ซ่อนเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,901 Views

  • 16 Comments

  • 146 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    52

    Overall
    4,901

ตอนที่ 7 : บทที่ 3 เมียบังเอิญ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    17 พ.ย. 61

ซ่อนเล่ห์
วาดรวี
www.mebmarket.com
“ฉันสร้างความเสื่อมเสียแก่เขาจริงๆ คนรู้กันทั่วลำปางว่าเขาอยู่กับฉัน อย่างไรเสีย รับผิดชอบด้วยการแต่งงานไปเลยแบบนี้ไม่ดีหรอกหรือ”





เมื่อตกลงกันแล้วสองหนุ่มจึงออกมาจากห้อง ที่ด้านนอกตอนนี้แม่สาวคนสวยเหมือนมัทนานางในวรรณคดี นั่งพับเพียบเรียบร้อยก้มหน้าซับน้ำตาพลาง ขณะป้ามะยมเดินวนไปรอบๆ จับตาดูไม่ได้ขาด


ป้าช่วยจัดสำรับให้ที ขอสามที่เลยนะ


สามที่!” 


ทันทีที่ได้รับคำสั่งจากคุณชาย แม่บ้านก็ถึงกับขึ้นเสียงสูง ตาลุกวาวอย่างขัดใจ ถามออกไปอย่างไม่พอใจ 


จะยกย่องต้อนรับกันเชียวหรือคะคุณชาย


ไปเถอะป้า


พอเจอเสียงแข็งสวนกลับ ป้ามะยมถึงกับเชิดหน้างอนๆ อย่างไม่พอใจ ก่อนจัดการตั้งสำรับให้ตามคำสั่ง ซึ่งเป็นอาหารฝรั่งอย่างง่ายมี กาแฟ ขนมปัง ไข่ดาว และแฮม แล้วไล่สาวใช้อีกคนลงไปจากเรือน ส่วนตนเองยืนจับตามองไม่ยอมเคลื่อนกายไปไหน


ทางด้านอุ่นแก้วยังคงก้มหน้านิ่งต่อหน้าชายหนุ่มทั้งสอง จนเมื่อคุณชายเอ่ยท่าทีข่มขู่ จึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่พอใจ


คนที่อยู่ต่อหน้าเธอตอนนี้ คือตำรวจหนุ่มจากพระนครชื่อ วิษณุ ฉันมีคำถามจะถามเธอไม่มากหรอก แต่ขอให้ตอบมาตามความเป็นจริง ห้ามโกหก ไม่อย่างนั้น ฉันจะส่งเธอให้เขา


ข้าเจ้าบ่ได้ผิดอะไร ทำไมกึ๊ดจะจับกุมกัน


อุ่นแก้วปฏิเสธเสียงแข็ง มองไปทางวิษณุที่ตีหน้าขรึมราวกับพร้อมจะกล่าวโทษ จนเขาเอ่ยเสียงทุ้มน่าฟังออกมา


ไม่อู้คำเมืองได้ไหมครับ บางคำผมอาจไม่เข้าใจ แปลเจตนาผิดไปจะแย่เอา


คนบ้านป่าเมืองเถื่อน จะรู้กิริยามารยาทอาไร้!” 


ป้ามะยมเอ่ยแทรกอย่างเดียดฉันท์ ทั้งเบ้หน้าดูถูก


อุ่นแก้วฟังแล้วถึงกับหน้าตึง ลอบสังเกตคนได้ชื่อว่าเป็นตำรวจสลับกับราชสกุลหนุ่มผู้สูงส่ง ก่อนจะเก็บวาจาเดือดดาลเอาไว้ในอก ก้มหน้าฟังคำถามที่คุณชายจะถาม


เธอจะไปหาหม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์ทำไมกัน


ข้าเจ้าหนีออกจากบาร์ขวัญคม เพราะพี่สาวบอกว่าคืนนี้ตำรวจจะบุกเข้าจับกุม ระหว่างนี้ให้ไปหาหม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์ก่อน


คุณทำผิดหรือครับคุณมัทนา” 


วิษณุรีบแย้ง ก่อนจะชะงักมือที่ยกกาแฟขึ้นดื่มเอาไว้ แต่พอเห็นแววสงสัยในสรรพนามที่เขาพูด ก็รีบเอ่ยอึกอัก 


เออคุณชื่ออะไรนะครับ


อุ่นแก้ว ขวัญคมเจ้า


ผมวิษณุ วงศ์ฤดี ส่วนนั่น หม่อมราชวงศ์กวีนิพนธ์ น้องชายของ หม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์ คุณาคุณ


อุ่นแก้วไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองคุณชายหนุ่มหล่อ ได้แต่บอกตนเองว่าไม่มีทางญาติดีกับคนที่ฉวยโอกาสเอากับเธออย่างเด็ดขาด จึงก้มหน้าก้มตาเล่าเรื่องตนเองต่อ


ข้าเจ้า เออดิฉันกับพี่สาวตั้งใจหนีจากลุง คนที่เป็นเจ้าของบาร์ค้ามนุษย์ ค้าเหล้า ท่านบังคับพี่พลอย พี่สาวของฉัน ให้ทำงานงกๆ บริการฝรั่ง มาตอนนี้ก็ทำท่าจะขายฉันกินอีกคน


อะไรนะ!” 


คุณชายอุทานออกมาอย่างตกใจ ทำเอาทั้งสองคนในวงสนทนาหันมามอง อุ่นแก้วนั้นแปลกใจ ในขณะที่วิษณุกลั้นขำ


ขอโทษทีฉันตกใจมากไปหน่อย เล่าต่อได้เลยคุณชายกระแอมดังๆ หลายที ทั้งหน้าแดงระเรื่อน่ามอง ทำเอาคนที่ตั้งใจจะก้มหน้าไม่สบสายตากับใคร หน้าแดงตามไปด้วย ก่อนจะก้มหน้าลงเล่าเรื่องราวต่อ


แล้วหม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์คนนี้ ก็ยื่นมือเข้ามาช่วย พี่พลอยไปรู้จักมักจี่ตอนไม่สบาย คุณชายเห็นใจพวกเรา จึงวางแผนหาทางหนีให้


แน่ใจหรือว่าเขาขึ้นมาลำปางเพราะเรื่องบาร์


พอเป็นเรื่องพี่ชาย คุณชายก็ให้ความสนใจกับเรื่องที่เล่ามาก ตั้งใจฟังทุกประโยค โดยไม่สนใจสำรับตรงหน้า อุ่นแก้วเลยเชิดหน้าเมินใส่ ไม่สนใจที่จะสานสัมพันธ์อันดีด้วย ตอบเสียงสะบัดใส่


ไม่ทราบ!


เอ้าๆ คุยกับคุณชายแท้ๆ ยังพูดจามะนาวไม่มีน้ำ ไร้มารยาทจริงๆ” 


ป้ามะยมรีบสวนกลับทันที พร้อมตวัดสายตาไม่พอใจใส่ อุ่นแก้วจึงเอ่ยเสียงอ่อย


ขอโทษค่ะ


แล้วติดต่อกับคุณชายวรรณศิลป์มานานหรือยังครับ” 


วิษณุเปิดปากถามถึงประเด็นถัดไป


ไม่เคยติดต่อเองค่ะ ฟังจากที่พี่สาวเล่ามาเท่านั้น แต่นั่นไม่สำคัญหรอกค่ะ ส่วนสำคัญของเรื่องคือเราสองคนพี่น้องได้หนีไปจากลุง คนที่คิดจะขายหลานกิน เกิดเป็นคนถึงจะไร้สกุล แต่ไม่จำเป็นต้องปล่อยตัวเองให้ลอยต่ำ ขนาดบัวเกิดจากโคลนตมแท้ๆ มันยังดิ้นรนชูดอกให้เหนือตมเลย ดิฉันเองก็ไม่อยากโน้มตัวลงไปในโคลนเช่นกัน แม้ใครจะคิดเหยียดดิฉันอยู่ก็เถอะ” 


อุ่นแก้วแอบประชดใส่แม่บ้านที่เอาแต่คอยดูถูกทั้งทางวาจาและสีหน้า แล้วสูดหายใจเข้ายืดกายตรง


คุณชายถึงกับคลายหน้ายุ่งลง นางมัทนาที่ถูกขนานนามให้คนนี้ เธอไม่ใช่เพียงหญิงสาวในบาร์ธรรมดาเสียแล้ว เธอมีความรู้ เข้าใจคิด และหยันคนกลับไม่ให้รู้ตัว ซ้ำรูปร่างดี ผิวพรรณนวลงาม หน้าตาหมดจด กิริยาดี วาจาหาญ เสียแต่ มองเขาเหมือนโกรธเกลียดกันมาแต่ชาติปางไหน


เอหรือเป็นเขาที่ทำตาเหมือนจะกลืนกินเธอทั้งตัวออกไป สาวเจ้าเขาเลยมองเมินใส่


คราวนี้คุณชายพยายามสำรวจ ไม่ให้หางจิ้งจอกของตนโผล่ออกมา คุณชายเองก็พึ่งรู้ว่าตนเองหื่นเป็นกับเขาด้วย ทุกทีมีแต่ไอ้วิษคนเดียวแท้ๆ ดังนั้นการอยู่ต่อหน้า อุ่นแก้ว จึงต้องใช้ทั้งพลังกายพลังใจมากมาย


แล้วถ้าเธอออกไปจากที่นี่ วางแผนว่าจะทำอะไรต่อ


ไม่ทราบ!


แม้คุณชายจะสอบถามอย่างห่วงใย แต่อุ่นแก้วยังคงเอ่ยเสียงแข็ง แล้วเงยหน้าขึ้นมองคุณชายแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงเช่นเดิม เมื่อพบว่าตนไม่สามารถรังเกียจชายตรงหน้าได้จริงๆ แม้เขาจะทำเรื่องไม่ดีไม่งามด้วย แต่ตอนที่มีสติครบถ้วนเช่นนี้ เขาสุภาพ พูดจาดี ทั้งดูโก้ และรูปงาม จำต้องเอ่ยเสียงเบาลง


อาจจะไปหาตำรวจสอบถามเรื่องที่บาร์ขวัญคม แล้วถามหาพี่ค่ะ


โอ๊ย! ไม่ต้องไปหรอกครับ ถ้าเป็นเรื่องบาร์ขวัญคมที่เปิดขายเหล้าให้ฝรั่ง มีนางรำรำกรุยกรายแล้วจ่ายเงินขึ้นห้องน่ะ ผมพึ่งมาจากที่นั่นหยกๆ ไปช่วยตำรวจเขาจัดการกับบาร์ของคุณมา” 


วิษณุร้องแทรกน้ำเสียงเป็นกันเอง เลิกคิ้วสูงอย่างแปลกใจที่แม่สาวตรงหน้า ไม่คิดจะขอความช่วยเหลือจากคุณชาย หรือแม้แต่เขาที่เป็นตำรวจเลย


มันเคยเป็นของครอบครัวดิฉัน ก่อนลุงจะเข้ามาทำกิจการแทนค่ะ


อุ่นแก้วแย้ง แล้วมองวิษณุอย่างไม่ชอบใจ รายนั้นเลยมีอาการอึกอักอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนยกมือขึ้นโบกไปมา ท่าทีสนิทสนม แล้วอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้เธอรับทราบ


เออนั่นแหละ ลุงคุณหายตัวก่อนเราจะเข้าไปเสียอีก ส่วนพี่สาวคุณ ใช่ที่ชื่อพลอยหรือเปล่า นางรำขึ้นชื่อของบาร์พยานปากเอกของคดีคนนั้น


เจ้า คนนั้นแหละ พี่สาวของฉันเอง


ผมได้ข่าวว่าขึ้นรถไฟเข้าพระนคร ตำรวจกันตัวเธอเอาไว้เป็นพยาน โดยหม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์ พี่ชายของคุณชายกวีนิพนธ์อาสาดูแลและรับปากว่าจะพาตัวมาให้การเอง ระหว่างที่ตำรวจที่นี่ออกตามล่าหาตัวนายสนอง ลุงของคุณ


หญิงสาวมีหน้าตาหมกมุ่น ขณะรับฟังเรื่องร้าน แล้วเอ่ยเสียงเบาลง


ถ้างั้นดิฉันคงไปตามหาที่พระนคร


ไม่ต้องหรอก ถามจริงเธอเคยไปพระนครหรือยัง ถ้าเธอคิดว่าที่ลำปางเจริญ ฉันขอบอกว่าพระนครเจริญยิ่งกว่ามาก จะไปแบบไม่รู้เหนือใต้คงไม่ได้หรอก แล้วรู้หรือ ว่าพี่สาวเราอยู่ที่มุมไหนของพระนคร” 


คุณชายติติงคนที่ไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดีเสียก่อน


ไม่! ไม่ทราบค่ะ” 


หญิงสาวเอ่ยเสียงแข็งแต่เมื่อแม่บ้านขยับปาก ก็รีบต่อท้ายคำให้สุภาพลง 


แต่คงไปตามหาหม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์ บางทีพี่อาจจะไปอยู่ที่นั่น


อย่าตามให้วุ่นวายเลย ลำพังจะไปหาคนยังหลงทางจนเกิดเรื่อง” 


คุณชายประชด แล้วหันไปมองอุ่นแก้วตาพราว ขณะที่เธอนั่งยืดกายขึ้นอย่างเอาเรื่อง จ้องมองคุณชายราวกับแม่เสือ


มันจะไม่เกิดขึ้นเลย ถ้าคุณชายไม่ริมอมเหล้าสาว


ก็เห็นเป็นนางรำ คิดว่าเคยดื่มเหล้าบ้าง” 


คุณชายแก้ตัวน้ำขุ่น แก้ตัวจนสีข้างแทบถลอก


อย่าคิดและตัดสินคน จากภายนอกนักซีคุณชาย ดูถูกเขาทั้งที่ไม่รู้จักเขาดีแบบนี้ ไม่ละอายใจหรืออย่างไร” 


ว่าแล้วผุดลุกยกมือไหว้ทุกคนอย่างเสียไม่ได้ 


ดิฉันจะกลับละ สวัสดี


วิษณุหน้าเหลอ มองคุณชายที อุ่นแก้วที ก่อนผุดลุกตามไปลากมือคนในชุดรำกลับมานั่งยังเก้าอี้ตัวเดิม


อ้าวๆ เรายังคุยกันไม่จบเลย จะไปไหนล่ะครับคุณอุ่น นั่งก่อนซี อย่าพึ่งใจร้อน จริงไหมคุณชะ…” 


คนพูดตั้งใจขอความเห็นจากราชสกุลหนุ่ม ทว่าจำต้องรีบปล่อยข้อมือเรียวแทบไม่ทัน เมื่อเจอสายตาดุๆ เข้าให้ พร้อมเสียงเข้มงวดของคุณชายดังตามมา


ถ้าไม่อยากให้คนตัดสินจากภายนอก เราต้องรู้จักวางกิริยามารยาทให้เหมาะสม งามทั้งกิริยา งามทั้งวาจา ถ้าทำแบบนั้นได้ ใครเขาจะกล้าว่าอะไรจริงไม่


อุ่นแก้วอ้าปากจะแย้งแต่ก็หุบปาก เพราะจำนนต่อคำพูด เธอแสดงมารยาทไม่ดี ทั้งที่คุณชายพยายามสอบถามที่ไปที่มา ด้วยความสุภาพ ก่อนที่อารมณ์เย็นเฉียบของเธอจะปะทุขึ้นอีก เมื่อคุณชายเอ่ยเนิบๆ ตบท้าย


อย่างไรซะ เมื่อเรื่องไม่ดีมันเกิดขึ้นแล้ว ฉันจะขอรับผิดชอบเลี้ยงดูเธออย่างดี ให้ที่พัก ค่าใช้จ่าย จนกว่าจะหาพี่สาวเจอ บ้านพี่ชายฉันที่พระนครก็อยู่ติดกันแค่คืบ


ไปส่งเลยไม่ดีหรือครับคุณชาย ผมไปส่งให้เลยก็ยังได้วิษณุเสนอตัว


ใช่! ป้าว่าให้เจ้าวิษไปส่งให้เสียพ้นๆ เถอะค่ะ” 


ป้ามะยมเห็นด้วย พร้อมสืบเท้ามาหยุดอยู่ใกล้โต๊ะอาหารที่กลายเป็นโต๊ะโต้วาทีไป 


คุณชายเองก็ควรคิดถึงหม่อมเจ้าดำรงเกียรติบ้าง ท่านจะทรงรู้สึกอย่างไร ที่ลูกชายพาคนบ้านป่านางบาร์มาทำเมีย


เดี๋ยวๆ ฟังเหตุผลก่อน” 


ราชสกุลหนุ่มยกมือขึ้นห้าม แล้วมองหน้าคนที่ทำทีจะค้านหัวชนฝาทีละคน พลางถอนหายใจยาว วางนิ้วยาวเรียวลงที่โต๊ะอาหารอย่างสุขุม 


ข้อหนึ่ง ฉันทำให้เธอเสื่อมเสียจริง คนคงรู้กันทั่วลำปางแล้วมั้งว่าเธอไม่ได้ออกจากบ้านหลังนี้นับแต่เข้ามา เพราะมีรถมาส่ง แต่ไม่มีรถมารับออกไป ข้อสองเธอเองกำลังลำบากจะปล่อยไปก็เกรงว่าจะหลงไปทำอะไรใครเข้า ส่วนแกไอ้วิษ แกไปไหนไม่ได้ แกมีหน้าที่ดูแลฉันที่นี่


ใครไปทำอะไรคนอื่น คุณชายนั่นแหละที่…” 


หญิงสาวบ่นอุบเสียงเบา เมื่อสบสายตาเข้มเข้า ก็หุบปากเพียงเท่านั้น


ฟังก่อนๆ ข้อสาม เรื่องนี้เกี่ยวกับพี่วรรณศิลป์ ซึ่งผมปล่อยไปไม่ได้แน่


ในเรื่องของวรรณศิลป์ทั้งป้ามะยมและวิษณุพอเข้าใจดี แต่เห็นจะไม่ใช่อุ่นแก้ว เธอยืนกรานเสียงแข็ง ไม่ยินยอมท่าเดียว


ไม่ว่าอย่างไร ดิฉันขอยืนยันว่า ไม่ต้องการอยู่ในฐานะเมียน้อย ถ้าคุณชายจะกรุณาจริง ให้คนส่งดิฉันไปหาหม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์อย่างที่คุณวิษณุว่าก็พอ แค่ให้รู้ว่าพี่อยู่ที่ไหน เท่านี้ดิฉันก็จะไม่มายุ่งวุ่นวายกับคุณชายอีก


ป้ามะยมมองอุ่นแก้วคิ้วยุ่ง เมื่อเธอหาเหตุปฏิเสธราชสกุลหนุ่มผู้โก้หล่ออย่างจริงจัง ทั้งที่คุณชายออกปากจะรับผิดชอบถึงเพียงนี้


ฟังก่อนนะอุ่นแก้ว อย่าพึ่งตีโพยตีพายไป ฉันแค่อยากรับผิดชอบที่ทำให้เธอเสื่อมเสีย ฉันจะดูแลและให้ความช่วยเหลือเธอเรื่องพี่สาวทุกอย่าง แต่ตอนนี้ขอให้อยู่ช่วยงานป้ามะยมที่นี่ไปก่อน จนกว่าฉันจะแน่ใจว่าพี่สาวเธออยู่กับชายวรรณจริงๆ ขืนส่งเธอไป แล้วชายวรรณไม่ได้อยู่ที่วัง จะต้องวุ่นวายรับกลับมาอีก


อุ่นแก้วรับฟังอย่างนิ่งสงบ และเห็นด้วยกับคำพูดของคุณชายกวีนิพนธ์ แต่เธอไม่อยากอยู่ที่บ้านหลังนี้ตามข้อเสนอเอาแต่ได้ของคุณชาย คุณชายเองเมื่อเห็นคนฟังเอาแต่ก้มหน้า ก็รีบเอ่ยเสริมไปอีก


ฉันต้องขอโทษเธอจริงๆ นะอุ่นแก้ว ที่รับผิดชอบเธอไปมากไปกว่านี้ไม่ได้ เพราะตัวฉันเอง ตั้งใจเอาไว้แต่ต้นว่าจะแต่งงานกับคนที่รักเท่านั้น เพราะไม่ต้องการให้ลูกๆ เกิดมามีปัญหาในภายหลังเหมือนฉัน


คุณชายเห็นคนร่างเล็กสั่นเทิ้ม ไม่ทราบว่าด้วยความเสียใจ หรือความโกรธกรุ่น แม้เธอจะสวยจนเขาคิดถึงบทชมโฉมนางมัทนาจนแอบตั้งสมญานามให้ว่านางมัทนาก็เถอะ แต่ความสวยไม่ใช่ความรัก มันไม่อยู่ยืนยาวนักหรอก


อุ่นแก้วฟังแล้วน้ำตารื้อขึ้นมาคลอหน่วยตา อกเบาโหวงเหมือนหัวใจโบยบินหนีไปอยู่ที่ไกลๆ จนต้องยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากหน้าไม่ยอมให้หยดลงมาให้ต้องอายใคร


ดิฉัน ไม่รับข้อเสนอนี้หรอกค่ะ เพราะถึงพูดอย่างไรฐานะดิฉันในบ้านนี้ก็คงเป็น เมียบ่าว เมียน้อยอยู่ดี มันน่าขายหน้าและเสื่อมเสียไม่ต่างกัน


ขายหน้าอะไรกัน ดีเท่าไหร่แล้วที่คุณชายเมตตา เธอนะเป็นแค่สาวชาวบ้านชาวบาร์ที่ใครไปข้องเกี่ยวด้วยเป็นต้องเสียชื่อ ชาวบ้านคงร่ำลือไปสามบ้านสี่บ้านแล้วว่าไม่งามป้ามะยมดุให้


ส่วนคุณชายที่คอยหว่านล้อมให้เธออยู่ที่นี่ จนกว่าจะแน่ใจว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับคุณชายวรรณศิลป์มากไปกว่าที่เล่ามา ไม่ได้หึง เอ่ยย้ำลงไปอีก


ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธออับอายนะอุ่นแก้ว ขอให้คิดในมุมฉันบ้าง เธอเป็นใคร ฉันก็ไม่รู้จัก ครอบครัว หัวนอนปลายเท้าเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ จะให้รับเป็นภรรยาเลย ก็ออกจะฝืนใจและปณิธานของฉันอยู่


คุณชายเห็นเธอตาแดงๆ ก็ใจหาย อยากบอกว่า ไม่มีอะไรเกิดขึ้นในห้องนอนเลย แต่เกรงความลับเรื่องถูกวางยาจะรั่วไหลออกไป จำต้องปล่อยตามน้ำ เล่นบทเสียตัวให้ผู้หญิงรับผิดชอบอย่างเจ้าวิษว่า


อย่าหาว่าฉันไม่ให้เกียรติ หรือดูถูก ว่าเธอทำงานในบาร์เลย ที่ฉันจำต้องทำแบบนี้ เพราะข้อห้ามทางสังคมที่ฉันอยู่หลายๆ ข้อ ฉันเสียใจจริงๆ ที่เราต้องประสบเหตุแบบนั้นในห้องนอน ถ้าเธอไม่เห็นว่าฉันเป็นสามี ก็ให้เห็นแก่พี่สาวเธออยู่ที่นี่ให้ฉันช่วยไปก่อนเถอะ เก็บไปคิดดูนะ


คุณชายกวีนิพนธ์เอ่ยจบแล้วยืดกายขึ้น เดินตัวตรงกลับเข้าห้อง สงสารคนร้องไห้เต็มกำลัง อยากเข้าไปโอบกอดปลอบ พร่ำรำพันให้เธอยอมรับความช่วยเหลือ แต่ด้วยเชื่อว่า สุดท้ายเธอต้องยอมรับอย่างแน่นอน



_____________________________________

กด Fav. คอมเมนต์ด้วยนะคะ อัพคนเดียวเค้าเหงา




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

0 ความคิดเห็น