ซ่อนเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,198 Views

  • 18 Comments

  • 129 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    18

    Overall
    5,198

ตอนที่ 9 : บทที่ 9 ลมรักลมร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    28 ก.พ. 62



ซ่อนเล่ห์


โดย วาดรวี


บทที่ 9 ลมรักลมร้าย

 

นับตั้งแต่ที่คุณหญิงส่องจันทร์และลูกสาวมาที่บ้าน คุณชายกวีนิพนธ์ก็เทียวไปบ้านเจ้าคุณศตายุคอยรับส่งวาดรวีไปดูหนังบ้าง ออกงานนิทรรศการ ไปในพิธีเปิดงาน และมีตติ้งที่คนเชิญ ไม่ได้ขาด จนคนทั่วลำปางต่างเล่าลือถึงความสมกันของทั้งคู่ ที่ขนาดมาทำบุญกับคนรับใช้ที่บ้าน คุณชายยังควงวาดรวีมาด้วย

ที่นี่ไม่มีอะไรน่าชมเลย นอกจากวัดเก่าๆ แม่น้ำเอื่อยเฉื่อย ทำไมเราไม่ไปเที่ยวในเมืองอย่างเช่นห้างสรรพสินค้า ไม่งั้นก็ขึ้นไปแอ่วเชียงใหม่กันละคะคุณชาย

สุชาดาติง พร้อมเสนอแนะสถานที่เที่ยวใหม่แก่คุณชาย เพราะสถานที่วันนี้ไม่สมกับชุดสวยๆ และหน้าตาที่แต่งอย่างประณีตของตนเลย แถมวิษณุก็ไม่อยู่หนีกลับพระนครไปโดยไม่บอกกล่าวอีก

แล้วพวกคนใช้จะพามาด้วยทำไมคะ เกะกะออก

ไม่เกะกะหรอกครับ รถที่บ้านก็เอามาตั้งสองคัน ไหนๆ ทำบุญทั้งทีพาป้ามะยมมาด้วย ได้บุญทั้งคนมา และคนพามานะครับคุณชายอธิบาย

จริงอย่างคุณชายว่าค่ะ อากาศดี ร่มรื่นแบบนี้หายากด้วย

วาดรวีเสริม ทั้งที่คันคะเยอด้วยไอแดด และฝุ่นผง แอบเกาไปตามผิวกายเสียหลายหน สุชาดาเห็นแล้วต้องเบ้หน้าใส่ความมีมารยาเอาใจคุณชายของเพื่อนสาว อดกระแนะกระแหนออกไปไม่ได้

เอ เมื่อกี้เธอบ่นร้อน บ่นคันอยู่นะรวีอย่ามาๆ

อะไรล่ะสุ ฉันไม่ได้ว่า จะร้อนก็ร้อนไปคนเดียวสิ อย่าลากคนอื่นไปด้วยวาดรวีเถียงคอเป็นเอ็น สุชาดาก็ค้อนควักใส่เพื่อนเสียหลายตลบ

ทางด้านคุณชาย ไม่ได้ใส่ใจเสียงโต้เถียงของคนทั้งคู่ ทว่าสนใจมองคนปรุงก๋วยเตี๋ยวเสียมากกว่า เพราะเกรงจะโดนเธอแกล้งใส่พริกให้ปากพองอีก มองนานเข้าก็เผลอปาก เอ่ยเย้าหยอกอย่างสนิทสนมเธอออกไป

วันนี้ไม่เอาเผ็ดๆ นะอุ่น ขืนแกล้งคนมาทำบุญบาปไม่รู้ด้วยนะเออ

การพูดเป็นกันเองของคุณชายต่อสาวใช้ ทำเอาวาดรวีตาลุกวาวทันที ขยับพรวดไปเบียดอุ่นแก้วเสียให้พ้นจากชามก๋วยเตี๋ยว พร้อมส่งสายตาดูถูกดูแคลนไปให้

เอามานี่เถอะเอ่ยเสียงห้วนจัดใส่อุ่นแก้ว ขณะที่หันไปพูดเสียงอ่อนเสียงหวานกับคุณชาย เรื่องนี้ให้น้องดูแลนะคะ น้องรู้ว่าควรปรุงรสไหนให้คุณชาย ไป ไป๊! คนใช้ก็อยู่ส่วนคนใช้เถอะ อย่ามาเกะกะตรงนี้เลย ควรรู้ฐานะหน้าที่ของตนด้วยว่าตนเป็นใครฉันเป็นใคร

อุ่นแก้วไม่เอ่ยว่าอะไร ได้เพียงแต่เงยหน้าขึ้นมองคุณชายแค่แวบเดียว ก่อนจะถอยกลับไปนั่งที่เสื่อ รวมกับป้ามะยมและฝนหล้า จนป้ามะยมอดเห็นใจไม่ได้ เอ่ยปลอบโยน

อุ่นแก้วเอ้ย! แกไม่ต้องน้อยใจคุณชายไปหรอก คุณชายเธอชอบคนสวยๆ แบบนี้แหละ แต่ไม่ใช่คนใจยักษ์ใจมาร ลองว่าได้รับปากใครแล้วก็จะทำตามที่พูด คุณชายบอกว่าจะดูแลเธอเป็นอย่างดี ก็หมายความตามนั้น อย่าได้กังวลไปเลย อีกอย่างคุณวาดรวีเธอเป็นถึงลูกผู้รากมากดี สมกันทุกระเบียบ ต่างจากเราราวฟ้ากับเหว

สมกันเพราะหน้าตา กับสกุลเท่านั้นหรือจ๊ะ ฉันเกิดเป็นเพียงคนธรรมดา มันผิดมากเชียวหรือป้าอุ่นแก้วเอ่ยเสียงเบา เชิดหน้ากะพริบตาปริบๆ ฝืนไม่ให้หยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจรินไหลออกมา

แข่งเรือแข่งพายแข่งได้ แต่แข่งบุญวาสนาแข่งไม่ได้ บางทีเราก็ต้องหัดยอมรับมันป้ามะยมพยายามปลอบ และเตือนสติ ถ้าจะเท้าความไปกันจริงๆ เธอนั่นแหละที่ขึ้นเรือนมาเอง เกิดอะไรขึ้น ฉันก็สุดเดาละนะ ใครถูกหรือผิดเรื่องแบบนี้โทษฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ได้หรอก

ฟังแล้วก็น้อยใจจนต้องปลีกตัวออกจากตรงนั้น ขณะที่ฝนหล้าทำท่าว่าจะตามไป แต่ป้ามะยมเอ่ยรั้งเอาไว้เสียก่อน

ปล่อยเขาไปเถอะ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง ไม่มีใครช่วยได้หรอกเรื่องแบบนี้

ทำไมล่ะจ๊ะป้า

เรื่องหัวใจ รัก ชอบพอ อธิบายไปแกก็ไม่รู้เรื่องกับเขาหรอกหันมาทำหน้าดุใส่คนข้างกาย ก่อนเมินไปเสียทางอื่นเอ่ยต่ออีกยืดยาว คุณชายคงได้เชื้อหม่อมเจ้าดำรงเกียรติมา ท่านชายนะมีเมียตั้งสอง ดูอย่างหม่อมชะอ้อนสิว่างามนักงามหนารักกันมาก แต่สุดท้ายก็มีหม่อมสะอาดแม่ของชายวรรณเพิ่มอีก แล้วยังจะพวกนังเล็กๆ น้อยๆ นอกบ้านนั่นอีก

ฉัน ไม่เข้าใจหรอกป้ารู้แค่ว่าฉันสงสารอุ่น หลงติดกับดักจนไม่รู้ว่า เรื่องไหนจริงเรื่องไหนปลอม แบบนี้มันแย่มาก

ฝนหล้าเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้ให้ชวนสงสัยแต่ป้ามะยมไม่ทันฟัง เพราะมัวแต่ชื่นชมคู่ของคุณชายกับวาดรวีที่นั่งสบายๆ อยู่บนเสื่ออีกผืนนั่น

 

เมื่อรับประทานก๋วยเตี๋ยวเสร็จคุณชายก็ออกปากชวนสองสาวออกไปชมวัด แต่สองสาวต่างส่ายหน้าปฏิเสธ คุณชายเลยจำต้องออกเดินไปลำพัง พอพ้นโค้งก่อนถึงสะพานจึงเห็นอุ่นแก้วยืนจ้องมองเรือของแม่ค้าก๋วยเตี๋ยวตาแป๋ว พอเข้าไปชิด แล้วเอ่ยทักเสียเจ้าหล่อนสะดุ้งโหยง คุณชายจึงเห็นเธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากหน้า

อยากนั่งเรือหรือ อ้าวร้องไห้ทำไม

ปะป่าว ข้าเจ้าบ่ได้ร้อง

คุณชายไม่ได้เชื่อคำเมืองของเธอเสียแล้ว เอื้อมมือออกไปกระชับไหล่บาง หมุนคนตรงหน้าให้หันมา แล้วเชยคางเล็กขึ้นเอ่ยอย่างจับผิด

โกหก! เธออู้เหนือแบบนี้ทีไรรับรองได้เลยว่าไม่โกรธก็มีงอนฉันอยู่ ไหนบอกมาสิว่าฉันไปทำอะไรให้ หรือไม่พอใจ ที่ไม่ได้ปรุงก๋วยเตี๋ยวให้เอ่ยเสียงทุ้ม ทว่าคอยเลิกคิ้วล้อเลียน

บ้า!ใครเขาจะน้อยใจเรื่องแบบนั้นกัน คิดแล้วเหลือบตามองคนชั่งล้อ ข้าเจ้าบ่เคยกึ๊ดเรื่องพวกนั้น ลองข้าเจ้าปรุงเองจะใส่พริกเยอะๆ เอาให้ปากพองเลย

อุ่นแก้วร้องปฏิเสธเสียงสูง ปลดมือคุณชายให้วุ่น คุณชายจึงระเบิดเสียงหัวเราะกระหึ่มออกมา สอดปลายนิ้วเข้าในกระเป๋ากางเกง แล้วเอ่ยต่อว่า

เธอนี่ร้ายจริงๆ เลยนะอุ่นแก้ว ไหนบอกมาสิมีเหตุอะไร ถึงมาทำตาแดงๆ อยู่นี่

เอ่อเอ่อ…”

อุ่นแก้วหาทางออกด้วยเสียงอึกอัก ไม่ยอมบอกความจริงแก่คุณชายเด็ดขาด จนฝ่ายนั้นต้องก้มหน้าเข้ามาใกล้ เห็นดวงตามีเสน่ห์แพรวพราว ดวงหน้าโก้เก๋ชัดเจน พาให้เธอใจระทึก ต้องหาเรื่องปฏิเสธไป

อ้อ! สงสารเรือเจ้า ข้าเจ้าเห็นมันถูกผูกอยู่แค่ท่า แทนที่จะได้แล่นเป็นอิสระในแม่น้ำวัง

นั่นไม่ใช่เหตุเลย เรือรึก็ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต บอกมาตรงๆ ดีกว่าว่า…” คุณชายซักหนักขึ้น และมองเธอราวกับจับผิด หญิงสาวยิ่งใจสั่นมากเท่านั้น จนคุณชายเอ่ยออกมา อยากล่องเรือแล้วทำมายืนทำหน้าจะน้ำตาเล็ดอยู่นี่ พาให้ฉันใจไม่ดีไปด้วย

อุ่นแก้วฟังแล้วถึงกับประหลาดใจ คนอย่างคุณชายที่มีคู่หมั้นแสนสวยนี่หรือ จะมาไยดีเธอ หญิงสาวเอียงหน้าแล้วจ้องเข้าไปในนัยน์ตาเข้ม ถามย้ำออกไปอีกเพื่อให้แน่ใจ

คุณชายใจไม่ดีไปด้วยหรือคะ

ใช่สิ

คำขานรับนั่นทำเอาอุ่นแก้วหน้าแดงซ่าน ความไม่พอใจ น้อยใจที่กรังอยู่ในอก ราวกับถูกหยิบยกออกไปชั่วครู่ ไม่รู้คุณชายจะทราบไหมว่าให้ความหวังหญิงสาวบ้านป่าคนนี้ จนรู้สึกมีค่ามีราคา แทบจะถอนตัวไม่ได้อยู่แล้ว

รออยู่นี่ก่อนนะว่าแล้ว คุณชายก็วิ่งไปหาแม่ค้าขายก๋วยเตี๋ยว ไม่นานก็วิ่งกลับมาฉวยข้อมือเรียวไว้พลางเอ่ยชวน ไปกันเถอะ ป้าเขาให้เราสองคนเอาเรือไปแล่นเป็นอิสระในแม่น้ำวังได้ แต่อย่าเอาไปเลย เดี๋ยวแกจะไม่มีใช้ คราวนี้คงร้อนหลวงตาเจ้าของวัดแน่ๆ ที่ต้องหาเรือมาให้แกใหม่

ทำไมคะถามอย่างสงสัย

คุณชายก็ตอบเสียงกลัวหัวเราะก็เพราะเกรงไม่มีคนมาทำบุญที่วัด เพราะไม่มีหม้อก๋วยเตี๋ยวของแกไง

ทั้งสองหลุดหัวเราะออกมาเพราะคำพูดติดตลกนั่น พอเห็นรอยยิ้มของคนตัวเล็ก คุณชายก็พอใจรู้สึกแรงหม่นเศร้าในอกเพราะน้ำตาของเจ้าหล่อนเลือนหายไปอาการหนักแล้วนะเรา

คุณชายยังไม่ตอบเลยนะคะ ว่าทำไมต้องใจไม่ดีตามอุ่นไปด้วยเมื่อเงียบอยู่นาน อุ่นแก้วก็เปิดปากเอ่ยรุกไล่ ทั้งที่หน้าระเรื่อ แต่เพราะใจมันอยากรู้จนอดใจไม่ไหวนี่สิ

ถามได้ ฉันอยากให้เธอยิ้มบ่อยๆ นะสิ ตั้งแต่มาอยู่กับฉัน ไม่มีสักวันที่เธอจะยิ้ม วิษณุยังว่า เธอถูกเมดูซ่าสาปให้เป็นหินไปแล้ว

หญิงสาวหัวเราะคิกๆ ถูกใจ ก่อนจะหน้าเศร้าลง รวบผมยาวสลวยที่ถูกลมตีจนปลิวไหวไว้ด้วยสองมือ ดูน่ามองจนคุณชายไม่อาจถอนสายตาได้ สายลมไม่ได้เพียงแค่พัดเอื่อยเอาไอฉ่ำจากแม่น้ำวังขึ้นมาเท่านั้น ยังหอบกลิ่นหอมอ่อนๆ อย่างน้ำอบไทยจากเนื้อนวล โชยเข้าปะทะจมูก มันช่างหอมเย็นชุ่มใจยิ่งนัก

คงถูกสาปจริง สาปตั้งแต่วันที่เดินทางขึ้นเรือนคุณชาย จะว่าไปเมดูซ่าน่าสงสารนะคะ คนที่ผิด ทำให้เธอต้องมาเป็นเมดูซ่าผู้น่ากลัว ก็คือ โพไซดอน เทพแห่งท้องทะเลต่างหาก ที่ขืนใจเธอ ทำให้เธอถูกกล่าวหา จนนำพามาถึงเรื่องถูกสาป

อุ่นแก้วเอ่ยประชดตนเองกับเมดูซ่า ที่มีโชคชะตาไม่ต่างกันนัก ต่างเพียงเมดูซ่าเป็นเทพ ส่วนเธอแค่คนธรรมดาไม่มียศถาบรรดาศักดิ์เป็นของแถมแห่งชาติกำเนิด ฝ่ายคุณชายค่อนข้างประหลาดใจอยู่มาก ที่อุ่นแก้วรู้เรื่องตำนานกรีกเหล่านี้ด้วย น้อยคนนักที่จะใฝ่หาความรู้ และอ่านออกเช่นเธอ

ไม่ถูกเสียทีเดียวดอก เมดูซ่าเกิดมาสวยเอง

คุณชายกวีนิพนธ์เอ่ยแก้ เข้าข้างผู้ชายด้วยกัน ซึ่งหญิงสาวถึงกับเชิดหน้าใส่

โพไซดอนต่างหากล่ะ ที่ไม่รู้จักระงับตัณหาตน มอมเหล้า…”

ว่ายังไม่ทันจบ คุณชายก็ยกนิ้วขึ้นสั่นไปมา ทั้งยิ้มขันคนโกรธจนเห็นฟันซี่มีเสน่ห์

นั่นไม่ใช่เรื่องของเมดูซ่ากับเทพโพไซดอนแล้ว มันเป็นเรื่องของเราต่างหาก พาลจนปนกันไปหมด เคยบอกแล้ว ว่าให้รู้จักสำรวมกิริยา น้ำขุ่นให้ไว้ในน้ำใสให้ไว้นอก

คุณชายเลิกคิ้วสูงล้อเลียน เธอเลยค้อนใส่เสียวงใหญ่ แล้วหันไปมองกำแพงวัดแทน ชายหนุ่มจึงพายเรือออกไปต่อ ต่างคนต่างนั่งเงียบอีก พอใจจะนั่งรับลมแม่น้ำที่แสนเย็นสบายแทน นานๆ จะหันมาสบสายตากัน ก่อนแสร้งเมินไปคนละทางสองทาง เพราะความเขินอาย

ลมจากแม่น้ำวังหนนี้ ไม่ได้พัดเพียงกลิ่นหอม และไอเย็นเสียแล้วกระมัง สายลมเย็นฉ่ำ ยังได้พัดพาใจคนสองคน ให้มาบรรจบ และเป็นหนึ่งเดียวกันเสียด้วย

 

ในขณะที่คุณชายกับอุ่นแก้วหลงเคลิ้มไปกับบรรยากาศแสนดี คนที่รอคอยอยู่บนเสื่อ ถึงกับกำหมัดกัดฟันต่อภาพที่เห็นตรงหน้า รังเกียจท่าทีสนิทสนมกันของราชนิกุลหนุ่มกับสาวรับใช้เต็มกำลัง สุชาดาชี้มือไปที่เรือกลางแม่น้ำวังในขณะที่ปากก็ร้องบอกเพื่อนไปด้วย

รวี นี่หรือเปล่าผู้หญิงที่ฉันเคยบอก ดู้! ดูสิคุณชายยิ้มแย้มเทียว แต่เวลาอยู่กับเธอไม่ยักเป็นแบบนี้ ออกจะขรึม

ขรึมเขริมอะไรออกจะสุภาพ พูดจารึก็เอาอกเอาใจ แม่นั่นนะสิ ให้ท่าคุณชาย ดูอย่างตอนทานอาหารมันก็เข้ามาเสนอหน้าคนพูดกำมือแน่น เมื่อเห็นคุณชายชี้ชวนแม่สาวนามว่าอุ่นแก้วชมวัดวาอาราม ท่าทีกะหนุงกะหนิงบาดตา

ตายๆ ไม่น่าเชื่อ

ไม่น่าเชื่ออะไรวาดรวีถามอย่างสงสัย สุชาดาจึงก้มลงมากระซิบกระซาบเสียงเบา เพราะไม่อยากให้คนรับใช้ได้ยิน

ไม่น่าเชื่อว่า คุณชายจะคว้ามาทำเมียนะซี สวยก็ไม่สวย คุณชายนี่ก็แปลก รวีสวยกว่าเป็นกอง

มันก็ต้องแน่อยู่แล้ว

วาดรวีเอ่ยเยินยอเข้าข้างตน ก่อนสะบัดกายขึ้นยืน หงุดหงิดที่คุณชายไปให้ความสนใจสาวรับใช้มากกว่าตนลูกพระยา จึงหันไปสั่งฝนหล้าเสียงเขียว

เธอไปตามคุณชายที บอกว่าฉันอยากกลับแล้ว

รับคำสั่งแล้ว ฝนหล้าก็วิ่งไปตะโกนเรียกคุณชาย ไม่นานคุณชายก็พายเรือกลับมาเทียบที่ท่าตามเดิม วาดรวีก้าวฉับๆ ไปยืนเชิดอยู่ตรงนั้น เมื่อคุณชายขึ้นจากเรือแล้วทำท่าจะยืนมือไปช่วยประคองอุ่นแก้วขึ้น เธอก็รีบเกาะแขนคุณชายเอาไว้ แทรกกายเบียดเสียอุ่นแก้วที่กำลังจะตั้งท่าขึ้นยืนบนท่า หงายหลังหล่นลงน้ำ

อุ๊ย! น้องไม่ได้ตั้งใจ

วาดรวียกมือทาบอกท่าทีมีจริต ทั้งตีหน้าซื่อต่อหน้าคุณชาย ครั้นพอเห็นคุณชายยังสนใจคนที่ร่วงลงน้ำ ก็เอ่ยแดกดันเสียยกใหญ่

ยัยคนนี้เซ่อซ่าจริงๆ เดี๋ยวก็ขึ้นมาเองนั่นแหละค่ะ เราเข้าร่มก่อนดีไหมคะคุณชาย ที่นี่ร้อนจะตาย ดูสิเหงื่อออกเยอะเลย

วาดรวีวุ่นวายยกผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนหน้าหล่อโก้ของหม่อมราชวงศ์กวีนิพนธ์ ทำท่าจะลากพาคุณชายหนีจากตรงนั้น คุณชายเลยปัดมือเธอออก ทั้งเอ่ยเสียงดุเข้าใส่

เดี๋ยวสิรวี อุ่นยังอยู่ในน้ำ จะให้ไปหลบแดดได้อย่างไรกัน

เขาเกิดที่นี่ คงว่ายน้ำเป็น ดูตัวเองได้อยู่หรอกค่ะ คุณชายอย่าห่วงนักเลย

ชะช่วยทางอุ่นแก้ว ได้แต่อ้าปากพะงาบ ทำท่าจะร้อง แต่ไม่นานก็จมลงไปดื่มน้ำอีกหลายอึก ก่อนจะถีบกายขึ้นมาอีกระลอก พร้อมเปล่งเสียงที่ติดหอบออกไป

ช่วยด้วย…”

นาทีความเป็นความตายนั้น คุณชายเหงื่อผุดพรายทั่วหน้า ความกลัวครั้งสุดท้ายที่เกือบคร่าชีวิตตนก็ยังเกาะพราวไปทั่วร่าง แต่ทันทีที่เห็นคนอยู่ในน้ำท่าไม่ดี ความเป็นห่วงก็เอาชนะความกลัวโดยไม่ยาก เธอเป็นคนของเขา เขาจะไม่ปล่อยให้ใครมาตายต่อหน้าแน่ ยิ่งเป็นอุ่นแก้วด้วยแล้ว แค่ปลายก้อยก็ไม่อยากให้ต้องเจ็บปวดด้วยซ้ำ

คุณชายกระโจนลงน้ำโดยไม่มีท่าทีรีรอเลยด้วยซ้ำ

คุณชาย น้ำที่นี่มันเชี่ยว และลึกมาก ขึ้นมาเถอะค่ะ คุณชาย!

วาดรวีได้แต่ตะโกนตามหลัง ทั้งกระทืบเท้าเร่าๆ ระหว่างนั้น ป้ามะยมก็วิ่งทะเล่อทะล่า ส่งเสียงตกอกตกใจมาแต่ไกล

เกิดอะไรคะนั่น คุณชายของป้า

คุณชายสิคะ กระโดดลงไปช่วยเด็กรับใช้ รวีเตือนก็ไม่เชื่อ เด็กนั่นสร้างความวุ่นวายให้คุณชาย คอยดูนะ ถ้าคุณชายเป็นอะไรไป รวีจะเอาเรื่องเสียให้เข็ดเลย

เสียงป้ามะยมหวีดร้องตกใจ พาคนขายก๋วยเตี๋ยวและลูกชายแก ตื่นตูมเข้าช่วยเป็นการใหญ่ ฝ่ายคุณชายเองได้แต่ดำผุดดำว่ายอยู่ครู่ใหญ่จึงคว้าเอาตัวคนตะเกียกตะกายหาอากาศเข้าปอดได้ แล้วออกแรงลากขึ้นมานอนพังพาบที่พื้น

อุ่น!

คุณชายเรียกเธอเสียงสั่น ยกมือขึ้นตบแก้มซีดเบาๆ เพื่อเรียกสติ แต่เธอก็ยังนิ่งไม่มีแรงไหวติง ทำเอาคนชายเป็นกังวลเกรงว่าถ้ารอช้ากว่านี้ เธอจะจากไปเสียก่อน ดังนั้นจึงสูดลมหายใจเข้าปากแรงๆ ก่อนจะประกบลงไป อัดอากาศเข้าปอดผ่านปากนุ่ม ทำซ้ำๆ สลับกับนวดหัวใจเป็นพัก กระทั่งเธอสำลักออกมาแรงๆ คุณชายก็โผเข้ากอดเจ้าหล่อนแน่นไม่เกรงสายตาใคร

ฝ่ายอุ่นแก้วเอง ก็กอดตอบคุณชายไม่ต่างกัน แล้วเอาแต่เรียกชื่อคุณชายปนเสียงสะอื้น

คุณชาย

ฉันนึกว่าเธอไปอยู่กับเมดูซ่าเสียแล้ว อย่าทำให้ฉันใจไม่ดีบ่อยนักสิคนดีคุณชายเอ่ยเสียงสั่น ทว่าบนดวงหน้าหล่อ กลับมีแต่รอยยิ้มกระจายไปทั่ว

ทำไมแค่เห็นเธอมีชีวิตอยู่ ชีวิตที่น่าเบื่อหน่าย และเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ความน้อยใจ มันถึงเต็มตื้นไปด้วยความสุขแบบนี้

ป้ามะยมกับฝนหล้ากระวีกระวาดหาผ้ามาห่อตัวให้ทั้งคู่ แล้วคุณชายจึงประคับประคองอุ่นแก้วเอาไว้ไม่ห่างกาย วาดรวีมองแล้วให้ขุ่นเคือง เผลอกระทืบเท้าใส่ปึงใหญ่

อุจาดตา! แกล้งออเซาะคุณชายจนออกนอกหน้า กอดจูบกันน่าขายหน้าที่สุด

ปลอดภัยไหมรวี เห็นกรีดร้องลั่นสุชาดาเอ่ยถาม หลังจากย่างกรายออกมาจากในร่มมาได้

ไม่รู้ เห็นแต่นั่งกอดจูบกันไม่อายชาวบ้านร้างตลาด

วาดรวีเอ่ยแล้วก็เดินสะบัดออกจากที่นั่นเร็วๆ ชนิดที่สุชาดาตามไม่ทัน ขากลับเธอไม่ยอมขึ้นรถเดียวกับคุณชาย เพราะคุณชายยืนกรานว่าจะให้อุ่นแก้วนั่งคู่ด้วย จึงเลือกมานั่งรถอีกคันกับสุชาดาและขอกลับบ้านเลย ไม่คิดไปเฉียดใกล้คุณชายอีก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 18:17
    รอต่อนะคะ
    #2
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(