ซ่อนเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,204 Views

  • 18 Comments

  • 129 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    24

    Overall
    5,204

ตอนที่ 8 : บทที่ 8 รักออกโรง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 399
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    28 ก.พ. 62



ซ่อนเล่ห์


โดย วาดรวี


บทที่ 8 รักออกโรง

 

ถามจริงเถอะคุณชายเมื่อวานไปไหนมา รู้ไหมว่าทิ้งผมให้นั่งจมขี้หูอยู่บ้านคนเดียว ไม่มีเพื่อนร่วมอุดมการณ์มานั่งฟังป้ามะยมแกบ่นด้วยกัน

วิษณุเริ่มซักคุณชายอีก หลังจากไม่ได้คำตอบจากเมื่อวาน คุณชายที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่จึงตอบออกไปโดยไม่ละสายตาจากรายละเอียดตรงหน้า

อือ

แล้วเมื่อวานนะ ผมก็ไปเชื่อปิ่นโตบ้านมิสเตอร์เจมส์เอาไว้แล้ว และบอกป้ามะยมให้หันหน้าเข้าวัดฟังธรรมบ้าง ไม่ต้องวุ่นทำอาหาร

อือ

เมื่อเห็นคุณชายเอ่ยประโยคเดิมซ้ำเป็นหนที่สอง ตำรวจหนุ่มเลยหรี่ตา แถมลุกขึ้นยืน ร้องทักออกไป

อ้าวคุณอุ่น มาครับมา

อุ่นหรือคุณชายพับหนังสือพิมพ์ที่กำลังแกล้งอ่านลงแทบไม่ทัน ก่อนจะเห็นคนสนิทหัวเราะคิกคักชอบใจที่แกล้งเขาได้

ทีเรื่องผู้หญิงล่ะไวเชียว ทีไอ้วิษถามนี้ มีแต่ อือกับ อือ อย่าให้ผม มีนมบางนะครับคุณชายพูดยังไม่ทันจบดีด้วยซ้ำ คุณชายก็ปาหนังสือพิมพ์มา วิษณุต้องกระโจนหลบ ทั้งหัวเราะชอบใจ

พอรู้ว่าเป็นผู้ชายนี่โหดจริง ทีรู้ว่าเป็นมัทนาคนสวยกลายเป็นหื่นเลย

คุณชายชี้นิ้วใส่หน้าคนสนิทหันรีหันขวางทำท่าจะยกแจกันทุ่มหัว วิษณุถึงรีบคว้าแจกันเอาไว้ ถอยมานั่งที่ของตนเองไม่กวนบาทาอีก

ก็ผมถามอะไรคุณชายไปไหนก็ตอบแค่ อือๆ นี่ครับ

หม่อมราชวงศ์กวีนิพนธ์ถอนหายใจใส่ ก่อนจะกอดอกมองคนอยากรู้

เอ้าว่ามา ว่าอยากรู้อะไร

เอ้า! คุณชายผมก็ถามอยู่นี่ไง ว่าเมื่อวานไปไหนมา เห็นป้ามะยมว่าหนีขึ้นรถถีบออกไป แถมกลับมาเสียมืดค่ำ

คุณชายไม่ได้ตอบคนอยากรู้อยากเห็นแถมยอกย้อนกลับ ทั้งกลั้นยิ้มเอาไว้แกยังออกไปตะลอนได้ทั้งวัน ฉันก็ออกไปบ้างสิวะ

โหเดี๋ยวนี้หัดมีความลับ! ไอ้ผมหรือออกไปตามข่าว ตามสืบเรื่องงกๆ ว่างเล่นเหมือนคุณชายเสียที่ไหนกัน แล้วรู้ไหมว่าเธอพกยาเดินไปถามตามร้านขายยา พอผมเข้าไปสอบถาม เขาก็หาว่าผมบ้าๆ บวมๆ ว่าแล้วก็โมโห เอ้อ! ดีหน่อยออกมาจากโรงหมอ เจอคุณสุชาดาคนสวยเข้า รถเขาเสียอยู่แถวนั้น ผมเลยอาสาไปส่งที่บ้าน เขาเลยชวนทานของว่าง แล้วเตลิดนั่งคุยกันจนเกือบเย็น จึงพากันออกไปหาอะไรทานข้างนอก แล้ว บังเอิ๊น บังเอิญร้านนั่นก็ติดโรงหนัง ออกจากทานข้าว เราก็ดูหนังกันต่อเลย

เรอะ! บังเอิญจังเลยนะคุณชายประชดเข้าให้

วิษณุยิ้มแห้งๆ อย่างสำนึกตอบคุณชายกลับมาแทบไม่ทันแหมๆ ก็คนมันใจตรงกัน ทำอะไรก็บังเอิญบ่อยแหละคุณชาย บังเอิญเจอ บังเอิญดูหนัง บังเอิญต้องกินของว่าง บังเอิญไปบังเอิญมาเลยดึก

เลยพึ่งนึกได้ว่าลืมฉัน วันนี้ถึงมานั่งซัก

วิษณุหัวเราะเก้อใช่สิครับ หายไปทานอะไรมาบ้างไม่รู้ แล้วนี่ผมถูกเรียกตัวกลับพระนครแล้วด้วย คุณชายจะกลับพร้อมกันเลยหรือเปล่า

ยัง อากาศที่นี่กำลังดีเลย ฉันกะอยากอยู่ที่นี่ต่ออีกสักเดือน

เดือน!นายตำรวจหนุ่มครางเสียงสูงออกไป ก่อนจะเอ่ยแกมขอคำปรึกษากับคุณชายไปในตัวด้วย นานแบบนั้นใครจะอยู่ดูแลคุณชายละครับ ผมเขียนจดหมายส่งไปหาผู้บังคับบัญชาให้ทำเรื่องส่งผมมาทำราชการที่นี่ดีไหมครับ จะได้ดูแลคุณชายไปด้วย ยังไงเสียผู้บังคับบัญชาก็ต้องยอมอยู่ดี เพราะเกรงใจหม่อมเจ้าดำรงเกียรติ

คุณชายวางหน้าขรึมใส่คนที่คิดอะไรเป็นเรื่องง่าย พึ่งแต่เส้นสาย และใช้อำนาจโดยไม่ชอบ แล้วถอนหายใจพร้อมส่ายหน้าดิกๆ

อย่าได้ยุ่งยากเบียดเบียนเวลาราชการเลย ฉันอยากให้แกขึ้นไปดำเนินเรื่องเอง แล้วดูว่าคุณชายวรรณศิลป์ พาพี่สาวอุ่นแก้วไปอยู่เสียที่ไหน แล้วจะทำอะไรต่อไป

โหยวิษณุครางอย่างไม่ชอบใจ ถามย้ำให้แน่ใจอีก เอางั้นหรือคุณชาย เอ้า! เอาก็เอา จะได้กลับมาตากอากาศที่นี่ต่อ เผลอๆ ผมจะอยู่ที่นี่ให้คุณชายอิจฉาเลย แล้วนี่สรุปแล้ว เมื่อวานคุณชายไปไหนมา

ปิกนิก

ปิกนิก! ไปมีความสุขกันสองต่อสอง ปล่อยให้เราสู้เป็นห่วงอยู่นานสองนาน

เป็นห่วงแต่ยังออกไปดูหนัง สงสัยแกชอบแม่สุชาดาเปิ๊ดสะก๊าดอะไรนั่น

เปิ๊ดสะก๊าดอะไรคุณชาย ไปว่าเขาแบบนั้นช่างปากร้าย เขาออกจะสวย คล่องดี ไม่ว่าจะเรื่องพูดจา เที่ยว กิน ผมชอบเจ้าหล่อนมากๆ มากกว่าสาวคนไหนเลยวิษณุออกตัวแทนสุชาดา จนคุณชายอดติงในความหลงของวิษณุไม่ได้

เจ้าวิษ ชอบกับรักมันก็ต่างกันอยู่นะ ชอบมันแค่ประเดี๋ยวประด๋าว ไม่ลึกซึ้งหรอก แต่ถ้ารักมันจะ ลึกซึ้ง มั่นคง แกโตแล้วนา คิดอะไรหัดรอบคอบบ้างคุณชายชี้นิ้วใส่ ผู้หญิงเขาคิดเป็นจริงเป็นจัง มันจะบาปเอา

สมัยนี้ไม่มีคนแบบนั้นแล้วแหละครับคุณชาย สุชาดานี่เขาออกจะหัวสมัยใหม่ เพื่อนชายเยอะแยะชายหนุ่มรีบสั่นศีรษะ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง ว่าแต่คุณชายเถอะ ชอบนางมัทนาเข้าแล้วสิ ถึงพาเขาออกไปปิกนิก ไม่ชวนผมสักคำ

เอาไปเป็นก้างทำไม

หา!!วิษณุลากเสียงยาวอยากไม่เชื่อหู คุณชายนี่เห็นเขาเป็นที่หนึ่งมาแต่ไหนแต่ไร มาตอนนี้เห็นเขาเป็นแค่ก้าง และท่าทีอย่างนั้นทำให้คุณชายหัวเราะลงลึกในลำคอ

เอ้อ! ล้อเล่น เมื่อวานฉันรอแกแล้วแกไม่มาสักทีเลยหาเรื่องออกไปจากบ้าน ถึงต้องลากเธอไปด้วย แต่ก็สนุกดีนะนานๆ ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาพูดแล้วคุณชายก็รู้สึกมีบางอย่างอุ่นๆ อยู่ในอก มันรู้สึกดี มีความสุข

วิษณุได้แต่เบ้หน้าใส่คุณชาย ก่อนจะทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่แล้วเอ่ยสอบถามเรื่องคาใจคุณชายแน่ใจนะ ว่านางมัทนาคนงาม ไม่ได้รู้เห็นในเรื่องวางยา คิดๆ ไปผมก็ไม่ค่อยไว้ใจเจ้าหล่อน แม้จะกิริยาดี พูดจาดูมีความรู้ แต่จิตใจมนุษย์นั้นลึกนัก

คำเตือนนั้นทำให้คุณชายหัวเราะลั่นออกมาทันที จำได้ว่าพึ่งบอกอุ่นแก้วไปเมื่อวานเรื่องวางกิริยาท่าที อย่าให้เปิดเผยนัก ตอนนี้กลับมาเป็นซะเองนี่คงนั่งเคลิ้มข้ามวันจนไอ้วิษจับได้

ไม่หรอก คนนี้ฉันเชื่อใจ เธอจะไม่หักหลังฉันยืนยันหนักแน่น กระทั่งตนเองยังตกใจ

อะๆ นี่ออกไปปิกนิกกับเขาวันเดียว ไว้ใจเขาเสียแล้ว คุณชายอย่าลืมนะ ว่าตอนนี้แค่เล่นละครหลอกเจ้าหล่อนเท่านั้น คุณชายไม่ใช่สามีจริงๆ ของเขา เกิดความรั่วไหลไปจะแย่ ไหนจะท่านพ่อของคุณชายเอย หม่อมป้าเอย ใครต่อใครจะถามมิได้หยุด ความซวยถามหานะครับ

คุณชายทราบในจุดนั้นมาแต่ต้น หากแต่สถานการณ์มันพาไป และไม่อาจถอยหลังกลับมาแก้ไขความเข้าใจผิดได้ เพราะเกรงว่าคนร้ายจะรู้ตัว จำต้องปล่อยให้เรื่องเข้าใจผิดดำเนินต่อไป แม้ออกจะเห็นใจฝ่ายหญิงอยู่มากก็ตามที

 

หม่อมราชวงศ์กวีนิพนธ์เลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างกังขาระหว่างที่ใช้เวลาช่วงเช้าพูดคุยกับวิษณุ เมื่อมีเสียงทักทายไม่คุ้นหูของผู้หญิงสูงอายุดังขึ้นมาบนเรือน หันไปจึงพบคุณหญิงส่องจันทร์ ส่วนคนที่ตามหลังมานั่น เป็นสาวสวยอย่างวาดรวี สองหนุ่มหันมามองหน้ากัน ก่อนจะรีบผุดลุกขึ้นต้อนรับ

แหมคุณชายอยู่พอดี สวัสดีค่ะ หาตัวยากจังเลยนะคะๆคุณหญิงส่องจันทร์ทำเสียงสนิทสนมเป็นกันเอง ทั้งฉีกยิ้มจนเกือบถึงหู

นี่ขนาดหายากเขายังหาเจออีกนะคุณชายวิษณุกระซิบกับคุณชาย เลยโดนคุณชายยื่นหามาเตะเบาๆ ทั้งวางท่าทางนิ่งขรึมสมตัว

เดี๋ยวโดนไอ้วิษ

สวัสดีครับคุณหญิง น้องวาดรวีคุณชายทักเสียงสุภาพ

สวัสดีครับ คุณหญิงส่องจันทร์ คุณวาดรวีวิษณุเอ่ยทักทายเช่นกัน

ทว่าไม่ได้ไมตรีอันใดนอกจากใบหน้าเชิดมองเขาเมินๆ สายตาดูถูกกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ตามด้วยเสียงทักทายแข็งกระด้างของคุณหญิงส่องจันทร์ตอบกลับ

หวัดดีก่อนหันไปยิ้มหวานกับคุณชาย ทั้งลากจูงมือลูกสาวเข้ามา พอดีวันนี้หนูรวีทำขนมอบอร้อย อร่อยค่ะ เห็นว่าคุณชายมาลำปาง ป้าเลยคิดถึง เอามาฝาก เร็วสิลูกเอาขนมมา

เมื่อวางตะกร้าลงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว วาดรวีจึงยกมือขึ้นประนมไหว้คุณชายอย่างอ่อนช้อย

หน้าตาน่าอร่อยนะครับเนี่ย คุ้นๆ เหมือนเคยกินแถวร้านห้าแยก แหมแต่ก็ขอบคุณนะครับวิษณุคว้าตะกร้าโดยเร็ว ก่อนสะบัดมือเมื่อถูกตีเพี้ยะเข้าให้ ตามด้วยเสียงดุของคุณหญิง

นี่แนะ! ไร้มารยาท จะไปรู้อะไรขนมนี่สูตรจากในรั้วในวัง วาดรวีเขานั่งหลังขดหลังแข็งทำ

ก็นึกว่านั่งหลังขดหลังแข็ง ขับรถไปซื้อมานิ พึ่งกินมาหยกๆวิษณุกระซิบกับคุณชาย ซึ่งก็โดนปลายเท้าคุณชายแอบเตะเข้าให้จนสะดุ้ง

"คุณชายไม่น่าเลี้ยงดูให้เสียข้าวสุกเลยนะคะคนแบบนี้ ขุนไม่ขึ้น นี่สำหรับคุณชายเขา ไม่ใช่ของเรา

คุณหญิงส่องจันทร์เอ่ยอย่างเจ้ายศเจ้าอย่าง ซึ่งคุณชายก็ไม่พอใจและเห็นใจวิษณุ เลี่ยงไปเสียเรื่องอื่น

ไม่เจอคุณหญิงเสียนานเลยสบายดีหรือเปล่าครับ หม่อมป้านรีกระจ่างฝากของมา ทั้งยังฝากความคิดถึงมาให้ อยากมาเยี่ยมเองเต็มที ติดว่าสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง

ป้าเองก็ว่าจะส่งวาดรวีขึ้นไปกราบที่พระนครอยู่เชียวค่ะ จะได้ไปพักผ่อนสมองที่นั่นเสียบ้าง

ดีสิครับ หม่อมป้าบ่นว่าเหงาอยู่เรื่อยๆ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ได้ไปกราบเยี่ยมคุณหญิงกับเจ้าคุณศตายุเสียที ยังไม่ว่างเลย เจอเพื่อนเก่าเมื่อสมัยเรียนที่อังกฤษ เขามาเที่ยวพักที่ลำปางเยอะทีเดียว เลยถูกเชิญติดๆ กันๆ หาเวลาไม่ได้เลย

คุณชายยิ้มหวานให้ ทำเอาวาดรวีหน้าแดงซ่าน คุณหญิงมองเห็นแบบนั้นก็ยิ้มออก ทำท่ากระหยิ่มขึ้นมาเสียบ้าง ไม่มีชายคนไหนมองเลยผ่านความสวยหวานของลูกสาวตนได้อย่างแน่นอน ก่อนจะหยอดเสียงหวานใส่

อุ๊ย! ป้าไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ ทางป้าเสียอีก ที่ต้องมากราบเยี่ยมคุณชายที่บ้าน ใช่ไหมลูก

ค่ะ คุณชายคงธุระเยอะ รวีเองก็ไม่มีเวลาเดินทางมากราบเยี่ยมจริงจังสักทีวาดรวีเอ่ยเสียงหวาน

โอ๊ย! จะว่างได้ยังไงล่ะคะ เดี๋ยวคนนั้น เดี๋ยวคนนี้ มาขอเชิญไปนั่นนี่ ส่งผู้หลักผู้ใหญ่มาสู่ขอก็เยอะ แต่ป้ายังไม่ยอมให้ออกเรือนหรอก ยังเด็กอยู่

ตอนนี้คงอยากให้ออกแล้วมั้งครับคุณชาย สงสัยคุณวาดรวีจะโตเป็นสาวมันวันนี้เลยวิษณุกระซิบได้ยินกันสองคนกับคุณชาย ทำเอาคุณชายส่ายหัวกับวาจาเจ็บแสบของคนสนิท ก่อนหันไปปั้นหน้ายิ้มฟังคำพูดสาธยายของคุณหญิงส่องจันทร์

นี่ก็พึ่งเรียนจบมา เจ้าคุณเองก็บอกว่ารออีกสองสามปีก่อน ให้ทำประโยชน์แก่ประเทศเสียบ้าง ความรู้ที่เรียนมาจะได้ไม่สูญเปล่าคุณหญิงคุยโวโอ้อวด ทั้งทอดสายตามองลูกสาวที่ก้มหน้าแสนสงบเสงี่ยม ก่อนจะหน้าตึง เมื่อได้ยินเสียงวิษณุเอ่ยแทรก

แต่ไม่ยักเห็นคุณรวีทำงานอะไรสักทีนะครับ ผมเห็นแต่เที่ยวไปโน่น เที่ยวไปนี่

คุณหญิงขุ่นเคืองต่อคำพูดของวิษณุยิ่งนัก ได้แต่ขึงตาใส่ ขวางหูขวางตา ที่คนไร้สกุลอยู่ฟังการสนทนา รีบเอ่ยเสียงมะนาวไม่มีน้ำโต้กลับ

หางานเหมาะๆ ยังไม่ได้นะสิ ความรู้ระดับนี้ แถมสวยแบบนี้ หางานคู่ควรนะยากนะ แล้วที่เทียวไปโน้นไปนี่ ก็เพราะต้องออกสังคมบ้าง เราไม่ใช่ไพร่ต้องอยู่แต่ในเรือน

ออ!วิษณุส่งเสียงครางอย่างเยาะหยัน หันไปหาคุณชายอีก

แบบนี้แม่นางมัทนาของคุณชาย ก็อยู่ข่ายไพร่สิคราวนี้คุณชายเลยกระทุ้งเท้าใส่แรงๆ จนวิษณุสะดุ้ง โต๊ะสะเทือน

วิษณุเลยวางฟอร์มนิ่งกลั้นเจ็บ เสหันไปมองหน้าประตู พอดีคนถูกว่า อยู่ในข่ายไพร่ กำลังประคองถาดน้ำและขนมเข้ามา ตามด้วยป้ามะยมที่คอยกำกับอยู่ข้างๆ

หิวพอดีเลย ของว่างมีของผมไหมครับป้า ที่นี่มีแต่ขนมคุณชายเขา

วุ๊ย! ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตสักที ร้องหาแต่ขนมกับของกินป้ามะยมดุเข้าให้ ก่อนจะหันไปเจอคุณหญิงส่องจันทร์เข้า ถึงร้องเอะอะมะเทิ่งขึ้น อ้าวคุณหญิงส่องจันทร์นี่คะ ป้านึกว่าแขกที่ไหน คนกันเองทั้งนั้น

คนกันเองก็คนละชั้นนะแม่มะยม ยังสบายดีนะ เอ๊ะ! นั่นสาวใช้คนใหม่รึ ไม่คุ้นหน้าคุ้นตา ดูบ้านป่าจริง

คุณหญิงและวาดรวีหันมามองผู้มาใหม่อย่างเหยียดหยาม ไม่ถูกชะตาอย่างเห็นได้ชัด เมื่ออุ่นแก้ววางแก้วน้ำลงแล้วจึงรีบยกถาดทำท่าจะเดินจากไป ก่อนเสียงดูถูกจะดังมาอีก

ไร้มารยาทจริง ผู้ใหญ่ถาม ทำไมไม่ตอบ เป็นใบ้หรืออย่างไร คุณมะยมหัดคนแบบนี้มารับใช้คุณชายได้ไง นี่หม่อมนรีกระจ่างทราบหรือไม่ หรือว่าพอไม่ได้ทำงานกับท่านแล้ว เลยไม่คิดดูแลหลานท่านให้ดี

ป้ามะยมดูแลผมดีทีเดียวครับ ไม่เคยขาดตกบกพร่องอะไร แต่เธอคนนั้นชื่ออุ่นแก้ว พึ่งรับเข้ามาทำงานที่นี่ ถ้าขัดตาคุณหญิงก็ต้องขอโทษด้วยคุณชายเอ่ยแก้ให้ พยักหน้าให้อุ่นแก้วลงไปเสียจากเรือน ก่อนจะหันไปทั้งสองแม่ลูก รับของว่างพร้อมกันเลยไหมครับ

งั้น รวีเอาขนมไปจัดใส่จานให้นะคะ กำลังร้อนๆ จะได้ทานพร้อมน้ำชาวาดรวีเสนอด้วยเสียงอันหวานฉ่ำ แล้วชม้ายชายตาคุณชายนิดๆ

รีบเลยครับ ช้ากว่านี้ผมอิ่มพอดี

วิษณุยิ้มแฉ่ง ขานรับหน้าตาเฉย คุณหญิงส่องจันทร์เป็นได้เชิดใส่หลายหน ไม่พอใจที่ต้องมาร่วมน้ำชากับวิษณุ ที่มียศเพียงนายตำรวจชั้นต่ำ ถึงแม้จะเตือนอย่างไรคุณชายก็ยังชมชอบเจ้าวิษณุเอามากๆ ไม่เห็นจะสนิทกับพี่ชายพ่อเดียวแบบนี้บ้าง

 

ระหว่างที่อุ่นแก้วจัดขนมเตรียมใส่จาน เพื่อเอาไปต้อนรับแขกของคุณชาย เสียงพูดส่อเสียดแกมจับผิดก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

เธอเองสินะ คนที่ใครๆ เขาลือกันให้ทั่ว ว่าเป็นเมียเล็กเมียเก็บของคุณชาย

เจ้าของเสียงนั้นเป็น หญิงสาวแสนสวยแขกของคุณชาย ที่มองจ้องเธออย่างไม่ชอบหน้า ซ้ำปากสีสดยกขึ้นด้วยท่าทีเยาะหยัน และเอ่ยพูดจาดูถูกไม่ได้ขาด

หน้าตาก็ดี เสียแต่ผิวหนาไปหน่อย หัดใช้เครื่องสำอางบ้างนะเธอ หน้าจะได้บาง ไม่กล้าแร่มาหาผู้ชายเขา

คุณทราบอุ่นแก้วเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง ทว่าวาจาซื่อๆ ของอุ่นแก้ว กลับทำให้อีกฝ่ายถึงกับขึงตาโกรธจัด ถามย้ำออกมาอย่างฉุนเฉียว

แปลว่าจริงสิ ไม่อายเขาหรือไงมาอยู่ค้างอ้างแรมกับคุณชาย แล้วเธอจะทำยังไงกับคนที่จะมาเป็นภรรยาของคุณชายอย่างฉัน

เมื่อฟังประโยคนั้นจบ อุ่นแก้วรู้สึกเหมือนใจจะขาด เงยหน้าขึ้นมองวาดรวีอย่างพินิจ สองมือกุมกำกันเอาไว้ด้วยท่าทีอึดอัด กลั้นใจถามเสียงไม่มั่นคงออกไป

คุณ เป็นคู่หมั้นรึคะ

ยัง แต่ก็อีกไม่นานหรอก หม่อมป้าของคุณชาย เคยเปรยว่าอยากได้ฉันไปเป็นหลานสะใภ้หลายหน อีกอย่างเราหน้าตาเหมาะสมกัน สกุลก็ไม่ได้ห่างกันจนดูน่าเกลียด อย่างน้อยพ่อฉันก็เป็นถึงพระยา เคยรับใช้และชอบพอกับพ่อของคุณชายมาบ้าง ส่วนคุณแม่เป็นถึงคุณหญิง เป็นข้าเก่าของหม่อมป้านรีกระจ่าง หม่อมป้าของคุณชาย ที่สำคัญการศึกษาของฉันก็เทียบคุณชายได้ จบจากปีนัง ไม่ใช่โรงเรียนบ้านป่าบ้านไร่ที่ไหน

อุ่นแก้วทราบแล้ว ว่าทำไมสองแม่ลูกถึงตั้งตัวเป็นปฏิปักษ์นับแต่แรกพบหน้า หญิงสาวให้รู้สึกผิดต่อเธอคนนี้มาก เรื่องราวระหว่างเธอกับคุณชายมันเกิดขึ้นด้วยความบังเอิญ หรือเพราะบุพเพผลักไสให้เกิดขึ้นก็สุดเดา หญิงสาวไม่รู้ว่า ตนควรทำประการใดดี จึงเอ่ยถามประสาซื่อออกไป

จะให้ฉันทำแบบไหนล่ะคะ

ก็ลองเอาสมองตรองดูเสียบางสิ เธอจะเป็นเล็กเป็นน้อยแบบนี้ตอนนี้ก็ได้ฉันไม่ว่า แต่ถ้าคุณชายแต่งงาน ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก ดังนั้นจะไปก่อนดีๆ หรือว่าจะให้ฉันพาลูกน้องของคุณพ่อ มาเชิญล่ะ

วาดรวีเอ่ยเสียงเหี้ยม โน้มใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอาฆาตเข้ามาใส่ จนอุ่นแก้วผวา ยิ่งฟังประโยคถัดมาก็แทบล้มตึง

แต่เชิญ แบบไร้ลมหายใจนะ

ก่อนที่อุ่นแก้วจะร้องไห้ออกมาต่อหน้าวาดรวีกับคำขู่ และตำแหน่งเมียเล็กเมียน้อยของคุณชายกวีนิพนธ์ ป้ามะยมก็เดินเข้ามาข้างใน พร้อมเอ่ยขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

เสร็จหรือยังคะ คุณชายถามหาแล้ว อ้าว เสร็จแล้วนี่ จัดเสียสวยเชียวค่ะ ขนมก็หน้าตาดูดี คุณรวีนี่เก่งนะคะ

วาดรวีขยับเข้ามาเบียดอุ่นแก้วเสียกระเด็น แล้วยกถาดใส่ขนมขึ้น พลางยิ้มหวานอ่อนช้อยอย่างมีจริตมารยาให้ป้ามะยม ทำเหมือนเมื่อครู่ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย

ขอบคุณค่ะป้ามะยม รวีไม่ค่อยคล่องมือ มีสาวใช้ช่วยถึงออกมาดี ไม่อย่างนั้นคุณแม่ขายหน้าแย่เลย

แหม จัดออกมาสวยแบบนี้ ยังถ่อมตนอีกนะคะ ไปเถอะค่ะ ไปร่วมรับของว่างด้วยกัน

ทันทีที่วาดรวีตามป้ามะยมออกจากห้อง อุ่นแก้วก็แทบทรุดนั่ง พบว่าตอนนี้ตนเองกำลังร้องไห้อยู่ปานจะขาดใจ คุณชายบอกว่าให้เห็นใจคุณชายบ้าง เพราะขนบธรรมเนียมหลายอย่าง จึงรับเธอเป็นภรรยาไม่ได้ แต่แท้จริงแล้ว คุณชายมีคนที่หมายตาเอาไว้แต่ต้นนั่นเอง

 

ในคืนนั้นอุ่นแก้วไม่สามารถข่มตาหลับได้ เอาแต่พลิกกายกลับไปกลับมาบนที่นอนหลายตลบ รู้สึกว่าหูยังได้ยินคำพูดจาดูถูกของวาดรวีอยู่ มันคอยให้รำคาญใจ จนนอนไม่หลับ และคิดมาก สาเหตุทั้งหมด ต้องโทษคุณชาย ที่ทำให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้

เป็นอะไร นอนไม่หลับหรืออุ่น เห็นถอนหายใจหลายครั้งฝนหล้าพลิกกายมาหา พลางนอนหนุนแขนต่างหมอน จ้องมองอุ่นแก้ว

ข้าเจ้ารบกวนหรือ นึกว่าหลับไปแล้ว

ไม่ได้รบกวนหรอก ฉันนอนแต่หัววันเลยนอนไม่หลับ แล้วเป็นอะไรใช่เรื่องคุณวาดรวีหรือเปล่า

ฝนหล้าลองถามหยั่งเชิง อุ่นแก้วจึงหันมองฝ่าความมือสลัวไปหา ทั้งถอนหายใจอย่างไม่สบายใจ ยอมรับออกไปตามตรง

อื้อ

ขอโทษนะ พอดีฝนหล้าแอบเห็น ตอนอุ่นร้องไห้ในครัวน่ะ

ฝนหล้าสารภาพออกมาเสียงเบา ราวกับตนทำผิด ทว่าอุ่นแก้วไม่รู้สึกอับอายอะไรเลย รู้สึกดีใจเสียอีก ที่จะได้มีเพื่อนเอาไว้ปรับทุกข์

เขาขู่ให้อุ่นไปจากที่นี่ ไม่ให้ยุ่งกับคุณชาย แล้วจะให้อุ่นทำยังไง อุ่นบ่มีที่ไป แม้ไค่ไปหาพี่ที่พระนครใจแทบขาด แต่เกิดมาก็ยังบ่เกยไปพระนครสักที วังของหม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์อยู่ที่ไหนก็บ่รู้ จะหาตัวท่านได้จะได แล้วพี่สาวอยู่ที่นั่นกับท่านจริงหรือเปล่าก็บ่รู้เลย

พี่สาว อยู่วังของคุณชายวรรณศิลป์หรือ

ใช่ ข้าเจ้าหนีมาจากลุงตอนแรกจะไปหาหม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์ แต่เข้าใจผิดหลงมาที่นี่

ก็ทำไมไม่ไปล่ะ มารอทำไมที่นี่ วังของคุณชายก็อยู่ใกล้วังของคุณชายกวีนิพนธ์แค่รั้วกันเท่านั้นเอง คุณชายทำงานที่โรงพยาบาลใหญ่ในพระนคร มีคนรู้จักกันทั่ว

อุ่นแก้วตาวาวขึ้นมาทันที ขยับเข้าใกล้ แตะแขนของฝนหล้าอย่างขอร้อง

พาข้าเจ้าไปได้ไหม นะฝนหล้า ช่วยข้าเจ้าทีเต๊อะ ข้าเจ้าไม่อยากเป็นเมียน้อยของคุณชาย ถึงข้าเจ้าต่ำต้อยไม่ใช่ลูกคุณพระ ไม่ใช่ลูกคนมีสกุลรุนชาติ แต่ข้าเจ้าก็ไม่เคยอยากให้ใครมาดูถูกดูแคลนเอา

ฝนก็อยากช่วย แต่คุณชายมีบุญคุณ จะพาคนที่คุณชายออกปากว่าเป็นเมียหนีไปได้อย่างไร คุณชาย สัญญาว่าจะช่วยคงช่วยฝนหล้าลังเลใจ

กึ๊ดดูสิ ถ้าคุณชายจะช่วยคงพากลับไปเสียตั้งนานแล้ว แต่ที่ยังปักหลักอยู่ลำปางต่อ เพราะบ่ได้ตั้งใจช่วยมาแต่ต้น

คุณชายไม่ใช่คนแบบนั้น เป็นคนพูดจาคำไหนเป็นคำนั้น

ที่ไหนมี บางครารึก็ออกจะเป็นผู้ใหญ่ แต่เวลาอยู่กับข้าเจ้าส่วนใหญ่ทำตัวราวกับพระเอกลิเก ปากหวานปานน้ำตาลเจียน ตาหยาด ปากว่าตาขยิบเก่งที่หนึ่งไม่แค่ปากเท่านั้น ยังถึงเนื้อถึงตัวแบบเงียบๆ แต่ว่าแนบเนื้อตลอด

ฟังคำอธิบายแกมหมั่นไส้จากอุ่นแก้วแล้ว ฝนหล้าก็หัวเราะคิกๆ ก้มหน้าเข้าใกล้อุ่นแก้วมากขึ้น

คุณชายเจ้าชู้เพราะคุณสวยก็ได้ เห็นป้ามะยมว่าคุณชายกับคุณวิษพูดถึงคุณก็เรียกว่านางมัทนา

นางมัทนาอุ่นแก้วคราง หน้าร้อนเห่อขึ้นมา หวนคิดถึงตอนที่วิษณุเรียกเธอว่ามัทนาขึ้นมาทันที เอ่ยเสียงไม่มั่นใจออกมา นางมัทนางามจนถูกสาปเป็นดอกกุหลาบนั่นหรือ

ไม่รู้สิ ฝนหล้าไม่ถนัดเรื่องวรรณคดีเสียด้วย ถนัดก็แต่นวนิยายของต่างประเทศ เคยหยิบของหม่อมสะอาด แม่ของหม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์มาอ่านออกบ่อย ตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่

ฝนหล้าอ่านออกด้วยหรือน้ำเสียงของอุ่นแก้วฟังตื่นเต้น ทำราวกับค้นพบสิ่งเลอค่า เพราะว่าเธอไม่ได้คุยเรื่องหนังสือกับเพื่อนรู้ใจมานานมากแล้ว นับแต่เรียนจบมา

อ่านออก หม่อมสะอาดท่านส่งให้ไปเรียน แต่เน้นไปทางงานบ้านงานเรือนเสียส่วนใหญ่ พวกอาหาร

ฝนหล้าชอบแนวไหนล่ะ

อ่านได้หมดทุกแน่วขอแค่ให้สนุก แต่หม่อมสะอาดมีของ เจน ออสเตนเสียส่วนมาก บอกว่านิยายอิงความสมจริง ฝนเลยติดไปด้วย อ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก

มีความรู้ขนาดนี้ ยังอยู่รับใช้คุณชาย ดาร์ซี อีก

ฮ้า! คุณอ่านเรื่อง Pride and Prejudice ด้วยหรือ ฝนล่ะช้อบ ชอบเล่มนี้ อ่านจนลืมกินข้าวกินน้ำ แม่ต้องมาลากตัวไปกินออกบ่อย

สองสาวหัวเราะคิก ก่อนจะล้มตัวลงนอนหันหน้าเข้าหากัน อุ่นแก้วเอ่ยติดขำ

แหม่มฝรั่งให้ยืมมาอ่านตอนเรียน สนุกและโรแมนซ์มาก ติดแต่หมั่นไส้พระเอกอย่างมิสเตอร์ดาซีร์ วางหน้าขรึมอย่างคุณชายกวีนิพนธ์นี่เลย แล้วตอนเจ้าชู้ยักษ์ก็เหมือนวิลาบี้ ใน sense and sensibility”

ผู้ร้ายเลยน่ะนั่น หลอกผู้หญิงด้วยท่าทีเป็นกันเอง รอยยิ้มเก๋ไก๋ คนร้ายแบบนั้นต้องคุณวิษณุซี ตัวร้าย ฝนละเกลียดหน้าแก

แต่แกน่ารักเป็นกันเอง จริงใจดีอุ่นแกเอียงหน้าอย่างสงสัย

ฝนหล้าทำหน้าเศร้าลงนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงจริงจัง

ที่ไหนกันล่ะแกร้ายลึกเห็นยิ้มๆ แบบนั้น แต่ข้างในนั้นเป็นคนอาฆาตร้าย ฝนไม่ชอบหน้าแกเลย ถ้าแม่ไม่ไล่ให้มารับใช้คุณชายกวีนิพนธ์เป็นไม่มา

แม่ฝนหล้าทำงานที่นี่ด้วยหรืออุ่นแก้วเลิกคิ้วอยากรู้

เอ่อ…” ฝนหล้าอึกอักขึ้นมาในทันที ก่อนจะปิดปากหาว แล้วเอ่ยไปเสียเฉยๆ นอนก่อนนะง่วงมากเลย ตาจะปิดแล้ว เผลอคุยเสียยาวเลย

ว่าแล้วฝนหล้าก็พลิกกายไปอีกฟาก ตกใจที่ตนเองเผลอเล่าอะไรต่ออะไรออกไปตั้งมากมาย เธอต้องแกล้งทำเป็นหลับตาเสีย อุ่นแก้วจึงพลิกกายนอนหงาย มือก่ายหน้าผากอย่างคิดไม่ตก เฝ้าหาทางหนีจากนี่ต่อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

0 ความคิดเห็น