ซ่อนเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,901 Views

  • 16 Comments

  • 146 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    52

    Overall
    4,901

ตอนที่ 36 : บทที่ 14 ความลับ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    29 พ.ย. 61

ทั้งสองคงไม่เคยได้ยินมาก่อน เรื่องไม่ลงรอยกันระหว่างผมกับชายกวี เขาร่ำลือกันว่า พี่คิดฆ่าน้อง น้องใส่ร้ายพี่ แล้วถ้าเรื่องนี้รู้ออกไป คนคงคิดผมบงการคุณอุ่น ผมไม่อยากใส่ร้าย หรือกล่าวหาคุณเลยนะ แต่เรื่องมันต้องเป็นอย่างนั้น ถ้าตำรวจสืบมาถึงตัวคุณอุ่นจริงๆ มันก็ย่อมต้องสาวถึงคนที่ช่วยคุณออกมา ให้เริ่มชีวิตใหม่อย่างผม

ฟังแล้วอุ่นแก้วถึงกับสะอึก ไม่คิดว่าเรื่องราวจะเป็นแบบนี้ เธอไม่ต้องการให้คุณชายวรรณศิลป์มาเดือดร้อนด้วย จึงหันไปหาคุณชายพร้อมยืดอกรับ

คุณชายจะให้ทำอย่างไรคะ อุ่นจะทำให้ ให้อุ่นไปจากที่นี่ บอกไม่รู้จักคุณชายก็ได้

ไม่ง่ายอย่างนั้นนะสิคุณอุ่นคุณชายวรรณศิลป์ ลูบคางไปมา ขณะพิงผนังด้านหลังอย่างใช้ความคิด

อุ่นไม่คิดทำร้ายฝนหล้า หรือว่าคุณชายกวีนิพนธ์จริงๆ นะคะ คุณชายดีกับอุ่นมาก อุ่นไปสารภาพทุกอย่างกับตำรวจดีไหมคะ และบอกตำรวจว่าคุณชายวรรณศิลป์ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วยอุ่นแก้วเสนอ

คุณอุ่นไม่แปลกใจหรือครับ ว่าทำไมมียาพิษด้วย

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองคุณชายอย่างกังขา แล้วส่ายหัวไปมา คุณชายจึงเอ่ยเสียงเศร้าต่อให้คลายสงสัย

อาจมีใครบางคน ทำไป เพื่อให้ผมถูกมองว่าทำเรื่องเสียหายแก่น้อง ซึ่งผมไม่ได้ทำ ผมไม่เคยคิดร้ายต่อชายกวีเลย

อุ่นแก้วจำได้ว่าหม่อมราชวงศ์กวีนิพนธ์เคยเอ่ยถึงคุณชายวรรณศิลป์ ด้วยน้ำเสียงไม่ชอบใจและสงสัยเต็มกำลัง อีกทั้งคนรอบข้างของคุณชายกวีนิพนธ์เอง ก็ดูไม่ชอบคุณชายผู้พี่เสียเท่าไหร่ บางทีอาจมีอะไรมากกว่าที่เธอได้ยินและฟังมาก็เป็นได้ เอ่ยออกไปอย่างข้องใจ

เกิดอะไรขึ้นหรือคะ ทำไมทุกคนต้องร่ำลือกันแปลกๆ ถ้าไม่มีมูล จะเอ่ยเล่าขานกันไปได้อย่างไร

เพราะชายกวีถูกคนร้ายลอบทำร้ายมาตลอดคุณชายเดินมานั่งที่เดิม ก่อนเริ่มต้นเล่า ตั้งแต่เล็ก ผมจำได้ว่าไม่มีวันไหน ที่ชายกวีจะไม่เจ็บตัว เขาจะมีแผลเล็กๆ น้อยๆ ตามตัวตลอดแล้วยิ่ง…”

คนรอฟังต่างหัวใจเต้นระรัว เมื่อคุณชายเงียบเสียง ทำหน้าเหม่อๆ คิดไปถึงช่วงเวลาเยาว์วัย

อะไรคะคุณชาย เกิดอะไรขึ้นหรือพลอยเร่งเร้า

ยิ่งเวลาอยู่กับผม ชายกวีจะเจ็บหนักมาก แขนหัก ขาหัก ของหล่นใส่ หมดสติก็เคย

ใครทำคะ

อุ่นแก้วซัก แคลงใจในตัวคุณชายวรรณศิลป์ขึ้นมาในทันที ราชนิกุลหนุ่มส่ายหน้า แล้วถอนหายใจแรงๆ

ผมไม่รู้ว่าใครทำคุณชายยอมรับออกมา ก่อนเริ่มเล่าต่อ จากนั้น ที่วังก็เริ่มมีเรื่องนินทาเสียหาย มีแต่ท่านพ่อเท่านั้นที่ทรงเข้าข้าง ส่วนชายกวี หม่อมป้าของเขาขอรับตัวไปเลี้ยง ผมจึงทำอะไรไม่ได้มาก ส่งดอกไม้ไปหา หรือการ์ด ก็จะถูกตีกลับ เพราะชายกวีเคยดมดอกไม้ แล้วเกิดมีพิษ ดีที่มีหมอฝรั่งที่ดูแลประจำช่วยเอาไว้ได้ทัน

เพราะอย่างนี้กระมัง คุณชายถึงมาเป็นหมอ เพราะทนเห็นน้องเจ็บไม่ได้ใช่ไหมพลอยตบมือเปาะ

อาจมีส่วนมาก แล้วพอผมทำงานเพื่อคนยากจน ก็เกิดสนุก และมีความสุขไปกับมันจริงๆคุณชายประสานมือไว้ตรงกลางระหว่างขา แล้วเงยหน้าขึ้นมองอุ่นแก้ว คราวนี้การทำร้ายชายกวีรุนแรงขึ้นๆ สองหนติด คราวแรก ถูกตีจนตกน้ำ ต้องหนีขึ้นลำปาง พอไปที่นั่นก็ยังถูกวางยาเข้าอีก

อุ่นแก้วขมวดคิ้วมุ่น อย่างสงสัยวางยาหรือคะ

ก็ยานอนหลับนั่นไง ถ้าคุณอุ่นไม่มีเจตนาทำ คนที่แนะมานั่นแหละ หวังอะไรบางอย่าง

อุ่นแก้วครุ่นคิดถึงยานอนหลับ ตอนที่ตนเองดื่มเหล้าแล้วหลับไปกลางอากาศ ตื่นมาอีกทีด้วยอาการมึนงง คุณชายเองก็เช่นกัน ทำท่าเหมือนจำไม่ได้ ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กระนั้นก็ยอมรับว่าล่วงเกินเธอ

หญิงสาวตระหนักขึ้นมาในอก ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

นี่เราพลาดอะไรไปบ้างเนี่ย

แต่จะเชื่อในสิ่งที่เธอคิดได้อย่างไร สภาพของเธอกับคุณชาย ตอนตื่นมา ชวนคิดน้อยเสียเมื่อไหร่เล่า

แล้วพอมีอะไรที่อุ่นช่วยได้ไหมคะหญิงสาวเอ่ยออกมาในที่สุด

คุณชายเงียบไปนาน จนคนฟังแทบไม่แน่ใจ จึงเอ่ยออกมาให้ทั้งสองศรีพี่น้องหนักใจ

ครับ

 

คุณชายกวีนิพนธ์ลดกล้องส่องทางไกลลง เมื่อนกกระพือปีกบินไปจากยอดไม้ที่เล็งมาตั้งแต่สาย และรับรู้ว่า ตรงเชิงผาเวลานี้ มีสายลมอ่อนพัดมาทักทาย ชวนให้คุณชาย คิดถึงกลิ่นน้ำอบอย่างไทย ที่ติดกายอุ่นแก้ว ยามลอยโชยตามสายลม พาให้จิตใจคนดอมดมว้าวุ่น แล้วคุณชายก็เกิดหนาวสะท้านขึ้นมา แม้จะสวมใส่เสื้อแขนยาวสองตัวซ้อน คิดว่าหัวใจคงเหน็บหนาว เพราะเผลอไปรักสาวบ้านป่าเข้าให้เสียแล้ว

คุณชายอยู่นี่นี่เอง ผมหาเสียจะตกผาตายวิษณุกระโดดหย็อยๆ ไล่ตามโขดหิน มาหาคุณชาย มาทำอะไรที่นี่ล่ะครับ มิสเตอร์เจมส์ว่าออกจากแคมป์มาแต่เช้ามืด

โน่นไง ธุระที่ออกมา

คุณชายชี้นิ้วไปยังนกตัวสีขาวปลอดทั้งตัว ที่กระพือปีกหนี เห็นแล้ววิษณุก็ฉีกยิ้มแถมหัวเราะแหะๆ ออกมาทันที ก่อนเอ่ยอุบออกมา

แบบนี้ก็หมดธุระได้แล้วสิ

คงงั้นมั้ง แล้วเข้าป่ามามีอะไร

คุณชายยกกล้องขึ้นปรับ แล้วเอนราบบนโขดหิน วิษณุเลยทิ้งกายลงด้านข้าง และซุ่มดูว่าแม่นกตัวไหน จะโผล่มาเกาะกิ่ง ให้คุณชายชมเป็นชั่วโมงๆ อีก

ก็คุณชายไม่ออกจากป่าสักทีผมเป็นห่วง เข้ามาถามหลายรอบ ก็ว่าจะชมนกๆ นี่ยังชมไม่หมดป่าอีกหรือครับ

ใกล้แล้ว ถ้านายไม่เข้ามากวนคุณชายยอกย้อน

โหย คุณชายนี่ใจร้าย ผมไม่ได้มากวนนะครับ แต่เป็นม้าเร็วมาส่งข่าวล่ะมากกว่า

เอ้า!คุณชายผุดขึ้นนั่งขัดสมาธิ พลางเช็ดไอน้ำที่จับกล้องออก ชี้นิ้วสั่งเจ้าม้าเร็วพลาง ว่าไปสิ

แม่สาวฝนหล้านั่น คุณชายจะให้ผมซ่อนเธอไว้อีกนานเท่าไหร่ ใครเขาจะลือว่านายตำรวจวิษณุมีเมียเก็บเอาวิษณุโอดครวญ แต่แววตาเขากลับไม่ได้ดูหนักใจแต่อย่างใด

ก็จนกว่านายจะเค้นเอามาให้ได้ ว่าใครเป็นคนบงการ

แล้วกันสิคุณชาย ก็เจ้าหล่อนเค้นเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตอบ ผมไม่อยากใส่ความหรอกนะ ฝนหล้าเคยทำงานที่วังคุณชายวรรณศิลป์มาก่อน พอคุณชายขึ้นลำปางมา เด็กฝนหล้านั่นก็ขอติดตามมาด้วย แล้วที่นี่คุณชายถูกวางยาไปสองครั้งแล้วนะครับ เราออกหมายเรียกคุณชายวรรณมาสอบดีไหมครับวิษณุร้องออกมาอีก แล้วผุดลุกนั่งบ้าง

คุณชายยิ้มมุมปาก แล้วช้อนตามองวิษณุ ก่อนจะก้มลงสนใจกล้องตามเดิม ราวกับหลงใหลมันมากมายกว่าสิ่งไหนในเวลานี้ การเข้าป่ามีส่วนช่วยให้คุณชายจิตใจสงบลงอย่างมาก

ท่านพ่อจะได้รับสั่งให้เรียกตัวนายกลับพระนครนะสิ

คราวนี้วิษณุเป็นได้ทีฉีกยิ้มกว้าง ทั้งกอดอกเหมือนว่าถือไพ่เหนือกว่า พลางหัวเราะแหะๆ อีก ซึ่งคุณชายฟังทีไรไม่ชอบใจเสียงแบบนั้นสักที

คุณชายนั่นแหละ ที่ถูกเรียกตัวกลับด่วน ท่านชายทรงโทรเข้ามาหาผมที่โรงพักรับสั่งให้คุณชายกลับ เห็นว่าทรงส่งโทรเลขมาหลายที แต่ไม่มีคนตอบ

มีธุระอะไรคุณชายถามด้วยอาการหน้ายุ่ง ไม่ชอบเลยที่ต้องข้องเกี่ยวกับท่านพ่อของตน

ไม่ทราบสิครับ แต่สุรเสียงฝ่าบาททรงเครียด แถมดุมาก จนผมกลัว

ฉันไม่เคยเห็นนายไม่กลัวท่านพ่อสักที ตั้งแต่เล็กจนตอนนี้ แค่ได้ยินสุรเสียงก็กลัวหงอแล้ว

คุณชายกระเซ้า ทั้งยิ้มขำขัน แต่วิษณุยิ้มไม่ออก หูยังเหมือนได้ยินสุรเสียงของท่านชายในอดีตที่ตามมาหลอกหลอน พร้อมเสียงแส้หนังที่หวดลงบนแผ่นหลัง ความเจ็บมันแหวกเนื้อนุ่มๆ เข้ามาเขายังจำได้ดี

ฝ่าบาท พอเถอะเพคะ อย่าตีเจ้าวิษอีกเลยค่ะ มันรู้สำนึกแล้วป้ามะยมกอดร่างที่สั่นสะท้านเพราะเสียงกรีดร้อง แผ่นหลังมีเลือดซึมผ่านเนื้อผ้า

แกดูเอาเถอะยัยมะยม เด็กนี่มันไปเรียกฉันว่าพ่อต่อหน้าธารกำนัล บอกหลายครั้งแล้ว ว่าอย่าปล่อยมันเข้าไปในงานเลี้ยง ไอ้เด็กจรจัดนี่จะเลี้ยงไว้ให้เสียข้าวสุกทำไมกัน

มันไม่มีพ่อมีแม่มันคงอิจฉา คุณชายวรรณ กับคุณชายกวี เลยเผลอเรียกฝ่าบาทว่าพ่อ อย่าตีมันอีกเลยนะคะ อิฉันจะสอนมันเอง

แล้วหม่อมชะอ้อนไปไหน ทำไมไม่ดูแลเด็กของตน รับเลี้ยงให้เป็นภาระคนอื่น

คุณชายกวีนิพนธ์ไม่ค่อยสบายเพคะ วันนี้หม่อมชะอ้อนเลยไม่ได้ขึ้นมาที่นี่

เอามันออกไปจากที่นี่ อยู่ไปก็ขวางหูขวางตา แล้วสั่งสอนมันว่าอย่ามาเรียกฉันว่าพ่ออีก

ครั้งแรกที่วิษณุได้ลิ้มรสชาติของแส้หนังที่จำขึ้นใจ ก่อนต่อ ๆ มาจะโดนไปอีกหลายครั้ง เขาจำได้ตั้งแต่วันนั้นว่าตนเองไม่ควรอยากเรียกร้องอะไร เพราะเป็นแค่เด็กหลงที่หม่อมชะอ้อนรับเอาไว้ แต่ท่านก็ไม่มีเวลามาดูแลเขาเต็มที่เพราะต้องดูแลคุณชายกวีนิพนธ์

ไอ้วิษแกจะไปไหม จะยืนใจลอยไปอีกนานแค่ไหน

วิษณุที่เดินนำหน้าม้าเร็วไปหันมาร้องถามคนที่ยืนหน้าเครียดตาขวาง กำหมัดแน่น ไม่มีท่าทีว่าจะขยับกายเดินตามหลังมาแต่อย่าง พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมอง

อ้าว! คุณชาย รอด้วยซี ไปก็ไม่รอกัน ไม่ชวนกันสักคำ

มีขา ก็ตามมาสิ ถ้าไม่ตามก็อยู่รอส่องนกอยู่นั่นแหละ

วิษณุหันมองรอบๆ หน้าผาสูงแสนวังเวง เขาไม่เคยนิยมสักที ต่างจากคุณชายที่ขลุกอยู่ได้เป็นวันๆ ส่ายหน้าแล้ววิ่งตามหลังคุณชายไป

เรื่องอะไรละคุณชาย ผมไม่ชอบป่า ไม่ชอบนก เจอเป็นยิงตกร่วง เอาไปย่างเป็นกับแกล้มหมด

คณะเดินทางที่มาดูการขนย้ายไม้ในสัมปทาน เก็บของตามกลับด้วยในหนนี้ มิสเตอร์เจมส์นั้นอยากออกจากป่าแทบดิ้นตาย แต่คุณชายกวีนิพนธ์ยืนกรานจะอยู่ซุ่มส่องนก เขาเลยต้องอยู่ต้อนรับ ในตอนที่เจอหน้าวิษณุ มิสเตอร์เจมส์แทบจะโผเข้ากอด พร่ำบอกว่าอยากออกไปหาแอลกอฮอล์ลงคอเหลือเกิน ซ้ำบ่นอีกว่า อยู่ที่นี่ จนจะชมลิงว่าสวยอยู่แล้ว ฟังแล้ววิษณุถึงกับหัวเราะ

จองตั๋วหรือยังล่ะเมื่อออกเดินทางคุณชายก็เอ่ยถาม

ยังครับ ผมนึกว่าคุณชายไม่รีบ นึกว่าจะอิดออดอยู่นี่อีกสักวันสองวัน

คุณชายหยุดเดินอยู่เป็นครู่ หันมายิ้มให้วิษณุเออ! เข้าที ออกไปเที่ยวกับมิสเตอร์เจมส์ก่อนสักสองสามอาทิตย์ ให้แกรับสายท่านพ่อไปพลางว่าแล้วก็เดินต่อ ทำเอาวิษณุครวญ

คุณชาย! ไม่ดีแน่ๆ แบบนั้นผมคงถูกท่านชายดุไม่เลิกแน่

ช่างสินายมาเสนอฉันเองนะคุณชายตอบทั้งยักไหล่ ก่อนจะเอ่ยต่อ ไม่ได้ดื่มเหล้านานแล้ว ตั้งแต่…”

คุณชายหุบรอยยิ้มลง เมื่อคิดย้อนไปถึงครั้งสุดท้ายที่ดื่มเหล้า แล้วตื่นมาได้เมียมาหนึ่งนาง และตอนนี้เธอก็หายไปไหนยังไม่ทราบข่าว สู้ส่งวิษณุออกไปสืบเสาะหาแถวบ้าน เกรงว่าเธอจะไม่ได้เข้าพระนครจริง แต่ก็ไร้วี่แวว ส่งสายไปสืบที่พระนคร ก็ไม่เห็นว่าหม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์จะรับเลี้ยงผู้หญิงที่ไหน จะมีก็แต่คนเจ็บป่วยยากไร้ ที่ออกตรวจทุกเช้าเย็นนั่นปะไร

คุณชายสั่นหน้าแรงๆ เมื่อคิดถึงปากอิ่มๆ ของสาวเหนือ ร่างอ้อนแอ้นอรชร กลิ่นกายหอมอ่อน แล้วก็ทำให้เลือดในกายร้อนขึ้นมา นางมัทนาหนีไปแล้วไม่ทราบว่าจะไปเกิดเป็นดอกกุหลาบในบ้านของใคร

แม้วิษณุจะพยายามยืนยันว่าเธอ เป็นคนที่วางยาและลอบทำร้ายเขา แต่กวีนิพนธ์ไม่เคยเชื่อ ถ้าเธอจะทำจริง ตอนที่เธอพลัดตกน้ำ แค่เพียงจับเขากดน้ำทุกอย่างก็จบไปแล้ว เพราะแขนเขาก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แถมทำไปแล้วไม่มีใครสงสัยแน่ๆ แต่นี่เธอไม่ทำ ซ้ำกอดเขาร้องไห้เสียอีก

เวลานี้คุณชายคิดถึงเธอเหลือเกิน


______________________


อย่าลืมอุดหนุนคุณชายด้วยนะคะ



ซ่อนเล่ห์
วาดรวี
www.mebmarket.com
“ฉันสร้างความเสื่อมเสียแก่เขาจริงๆ คนรู้กันทั่วลำปางว่าเขาอยู่กับฉัน อย่างไรเสีย รับผิดชอบด้วยการแต่งงานไปเลยแบบนี้ไม่ดีหรอกหรือ”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น