ซ่อนเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,903 Views

  • 16 Comments

  • 146 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    54

    Overall
    4,903

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 นางนกต่อ หรือนางนกหลง 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    17 พ.ย. 61


ต่อๆ


พอยืดกายขึ้นอีก คราวนี้ร่างก็เอียงจนหน้าทิ่ม ทาบทับลำตัวล่ำสัน ไปกับร่างอรชรของหญิงสาวจนหมดมิด หลับแน่นิ่งไปในนาทีต่อมา

 


เสียงพื้นไม้กระดานลั่นดังเอี๊ยดอ๊าด ตามจังหวะปลายเท้าที่ก้าวเดิน ก่อนประตูไม้หนาหนัก จะถูกผลักเข้ามาอย่างแผ่วเบา ปรากฏร่างหนึ่งอยู่ตรงประตูเป็นเงาตะคุ่มๆ ที่ก้าวเข้าไปในห้องนอนของหม่อมราชวงศ์กวีนิพนธ์ ซึ่งบัดนี้มีเพียงความมืดมิดเท่านั้นปกคลุม แต่นั่น ไม่เป็นปัญหาสำหรับคนบุกรุกแม้แต่น้อย เมื่อมีแสงจากสายฟ้า ที่ฟาดพาอยู่เบื้องนอก เป็นไฟกระทบนำทาง


ผู้มาใหม่หรี่ไฟในตะเกียงเจ้าพายุขึ้นนิดๆ เพิ่มแสงนวลกระจายไปทั่วทั้งห้อง แล้วตรงมาที่ข้างเตียงนอน ซึ่งบัดนี้มีสองร่างทาบทับจับจองอยู่ ก็ต้องขมวดคิ้วยุ่งเพราะในห้องนี้ไม่ได้มีเพียงเจ้าของห้องอย่างที่คิด แต่มีคนอื่นอยู่ด้วย ผู้บุกรุกถึงกับส่ายหน้าไปมา ระหว่างหย่อนกายลงนั่งบนเตียง เมื่อเห็นชัดว่าคนแปลกหน้าข้างกายคุณชายเป็นนางรำ


นางรำหรือ?”


ฝ่ามือกร้านเคลือบความเย็นของอากาศหนาว ลูบไล้ลงบนหน้านวลไร้ราคี พลันเห็นภาพสะท้อนตนบนร่างสาวน้อยนางนี้ รู้สึกเสียดายในความงดงาม และความอ่อนเดียงสา ได้แต่เอ่ยสลับเสียงสะอื้นออกมาเป็นระยะ


แม่หนูเอ๊ย! เชื่อเถอะว่าไม่นานเธอก็จะเป็นเหมือนดอกไม้ริมทาง ที่ถูกเขาเด็ดใส่แจกันรอชม พอไร้กลิ่นหอม ไม่มีสีสวย แถมเหี่ยวเฉา ก็ถูกเขาโยนทิ้ง เหมือนที่ฉันเคยเป็น


ราวกับภาพเดิมๆ เมื่อครั้งวันวานผุดขึ้นมาในสมอง เป็นภาพสาวนางรำสาวสวยเป็นที่เลื่องลือ ยอมทอดกายให้ชายสูงศักดิ์เหมือนเธอคนนี้


ความเศร้ามันกัดกร่อนหัวใจผู้บุกรุกจนร้องไห้อย่างหนัก พอหนำใจก็สูดลมหายใจเข้าแรงๆ เหยียดยิ้มแข็งๆ ออกมา


คงยังไม่ถึงเวลาตายของแกสินะ เอาเถอะ! ฉันจะต่อเวลาให้อีกหน่อยก็แล้วกัน ถือว่าเป็นของขวัญจากฉัน ที่ไม่เคยได้ให้อะไรที่ดีและวิเศษกับแกเลย ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้มีความสุขเถอะนะลูก


ผู้บุกรุกรำพันอยู่ในอก ขณะก้าวเดินเสียงแผ่วเบาลงจากเรือนไปด้านหลัง จึงไม่ทันเห็นว่าทางด้านบันไดหน้าบ้าน มีใครบางคนพึ่งกลับมา และหยุดปลายเท้าหนาหนักในรองเท้ามันแปลบเอาไว้ คอยแอบดูอย่างตั้งใจ ก่อนจะแสยะยิ้มออกมาบนหน้า มองตามร่างคนที่พึ่งออกจากห้องของคุณชายจนหายลับไป

 


คุณชาย!เสียงอุทานปนเสียงเครือสั่นคล้ายสะอื้นไห้ของคนทึ่งตื่น มือสั่นๆ คอยดึงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย ให้เข้าที่เข้าทาง


พูดว่าบ่ได้มอมเหล้าข้าเจ้า แล้วนี่อะไร คนขี้จุ๊ ตื่นมาคุยกันเดี๋ยวนี้เลย


ทางด้านคุณชายที่ผุดลุกขึ้นนั่งกลางเตียงอย่างงุนงง ก้มมองตนเอง ที่มีสภาพไม่เรียบร้อย เสื้อผ้าหลุดลุ่ยแลดูยุ่งเหยิง ถ้าอยู่บนเตียงในสภาพนี้คนเดียวคงไม่ดูพิลึกอะไรเลย แต่นี่อยู่กับนางรำ


ข้าเจ้าหนีร้อนมาพึ่งเย็นหวังพึ่งพาคุณชายแท้ๆ ทำไมคุณชายทำแบบนี้ล่ะเจ้าอุ่นแก้วต่อว่าต่อขานคุณชายเสียงสะอื้น ก้าวลงจากเตียงไปยืนกลางห้อง หน้าแดงซ่านเมื่อเอ่ยประโยคถัดมา


คุณชายมาพรากความสาวของข้าเจ้าไป


เดี๋ยวก่อนๆ ฟังก่อน


คุณชายร้องบอกตอนที่เร่งแต่งตัวให้เรียบร้อย หันมาเผชิญหน้ากับคนน้ำตาฉ่ำหน้า รู้สึกเสียใจและละอายใจกับเสียงสะอื้นไห้ของแม่สาวตรงหน้า  


คุณชายก็ก้าวถอยไปทิ้งกายนั่งยังเบื้องหลัง ระหว่างนั้นเองเสียงหนึ่งก็ดังปนกระหืดกระหอบมาจากด้านนอก


คุณชายครับ คุณชาย วันนี้ทำไมทุกคนตื่นสายจัง ไม่มีใครเตรียมสำรับเช้าเลยหรือ ผมหิวจะแย่แล้ว


เป็นวิษณุที่โผนกายขึ้นมาตามบันได ก่อนเดินรี่ตรงมาถือวิสาสะเปิดประตูห้องของคุณชายโดยไม่ได้รับอนุญาต แล้วหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าห้องเหมือนถูกสาป เมื่อเห็นชัดว่าคุณชายไม่ได้อยู่ลำพัง ในห้องนั้นยังมีสาวน้อยตาคมอีกหนึ่งนางยืนตัวสั่นงันงกอยู่ ขณะที่คุณชายนั่งอยู่ที่ขอบเตียงด้วยสีหน้าเครียดขรึม


ซวยแล้วไหมล่ะกูนายตำรวจหนุ่ม ยกมือขึ้นปิดตาแทบไม่ทัน ทำท่าจะหมุนกายหันกลับ แต่เสียงของคุณชาย เอ่ยรั้งเอาไว้เสียก่อน


พึ่งกลับหรือวิษณุ


'เอ้า! นี่ยังจะมีอารมณ์ชวนคุยอีก' วิษณุค่อนขอดคุณชายอยู่ในอก ก่อนตอบรับ คะครับคุณชาย แต่ไม่เห็นใครตั้งสำรับรอ แถมนี่มันก็สายมากแล้ว เลย…”


คนยกมือปิดตาทำท่าจะถอยกลับไปทางเดิมทั้งอย่างนั้น แต่ก็ต้องสะดุ้งโหยงทั้งร่าง เมื่อได้ยินเสียงร้องทักทายของป้ามะยม ที่พึ่งขึ้นเรือนมาพร้อมกาแฟสำหรับคุณชาย


ซึ่งนี่แหละความซวยของแท้


อ้าว! นั่นเราพึ่งกลับมาหรือวิษณุหายหน้าหายตาไปทั้งคืน แล้วทานอะไรมาหรือยังล่ะ รอสักครู่ก่อนนะวันนี้ป้าตื่นสายมากเลย พึ่งเข้าครัวหุงหาอาหารเมื่อกี้นี้เอง สงสัยที่นี่อากาศดี ถึงนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเลย แล้วนี่มาทำหน้าจืดอะไรที่หน้าห้องคุณชาย…”


คำพูดต่อจากนั้นขาดหายไปจากปากของป้ามะยม เมื่อเห็นชัดว่าคุณชายมิได้อยู่ลำพังในห้องนอน ตามด้วยเสียงร้องตกอกตกใจดังออกมา


ตาเถรกับยายชี!


ตาเถรยายชีที่ไหนกันครับป้า ผมเห็นแต่คุณชายกับหล่อน


วิษณุชี้นิ้วไปยังคนแปลกหน้าที่ยืนนิ่ง ท่าทางอึดอัด ป้ามะยมจึงหันมาดุเขาทีเล่นทีจริง ไม่ต้องบอกเลยว่าคำว่าแย่แล้ว และซวยแล้ว ของวิษณุนั้นมัน แย่และซวยมากเท่าไหร่ เพราะตอนนี้คุณชายเริ่มจะทำหน้าไม่ดี และที่หน้าเสียหนักเลยก็นางรำตัวจ้อยแสนสวยคนนั้น


วะ! เจ้าเด็กคนนี้ ยังมีอารมณ์จะมาเล่นอีก


เล่นที่ไหนครับ ก็ตาเถรยายชีไม่ได้อยู่ที่นี่จริงๆวิษณุยอกย้อนไม่เลิก แถมยิ้มทะเล้นใส่ คนแก่เลยค้อนให้เสียตาคว่ำ ก่อนหันไปหาคุณชายที่นั่งทำหน้าขรึมไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ออกจะสุขุมมากๆ ชนิดที่อุ่นแก้วมองแล้วเกิดอาการฉุน


ต๊ายๆ คุณชายทำเป็นแบบนี้ ถ้าหม่อมเจ้าดำรงเกียรติทรงทราบเข้าอิฉันแย่แน่ๆ ท่านชายยิ่งทรงฝากฝังให้อิฉันดูแลคุณชายเสียดิบดี นี่กลับเชิญนางรำเข้าห้องเล่นผีผ้าห่มกันสองต่อสอง ก็รู้อยู่ว่ามันไม่ค่อยงาม


งาม! แถมงามหยดย้อยเลย


วิษณุบ่นอุบ เห็นคุณชายขึงหน้าดุใส่บอกเป็นนัยๆ ว่า นี่ของหวงไม่ใช่ของหลวง จึงหลบตา เสหันไปมองสาวน้อยหน้าซีดแทน เฝ้าพิจารณาเธออย่างจริงจัง ผิวขาวปานหยวกกล้วย ดวงหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา เอวบางร่างน้อย อรชรไปหมดทุกส่วน ยิ่งมองก็ยิ่งงาม


ไม่พาเข้าห้องนี่สิแปลก


คิดแล้วก็เลิกคิ้วสูง เมื่อคนสวยจัดเอ่ยปนเสียงร่ำไห้ออกมา


คุณชายคุณนั่นแหละ มอมเหล้า แล้วพาข้าเจ้าเข้าห้อง คนไม่ดี!


คนไม่ดีถึงกับหลุดยิ้มขำพรืดออกมา ถูกด่าว่ามาก็เยอะ แต่กับเสียงแง้วๆ เหมือนแมวตัวเล็ก ที่ด่าสุดพลังความโกรธ ว่าคนไม่ดีมันช่างน่ารัก น่ากอดจริงๆ


ทว่าความคิดไม่ซื่อของคุณชายก็ชะงักอยู่แค่นั้น แถมสำลักลมหายใจตนเองกับคำพูดของป้ามะยม


โอ้ย! คุณชายฉันไม่ใช่คนเหลวไหลแบบนั้นหรอกนะ ท่านเป็นถึงหม่อมราชวงศ์ไม่ลดเกียรติมาทำอะไรแบบนี้เด็ดขาด


แค่กๆ


มีพิรุธนายตำรวจเริ่มจับผิด ทั้งยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่หน้าคุณชายที่เคารพ


แต่คนมีส่วนผิดนั้นกลับทำหน้านิ่ง ก่อนทบทวนเรื่องเมื่อคืนอยู่ในอก ก็มั่นใจว่าตนไม่ได้ล่วงเกินหล่อน และมั่นใจว่าตนเองไม่ได้เมามายขนาดหลับไม่รู้เรื่อง เพราะจิบไปแค่นิดเดียวเท่านั้นก่อนจะเอาให้แม่สาวนี่จิบต่อ แต่กลับหลับพับไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว แถมตื่นมาพบว่าตนเองนอนนัวเนียชิดใกล้แม่สาวปริศนานางนี้เข้าอีก


คิดๆ ไปแล้ว หล่อนนี่ก็น่าสงสัยนะทะเล่อทะล่ามาถามหาคุณชายวรรณ วางแผนอะไรเอาหรือเล่าก็ไม่รู้ มิน่าเล่าฉันถึงนอนไม่รู้ตื่นป้ามะยมยังจับผิดนางรำไม่เลิก ทั้งหน้าดำหน้าเครียดไม่พอใจ


วิษณุจึงเยี่ยมหน้าเข้ามาเย้าหยอกคนแก่แก้สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี่ แทนคุณชาย


นอนไม่รู้ตื่น นั่นเพราะป้าขี้เซาหรือเปล่า


อย่า อย่ามาแหย่น่ะเจ้าวิษป้ามะยมหันมาทำตาดุตาเขียวเข้าใส่คนขี้เล่น ที่ทำเหมือนสถานการณ์ตรงหน้าเป็นเรื่องขำขัน นายตำรวจหนุ่มเลยยกมือทั้งสองข้างขึ้นบอกยอมแพ้ แต่ปากก็ยังเอ่ยแย้งไม่หยุด


ไม่แหย่แล้วครับๆ ผมจะหุบปากให้นิ่งเลย แต่ผมเป็นตำรวจนะป้าจากรูปการณ์ดูก็รู้ว่าเธอไม่มีพิรุธ แต่คนมีนะคุณชายของป้าโน้น!


คุณชายที่ถูกพาดพิงถึง ชายตามองคนสนิทแวบหนึ่ง


ป้าเลี้ยงคุณชายมา ทำไมจะไม่รู้ใจ คุณชายไม่มีทางทำอะไรแบบนั้น ถ้าไม่ใช่แม่นี่


อย่าดูถูกคนเพราะชาติกำเนิดสิ ข้าเจ้าเป็นคนจน บ่มีเชื้อบ่อมีสายก็จริง แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นคนบ่ดีเสมอไป คนที่เสียหายจากการกระทำวันนี้คือข้าเจ้าอุ่นแก้วเชิดหน้าขึ้นมองมะยมอย่างไม่ยอมแพ้


ฉันไม่ได้มองคนแค่เชื้อสายหรอก ดูการกระทำเสียมากกว่า ผู้หญิงดีๆ ที่ไหน เขาจะวิ่งแร่มาหาผู้ชายย่ำค่ำแบบนี้ ดูก็รู้ว่ามันไม่งาม แล้วจะมาร้องห่มร้องไห้เสียใจ ใครจะไปเห็นใจด้วย ต้องโทษตัวเองนั่น ที่ไม่เคยทำให้คนเขามองว่าดี แล้วยังมาดึงคุณชายของฉันให้ตกต่ำลงไปอีก


อุ่นแก้วถึงกับหน้าเผือดสีต่อคำสั่งสอน รู้สึกเจ็บใจที่ไม่สามารถเอ่ยค้านคุณป้าตรงหน้าได้ ได้แต่หันไปมองคุณชายตาเขียว ซึ่งคนที่ทำทีเป็นนิ่งก็ผวาเฮือก รีบยืดกายขึ้นประหนึ่งร้อนตัวเพราะสายตาของสาวเจ้า


พอเถอะป้า หยุดดูถูกหล่อนได้แล้ว เรื่องไม่ใช่อย่างที่ป้าคิดหรอก แล้วถ้าผิดจริงคงมีใครผิดไม่ได้นอกจากผมคุณชายแก้ตัวให้คนตัวเล็ก ขณะย้ำว่าที่ทำเนี่ยไม่ใช้อาการกลัวเมีย เพราะยังไม่ได้เป็นเมีย เขาเรียกว่าอาการแก้ต่าง


อะไรคะ ยังไม่ทันไรก็เข้าข้างกันแล้วป้ามะยมตาขวางใส่ทันที


ไม่ได้เข้าข้าง หรือกลัวเมีเอ่ เขาเรียกว่าแก้ต่างให้เท่านั้นแหละครับ ว่า แล้วช่วยพาหล่อนออกไปก่อน ผมจะคุยกับวิษณุสักประเดี๋ยว


คุยกับผม!วิษณุเอ่ยเสียงสูง ชี้นิ้วเข้าหาตนเองหน้าตาเหลอทำไมไม่คุยกับคู่กรณีล่ะครับคุณชาย ผมไม่ได้ทำอะไรด้วยสักหน่อย ถึงอยากทำด้วยก็หมดสิทธิ์ ดูสายตาคุณชายสิ


คุณชายไม่ฟังคำพูดตีโพยตีพายของวิษณุ ยกมือขึ้นโบกไวๆ ทว่าสายตาคนไล่ส่งกลับเอาแต่มองตามแผ่นหลังบอบบางของคนที่จำต้องเดินตามปามะยมออกจากห้อง มองจนลับสายตา




____________________________


คุณชายมีตามน้ำ แหมๆ แหมๆ ข้าเจ้ารู้ทันน้า 


อย่ามาอ้างๆ



อย่าโลม กด Favorite คอมเมนต์บอก และกดให้กำลังใจกันด้วยนะคะ 




ซ่อนเล่ห์
วาดรวี
www.mebmarket.com
“ฉันสร้างความเสื่อมเสียแก่เขาจริงๆ คนรู้กันทั่วลำปางว่าเขาอยู่กับฉัน อย่างไรเสีย รับผิดชอบด้วยการแต่งงานไปเลยแบบนี้ไม่ดีหรอกหรือ”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

0 ความคิดเห็น