ซ่อนเล่ห์

ตอนที่ 5 : บทที่ 5 จีบเมีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    28 ก.พ. 62



ซ่อนเล่ห์


โดย วาดรวี


บทที่ 5 จีบเมีย

 

แสงสีเจิดจ้าของวันลดทอนลงจนเหลือเพียงแสงสีส้มอ่อนๆ ของอาทิตย์ยามอัสดง ที่ลอยเลื่อนระดับปลายไม้ คุณชายกวีนิพนธ์ยืนขัดหลังมองแสงนั่นอยู่นาน จนเมื่อเสียงปึงปังตามด้วยเสียงแหกปากร้องเพลงฝรั่ง ดังตามมาตลอดทางเดิน ก่อนจะมีเสียงร้องทักมาจาก

คุณชายๆ อ้าว

อ้าว อะไร

ก็…”

วิษณุลากเสียงยาวท่าทียียวน ระหว่างขึ้นมาหยุดยืนห่างๆ สายตาก็กวาดมองไปทั่วเรือนว่าไม่มีคนอื่นอยู่ ก่อนกระเซ้าเย้าหยอกคุณชายเล่น

นึกว่าจะเจอคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันกำลังหวานเป็นตาลเจียนอยู่นะสิครับ

ลามปามนะไอ้วิษ ถ้ายังเป็นเด็กอยู่ฉันจะแตะเข้าให้ แต่นี่คิดว่าแกติดว่าโตเป็นควายแล้วขึงตาดุใส่คนพึ่งมา ทั้งว่าเหน็บเสียให้เจ็บ

เอาโตเฉยๆ ไม่ได้หรือครับ ไม่เอา ควายพ่วงมาด้วย

วิษณุทิ้งกายลงนั่ง เอนกายบนเก้าอี้ ฉีกยิ้มกว้างใส่คุณชายกวีนิพนธ์ คุณชายก็ยังหันมาทำตาเขียวใส่ไม่เลิก

แล้วนี่หายหน้าไปไหนมา

อ้าว

จะอ้าวอะไรอีกล่ะ

ก็คุณชายนั่นแหละ สั่งให้ผมไปสืบข่าว ผมถึงต้องหายไปทั้งวันแบบนี้ตอบอย่างอารมณ์ดี

แกเลยออกไปตั้งแต่เช้าจนมืดเลยสิ ทิ้งให้ฉันให้นั่งกระวนกระวายใจว่าจะทำอะไรต่อไปดี

เอๆ คุณชายนี่หรือกระวนกระวาย อย่าล้อเล่นน่า ทุกทีผมเห็นคุณชายเอาแต่หน้าขรึม เอ้อ! วันนี้ผม ไปเจอคุณวาดรวี ลูกสาวเจ้าคุณศตายุ ที่พ่อเขาเป็นพระยา ตรงหน้าโรงหนังด้วย เธอสวยมากเลยครับคุณชาย เมื่อก่อนว่าสวย คราวนี้ยิ่งสวย นึกว่าแองเจิล เนี่ยถ้าคุณชายได้เจอเธอต้องชอบเธอแน่ๆ

วิษณุเล่าเป็นฉากๆ ทั้งทำหน้าเพ้อกับความสวยของวาดรวี จนคุณชายอยากเขกมะเหงกใส่หัวให้ ก็ในหัววิษณุ มีแต่เหล้า กับผู้หญิง ขนาดถูกดูอยู่แท้ๆ ยังไม่วาย

ทำไมฉันต้องชอบด้วย นอกจากเรื่องผู้หญิงแล้วเนี่ย วันนี้แกก็ไม่ได้อะไรเลยสิ เพราะมัวแต่ดูคนสวยคนงามของลำปางทั้งวัน

อย่าๆ อย่ามาใส่ความกัน ผมออกไปหาข้อมูลจริงๆ นะครับ แต่มันก็อย่างที่เรารู้ๆ อยู่นั่นแหละ

วิษณุ ผุดลุกเดินไปใกล้คุณชาย ลดเสียงให้เบาจนเป็นกระซิบ

คุณชายวรรณศิลป์มาที่นี่ และกลับไปพร้อมผู้หญิงหนึ่งคน จริงๆ นั่นแหละ แต่ที่พิเศษขึ้นมาหน่อย คุณชายขึ้นมาเพื่อพบทนายความ ปรึกษาเรื่องกฎหมาย แต่ผมพยายามซักทนายนั่นแล้ว แต่เขาไม่ยอมเปิดปากหลุดอะไรออกมาเลยสักนิดเดียว

คุณชายหันมามองวิษณุ พร้อมขมวดคิ้วยุ่งเป็นไปได้ไหมว่า เพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยพี่สาว อุ่นแก้วเลยยอมทำตามสิ่งที่คุณชายวรรณศิลป์ต้องการ เช่นวางยาฉัน

วิษณุยังคิดไม่ตก ว่าจะใช่หรือไม่ ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธออกไปก่อน

อาจจะใช่ และไม่ใช่ ถ้ามีโอกาสขนาดนั้น ทำไมวางแค่ยานอนหลับ มันน่าสงสัยอยู่

สงสัยว่าคุณชายซัก

ถ้าเป็นผมนะคุณชาย มีโอกาสงามๆ ผมจะวางยาพิษ

อ้อคุณชายพยักหน้าเออออ ก่อนเสริม อันนี้ ฉันก็สงสัยอยู่

แต่ที่แน่ๆ ตัวบงการผู้อยู่เบื้องหลังวิษณุทำเสียงชวนฟัง พลางยกมือกอดอก ลูบคางอย่างครุ่นคิด ต้องเป็นคนที่สามารถครอบครองยาได้ และเอาออกมาใช้ได้อย่างสบาย เช่น…”

หมอคุณชายกวีนิพนธ์เป็นคนตอบคำถามนั้นแทน

ทั้งสองปรึกษาหารือกันจนมืด จึงสั่งยกเลิกอาหารเย็น พากันออกไปทานข้างนอก ใช้โอกาสดูลำปางในยามค่ำคืน ฟังเสียงรถม้า รถถีบ เสียงเพลงบรรเลง และสาวๆ ต่างมองสองหนุ่มแทบคอหัก บ้างก็กระซิบกระซาบ หัวเราะต่อกระซิก เมื่อเห็นคุณชายปรากฏกาย ขนาบข้างกาย ด้วยตำรวจหนุ่มหนุ่มหล่อ เห็นทีที่สุชาดาว่า ลำปางคงวุ่นเพราะคุณชายและคนสนิท ก็ไม่เกินที่พูดเลย

 

ขากลับจากออกไปปรึกษาหารือเรื่องคนร้ายข้างนอก คุณชายกวีกลายสภาพมาเป็นพลขับ มีวิษณุนั่งเคียงข้างมา หลังจากชะลอรถ รอคนเปิดประตูอยู่ครู่ใหญ่ จึงพบอุ่นแก้วมาเปิดประตูรั้วให้

เธอมาทำอะไรที่นี่คุณชายเอ่ยถามอย่างสงสัย

มารอเปิดประตูให้ค่ะ เพราะคุณชายและคุณตำรวจออกไปข้างนอก ป้ามะยมเกรงไม่มีคนรอเปิด เลยวานดิฉันมาอีกทีอุ่นแก้วตอบทั้งที่ไม่อยากเสวนาด้วยเลย หลบสายตาคุณชายอีกต่างหาก

อ้าว หายไปไหนกันหมด มาๆ ครับขึ้นรถไปด้วยกัน จากตรงนี้ไปหน้าบ้าน ก็ไกลอยู่วิษณุลงจากรถเปิดประตูให้ พร้อมเชื้อเชิญ

อุ่นแก้วเคอะเขินอยู่เป็นครู่ เพราะสายตาคมกริบของคุณชายที่คอยลอบมองมา พาให้ใจสั่นแปลกๆ สุดท้ายก็ก้าวขึ้นไปนั่งยังเบาะหน้า ที่วิษณุเปิดรอ ส่วนตัวเขาขึ้นนั่งเบาะหลังก่อนแล้ว

ว่าไงละครับวิษณุย้ำอีก

คะ? ว่าอะไรนะคะ

วิษณุหัวเราะเสียงใส โน้มกายมองคุณชายที อุ่นแก้วที เห็นทีสองคนนี้เขามีซัมติงกัน จนหนึ่งยิ้มกริ่ม อีกคนเขินจัด ก่อนจะเอ่ยถามออกไปอีก

ก็ที่ว่า คนอื่นเขาไปไหนกันหมดนะสิครับ ทุกทีป้ามะยมจะเป็นคนอยู่โยงรอพวกผม จะนอนก็คนสุดท้ายนั่นโน่น วันนี้มาแปลก

อ้อ! เห็นบ่นว่าแกเครียดๆ และเพลีย เลยขอเข้านอนเร็วหน่อยค่ะ ส่วนฝนหล้า ยังไม่กลับ ออกไปจ่ายตลาดแต่เช้า ป้ามะยมจึงบ่นตั้งแต่เช้ายันมืดจะไม่เหนื่อยก็กระไรอยู่

หญิงสาวเอ่ยอย่างไม่มั่นใจ อึดอัดใจต่อสายตาคมกริบของคุณชาย ที่เหลือบมองมาไม่คลาดคลา

ถ้าเป็นปลาทอง อุ่นแก้วเชื่อว่าลูกๆ คงออกมาเรียกพ่อเรียกแม่ให้วุ่นหมดแล้ว

พอพูดจบวิษณุถึงกับหัวเราะออกมา คุณชายนั้นหลุดยิ้มน่าดูออกมาบนหน้า ก็พอดีกับที่รถมาจอดหน้าบ้านพอดี ระยะทางจากรั้วมาหน้าบ้าน ดูใกล้ๆ ทว่าในความคิดของอุ่นแก้วมันดูแสนไกล เมื่อนั่งเคียงข้างคุณชายกวีนิพนธ์ ที่เอาแต่ลอบมองเธอด้วยอาการนิ่งขรึมเดาไม่ออก

เธอพักที่ไหนล่ะ ถ้ามีอะไรขาดตกบกพร่องให้บอกนะ ยังไงฉันก็ได้ชื่อว่าเป็นเอ่อแกล้งทอดเสียงเย้าให้อีกฝ่ายหน้าแดง และก็ได้ผล พอผิวแก้มบางใสแดงระเรื่อ หัวใจคุณชายก็เต้นระทึกขึ้นมาทันที น่ารักชะมัด!

เอ่อคนที่ต้องรับผิดชอบในตัวเธอ

คุณชายเอ่ยเสียงทุ้ม ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสบายๆ เมื่อต่างลงมายืนอยู่หน้าบ้าน

ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณชายหญิงสาวปฏิเสธอย่างไม่เหลือเยื่อ ทว่าคุณชายก็ไม่ยอมลดละเพียงเท่านั้น

ทำไมล่ะ นี่ฉันเต็มใจนะ

รุกหนักเหมือนเด็กหนุ่มกำลังคลั่งรัก ทำเอาอุ่นแก้วต้องก้มหน้าเสมองไปที่อื่น ไม่กล้ามองหน้าคุณชายนักเกรงตัวเองใจสั่น พูดไม่รู้เรื่องเข้า

ดิฉันดูแลตัวเองได้ ขอแค่ให้คุณชายพาไปพบคุณพี่เท่านั้น แล้วฉันจะไม่พึ่งคุณชายอีก

ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะ แค่ถามเท่านั้นเองคุณชายเลิกคิ้วท่าทียียวน ก่อนเอ่ยถาม พาใจคนฟังเต้นแรง อะไรต้องทำสุ้มเสียงงอนใส่กันด้วย

พอได้ยินคนหลงตัวเองเอ่ย อุ่นแก้วก็เอ่ยเสียงสูงปี๊ดงอน! ข้าเจ้าบ่เกยกึ๊ดแบบนั้น คุณชายอู้ได้น่าขายหน้าจริงๆ

ทำเอาคนฟังอดหัวเราะลั่นออกมา ก่อนจะหยอดคำหวาน ทั้งฉีกยิ้มล้อเลียนใส่

อะไรกันโมโหทีไรขึ้นเหนือทุกที เอแบบนี้ ไม่อาย ก็งอน ฉันอยู่แน่ๆ เลย ถูกไหมแม่คุณทูนหัว

คนถูกยกให้เป็นแม่คุณทูนหัวทั้งอาย ทั้งนึกโมโหคุณชาย หันมามองตาขวาง แก้มก็แดงปลั่งสองข้าง สงสัยว่าที่วังคุณาคุณนี่เปิดสูตรสำเร็จ สอนเกี้ยวพาผู้หญิงหรือไง คุณชายถึงเชี่ยวชาญจริงๆ

ทูนหัวบ้าบออะไรของคุณชาย คนไม่ดี ทำไม่ดียังมาพูดเจ้าชู้ใส่อีกตวาดแว้ดๆ เสียงเล็กน่าฟัง

คุณชายกวีนิพนธ์ฉีกยิ้ม ก่อนหรี่ตาลงจ้องมองคนน่ารักอย่างจริงจัง ทอดเสียงทุ้มนุ่มหูแล้วต้องให้ทำยังไงล่ะจ๊ะ ถึงจะถูกใจ ฉันจะได้ทำให้สุดฝีมือเลย

สิ้นคำหยอก พร้อมปลายเท้าที่สิบเข้ามาใกล้ ฝ่ายหญิงสาวก็ก้าวถอยหนีหน้าตาแดงซ่าน คนเฝ้ามองถึงกับใจเต้นแรงต่อภาพน่ามองตรงหน้าใครก็ว่าฉันดี ฉันเก่ง มีแต่เธอนี่แหละมาว่าฉันไม่ดี ทำไมไม่ดี เจ้าชู้ แถมยังทำหน้าสวย เชิดใส่อีก ทำบ่อยเข้าไม่กลัวคอเคล็ดหรือจ๊ะ

เจอลูกล่อลูกชนคุณชายเข้าไป อุ่นแก้วถึงกับไปไม่เป็นได้แต่ทำเสียงขัดใจในลำคอ คนหน้าตายนี่ เดี๋ยว ทูนหัว เดี๋ยวจ๊ะ คนฟังเขินจนตัวจะแตกอยู่แล้ว

อุ่นแก้วสูดหายใจแรงๆ ก่อนกระทืบเท้า มองค้อนคนตรงหน้าตอนแรกก็ว่าจะถามเรื่องร้าน แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจไม่ถามแล้ว คุยกับคุณชายไม่เคยรู้เรื่องสักที คนอะไรคิดเข้าข้างตัวเอง ใครเขาจะไปอาย ไปงอน ตนเอง ท่าทีแบบนี้เขาเรียกว่าโกรธ โกรธ!

จ๊ะ! โกรธก็โกรธโกรธจนอายม้วนทีเดียว

เห็นแล้วคุณชายก็นึกอยากแกล้ง ก้าวเดินเข้าหาคนที่เอาแต่ถอยหนี ทว่าถูกส้นเท้าน้อยกระแทกใส่ปลายเท้า ที่เคลื่อนเข้าใกล้ จนคุณชายสะดุ้งโหยง ทั้งโวย ทั้งตะคอกใส่

โอ๊ย! ยัยตัวแสบ! ฉันไปทำอะไรเธอเข้าอีกล่ะทีนี้

น้อยไปนะสิ เท่านี้คุณชายยังเจ็บ แล้วที่ทำกับดิฉันในห้องนอนนั่น ไม่คิดว่าดิฉันจะเจ็บจะอายบางหรือยังไง

อุ่นแก้วสะบัดหน้าหนี แล้วออกวิ่งอ้อมตัวบ้านไปอีกด้าน ตรงเข้าห้องนอน หัวใจยังเต้นแรงดังตุ้มๆ ต่อมๆ เกรงคุณชายตามมาคว้าตัวเอากลับไปลงโทษ

แม้คุณชายจะไม่เคยกระทำกิริยาเลวๆ อย่างเธอทำ แต่ที่คุณชายทำกับเธอก่อนหน้านั่น ยืนยันได้ทีเดียว ว่ากิริยาสุภาพนั่น ถูกปกปิดความไม่ดีของคุณชายเอาไว้จนมิด

อะไรวะ ตามตำราเขาว่า มัทนาเป็นผู้หญิงสวย อ่อนหวาน แต่เธอนี่เฮียวจริงๆ ที่เขาว่านางมัทนาถูกสาปให้ลงจากสวรรค์มาเป็นดอกกุหลาบ เธอนี่คงถูกส่งลงมาให้เป็นดอกอุตพิดล่ะไม่ว่าคุณชายอดคิดเปรียบเทียบอุ่นแก้วกับนางในวรรณคดีเรื่องมัทนาไม่ได้

ดอกอุตพิด ที่ถูกปลูกในกระถางแก้วนะหรือคุณชาย

วิษณุเอ่ยหยอกหลังจากออกเบาะหลังมายืนพิงรถดูเหตุการณ์อยู่นาน สำหรับเขาอะไรจะสนุกเท่านาทีที่คุณชายวาดลวดลายจีบสาวให้ดูอีกล่ะ เรื่องแบบนี้ไม่เกิดขึ้นบ่อยเสียด้วย

บทจะเป็นพ่อปลาไหล คุณชายเราก็ลื่นหาตัวจับยากจริงๆ

ฝ่ายคุณชายได้แต่หันมามองเขาอย่างฉงน ทั้งถามออกมาเสียงแปลกใจ

ไอ้วิษ! นี่แกยังอยู่อีกหรือ

เอ้า! ออกไปด้วยกันกลับมาก็ด้วยกันแท้ๆ ยังมาถามได้ยอกย้อนคุณชายกลับ ซ้ำยิ้มทะเล้นใส่ ไม่รู้สึกผิดสักนิดที่มายืนแอบดูแบบนี้

นึกว่าขึ้นเรือนไปแล้วนะสิ ไม่เห็นได้ยินเสียง ใครจะรู้ว่ายังอยู่ตำหนิแต่สายตานี่มองไปยังเส้นทางที่คนตัวหอมหายไปโน่น

อ้าว

วิษณุยิ่งฉีกยิ้มเดินเข้ามาหาคุณชาย ทำท่าล้อเลียน คุณชายเลยหมุนกายขึ้นบันไดบ้าน เขาก็เดินตามมาติด

อ้าวอะไรของแก จะว่าอะไรก็ว่าไปสิ เดี๋ยวอ้าว ๆ คุยกันไม่รู้เรื่องพอดีคุณชายเอ่ยอย่างไม่พอใจ ปกปิดความเก้อเขินเอาไว้

การอยู่ใกล้อุ่นแก้ว คุณชายมั่นใจแล้วว่า ตนเองไม่สามารถควบคุมความรู้สึกได้จริงๆ มันเหมือนรักแรกพบ ที่นึกเอ็นดูนับแต่เห็นหน้า คล้ายๆ ว่ารอคนนี้มาทั้งชีวิต มันถึงได้แช่มชื่น ชุ่มฉ่ำ พุ่งเข้าหาประหนึ่งกระทิงหนุ่ม

อย่าโกรธกลบเกลื่อนสิคุณชาย ใครจะกล้าพูดแทรก ก็เล่นพูดต่อเพลงยาวกันเสียขนาดนั้น ทำเหมือนรีบร้อนจีบกัน เอ๊ะหรือกลัวว่าใครจะมาเห็นเข้า

ตำรวจหนุ่มหลิ่วตาใส่ คุณชายถึงกับวางหน้าขรึมขึ้นมา มีหรือว่าคนสนิทจะกลัว

โตๆ กันแล้ว จีบกันได้

จีบอะไรกัน เหลวไหลใหญ่แล้วนะไอ้วิษ ฉันแค่เป็นห่วงเขา กลัวเขาจะไม่ได้รับความสะดวกสบาย แค่ที่เขาเข้าใจผิดคิดว่าถูกข่มเหงก็มากพออยู่แล้ว เกลียดขี้หน้าฉันจะแย่คุณชายเอ่ยหน้านิ่ว คิดถึงหน้างอๆ ก็ให้นึกอยากเจอหน้าขึ้นมาอีก ทั้งที่พึ่งเจอไปหยกๆ จนอดส่ายหน้าไป บอกตนเองในอก เป็นเอามากจริง

ครับๆ ไม่ได้จีบ ไม่ได้จีบเล้ย!วิษณุลากเสียงล้อเลียนคุณชาย

เมื่อขึ้นมาข้างบนเรือน ราชสกุลหนุ่มจึงทิ้งกายลงนั่งเก้าอี้ คว้าเหล้าในถาดบนโต๊ะ ทำท่าจะรินใส่แก้ว ก็เกิดเปลี่ยนใจ เมื่อคิดถึงหนสุดท้าย ที่ริดื่มเหล้าเข้าไปจนเกิดเหตุไม่งามขึ้นให้ต้องปวดหัวจนตอนนี้ ก่อนจะหันไปกำชับวิษณุ

แล้วอย่าลืมจับตาดูแม่สาวใช้คนนั้นล่ะ เผลอๆ ฉันจะถูกกรอกยาเอาอีก

เวลานี้เราไว้ใจใครไม่ได้เลย ไม่รู้ใครบ้างเป็นคนของคุณชายวรรณศิลป์ ช่วงนี้ออกไปทานอาหารนอกบ้านเถอะนะครับคุณชาย หาเรื่องไปเยี่ยมเยียนคนรู้จักมักจี่ ออกไปดูหนัง ไปสโมสร ไม่ก็เข้าป่าไปหามิสเตอร์เจมส์กัน

เข้าท่านะไอ้วิษ แต่ฉันจะไม่หนีไปตลอดหรอก

คุณชายไม่ได้พูดลอยๆ เท่านั้น แต่ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมถูกทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว อย่างเด็ดขาด บางทีหนนี้อาจเป็นการ ประกาศศึกระหว่างพี่น้องบ้างก็เป็นได้

ใต้แสงสลัวยามค่ำคืนของลำปาง ฝนหล้ากำลังเร่งรีบกลับที่พัก เธอก็รู้ดีว่าต้องมีคนสงสัย ว่าไปทำอะไรมา และทันทีที่ประตูเข้าห้องพักมา ก็พบอุ่นแก้วนั่งรออยู่ พร้อมซักไซ้เธอหน้าตั้ง

ฝนหล้า หายไปไหนมาทั้งวัน รู้หรือเปล่าว่าป้ามะยมเป็นห่วง แกบ่นหาจนเพลีย ทำท่าจะเป็นลมเสียตั้งหลายหน

เอ่อเอ่อฝนหล้าก้มหน้าลง ท่าทีอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเอ่ย พอดีฝนหล้าหลงทางนะ รถถีบพาไปโผล่ที่วัดอะไรก็ไม่รู้ ถามเขาว่าที่นี่ใช่ที่พักพนักงานเบอร์ฮาเบอร์ไหม โอ๊ย! เขายิ้มขันกัน หาว่าหลงมาไกลโขแล้วฝนหล้าอธิบายยาวเหยียด ทั้งหลบตาอุ่นแก้วอย่างมีพิรุธ

ไหนว่าออกไปตลาดไงเล่า แล้วนั่นแก้มไปโดนอะไรมา

อุ่นแก้วเอ่ยอย่างจับผิด แล้วรีบร้อนเข้ามาจับดวงหน้าเรียวของฝนหล้าหันมา เห็นมีรอยแดงเป็นปื้นตรงพวงแก้ม ทางฝ่ายนั้นก็รีบถอยหลบ เอ่ยเสียงตะกุกตะกักตอบมา

ก็ก็สามล้อนะสิ ปั่นจะฉวัดเฉวียนจนฉันหล่นหน้ากระแทกพื้น

เคราะห์ดีนะ ที่ฝนหล้าไม่เจ็บหนักกว่านี้ เดี๋ยวอุ่นจะไปหายามาทาให้ เอ้อ! แล้วทานอะไรมาหรือยังอุ่นแก้วถามอย่างแสนอบอุ่น

ฝนหล้ารับรู้ถึงความเอื้ออาทร จากน้ำเสียง และท่าทีของคนตรงหน้า ได้แต่เฝ้าพิจารณาดวงตากลมโตของอุ่นแก้วที่ส่งความจริงใจมาให้

ทำไมคุณ ต้องมาห่วงฉันด้วย

ก็เป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน แถมข้าเจ้าต้องทำดีกับฝนหล้า เพราะมาขออาศัยห้องนอนด้วย ไม่ห่วงได้อย่างไร

ไม่ได้รู้จักมักคุ้นกันฝนหล้าทำหน้าเศร้าลง ยกมือแตะแก้มตนเอง คุณใจดีเกินไปหรือเปล่า

ไม่หรอก ข้าเจ้ามีหน้าที่ดูแลเรื่องในบ้านตอนที่อยู่กับลุง เลยต้องสังเกตแบบนี้เสมอๆ หันหน้ามานี่จะทายาให้แล้วข้าเจ้าจะออกไปเอาอาหารมาให้

อุ่นแก้วจัดการทายาให้ฝนหล้า ก่อนจะออกมาเอาสำรับเข้าไปให้ ท่าทีฝนหล้าไม่ค่อยชอบเธอนัก ดังนั้นหญิงสาวเลยจำต้องผูกมิตรด้วย เพราะการมีมิตรย่อมดีกว่าการมีศัตรูเสมอ เมื่อฝนหล้าจัดการธุระทุกอย่างเสร็จแล้ว ก็เปิดปากสนทนาด้วยอีกหน

คุณมาที่นี่ทำไม

ข้าเจ้านี่หรืออุ่นแก้วชี้นิ้วหาตน ฝนหล้าก็พยักหน้ารับ เธอจึงอธิบายอย่างคล่องแคล่ว ข้าเจ้านึกว่าที่นี่เป็นที่พักของหม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์ แต่คุณชายของคุณนะซีมอมเหล้าข้าเจ้าแล้ว…”

คนพูดหน้าแดงขึ้นมาอีก จะบอกว่าเขาทำไม่ดี คำพูดขอเขาก็ลอยคว้างอยู่ในหัวแล้วต้องให้ทำยังไง ถึงจะถูกใจ ฉันจะทำให้สุดฝีมือเลย

พอเห็นอาการอ้ำอึ้งของอีกฝ่าย ฝนหล้าก็พอเดาออกคุณชายไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก เข้าใจผิดกระมัง

บ่อผิดหรอก รู้ไหมว่าที่ข้าเจ้าอยู่นี่ ก่เพราะคุณชายกึ๊ดจะรับผิดชอบอุ่นแกหลบตาฝนหล้า หันหน้าไปปัดที่นอนแทน

แล้วคุณชายไม่ได้ว่าอะไรนอกจากนั้นเลยหรือ

ฝนหล้าถามเสียงเบา แต่อุ่นแก้วก็อดที่จะเงยหน้าขึ้นมองอย่างพิจารณาไม่ได้ แต่ท่าทีของฝนหล้าก็ปกติดูไม่ได้ตั้งใจทุกคำตอบ เลยตอบปัดๆ

ก็ไม่ได้พูดอะไรมากนักหรอก บอกแค่ให้ข้าเจ้าอยู่ที่นี่ไปก่อน แล้วคุณชายจะสืบสาวเรื่องพี่สาวให้

ไม่ได้คุยเรื่องเหล้า หรือว่าเรื่องนอนหลับหรอกหรือฝนหล้าซัก

ไม่นิ

สิ้นคำตอบฝนหล้าก็ถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่ กายที่เกร็งไปหมดตอนรอคำตอบผ่อนสบายลง ก่อนจะเอนกายลงนอนที่เตียง เมื่อเห็นอุ่นแก้วปิดปากหาวเป็นหนที่สอง ไม่นานไฟในห้องก็ปิดลง พร้อมร่างของสองสาวที่ล้มตัวลงเตียง

ทำใจเสียเถอะ คุณชายเป็นคนดีมาก ปฏิบัติต่อคนอื่นด้วยความดี ดีอย่างที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อน บางทีเราเองต่างหากต้องยอมรับในฐานะต่ำต้อยของตน

ไม่! คนเราตอนเกิดก็บ่ได้พกอะไรติดตัวมานอกจากตัวเปล่า ไม่ผู้ใดต่ำต้อยกว่าผู้ใด ทุกคนเท่าเทียมกัน ทำไมเมื่อโตมาจะต้องแบ่งชนชั้น แหม่มฝรั่งที่มาสอนยังเคยอู้ว่าทุกคนมีสิทธิ์ความเป็นมนุษย์เท่าเทียมกันหมด

ฝนหล้าไม่ได้เอ่ยว่าอะไร เพียงคิดว่า ถ้าเธอถูกสั่งสอนมาอย่างอุ่นแก้วคงจะดีไม่น้อย จะได้ไม่มีอะไรมากีดกัน หรือกำหนดสิ่งที่เธอต้องทำ เช่นคำว่า กตัญญู หรือว่าบุญคุณ

แต่จะทำได้ไง ในเมื่อเธอคนนั้นเป็นแม่!! 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

18 ความคิดเห็น