ซ่อนเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,893 Views

  • 16 Comments

  • 147 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    44

    Overall
    4,893

ตอนที่ 26 : บทที่ 11 ลาก่อน 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    17 พ.ย. 61

 

หญิงสาวขมวดคิ้วยุ่ง เห็นสีหน้าของฝนหล้ามีความกังวลใจอยู่มาก แม้เธอไม่อยากทำให้ใครลำบากใจ แต่เธอไม่มีหนทางอื่นให้เลือก ในเมื่อคุณชายไม่คิดที่จะเดินทางกลับในเร็ววัน ซ้ำไม่ยอมส่งข่าวให้พี่สาวเธอทราบ และการอยู่ที่นี่ของเธอ ก็รังแต่ส่งผลเสียแก่ทุกฝ่าย ดังนั้นเธอต้องไป

เธอวางยาทุกคนที่นี่ แล้วหนีขึ้นรถไฟไปเสีย ทำเหมือนว่าวางแผนเองฝนหล้าเอ่ยออกมา ด้วยอาการหนักใจอย่างเห็นได้ชัด

วางยาหรือหญิงสาวครางออกมา เกิดความเป็นห่วงในตัวคุณชาย แม้เขาเสนอฐานะที่น่าเจ็บปวดและน่ารังเกียจให้ แต่

ยังไงเสีย คุณชายก็ได้ชื่อว่าเป็นสามีของข้าเจ้า แม้คุณชายจะไม่รักไม่ชอบข้าเจ้าแต่ถ้าถึงกับต้องวางยาฆ่าแกงกัน ข้าเจ้าทำบ่ลง

ฝนหล้าส่ายหน้าหวือไม่ได้วางยาฆ่า แค่ยานอนหลับเท่านั้น ถ้าเธอหนีไปเองลำพัง ใครคงสงสัยว่าฉันแนะให้เธอหนี แล้วถ้ามีคนรู้ว่าเธอไปหาหม่อมราชวงศ์วรรณศิลป์ถูก ทุกคนคงเชื่อว่าฉันแน่ๆ ที่เป็นคนจัดการ เพราะเราสองคนนอนด้วยกันทุกวัน ต้องสงสัยฉันเป็นคนแรก

อุ่นแก้วชันกายขึ้น เห็นความหนักใจและลำบากใจที่ฉายชัดในดวงตาของฝนหล้ามาแต่ต้น ทำให้เชื่อว่าเธอมีเรื่องไม่สบายใจบางอย่าง แต่ไม่ใช่เพราะการช่วยเธอในครั้งนี้ มีความบีบคั้นที่ฝนหล้าไม่สามารถบอกใคร และทุกครั้งที่ถามลึกเข้าไปถึงเรื่องส่วนตัว เธอจะปิดปากเงียบ หาเหตุเอ่ยไปในเรื่องอื่นแทน

ข้าเจ้า ขอบใจจริงๆ นะฝนหล้า ที่ยอมเสี่ยงทำเพื่อข้าเจ้า ฝนหล้าเป็นเพื่อนที่ดีแต้ๆ

ถ้าเราเจอกันครั้งหน้า ฝนหล้าจะเป็นเพื่อนที่ดีกว่านี้ อุ่นก็จะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฝนหล้าเช่นกัน

ฝนหล้าเอ่ยเสียงเบา ในความสลัวของห้องพัก ดวงตาของฝนหล้าสะท้อนความเศร้าลอยเด่น มือเธอเย็นมากเมื่อเอื้อมเข้ามากุมฝ่ามือของอุ่นแก้วไว้ ทำเหมือนจะลาจากกันไปไกลแสนไกลและไม่พบเจอกันอีก

 

รถยนต์คันโก้ แล่นเข้ามาจอดหน้ารั้วเรือนพักของหม่อมราชวงศ์กวีนิพนธ์ พร้อมกดแตรอยู่นาน แต่ไม่มีคนออกมาเปิดสักที ร้อยตำรวจเอกวิษณุ จึงก้าวออกมาจากรถ แล้วมองตามท้ายรถถีบที่พึ่งสวนทางออกไป ก่อนหันไปเอ่ยกับเพื่อนที่มาส่ง

ฉันว่าฉันเห็นผู้หญิงขึ้นรถถีบเมื่อกี้

เมื่อได้ยินวิษณุเอ่ย สารถีอย่างคุณหมอถนอม จึงชะโงกหน้าออกมานอกรถ เอ่ยเย้าแหย่เพื่อน

อั๊วเห็นลื้อรู้จักผู้หญิงตลอดทางนั่นแหละไอ้วิษ

คนนี้ฉันรู้จักจริงๆ สวยคลาสสิคอย่างนางมัทนาแบบนี้มีคนเดียว

ถ้างั้นคนที่แกเจอตลอดทาง ไม่ได้รู้จักจริงสิ ไหนจะ สุชาดาหลานฉันเอย คุณวาดรวีเอย แล้วจะไหนแม่อะไรต่ออะไรที่พระนครอีก

หาเรื่องจริงๆ เลยวะ นั่นคนที่บ้านฉัน แต่ออกไปไหนเวลานี้ ทำไมออกไปคนเดียววิษณุเอ่ยอย่างสงสัย แล้วหันไปถามเพื่อน เอ้อ จะเข้าไปทำความเคารพคุณชายก่อนไหมไอ้หมอ อุตส่าห์โชคดีเจอฉันแถวสถานีรถไฟ มาส่งแล้วอย่าให้เสียเที่ยว

ว่าขนาดนี้คงต้องเข้า รีบเปิดประตูเข้าสิ จะให้อั๊วขับชนประตูเข้าไปเลยหรือไง

วะ! ทีแบบนี้เป็นใจร้อน ฉันก็กำลังจะเปิดอยู่นี่ไงวิษณุเอ่ย ทว่าสายตายังจับจ้องตามท้ายรถถีบ จนเพื่อนบีบแตรไล่อีกเป็นหนที่สอง จึงรีบเปิด แล้ววิ่งอ้อมมาขึ้นรถ พอรถแล่นมาจอดหน้าบ้านถึงลงมาอีกที

เห็นว่าคุณชาย พึ่งมาจากนอก ยังไม่ทำงานหรือไงถนอมถามอย่างสงสัย

อะไรๆ แกนี่ฟังข่าวมามั่วล่ะสิ คุณชายร่วมทุนทำบริษัทเครื่องจักรอยู่นอกมาตั้งหลายปี ที่มีเงินถุงเงินถังนี่เงินตนเองล้วนๆ ไม่ใช่เงินท่านชาย

ถ้างั้นคุณชายก็เรียนวิศวะมาจริงๆ อย่างที่เขาลือนะสิ

แน่สิ! ฉันเคยไปเยี่ยมที่อังกฤษอยู่หลายหน รู้ไหมสาวๆ ที่นั่นตอมให้หึ่ง แต่คุณชายไม่ยักจะแลใคร ที่กลับมานี่เพราะว่า หม่อมเจ้าดำรงเกียรติ ทรงมีจดหมายไปรับสั่งให้กลับ คุณชายไม่ค่อยถูกกับท่านชายก็รู้อยู่ ไอ้ฉันก็นึกว่าจะไม่มา แต่สุดท้ายก็กลับมาจนได้

สารถีเดินตามวิษณุขึ้นเรือน แต่ปากไม่หยุดเจรจาแล้วที่ขึ้นลำปางมานี่ คงไม่ได้มาเที่ยวอย่างเดียวนะซี

เห็นว่าสนใจเรื่องสัมปทานป่าไม้ จะตั้งบริษัทนำเข้าเครื่องจักรที่ลำปางและพระนคร เครื่องจักรแต่ละตัวที่ขายได้แพงจะตาย แกกับฉันไม่มีปัญญาซื้อแน่ๆ เรือยนต์แบบนี้ เครื่องปั่นไฟ รถยนต์ เครื่องจักรกล คุณชายหาเงินเก่งจะตาย เผลอๆ ฉันว่าน่าจะรวยที่สุดในประเทศแล้ว

สองหนุ่มหยุดอยู่บนเรือนที่เงียบเชียบตรงระเบียงไม้สักอย่างดี ตอนนี้มีร่างคุณชายฟุบอยู่บนโต๊ะอาหาร ด้วยท่าทางผิดปกติ วิษณุเผ่นพรวดไปอยู่ด้านข้างทันที ประคองร่างคนสลบไสลขึ้นด้วยความร้อนใจ พลางละล่ำละลักบอกหมอ

คุณชายถูกวางยา แกมาดูเร็ว

ลื้อรู้ได้ไงวะถนอมอย่างสงสัย แต่วิษณุก็โบกมือไวๆ

เอาน่า

เมื่อถนอมเข้ามาดูอาการของคุณชาย วิษณุก็ไม่รอช้าวิ่งไล่ลงไปตามบันได ร้องตะโกนเสียงดังมะเทิ่งลั่นบ้าน ห่วงป้ามะยมยิ่งกว่าใคร เพราะท่านเหมือนแม่แท้ๆ ที่คอยให้ความรักเขามาแต่เล็ก ก่อนเจอป้ามะยมตัวบุคคลที่เขาต้องการฟุบหลับกับสำรับข้าว ข้างๆ มีร่างของฝนหล้าอยู่ ทั้งสองต่างหลับพับผิดธรรมชาติ วิษณุมองภาพตรงหน้าด้วยความโกรธจัด เขาจะไม่ยอมให้เรื่องบ้าๆ นี่เกิดขึ้นอีกแล้ว

หมอถนอม เมื่อดูอาการคุณชายจนแน่ใจว่าไม่มีอันตรายถึงแก่ชีวิต จึงค่อยเบาใจขึ้นมาบ้าง จนได้ยินเสียงเพื่อนรักตะโกนมาจากข้างล่าง

ไอ้หมอ เจออีกสองคนข้างล่างนี่ อาการหนักน่าดู

ว่าไงนะหมอถนอมร้องถามอย่างตกใจ คุณชายไม่เป็นอะไรมาก ท่าทางจะถูกวางยานอนหลับหมอเอ่ยเมื่อวิ่งกระหืดกระหอบลงมาข้างล่าง แล้วสำรวจคนอาการหนักก่อน ปากของสาวใช้ฉ่ำน้ำเหมือนพึ่งดื่มน้ำมาหมาดๆ ทั้งเกิดอาการชักเกร็งกระตุกถี่ๆ หมอถนอมถึงกับแปลกใจ แต่ก็คลายความสนใจลง เมื่อวิษณุอุ้มป้าแม่บ้านออกมา จึงเร่งสั่งการเพื่อน

สองคนท่าทางจะถูกวางยา มีแค่สาวใช้เท่านั้นอาการหนัก เธอเหมือนกินยาพิษเข้าไป ฉันต้องปฐมพยาบาลเบื้องต้นก่อน แกไปเตรียมของที่ฉันต้องการ ก่อนนั้นโทรศัพท์ไปที่โรงพยาบาลให้เขาส่งคนมารับคุณชายกับป้ามะยม แม้จะได้รับยานอนหลับ แต่ไม่รู้ว่าปริมาณมากน้อยเท่าไหร่ ฉันยอมรับว่าช่วยได้แค่เบื้องต้นเท่านั้น

ระหว่างที่วิษณุทำตามที่บอก หมอก็สังเกตรอบๆ คนถูกวางยา เพื่อจดจำรายละเอียดให้มากที่สุด ไม่นานวิษณุก็วิ่งปึงปังเอาข้าวของที่เขาต้องการมา แล้วก็ลงมือช่วยปฐมพยาบาล ก่อนรถจะมารับคุณชายกวีนิพนธ์และคนรับใช้ไปที่โรงพยาบาล

จากสภาพแวดล้อมรอบกาย และการหายตัวไปของอุ่นแก้ว ทำให้ วิษณุสรุปสาเหตุการวางยาครั้งนี้ว่า คนวางยาเป็นใครไปไม่ได้นอกจากอุ่นแก้ว



_________________




ค่าตัวคุณชายมาแล้วนะคะ มาสุ่ขอกันได้แล้ว



ซ่อนเล่ห์
วาดรวี
www.mebmarket.com
“ฉันสร้างความเสื่อมเสียแก่เขาจริงๆ คนรู้กันทั่วลำปางว่าเขาอยู่กับฉัน อย่างไรเสีย รับผิดชอบด้วยการแต่งงานไปเลยแบบนี้ไม่ดีหรอกหรือ”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #11 kamlaipetch (@kamlaipetch) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 12:08

    สนุก ค่ะ อ่านตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้เลย สงสารน้องอุ่น ค่ะ เหมือนจะฉลาด แต่นางแสนจะซื่อเกิ๊น

    รอติดตาม ค่ะ
    #11
    0
  2. #10 Gigaset (@Gigaset) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 05:12

    กำลังสนุกเลยค่ะรอลุ้นตอนต่อไปค่า เดี๋ยวกลับไทยจะไปโหลดมาอ่านน่ะค่ะ เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะอย่าพึงทิ้งคนอ่านน่ะค่ะ

    #10
    0