ซ่อนเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,897 Views

  • 16 Comments

  • 147 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    48

    Overall
    4,897

ตอนที่ 24 : บทที่ 10 ชะนี 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    17 พ.ย. 61



ทางบ้านเจ้าคุณศตายุ ตอนนี้วาดรวีกำลังเดินกลับไปกลับมาภายในห้องโถงบ้าน สู้ยอมอดหลับอดนอน ทนฟังเสียงหวี่ๆ ของเจ้ายุงร้าย พอผ่านไปนาทีก็ชะเง้อคอที รอว่าเมื่อไหร่คุณหญิงส่องจันทร์ผู้เป็นแม่จะกลับมาจากไปหาญาติข้างนอก ในขณะที่ท่านเจ้าคุณเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ ไม่สนใจธุระที่คุณหญิงออกไปเลยสักนิด ท่านยังบ่นอีกว่า


ธุระแม่แก มีแค่ไพ่เท่านั้น ไร้สาระ


จนจะย่ำเช้า เสียงรถก็แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน วาดรวีถึงกระวีกระวาดมาคว้าตัวแม่เข้าไปข้างใน ขึ้นไปบนห้องอย่างร้อนใจ


แม่หายไปไหนมาคะ รู้ไหมว่ารวีแย่ละล่ำละลักบอก


อะไรหรือลูกที่ว่าแย่พูดแล้วประคองหน้าหมองของลูกสาวเอาไว้ในอุ้งมือ ก่อนร้องหวีดวายออกมา ตาย! นี่อย่าบอกว่ารอแม่จนเช้า ดูสิหน้าหมองไม่งามเลย


เรื่องงามไม่งามเอาไว้ก่อนเถอะค่ะ แม่รู้ไหมคะว่าคุณชายท่าทางจะไม่สนใจลูกแล้ว


คนแม่ฟังแล้วถึงกับหน้าเหลอ คิ้วขมวดมุ่น สงสัยอยู่ครามครัน ว่าทำไมเหตุการณ์กลับตาลปัตรเสียแบบนี้


เอ ไม่ใช่กระมัง แม่เห็นเทียวหารึก็บ่อย ท่าทางชอบลูกไม่ใช่น้อย


จะใช่ที่ไหนล่ะคะลูกสาวแผดเสียงกร้าวออกมา แล้วก้าวฉับเดินกลับไปกลับมาอย่างร้อนใจ ก่อนตัดสินใจสารภาพ ก็คุณชายนะสิคะ วันนี้พาลูกไปวัด แต่พาเมียน้อยไปด้วย พากันไปพายเรือกะหนุงกะหนิง ลูกเลยผลักมันตกน้ำดีไม่จมน้ำตาย ลูกละอยากให้มันตายๆ ไปซะ


คนเป็นแม่ถึงกับอ้าปากค้าง ยกมือทาบอกท่าทีตกอกตกใจ ก่อนเอ่ยเสียงรีบร้อนออกไป


ต๊าย! อย่าบอกนะลูก ว่าทำต่อหน้าคุณชาย


คะ ก็ลูกเกลียดมัน คุณชายยังไปอี๋อ๋ออยู่ได้วาดรวีเอ่ยเสียงหยันอย่างไม่รู้สึกผิด


ไม่ได้นะรวี ลูกทำแบบนั้นไม่ได้ คุณชายจะมองว่าลูกไม่มีความเป็นกุลสตรี ไม่มีความเห็นอกเห็นใจคนอื่นแล้วนี่ยังอิจฉา ริษยา อีก


ช่างสิคะ


ช่างไม่ได้ นั่นคุณชายนะ การจะเป็นคู่ครองท่าน กิริยามารยาท และน้ำใจต้องดี ความเกลียดความไม่ชอบลูกต้องหัดเก็บมันเอาไว้ ใจคนไม่มีใครมารู้กับเราหรอก ถ้าวางตัวดี วาจาดี เขาก็ว่าเราดี ถึงเราจะทั้งเกลียดทั้งชังมันก็เถอะสั่งสอนลูกเสียเป็นการใหญ่


ลูกไม่อยากทนนี่คะแม่ คุณชายมัวแต่ไปเอาเอาใจแม่นั่นทั้งที่พาลูกไปด้วย ใครเห็นจะคิดยังไง สุชาดาก็ไป ป่านนี้คงเป็นฆ้องปากแตกป่าวไปทั่วย่านแล้ว ลูกคงไม่กล้าออกจากบ้านแน่ๆ


คุณหญิงลูบไหล่ลูบหลังลูกสาวที่หน้ายุ่ง ขุ่น เครียด จนนอนไม่หลับ ขนาดออกมาตากยุงรอท่านที่หน้าบ้าน


ใครจะว่าอะไรก็ช่างเขา แค่ขอให้คุณชายไม่ว่าเป็นพอ ไหนยัยเด็กขี้ครอกนั่นมันตายหรือยัง บอกแม่มาสิคุณหญิงพยายามใจเย็น


ไม่หรอกค่ะ แค่กลืนน้ำไปหลายอึก คุณชายลงไปช่วยทัน ลูกถึงร้อนใจ ถ้ามันตายลูกคงนอนหลับสบายกว่า


ไม่ได้การๆ แบบนี้ลูกต้องไปขอโทษคุณชายกับเด็กนั่น แล้วอย่าได้แสดงกิริยาแบบนั้นต่อหน้าคุณชายอีก ถ้าไม่ชอบไม่พอใจ ก็ตอนที่ไม่มีคนเห็นปะไร จะตบตี ด่าทอ มันก็ไม่มีปากจะไปฟ้อง ถึงฟ้องใครเขาจะเชื่อมัน ถ้าทางเราปฏิเสธเสียอย่าง


แต่ ลูกเกลียดมันนี่ เกลียดจนไม่อยากเห็นหน้า


ยิ่งเกลียด ก็ยิ่งต้องไปให้มันเห็น คุณชายจะได้เปรียบเทียบถูก ว่าอันไหนเพชรอันไหนพลอย ถ้าทำให้คุณชายเห็นว่าไม่ดี คุณชายก็ไม่ชอบ ถ้าทำดีคุณชายก็ชอบ ลูกแม่สวยออกขนาดนี้ มีสกุลรุนชาติ ใครๆ ทั่วลำปางก็ว่าสมกันนัก อย่าลดตัวลงไปเทียบกับคนชั้นต่ำอย่างนั้นเลยเทียว


วาดรวีจำต้องพยักหน้ารับต่อคำสอนของผู้เป็นแม่ ถึงอย่างไร เธอก็ไม่ยอมแพ้สาวชั้นต่ำอย่างอุ่นแก้วแน่ๆ

 

เมื่อสองแม่ลูกตกลงกันดังนั้น จึงรีบแต่งตัวเดินทางมาที่บ้านพักของคุณชาย เพื่อแสดงน้ำใจอันงามต่ออุ่นแก้ว ด้วยไม่อยาก ปล่อยเวลาพาให้คุณชายมองว่าวาดรวีเป็นคนไม่ดี สองแม่ลูกต่างทำตาเศร้าโศก คุณหญิงส่องจันทร์นั่งอยู่ที่เก้าอี้อย่างดี ในขณะที่วาดรวีนังพับเพียบเรียบร้อยบนพื้นขัดจนขึ้นเงา


ป้าละไม่สบายใจจริงๆ นะคะ น้องรวียิ่งแล้วใหญ่ เห็นรวีว่า เผลอทำคนรับใช้ตกน้ำ คุณชายโกรธเสียยกใหญ่ ป้าจึงต้องลากพาน้องมาทำความเข้าใจคุณหญิงส่องจันทร์ เปิดปากเอ่ยเสียงโศกา


วาดรวีกราบขอโทษคุณชายจริงๆ นะคะ รวีไม่ตั้งใจที่จะทำแบบนั้น รวีแค่อยากช่วยประคองคุณชายขึ้นจากท่า ไม่คิดว่า จะเป็นเหตุให้คนอื่นได้รับอุบัติเหตุ


วาดรวีเอ่ย แล้วประนมมือ คลานเข้ามากราบเสียแทบเข่า คุณชายรีบรับไว้ ประคองมือเรียวของเจ้าหล่อนไว้เสีย เอ่ยปรามไว้


พอเถิดวาดรวี


วาดรวีถึงกับหน้าซีด หันไปมองผู้เป็นมารดา คนเป็นแม่ก็พยักหน้าให้ เธอจึงรีบบีบน้ำตา ก่อนกรีดกรายปลายนิ้วเช็ดหยาดพราวออกจากหน้าอย่างมีจริต แล้วเอ่ยเสียงเล็กเสียงน้อยออกมา


รวีไม่ใช่คนจิตใจชั่วช้าอะไร รวีนอนไม่หลับจนหน้าเซียว คิดมากเรื่องสาวใช้คนนั้นเต็มที รวีทำไปก็ด้วยห่วงคุณชาย ตรงนั้นน้ำลึกมาก ทราบมาว่าหม่อมแม่ของคุณชายเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุทางน้ำ รวีเลยกลัว


โถ! รวีของแม่ จิตใจงามจริงๆ สู้เป็นห่วงคุณชายคุณหญิงส่องจันทร์ ลูบไหล่ลูบหลังลูกสาว ที่คลานเข่ามาใกล้ อย่างเห็นอกเห็นใจ


เดี๋ยวก่อนนะคุณชายยกมือปรามสองแม่ลูก เกรงน้ำตาจะท่วมบ้าน ผมยังไม่ได้ว่าอะไร แค่ไม่อยากให้น้องรวีต้องรู้สึกผิด เรื่องนั้นเป็นอุบัติเหตุที่เกินจะป้องกันจริงๆ ไม่มีคนได้รับอันตรายก็ดีแล้ว อย่าได้เฝ้าโทษตัวเองอีกเลย


สองแม่ลูกถอนหายใจโล่งออกมา แล้วยิ้มบานเต็มหน้า วาดรวีก็ก้มหน้าเช็ดน้ำตาเสีย


แหม ป้าก็เกรงคุณชายจะไม่เข้าใจนะซี เดี๋ยวว่ารวีเป็นคนไม่ดีเข้า ทางนี้จะเสียหายได้


ผมไม่กล้าว่าหรอกครับ รวีเป็นถึงลูกพระยา ได้รับการศึกษาสูงจบจากเมืองนอกเมืองนา การศึกษาคงพอยกระดับจิตใจให้เป็นคนดีได้ทีเดียว คงไม่ทำอะไรเพียงแค่กับสาวรับใช้คนหนึ่งหรอก


คุณชายมองวาดรวีที่ยิ้มเซียวๆ ตอบกลับ วาดรวีสะอึกหันไปแหนเงยมองแม่ กระซิบเบาหวิว


แม่ขา ลูกรู้สึกเหมือน คุณชายว่าลูกยังไงไม่รู้ ฟังชอบกล


แม่ไม่เห็นรู้เลยว่าคุณชายว่า หูเราน่ะเพี้ยนคุณหญิงส่องจันทร์โต้กลับ ก่อนหันมายิ้มหวานหยาดใส่คุณชาย แล้วนี่อาการสาวใช้นั่นเป็นอย่างไรบ้างคะ หนักหรือเปล่า หนูรวีของป้า ลงครัวทำข้าวต้มแต่เช้าเลย เพราะเกรงสาวใช้จะไม่สบายเอา ทราบว่าแม่น้ำวังเย็นจัดเชียว


เมื่อคืนทั้งไอและจาม เช้านี้คงดีขึ้นมากแล้วครับ รวีจะเยี่ยมก็ได้ เดี๋ยวให้ฝนหล้าพาไป


คุณชายทอดเสียงนุ่ม ยามเอ่ยถึงคนป่วย วาดรวียิ้มแหยรับ หันไปหาแม่อย่างขออนุญาต เมื่อท่านพยักหน้าก็คลานออกมา ตามฝนหล้าไปหาคนป่วยอย่างจำทน

 

อาการเป็นยังไรบ้างวาดรวีกอดอกอยู่ในห้องเล็กทั้งแคบ มีอุ่นแก้วชันกายขึ้นรับ แล้วสอบถามอย่างที่ตั้งใจมา คุณชายได้ลงมาเฝ้าไข้เธอไหม


ไม่ค่ะ คุณชายไม่ได้ย่างกรายเข้ามาในนี้อุ่นแก้วตอบ มองชามข้าวต้มที่ฝนหล้านำเข้ามาวาง ก่อนจะจากไป ไม่ต้องมาคอยจับผิดก็ได้


วาดรวีหันหน้ามาเบิกตาโตใส่รู้ตัวว่าเขามีคู่หมั่นคู่หมาย ก็หัดละอายใจบ้างสิย๊ะ ไอ้ที่จะไปพายเรือสองต่อสองอย่าทำ


โพล่งทุกความไม่พอใจออกมา ก่อนสูดลมหายใจแรงๆ เอ่ยกระทบกระเทียบใส่หนังสือสมบัติกุลสตรีเคยอ่านบ้างหรือไม่ อุ้ย! ลืมไปว่าคนชั้นต่ำไร้สกุลอย่างเธอ คงอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้จริงหรือไหม


ไม่เคยอ่านสมบัติกุลสตรีหรอกค่ะ เคยอ่านและเรียนแต่เรื่องสมบัติผู้ดี คุณเคยอ่านหรือเปล่าล่ะคะ หรือว่าอ่านแต่นิตยสารแต่งสวย รวยทรัพย์ ไร้สมอง คอยจับสามี


กรี๊ด!วาดรวีกระทืบเท้าเร่าๆ ตรงเข้ามายกชามข้าวต้ม หวังสาดใส่อุ่นแก้ว ทว่าเธอหลบได้ทัน กระนั้นก็ยังกระเซ็นถูกชายผ้าถุงให้เปื้อนเปรอะ


จากนั้นฝนหล้าและป้ามะยมก็ต่างวิ่งเข้ามา ป้ามะยมรีบกระหืดกระหอบถามอย่างแสนห่วงใย


เกิดอะไรขึ้นคะ เลอะเทอะแบบนี้


วาดรวีรีบปรับสีหน้าเป็นอ่อนหวานปานตาลเจียน เอ่ยเสียงอ่อน น่าเห็นใจ


รวีลื่นสิคะ ข้าวต้มเลยหกหมด


ป้ามะยมเร่งเข้ามาจับวาดรวีหมุนซ้ายหมุนขวา เกรงจะถูกข้าวต้มลวกเอา เมื่อเห็นว่าไม่ได้รับบาดแผลหรือเจ็บปวดตรงไหน จึงเบาใจลง หันไปดุด่าเจ้าของห้องเสียงเขียว


ระวังบ้างซี พวกแกก็เหมือนกันนะ ห้องหับหัดเก็บกวาดให้งามตาซะบ้าง เห็นไหม คุณรวีเขาเกือบหัวร้างค่างแตกแล้วไหมล่ะ


ขอโทษค่ะป้าเป็นอุ่นแก้วเองที่เอ่ยเสียงอ่อนไม่มีแรงกลับมา ทำท่าจะลุกขึ้นจากที่นอน ฝนหล้าเลยเข้าไปช่วยประคับประคอง ก่อนแทบกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่ทัน เมื่ออุ่นแก้วเอ่ยแก้ต่างออกไป


ห้องนี้มันรกจริงค่ะ เพราะไม่มีเวลาทำ สงสัยว่า ลิง ค่าง บ่าง ชะนี จะเข้ามาอาศัยอยู่เสียแล้วกระมัง ถึงร้องผัวๆ ให้คุณเขาตกใจเอา


วาดรวีถึงกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ เห็นอุ่นแก้วหงิมๆ ติ๋มๆ แต่ไม่ได้อ่อนแอเลย คิดแล้วสะบัดหน้าออกจากห้องไป อยากจะกรีดร้องออกมาเสียอีกครั้ง ถ้าป้ามะยมไม่อยู่เธอจะไม่เก็บงำอาการทีเดียว


คราวนี้เธอสู้กับอุ่นแก้วมือเปล่าคงไม่ได้




______________

กดแฟนพันธ์แท้


คอมเมนต์


โหวต


แชร์ 


กดให้กำลังใจ


ตามสัทธา






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น