เดินมาดักข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้


!!!

“มึงเป็นใครวะ”


มินแจหันมองสลับระหว่างคนที่มาใหม่กับพวกทวงหนี้ด้านหลังพลางถามเสียงสั่นๆว่าไม่ได้มาด้วยกันหรอกหรือ


“ไม่รู้ กูไม่รู้จักมัน เฮ้ย มึงเป็นใครวะ”

“เอาเงินคืนมา”


ดวงตาของชายหนุ่มที่เล็กเรียวอยู่แล้วก็หรี่ลงพร้อมกับสายตาที่ดุดันขึ้น


“นี่มันเงินพวกกู! จะมาเอาไปแดกเหล้าละสิไอ้พวกคนจรจัด ไปคุ้ยขยะไป!

“มึงสิต้องคืน เด็กนี่เอาเงินกูมา”


แม้ว่าตอนนี้น้ำเสียงของยุนกิจะยังราบเรียบ แต่มือทั้งสองข้างนั้นกำจนจะเห็นเส้นเลือดอยู่แล้ว ส่วนมินแจที่ได้ยินแบบนั้นก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีแล้ว ว่าคนคนนี้ต้องเป็นคนที่ตนรู้จักแน่ๆ


“พวกกูไม่สนว่าจะได้เงินมาจากไหนหรอกเว้ย ในเมื่อเด็กนี่มันให้กู มันก็ควรเป็นของพวกกู!

“อ๋อ....ก็คือสรุปจะไม่คืน?”

“เออ! ถ้าอยากได้มึงก็แย่---“


ชายคนหนึ่งในแก๊งนั้นพูดยังไม่ทันขาดคำ ใบหน้านั้นก็สะบัดหันไปอีกทางจากกำลังหมัดที่พุ่งเข้าปะทะอย่างรวดเร็วจนเสียหลักเกือบล้ม ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น


“ไม่ต้องบอกเรื่องที่กูตั้งใจจะทำหรอก ไอ้หนู”


ชายหนุ่มร่นผ้าปิดปากลงเผยให้เห็นใบหน้าขาวที่ตอนนี้สีหน้าของเขานั้นนิ่งเฉยแต่สายตานั้นพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อแล้ว

และเพราะเป็นมินยุนกิ อาจารย์สอนดนตรีที่โรงเรียน มินแจก็เลยยิ่งตกใจจนเกือบจะช็อค จึงทำให้รีบหันหลังวิ่งหนีไปทันที ซึ่งยุนกิก็มองตามแล้วถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปประเมินสถานการณ์

...อย่างมากก็ไม่น่าจะเกินสิบนาที


“มึงเล่นกูแบบนี้ งั้นก็จมตีนพวกกูไปซะ!!


พูดจบ พวกนั้นก็พุ่งเข้าใส่ร่างเล็กนั้นพร้อมกัน โดยฝั่งนั้นมีกันประมาณสี่ห้าคน ซึ่งยังไม่ใช่จำนวนที่จะตึงมือมากนัก ยุนกิจึงมองหาช่องหลบและจังหวะสวนกลับได้อย่างไม่ยากเย็น และด้วยรูปร่างที่ทำให้เคลื่อนไหวคล่องตัว ยิ่งทำให้การหลบหลีกแต่ละครั้งนั้นหมดจดว่องไวจนยากจะคว้า ขณะเดียวกันก็หันมาฝากทั้งหมัด เท้า เข่า ศอก แจกคนพวกนั้นกันไปคนละอย่างสองอย่างอย่างหนักหน่วง


จริงๆอาจารย์หนุ่มมีพื้นฐานเทควันโดอยู่แล้ว แต่พอฝึกถึงสายแดงเขาก็ไม่ได้เรียนต่ออีก แต่กลับไปสั่งสมประสบการณ์จากการมีเรื่องกับคนอื่น บวกกับสมัยที่ยัง*จูนิเบียวเห็นในหนังแล้วรู้สึกเท่ดีก็เลยลองทำตาม สุดท้ายมันเลยออกมาเป็นการต่อสู้แบบสไตล์ตามใจฉันมากๆ และก็แค่คิดว่า ล้มคู่ต่อสู้และป้องกันตัวเองให้ได้ก็พอแล้ว


เพราะความรู้สึกหลังจากที่เห็นเจ้าพวกนั้นมันนอนหมดสภาพอยู่แทบเท้าน่ะ มันก็ฟินพอๆกับการที่ตัวเองได้เล่นเปียโนเหมือนกัน


ยุนกิพ่นลมหายใจออกมาพรืดหนึ่งก่อนจะก้มไปหยิบซองใส่เงินจากย่ามเล็กของเจ้าพวกอันธพาลที่นอนหมอบอยู่เพื่อจะเช็คดูว่าข้างในไม่มีอะไรสูญหายไป และเมื่อทุกอย่างดูเรียบร้อยดีเขาก็ถือซองนั่นเอาไว้ ก่อนจะเหลือบมองทางหางตาแล้วพูดเสียงเรียบ


“ฉันรู้ว่านายยังอยู่ตรงนั้น คิมมินแจ”


เมื่อถูกเรียกออกมาแบบนั้น สุดท้ายตัวเด็กหนุ่มเองก็ค่อยๆก้าวเท้าออกมาจากที่ซ่อนพร้อมสีหน้าที่ยังผวาอยู่เล็กๆ เห็นได้จากหยดเหงื่อเต็มใบหน้า ในขณะเดียวกันในมือของเขาก็ถือสมาร์ทโฟนของตัวเองเอาไว้ด้วย

อาจารย์หนุ่มหรี่ตามองที่เจ้ามือถือนั่นแล้วก็ถามขึ้น


“คิดว่าฉันจะกลัวเหรอ”

“ต...แต่ถ้าคลิปนี้ถึงผอ.ละก็ อาจารย์อาจจะโดนไล่ออกได้นะครับ”

“แล้วไง? ไล่ก็ไล่ดิ”


เขาเดินเข้าใกล้อีกฝ่าย ซึ่งมินแจก็ก้าวถอยหลังด้วยความกลัว


“ก็ดีเหมือนกัน เพราะถ้าฉันไม่ใช่ครูแล้วก็คงจะเล่นงานนายยังไงก็ได้”

“อาจารย์อย่ามาขู่ผมนะ!


ร่างเล็กฉวยคว้าบ่าข้างหนึ่งของเด็กตรงหน้าแล้วก็ออกแรงบีบแน่นจนใบหน้าทางนั้นเหยเกด้วยความเจ็บ


“ไม่ได้ขู่ ฉันพูดจริง ตอนนี้อยากจะหนีหางจุกตูดไปฟ้องผอ.ก็เอาเลย ไปเล่าให้ละเอียดๆด้วยนะ หึหึ”

“...”


แม้ว่ามินแจจะหน้าซีดไปแล้วแต่เขาก็รวบรวมกำลังทั้งหมดผลักยุนกิออกไป ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ได้หันกลับมาอีก ส่วนคุณอาจารย์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็มองตามพร้อมยิ้มเหี้ยมไม่เกรงกลัวคำพูดของเด็กคนนั้นเลยแม้แต่น้อย


“เดี๋ยวนายจะได้รู้ ว่าเล่นกับคนอย่างฉัน มันเร็วไปร้อยปีว่ะ”




-----------------------------

*จูนิเบียว หรือโรคป่วยม.2 ส่วนใหญ่คนที่เป็นจะอยู่ในช่วงอายุ 13-ราวๆ15ปี มักมีพฤติกรรมเวิ่นเว้อเพ้อเจ้อจินตนาการล้ำๆ เช่นรู้สึกว่าตัวเองมีพลังอัญเชิญอสูรได้ เป็นต้น(...) /สามารถหาข้อมูลเพิ่มเติมได้นะคะ 55



>>Talk

เปลี่ยนจากซีรี่ส์ฮอร์โมนกลายเป็นโกคุเซน-------

เดี๋ยวมาดูกันว่าชะตากรรมของเด็กๆและคุณอาจารย์จะเป็นอย่างไรต่อไปนะคะ แอบสปอยว่าตอนหน้ามีคนเท่(หืม)

โฮรก ตอนนี้ไรต์ปิดเทอมแล้วนะคะ! มีเวลามาอัพมากกว่าเดิมแล้ว แต่ความเป็นจริงก็ยังมีติดพันอยู่พอประมาณเลยค่ะ /กุซิก แต่ยังไงก็จะพยายามมาเจอกันบ่อยๆนะคะ

ขอบคุณสำหรับเมนท์ เฟฟ วิว แท็ก ฮือ ดีใจมีคนเอาไปใส่ในอันดับความชอบด้วย T////T ขอบคุณมากค่ะที่ชอบวิถีโชเน็น5555

แล้วเจอกันตอนหน้านะคะรี้ดเดอร์!!


ปล. ตอนนี้มีเรื่องสั้นหลายพาร์ทของจินกุกอีกเรื่องค่ะ เป็นคุณตำรวจสุดหล่อกับโจรตัวป่วน สนใจไปตำกันได้นะคะ ♥  จิ้มๆ >> #ฟิคจับกระต่าย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

417 ความคิดเห็น

  1. #295 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 12:55
    สงสัยเป็นจูนิเบียวเหมือนกันเลยมาคบกันได้5555555555555 ป๊าดดดด ตอนนี้อ.มินหล่อมากคร่าาาบ
    #295
    0
  2. #264 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 14:54
    จารย์พี่กิกะจารย์พี่จินนี่ก็ยังอุตส่าห์สนิทกันได้นะคะ หรือสมัยอายุเยาว์ขี้เวิ่นเว้อเหมือนกัน
    #264
    0
  3. #201 k_922 (@k_92) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 14:28
    อ.มินจุงเลอออออ แต่ต้องขอบคุณความขี้-ของอ.ปาร์คที่ทำให้ได้รู้เรื่องสักที 5555
    #201
    0
  4. #185 minitis (@kyuri13) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 14:44
    โอ้โหอ.มินเท่ห์ไปเลยค่าาาา กรี๊ดดด// ชูป้ายไฟ
    #185
    0
  5. #168 kukk1kk (@rakprom) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 03:33
    กริ้ดดดดดดดดดดดดด อจมินเหมือนพระเอกหนังจีน เมียข้าใครอย่าแกล้งงี้555555555 -////-
    #168
    0
  6. #131 rikear_lope (@bill-lion) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 20:51
    อ.มินเท่มากกก ใจละลายเลยค่ะ ดีใจที่แทฮยองมสตอล์กเกอร์ดีๆอย่างนี้นะคะ? 
    #131
    1
    • #131-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 14)
      11 เมษายน 2560 / 21:46
      สตอล์กเกอร์คุณภาพค่ะ /อ.มินไม่ได้กล่าว---
      #131-1
  7. #130 Ren (@seris) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 18:39
    ง๊ากกกกกกก นกุกน่ารักจิตใจดีมุมิที่สุดในโลก น้องแทก็ไม่ต้องคิดมากนะคะ พระเอกขี่เต่าเผือกมาช่วยแล้ว! อ.มินเท่มาก เท่ที่สุด คนเท่ตอนหน้าต้องเป็นอ.มินแน่นอน //ดันอ.ซอกจินออก ส่วนอ.นัมจุนนี่เนียนจับมือเลยนะคะ อิอิ ร้ายนะคะหัวหน้า 55555555555 แล้วก็ขอขำหน่อยค่ะ เด็กที่เพื่อนอยากเคลมใจจะขาด 555 อยากเคลมมากจนเป็นนกแล้วค่ะ เอ้อ นังหนูมินแจคะ อยากบอกผอ.ก็บอกไปเลย เหมือนสารภาพให้ฟังเลยเนอะว่าตัวเองไปทำไรมา เล่าโลดดดด เอาเล๊ย บังอาจมาทำยัยลูกหมาของพี่ มันต้องโดนลงโทษ! //ตี
    #130
    1
    • #130-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 14)
      11 เมษายน 2560 / 20:36
      แง ขำพระเอกขี่เต่าเผือกค่ะ 55555555555555555555555 หน้าอุราชิมะทาโร่ลอยมาเลย---
      นาทีต้องอ.ดนตรีแล้วค่ะ โซแดมฮอท ถถถถถ /หมดแอร์ไทม์อ.คิมห้องพยาบาลแล้ว //โดนเตะ
      ขุ่นนัมจุนบอกมีโอกาสก็ขอซักนิดค่ะ ฮือ ไหนๆอ.จองก็มาคุยด้วยแล้ว
      ส่วนเรื่องของเจ้าหนูมินแจจะจบลงยังไงเจอกันตอนหน้าค่ะ ฟฟฟ
      #130-1
  8. #129 PuPe (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 20:49
    สนุกมากๆเลยไรท์..มาต่อเร็วๆน้าาาาาาา

    เค้าชอบบบ😍😍😍😍😍
    #129
    1
    • #129-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 14)
      10 เมษายน 2560 / 20:59
      ดีใจที่ชอบค่าาา จะพยายามมาไวๆนะคะ
      #129-1
  9. #128 RattikanJandung (@RattikanJandung) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 00:11
    น้องรักก้าวีมากกว่าจินกุกแล้วค่--- //ใครปาเกิบมา(?) คุณหมอนิ หมั่นไส้ๆ-.,- มันต้องครูดนตรีเซ่ ซึนๆเงียบๆฟาดเรียบนะครับ(?)
    #128
    1
    • #128-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 14)
      10 เมษายน 2560 / 01:31
      เดี๋ยวคุงครูคิมน้อยใจนะคะ เขาอุตส่าห์หล่อขึ้นแล้วนะ(???) 5555555555
      นั่นสินะคะ ประมาทคนเงียบๆไม่ได้เลย--
      #128-1
  10. #127 RattikanJandung (@RattikanJandung) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 00:09
    ขอโทษที่น้องด่าพี่ว่า ทำไมไม่ไปช่วยแทแท ตอนนี้พ่อคนซึนนนน น่ารักมากกกกกก บังอาจมาทำน้องแทของครูกิมันร้อยปีเฟ้ยนนนนน(?) อยากตบมินแจ-.,-
    #127
    1
    • #127-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 14)
      10 เมษายน 2560 / 01:23
      อ.มินขอแก้ตัวค่ะ 5555555555 รู้ตัวว่าโดนด่าแน่นวล---
      #127-1
  11. #126 NCSJK (@Nayhrp) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 23:27
    อ.มินคนเท่ ทำดีมากค่ะ *ปรบมือรัว*
    #126
    1
    • #126-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 14)
      10 เมษายน 2560 / 00:57
      โกคุเซนสไตล์ค่ะ 55555 /แม้ว่าจะไม่ได้เป็นมาเฟียก็ตาม--
      #126-1
  12. #125 Gz-TaeTae (@JiAh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 22:04
    หลังจาก-ไปว่าน้องพาทที่แล้ว พาทนี้แก้ตัวได้ดีนะคะเนี่ยยยย พ่อคนซึนน รีบไปทำคะแนนด้วยล่ะ ระวังมีคนมาแย่งน๊าาา ส่วนมินแจเรื่องนี้ มาให้ตืบทีดิ๊!!!!
    #125
    1
    • #125-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 14)
      9 เมษายน 2560 / 23:16
      ซึนระดับสิบค่ะ ฮือ555555 แทนคำขอโทษ(...)
      น้องมินแจพลาดไปแล้วค่ะ ; [] ; ไว้ชีวิตน้องด้วย---
      #125-1
  13. #124 < ArMyROhabaBy > (@momosono-yuki) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:33
    อร๊ายยยยยยชอบคู่ก้าวีอ่าาาาา สู้ๆนะไรท์จะรออ่านตอนต่อไปเรื่อย.....คนจริงมินยุนกิ
    #124
    2
    • #124-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 14)
      9 เมษายน 2560 / 23:00
      คนจริง ทำจริง ต่อยจริง2017 ค่ะ 55555555555 สันติไม่ถนัด ซัดคนสะดวกกว่า---
      #124-1
  14. #123 Soskycm9 (@Soskycm9) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 18:41
    อยากให้มีพาร์ทของยุนกิกับแทๆเยอะขึ้นอ่ะ5555 ชอบบบบบบ
    #123
    1
    • #123-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 14)
      9 เมษายน 2560 / 18:57
      ได้ค่ะ 55 แต่จริงๆคงต้องสลับๆกันไปนะคะ YvY
      #123-1
  15. #122 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 18:09
    โอ้ อาจารย์มินห่วงแทมากสินะ นี่มาจัดการเองเลยเท่สุดๆค่ะ มินแจกล้าฟ้องหรอตัวเองขโมยเงินมานะ
    #122
    1
    • #122-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 14)
      9 เมษายน 2560 / 18:41
      อ.มินรอไม่ไหวค่ะ มาเสิร์ฟกรรมให้ถึงที่เลย 5555555
      ส่วนเด็กมินแจนั่น นางต้องทำทุกทางให้ตัวเองรอดละค่ะ แต่จะรอดรึเปล่านั้น...
      #122-1
  16. #121 ซิกแพ็ควอนโฮ (@mtuanna93) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 16:56
    จารย์มินเท่ห์มากค่ะ
    #121
    1
    • #121-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 14)
      9 เมษายน 2560 / 17:25
      ช่วงนี้ยกบทให้พี่เขาไปก่อนค่ะ 5555
      #121-1
  17. #120 มินพีพี (@BMoo1208) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 16:45
    อ.มินก็เท่อีกแล้วค่ะ แพ้ *กุมใจ*
    มินแจนี่มีเรื่องอะไร ติดหนี้อะไรไว้ เออแล้วคิดจะเล่นกับอ.มินก็คงไม่ง่ายเหมือนกันค่ะ /-\
    แตยองมาอยู่กับน้องจกู๊กก็คงยิ้มได้เยอะขึ้นอ่ะนะ ไม่เครียดนะคะลูกหมาน้อย เดี๋ยวอ.มินก็จัดการให้นะ55555(?)
    #120
    1
    • #120-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 14)
      9 เมษายน 2560 / 17:25
      คนจริงสไตล์ค่ะ 55555 ต่อยจริงไม่มีสแตนอิน--
      ตอนนี้เจ้าหมาน้อยมีคนช่วยดูแลจิตใจไปพลางๆแล้ว จนกว่าเรื่องจะเรียบร้อยค่ะ แฮ่ว XD
      #120-1
  18. #119 WORLDMAS (@asd222) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 16:06
    ตอนหน้าน้องแทจะพ้นข้อกล่าวหาแล้วใช่ไหมเนี่ยยย ฮือออออ ถึงจะโดนคนอื่นเท แต่ก็ดีนะจะได้รู้ว่าใครที่ควรคบใครที่ไม่ควรยุ่งด้วย ไปอยู่กับน้องกุกก็ดีนะ น้องกุกดูแลน้องแทด้วยยยย ตอนหน้าอาจารย์มินเท่แน่นอน รอนะคะ
    #119
    1
    • #119-1 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 14)
      9 เมษายน 2560 / 17:21
      ฮือออ มาเอาใจช่วยน้องกันค่ะ อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังมีเพื่อนที่เข้าใจ ;v; /จกุกจะดูแลสมาชิกใหม่เอง!
      #119-1