ซ่อนเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,902 Views

  • 16 Comments

  • 146 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    53

    Overall
    4,902

ตอนที่ 25 : บทที่ 11 ลาก่อน 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    17 พ.ย. 61





บทที่ 11 ลาก่อน

 

หลายวันผ่านไป คุณชายต้องแปลกใจ เมื่อคนที่พึ่งหายป่วยขึ้นมาเสิร์ฟอาหารบนบ้านเอง จึงรีบเข้าไปช่วยประคองถาดอาหารเองแถมดุกึ่งห่วงใยออกไป

หายดีแล้วหรือไง ทำไมถึงขึ้นมาเสิร์ฟสำรับบนเรือน เดี๋ยวได้ล้มทรุดลงไปอีกหรอก

หายแล้วค่ะ

คุณชายเห็นเธอพยักหน้ารับหงึกๆ มือที่คุณชายแตะผ่านเย็นชืดแปลกๆ ทว่าไม่ได้สงสัยอะไร เพราะเหนือสิ่งอื่นใด คุณชายรับรู้ถึงความยาวนานแสนนาน กว่าที่ตนจะได้พบหน้าเธออีก จึงคอยลอบมองหน้าอยู่เรื่อยๆ

แล้วคนอื่นไปไหนหมดล่ะ ป้ามะยม ฝนหล้า ทำไมเธอชอบอาสารับทำงานแทนคนอื่นอยู่เรื่อยเลยนะเรา

อุ่นรบกวนคนอื่นมามาก วันนี้เลยอาสาทำงานทุกอย่าง อยากให้ป้ามะยมกับฝนหล้าพักบ้าง แล้วอาสายกสำรับขึ้นมานี่แหละจ้ะ

คุณชายขมวดคิ้ว กับวาจาไพเราะเพราะพริ้ง ดวงตาคมกริบจ้องมองเธออย่างสำรวจ ชนิดที่คนถูกมองมือไม้สั่นจับช้อนจานกระทบกันหลายหน

ท่า จะยังไม่หายดี มือไม้สั่น ไม่มีเรี่ยวแรงแบบนี้

คุณชายฉวยข้อมือเล็กไปกุมไว้ ชะโงกหน้าดูดวงหน้าแดงใกล้ๆ อุ่นแก้วรีบสะบัดมือออก ถอยออกห่างหน้าตาตื่น หัวใจยิ่งเต้นแรงโครมคราม

ตัวไม่ร้อน แต่มือสั่น แปลว่ายังไม่ค่อยมีแรง งั้นทานอาหารด้วยกันนะ

อุ่นแก้วส่ายหน้าหวือ ลอบมองชามข้าวต้มที่มีควันลอยฉุยน่ารับประทาน แทนดวงตามีเสน่ห์ของคุณชาย ที่จ้องเอ้าจ้องเอาจนไม่รู้ว่าควรวางมือเอาไว้ตรงไหน จะอึดอัดก็ไม่ใช่ จะไม่พอใจก็ไม่ถูก รู้สึกว่าร่างกายตนเองมันเกะกะไปหมด

ข้าเจ้า จะลงไปกินกับป้ามะยมและฝนหล้า คุณจายกินเต๊อะ

อ้าว พูดเหนืออีกแล้วคุณชายฉีกยิ้มกว้าง หรี่ตามองหญิงสาว เอ่ยจับผิดด้วยเสียงอันทุ้มต่ำ อาย หรือว่า โกรธ

ข้าเจ้าบ่ได้อาย โกรธก็บ่เกย คุณชายนั่นแหละเข้ามาใกล้ แล้วมองตาวับๆ ข้าเจ้าตกใจ

คราวนี้คุณชายเลยหัวเราะร่วนออกมาก็บอกแล้วว่าตาแบบนี้เป็นมาตั้งแต่เกิด และเป็นแค่กับบางคนเท่านั้น

คุณชายรุกหนักจนคนพึ่งป่วยทำท่าจะไข้ขึ้น เพราะความเขินจัด

อายใช่ไหมถามย้ำอย่างไม่ยอมแพ้

บ่ได้อาย

อายคุณชายกระเซ้าไม่เลิก

อายก่อาย พอใจแล้วก่

ต่อความยาวสาวความยืดไม่รู้จบ อุ่นแก้วเลยเหลือบมองคุณชายตรงๆ ก่อนเอ่ยกระแทกออกมา แล้วหน้าร้อนผ่าว เมื่อคุณชายยิ้มเก๋ อวดฟันสวย ทั้งทิ้งกายลงนั่งบนเก้าอี้ ตั้งท่าเตรียมทานอาหาร

ยอมรับมาก็ไม่เสียฟอร์มหรอกแถมน่ารักขึ้นเป็นกองอีก ไม่ทาน ฉันทานละนะ ไม่เคยได้อยู่บ้านชิมอาหารฝีมือเธอเสียที มันจะออกมาเผ็ดจัด หรือว่าหวานฉ่ำกันคุณชายทอดเสียงพูดตอนท้าย จนคนฟังขนลุก รู้สึกเลือดฉีดซ่านข้างแก้ม

งั้นข้าเจ้า ลงไปจากเรือนได้ไหมเจ้า

ทันทีที่คุณชายพยักหน้า อุ่นแก้วก็รีบเดินหน้าตาแดงลงจากเรือน หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกจากทรวงเสียให้ได้ แต่เธอไม่ได้จากไปเลยในทันที ยังแอบหลบอยู่ตรงตีนบันได แล้วทอดสายตามองข้างบนอย่างอาลัย มองคุณชายให้เต็มตา มองอย่างที่อยากมองมาตลอด

ลาก่อนนะคะ คุณชายของอุ่น

เมื่อลงจากเรือนมา พบป้ามะยมกับฝนหล้าหลับพับอยู่ที่สำรับข้าว เธอก็เร่งเข้าไปเอาของในห้อง มีกระเป๋าใบน้อยกับเงินไม่กี่บาท เร่งเดินออกไปหารถถีบหน้าเรือน ขึ้นรถไป หวนคิดถึงในหัวค่ำหนึ่งที่นอนป่วยอยู่ ขึ้นมา

อุ่น อยากไปหาพี่ไหม ฉันจะช่วย

เสียงถามนั้น ทำเอาอุ่นแก้วที่นอนซมอยู่กับกองผ้าห่มอุ่นถึงสองวันสองคืนแช่มชื่นขึ้น พลิกกายตะแคงมาอีกข้างด้วยความดีใจ พยักหน้าหงึกหงักตอบรับกลับไป เป็นฝนหล้าเอง ที่เสนอโอกาสอันดีให้

เธอไม่รู้ว่าทำไมฝนหล้าต้องการช่วย ทั้งที่ตอนแรกฝนหล้ามีท่าทีไม่พอใจ และค่อนข้างไม่ชอบขี้หน้าเธอมาก นับแต่ที่เธอหลวมตัวเข้ามาอยู่ข้างกายคุณชาย ทุกคนก็ดูถูกกล่าวหาเธอในทางเสียหาย แม้กระทั่งคุณชายเอง มันคล้ายกับว่า เธอตกอยู่ในวังวนของศักดินา

ยิ่งเกิดเหตุการณ์ผลักตกน้ำเมื่อครั้งไปวัดด้วยฝีมือของวาดรวี มันยิ่งตอกย้ำว่า เธอไม่เหมาะกับที่นี่ วันนี้แค่ถูกผลักตกน้ำจนจับไข้ ในวันหน้า วาดรวีอาจผลักความตายมาให้

เห็นที่คุณชายกับวาดรวีทำกับเธอ ฉันสงสารฝนหล้าเสนอด้วยเสียงอันเศร้าและเครืออย่างประหลาด

ฝนหล้าจะช่วยข้าเจ้าจริงหรือ ไหนว่าคุณชายมีบุญคุณด้วย

เธอรีบร้อนถาม และลุกขึ้นมาฉวยข้อมือเย็นจัดของฝนหล้าเอาไปกุมไว้ ซึ่งเธออยากถามว่าทำไม มือของฝนหล้าเย็นราวกับน้ำแข็งก้อน แต่ความดีใจทำให้ลืมถามออกไป

บุญคุณส่วนบุญคุณสิ ฉันเห็นอุ่นนอนป่วยตัวสั่นหลายวันแบบนี้บอกตรงว่าเห็นใจ แล้วแน่ใจนะ ว่าอุ่นจะไปหาพี่สาวจริงๆ ไม่คิดถึงคุณชายคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี

ตอนที่ฝนหล้าซักออกมา อุ่นแก้วถึงกับสะอื้น น้ำตาคลอขึ้นมา

ข้าเจ้าบ่ใช่เมียของคุณชาย คุณชายแค่รับผิดชอบเพราะรู้สึกผิดเท่านั้น

พูดออกมาแบบนี้แน่ใจแล้วหรือ

ตอนนี้แน่ใจ บ่มีที่ไหนที่เท่าเทียมและมีความสุขเท่าอยู่กับพี่สาวหรอก

ฝนหล้าถอนหายใจออกมาเบาๆถ้าแน่ใจแล้ว ก็หยุดร้องไห้เสียเถอะ เห็นน้ำตาอุ่นแล้ว ฝนหล้าให้คิดว่าอุ่นตัดสินใจผิดทุกที

อุ่นแก้วเช็ดหยาดน้ำตาออกจากหน้า เชื่อว่าครั้งนี้เธอตัดสินใจถูกแล้วที่จะไปจากที่นี่ แม้คุณชายจะดีด้วยเพราะความรับผิดชอบ แต่มันไม่ใช่ความรัก เธอรู้สึกเหมือนตนเป็นมือที่สาม ทำให้ครอบครัวคนอื่นร้าวฉาน สงสารวาดรวี ที่ไม่ได้รู้อะไรเลย กลับต้องมาเจ็บปวด เพราะการมีเธอเข้ามาแทรกกลาง

น้ำตามันไหลเอง

อุ่นแก้วตอบด้วยน้ำเสียงขุ่นๆ แล้วเอาแต่ร้องไห้สะอื้นปานใจจะขาดรอน ทั้งที่คิดดีแล้ว แถมสรุปเหตุผลสมควรอีกหลายอย่างที่เธอควรไป แต่ทำไม น้ำตามันไม่ยอมหยุด

อุ่นถามตนเองดีๆ เถอะ ว่ายากไปอยู่กับพี่ หรืออยู่ที่นี่กับคุณชาย

อุ่นแก้วแทบไม่ต้องหยุดคิด ตอบกลับทันทีอุ่นจะไปอยู่กับพี่ พี่ไม่มีใคร แต่คุณชายมีใครอีกหลายคน

ถ้าอย่างนั้น ฉันจะซื้อตั๋วให้ และให้คนพาไปส่งที่บ้านของหมอ แต่เธอต้องทำทีว่าหนีออกจากที่นี่เองนะ ฉันจะได้ไม่ถูกสงสัย

ยังไงล่ะฝนหล้า’ 



______________________


ฝากคุณชายของอิฉันด้วยนะคะ
รักและเอ็นดูคุณชาย กด ซื้อ กดหัวใจเยอะๆ ด้วยนะคะ

อยากรู้ใครฆ่าประเสริฐ เอ๊ย! ผิดเรื่อง อยากรู้ใครเป็นคนร้าย สนับหนุนกันด้วยนะคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น