ซ่อนเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,902 Views

  • 16 Comments

  • 146 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    53

    Overall
    4,902

ตอนที่ 35 : บทที่ 14 ความลับ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    23 พ.ย. 61

บทที่ 14 ความลับ

 

คุณชายนี่ยังไงนะ นัดเรามาตีเทนนิส แต่หนีกลับเสียเฉยๆ

พลอยบ่นกระปอดกระแปดเพราะรถที่เธอกับอุ่นแก้วนั่งมา แล้วสวนทางกับรถของคุณชายวรรณศิลป์ที่ทางออกแค่หน้าสโมสรแค่ฉิวเฉียด เธอพยายามร้องตามหลัง แต่คุณชายคงไม่ได้ยิน

เอาไงล่ะพี่พลอย อุ่นไม่เคยมาที่แบบนี้ด้วย จะให้นั่งปักผ้า ทำขนม จะถนัดกว่ามาตีเทนนิสเสียด้วย

อุ่นแก้วบ่นอุบกับพี่สาว ซึ่งพลอยก็มีสีหน้าไม่พอใจเท่าไหร่ เพราะอุตส่าห์ตัดชุดเล่นเทนนิสมาสองตัว แต่ไม่ได้แต่งมาจากบ้าน ตั้งใจจะมาเปลี่ยนเสียที่นี่ แต่กลับชวด

กลับกันเถอะถ้างั้น

เมื่อตัดสินใจแบบนั้นแล้วสองสาวเลยจำต้องยอมแห้วเรื่องการเล่นเทนนิส แต่พอมาถึงบ้านกลับพบรถของคุณชายวรรณศิลป์จอดรออยู่

อ้าว! พลอยเห็นคุณชายรีบออกมาจากสโมสร นึกว่ามีผ่าตัดด่วนเสียอีกพลอยถามคุณชายทันทีที่เห็นคุณชายลงจากรถมา

ขอโทษที พอดีผมมีเรื่องต้องให้คิดด่วนคุณชายพยักหน้าเรียกสองสาวขึ้นเรือน และเอาแต่เงียบจนอุ่นแก้วเอาน้ำเข้ามาวางต่อหน้า

ดื่มน้ำให้สบายใจก่อนสิคะคุณชาย

เสียงของอุ่นแก้ว ดึงสายตาของคุณชายให้มองตอบตรงๆ หม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์พึ่งมองเห็นว่า แม่สาวน้อยหน้าตาธรรมดา เมื่อลอกคราบเป็นสาวชาวกรุง ด้วยกระโปรงบาน ปล่อยมวยผม หันมาดัดลอนตามยุคสมัย ความสวยก็เฉิดฉายไม่แพ้ผู้พี่เลยทีเดียว ดวงหน้านวลเรียวงามเจิดจรัส ปากรูปกระจับแดงระเรื่อ พวงแก้มก็อิ่มเอม เธอคือดอกกุหลาบป่า ที่พึ่งเบ่งบานตามฤดูกาลโดยแท้

อะอ้าว นี่คุณอุ่นหรือครับ ผมไม่ทันสังเกตเลย สวยขึ้นเป็นกอง

คนถูกชมแก้มแดงระเรื่อขึ้นมาทันตา ยกมือลูบชายกระโปรงฟูๆ ลง หันไปมองพี่สาวที่มองมาอย่างฉงน พลอยเลยอดเย้าอย่างประหลาดใจ

คุณชายมาแปลกจังวันนี้ ตอนแรกก็นัดเราจะพาไปเล่นเทนนิส ต่อมาก็ว่ามีเรื่องกลุ้ม แล้วตอนนี้มาชมน้องสาวของพลอยเข้าอีก

โธ่! คุณพลอย ผมจำได้แค่ตอนคุณอุ่นเธอรวบผมเป็นจุก หน้าตาผ่องๆคุณชายมองจ้องพิจารณาอุ่นแก้วจริงจังอีกหน ไม่เจอแค่ไม่กี่วัน สวยจนจำไม่ได้นี่ถ้าไม่เจอนานเข้า จะไม่คิดว่านี่นางสาวสยามหรอกหรือ

อุ่นแก้วหัวเราะเสียงใสก็ตอนนี้อุ่นทำงานแล้วนี่คะ แหม่มพาเวลว่ายังดูเด็กอยู่ เลยพาไปดัดผม บังคับให้ใส่กระโปรงบานแทนผ้าซิ่น เขาว่าเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามค่ะ

เฮ้อ!คุณชายถอนหายใจ

สองสาวเห็นท่าทีของคุณชาย แล้วมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สงสัยว่าคุณชายหมอมีเรื่องหนักอกหนักใจอะไรหนักหนา จนพลอยเอ่ยถามออกไป

คุณชายมีอะไรหรือคะ แปลกๆ ตั้งแต่มาแล้ว หรือทำงานหนักไป

คุณชายเงียบไปนานทีเดียว แล้วเงยหน้าขึ้นมองพลอย และเลยไปมองอุ่นแก้ว แต่หยุดมองอยู่ที่เธอนานหน่อย ก่อนตัดสินใจเอ่ย

เข้าเรื่องเลยนะครับ คือผมมีเรื่องต้องสอบถามคุณอุ่นโดยตรง ในฐานะผู้ปกครองที่ดูแลคุณสองคนพี่น้องในตอนนี้ ซึ่งขอให้ตอบมาตามตรง

ท่าทีเอื่อยเฉื่อยของคุณชาย ดูจริงจังมากขึ้น เมื่อยืดกายตรง มองไปที่อุ่นแก้ว พลอยถึงกับวางเข็มในมือลง ใจไม่สู้ดีต่อท่าทีของคุณชาย เอ่ยถามเสียงไม่มั่นคงออกไป

มีเรื่องอะไรคะ ทำไมคุณชายถึงต้องทำเสียงน่ากลัวแบบนั้นด้วย

นั่นสิ ที่เครียดนี่คือเรื่องของเราสองคนหรือคะ

อุ่นแก้ว ก็เอ่ยปากอย่างไม่สบายใจเช่นกัน คุณชายพยักหน้ารับ ยังไม่ละสายตาไปจากอุ่นแก้ว ก่อนเอ่ยออกมาในที่สุด

ถามจริงนะครับคุณอุ่น คุณต้องตอบผมมาตรงๆ ว่าคุณอยู่ที่บ้านของชายกวีในฐานะอะไร และจากบ้านนั้นมาด้วยวิธีไหน

คำถามนั่นทำเอาหัวใจของอุ่นแก้วเต้นตุบๆ หลายหนในตอนแรก ก่อนจะค่อยๆผ่อนกายเครียดขมึงลง เมื่อคิดได้ว่า ไม่มีความลับใดในโลก เธอเงยหน้าขึ้นมองคุณชายสลับกับพลอย ก่อนเอ่ยอึกอักออกมา

อยู่ในฐานะคนรับใช้ค่ะ และฝนหล้า ช่วยพาอุ่นออกมาจากที่นั่น

แน่ใจนะอุ่นคุณชายวรรณศิลป์ถามย้ำเสียงหนักแน่น สร้างความอึดอัดใจแก่อุ่นแก้ว จนไม่แน่ใจว่าควรตอบว่าอะไรต่อ

เอ่อ

ตอบไปสิอุ่น ทำไมต้องอ้ำอึ้ง เราไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อยพลอยเอื้อมมือไปแตะแขนน้องสาวหวังให้กำลังใจ ถึงรู้ว่ามือน้องสาวทั้งเย็นทั้งสั่น และตกใจเสียขนาดใหญ่เมื่อน้องสาวเอ่ยออกมา ขณะหันมามองอย่างสำนึกผิด

ขอโทษค่ะพี่พลอย ที่อุ่นโกหกมาตลอด อุ่นอยู่ที่นั่นในฐานะคนรับใช้ก็จริง แต่เป็นคนรับใช้ที่คุณชายต้องรับผิดชอบ ในฐานะ ที่เผลอล่วงเกินอุ่นเข้าคนพูดน้ำตาไหลพราก ด้วยรู้สึกผิด ที่ไม่ยอมบอกความจริงแก่พี่สาวมาแต่ต้น

ล่วงเกิน!พลอยขึ้นเสียงสูง ยกมือทาบอก เบิกตาโตขึ้น เอ่ยโพล่งออกไป ที่ว่ารับผิดชอบน่ะ คือเมียเก็บหรอกหรืออุ่น

จะเอ่ยแบบนั้นก็ไม่ผิด อุ่นแก้วหน้าสลดลง ก่อนพยักหน้ารับอย่างแสนอับอาย น้อยใจในวาสนาตน จนน้ำตาซึมอย่างห้ามไม่อยู่ แล้วยกมือขึ้นเช็ด พลางกลั้นสะอื้นเอาไว้เต็มกำลัง

แล้วอุ่นออกมาจากที่นั่นได้อย่างไรคุณชายยังคงประสานมืออยู่หว่างกลางขา แม้สีหน้าจะเห็นใจเธอเต็มกำลัง แต่คงละเลยคำถามต่อไปไม่ได้แน่ อันนี้สำคัญมาก รู้หรือไม่

อุ่นแก้วพยักหน้ารับ ก่อนสูดกายใจแรงๆ อย่างตัดสินใจอุ่นวางยาทุกคนในบ้าน แล้วหนีออกมาค่ะ

ฮ้า!พลอยแทบลมจับ หันมากุมมือน้องเอาไว้แน่นกว่าเก่า ทำไมทำแบบนั้น มันไม่ถูกไม่ควรมาก รู้ไหม

อุ่นแก้วรู้ดีทีเดียวว่าทำไม่ถูก ความที่อยากหนีจากเรื่องยุ่งเหยิง มาหาพี่สาวคนสำคัญ จึงลงมือทำไป โดยแทบไม่ได้ไตร่ตรองอะไรเลย

อยู่ที่นั่น น้องรู้สึกต่ำต้อยเหมือนไม่ใช่คน ซ้ำคุณชายก็มีคู่หมั้นคู่หมายอยู่ก่อน แบบนั้นไม่บาปกว่าหรือคะ น้องไม่อยากเป็นน้อยใคร ไม่อยากทำให้หัวใจคนมาทีหลังต้องเจ็บปวด อีกอย่างคุณชายเองก็บอกว่าไม่ได้ตั้งใจ

บ่ตั้งใจ บ่อตั้งใจ แล้วจะเอาเป็นเมียได้จะได เห็นว่าเป็นคนต่ำต้อยไม่ใช่คุณหญิง หม่อมเจ้า เจ้าหญิง ก็บ่ออยากรับผิดชอบพลอยโมโหจัด ยืนขึ้นด่าคำเมืองดังลั่น

วรรณศิลป์ต้องปรามเอาไว้ เกรงไม่ได้ความจากอุ่นแก้วเดี๋ยวก่อนๆ ใจเย็นก่อน ผมยังถามไม่เสร็จ

แล้วกึ๊ดจะสอบจะไดอีกเอ่ยโพล่งด้วยความเดือดดาล เห็นคุณชายกระแอมไอ จึงรีบยกมือปิดปาก หน้าแดงปลั่งด้วยความอาย ที่เผลออารมณ์เสียใส่คุณชายเข้า แถมอู้คำเมืองเป็นไฟ

อุ๊ย! ขอโทษค่ะ พลอยกำลังโมโหก็อุ่นนะสิไม่เห็นเล่าอะไรให้ฟังเลย

ใจเย็นก่อนครับคุณพลอยคุณชายเอ่ยปรามออกมาอีกหน ก่อนหันไปหาอุ่นแก้ว โยนคำถามใส่อีก คุณอุ่นต้องบอกผมมาตรงๆ ว่าหนีออกมาด้วยวิธีใด

วางยาทุกคนแล้วหนีมาค่ะอุ่นแก้วเอ่ยย้ำออกมาอย่างชัดเจนอีกครั้ง พี่พลอยตกใจมาก ทว่าคุณชายยังดูสงบนิ่งเอามากๆ แถมถามต่ออย่างมีสติ

ยาอะไร

ยานอนหลับค่ะ

พลอยถึงกับตีอกชกลม ไม่เชื่อหูเสียทีเดียวตายจริงๆ ยายน้อง ทำถึงขนาดเลยหรือ

อุ่นแก้วพยักหน้าหงึกๆ ก้มหน้ายอมรับโดยดี ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์นิ่ว เมื่อคุณชายเอ่ยออกมา

แน่ใจหรือว่านั่น เป็นยานอนหลับ ไม่ใช่ยาพิษอันตรายอะไร

แน่ใจค่ะ

ไปซื้อหามาเองหรือว่าอย่างไร ถึงมั่นใจนัก ว่าเป็นยานอนหลับ

หม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์ มีแต่ความสงสัยพอกพูนไปหมด จากคำตอบสั้นๆ ของอุ่นแก้ว ที่ไม่ค่อยอธิบายอะไรในสิ่งที่อยากรู้ และไม่ยืนยันความบริสุทธิ์ใจใดใดเลย

หญิงสาวรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล จากคำถามที่คุณชายซัก ให้ตงิดๆ ข้างใน ว่ากำลังมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น และอาจเกิดกับคุณชายกวีนิพนธ์ หลังจากที่เธอจากมา

เปล่าค่ะ มีคนให้มาอีกทียอมรับสารภาพเสียงเบาหวิว ว่าแต่ เกิดอะไรขึ้นกับคุณชายหรือเปล่าคะ ทำไมต้องมาซักอุ่นแบบนี้

หม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์ผุดกายขึ้นยืน ผินหน้ามองไปที่หน้าต่าง พลางถอนหายใจแรงๆ ราวกับกลัดกลุ้ม ก่อนหันกลับมาตอบ ชนิดที่คนฟังหัวใจร่วงหล่นไปตาตุ่ม

รู้หรือไม่ ว่ามีคนถูกวางยาพิษในครั้งนี้ ตำรวจเขาสอบหนัก ถึงขั้นรู้ตัวคนทำ

คำว่ายาพิษพ่วงด้วย ตำรวจทำเอาอุ่นแก้วกลืนน้ำลายไม่ลง เหมือนมีหนามแหลมทิ่มตำในคอ ให้รู้สึกเจ็บแปลบ จนเกิดอาการมือไม้สั่น แทบเป็นลมไปเสียตรงนั้น

คุณชายกวีนิพนธ์เป็นอะไรหรือคะ เป็นคุณชายหรือเปล่าที่ถูกวางยาพิษ ถ้าคุณชายเป็นอะไรไป อุ่นคงอยู่ไม่ได้แน่ บอกอุ่นมาเถอะค่ะถามย้ำด้วยเสียงอันสั่นเทา น้ำตารื้อขึ้นมาเต็มหน่วยตา หัวใจเธอคล้ายถูกบีบอัดอยู่ข้างใน แม้จะน้อยใจต่อคุณชายกวีนิพนธ์มากเท่าไหร่ ก็ไม่อยากจากมาโดยทิ้งให้ท่านตาย

คุณชายส่ายหน้า ก่อนตอบเปล่า แต่เป็นสาวใช้ที่นั่น

นี่ถึงขั้นวางยาพิษเลยหรืออุ่น ทำไมใจคอโหดร้ายแบบนี้พลอยดุน้องสาวหน้าตาตื่น เขย่าแขนน้องสาวยิกๆ

เปล่านะคะ อุ่นไม่ได้ทำอุ่นแก้วส่ายหน้าเป็นระวิง ก่อนหันไปขอความเห็นใจจากคุณชาย อุ่นไม่ได้ทำจริงๆ นะคะ เธอบอกอุ่นแค่ให้วางยานอนหลับ แล้วให้หนีมา จะได้ไม่มีคนสงสัย อุ่นไม่มีเจตนาไม่ดี แค่อยากกลับมาหาพี่พลอยเท่านั้น

คนที่เอายาให้อุ่นชื่ออะไร

ฝนหล้าค่ะ

ทันทีที่คุณชายได้ยินชื่อ ก็ลูบหน้าอย่างระอา หันหลังให้สองสาวอีกครั้ง ชั่งใจอยู่สักครู่ ก่อนสองศรีพี่น้องจะใจวายไปเสียก่อน ก็หันมาหน้าตาจริงจัง เอ่ยด้วยเสียงค่อนข้างหนักใจ

ทั้งสองคงไม่เคยได้ยินมาก่อน เรื่องไม่ลงรอยกันระหว่างผมกับชายกวี เขาร่ำลือกันว่า พี่คิดฆ่าน้อง น้องใส่ร้ายพี่



______________________


นิยายเรื่องนี้เอื่อยๆ เรื่อยๆ แต่ก็ขอบคุณทุกคนที่ยังตามอ่านกันอยู่นะคะ ขอบคุณมาก คุณชายเกือบได้อยู่แต่ในไหดองแล้ว ^^


ซ่อนเล่ห์
วาดรวี
www.mebmarket.com
“ฉันสร้างความเสื่อมเสียแก่เขาจริงๆ คนรู้กันทั่วลำปางว่าเขาอยู่กับฉัน อย่างไรเสีย รับผิดชอบด้วยการแต่งงานไปเลยแบบนี้ไม่ดีหรอกหรือ”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #16 sumitt N. (@sumittn) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 16:18

    อย่าดองเค็มคุณชาย นะคะ รออ่าน ค่ะ
    #16
    0